ସ ଜାଯମାନଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନି ଵ୍ରତାନ୍ଯଗ୍ନିର୍ଵ୍ରତପା ଅରକ୍ଷତ । ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମମିମୀତ ସୁକ୍ରତୁର୍ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ମହିନା ନାକମସ୍ପୃଶତ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ନୀତିର ପାଳକ ଅଗ୍ନି ନୀତିଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ବୈଶ୍ୱାନର, ଜ୍ଞାନୀ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ମାପି, ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଶିଖରକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ।
ଵ୍ଯସ୍ତଭ୍ନାଦ୍ରୋଦସୀ ମିତ୍ରୋ ଅଦ୍ଭୁତୋଽନ୍ତର୍ଵାଵଦକୃଣୋଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ତମଃ । ଵି ଚର୍ମଣୀଵ ଧିଷଣେ ଅଵର୍ତଯଦ୍ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଵିଶ୍ଵମଧତ୍ତ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍
ମିତ୍ର, ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଅଲଗା କରିଥିଲେ; ଭିତରେ, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ। ବୈଶ୍ୱାନର ଚର୍ମ ପରି ଆବରଣକୁ ମୁଡ଼ି ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଅପାମୁପସ୍ଥେ ମହିଷା ଅଗୃଭ୍ଣତ ଵିଶୋ ରାଜାନମୁପ ତସ୍ଥୁରୃଗ୍ମିଯମ୍ । ଆ ଦୂତୋ ଅଗ୍ନିମଭରଦ୍ଵିଵସ୍ଵତୋ ଵୈଶ୍ଵାନରଂ ମାତରିଶ୍ଵା ପରାଵତଃ
ଜଳର କୋଳରେ, ପ୍ରବଳମାନେ ଲୋକଙ୍କର ରାଜାଙ୍କୁ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ସ୍ତୁତିର ଧାରକଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଦୂତ ମାତରିଶ୍ୱାନ ଦୂରରୁ ବିବସ୍ୱାନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ ଆଣିଲେ।
ଯୁଗେଯୁଗେ ଵିଦଥ୍ଯଂ ଗୃଣଦ୍ଭ୍ଯୋଽଗ୍ନେ ରଯିଂ ଯଶସଂ ଧେହି ନଵ୍ଯସୀମ୍ । ପଵ୍ଯେଵ ରାଜନ୍ନଘଶଂସମଜର ନୀଚା ନି ଵୃଶ୍ଚ ଵନିନଂ ନ ତେଜସା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଓ ନୂତନ ମହିମା ଦିଅ। ଶୁଧ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ପରି, ହେ ରାଜା, ଦୋଷରହିତ ଓ ଅଜର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବିପକ୍ଷମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା କର, କାଠ କାଟୁଥିବା ଲୋକ ପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅସ୍ମାକମଗ୍ନେ ମଘଵତ୍ସୁ ଧାରଯାଽନାମି କ୍ଷତ୍ରମଜରଂ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଵଯଂ ଜଯେମ ଶତିନଂ ସହସ୍ରିଣଂ ଵୈଶ୍ଵାନର ଵାଜମଗ୍ନେ ତଵୋତିଭିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଦାନଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଓ ଅମର ସୌର୍ଯ୍ୟ ଧାରଣ କର। ହେ ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମର ସହାୟତାରେ ଆମେ ବହୁ ଧନ ଓ ହଜାର ଧନ ଜିତିପାରିବା।
ଅଦବ୍ଧେଭିସ୍ତଵ ଗୋପାଭିରିଷ୍ଟେଽସ୍ମାକଂ ପାହି ତ୍ରିଷଧସ୍ଥ ସୂରୀନ୍ । ରକ୍ଷା ଚ ନୋ ଦଦୁଷାଂ ଶର୍ଧୋ ଅଗ୍ନେ ଵୈଶ୍ଵାନର ପ୍ର ଚ ତାରୀ ସ୍ତଵାନଃ
ତୁମ ନିର୍ମଳ ରକ୍ଷକମାନେ ସହିତ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତିନିପଟି ଅଲତାରରେ ବସି, ଆମ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କର। ଦୁଷ୍ଟମାନେଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ହେ ବୈଶ୍ୱାନର, ସ୍ତୁତିତ ହୋଇ, ସେମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉ।
ଅହଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣମହରର୍ଜୁନଂ ଚ ଵି ଵର୍ତେତେ ରଜସୀ ଵେଦ୍ଯାଭିଃ । ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଜାଯମାନୋ ନ ରାଜାଵାତିରଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷାଗ୍ନିସ୍ତମାଂସି
ଦିନ ଓ ରାତି, କଳା ଓ ଧଳା, ନିଜ ନିଜ ପଥରେ ଘୂରୁଛି। ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି, ରାଜା ପରି ଜନ୍ମ ନେଇ, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ନାହଂ ତନ୍ତୁଂ ନ ଵି ଜାନାମ୍ଯୋତୁଂ ନ ଯଂ ଵଯନ୍ତି ସମରେଽତମାନାଃ । କସ୍ଯ ସ୍ଵିତ୍ପୁତ୍ର ଇହ ଵକ୍ତ୍ଵାନି ପରୋ ଵଦାତ୍ଯଵରେଣ ପିତ୍ରା
ମୁଁ ତାନ୍ତୁ କିମ୍ବା ବୁଣା କିମ୍ବା ଯାହାକୁ କୁଶଳମାନେ ସଭାରେ ବୁଣନ୍ତି, ତାହା ଜାଣେନି। ଏଠାରେ କାହାର ପୁଅ ଏହି କଥା କହୁଛି? କିଏ ଉପରେ କିଏ ତଳେ, ତାଙ୍କର ବାପା ସହ କହୁଛି?
ସ ଇତ୍ତନ୍ତୁଂ ସ ଵି ଜାନାତ୍ଯୋତୁଂ ସ ଵକ୍ତ୍ଵାନ୍ଯୃତୁଥା ଵଦାତି । ଯ ଈଂ ଚିକେତଦମୃତସ୍ଯ ଗୋପା ଅଵଶ୍ଚରନ୍ପରୋ ଅନ୍ଯେନ ପଶ୍ଯନ୍
ଯିଏ ଏହି ତାନ୍ତୁ, ବୁଣା ଓ ସଠିକ୍ କଥା ଜାଣେ, ସେ ଅମୃତର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖି, ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥାଏ।
ଅଯଂ ହୋତା ପ୍ରଥମଃ ପଶ୍ଯତେମମିଦଂ ଜ୍ଯୋତିରମୃତଂ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ । ଅଯଂ ସ ଜଜ୍ଞେ ଧ୍ରୁଵ ଆ ନିଷତ୍ତୋଽମର୍ତ୍ଯସ୍ତନ୍ଵା ଵର୍ଧମାନଃ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଥମ ହୋତା, ସେ ମରଣଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅମୃତ ଆଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି, ଅମର ଓ ନିଜ ଦେହରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।
ଧ୍ରୁଵଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ନିହିତଂ ଦୃଶଯେ କଂ ମନୋ ଜଵିଷ୍ଠଂ ପତଯତ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ସମନସଃ ସକେତା ଏକଂ କ୍ରତୁମଭି ଵି ଯନ୍ତି ସାଧୁ
ଦୃଢ଼ ଆଲୋକ ଦେଖିବା ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି; ମନ ସବୁଠାରୁ ତ୍ୱରିତ, ଭିତରେ ଉଡ଼ିଯାଏ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକ ମନ ଓ ବୁଝିବାରେ ଏକତା ରଖି, ଏକ ଉତ୍ତମ ନିଶ୍ଚୟ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି।
ଵି ମେ କର୍ଣା ପତଯତୋ ଵି ଚକ୍ଷୁର୍ଵୀଦଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ହୃଦଯ ଆହିତଂ ଯତ୍ । ଵି ମେ ମନଶ୍ଚରତି ଦୂରଆଧୀଃ କିଂ ସ୍ଵିଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି କିମୁ ନୂ ମନିଷ୍ଯେ
ମୋ କାନ ଦୁଇଟି ଉଡ଼ୁଛି, ମୋ ଆଖି ଦେଖୁଛି; ଏହି ଆଲୋକ ମୋ ହୃଦୟରେ ରଖାଯାଇଛି। ମୋ ମନ ଦୂର ଦୂରେ ଭ୍ରମଣ କରେ—ମୁଁ କଣ କହିବି, ଏବେ କଣ ଚିନ୍ତା କରିବି?
ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନମସ୍ଯନ୍ଭିଯାନାସ୍ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ତମସି ତସ୍ଥିଵାଂସମ୍ । ଵୈଶ୍ଵାନରୋଽଵତୂତଯେ ନୋଽମର୍ତ୍ଯୋଽଵତୂତଯେ ନଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ଧକାରରେ ଦଢ଼ି ରହିଛ। ବୈଶ୍ୱାନର, ଅମର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଅମର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ପୁରୋ ଵୋ ମନ୍ଦ୍ରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସୁଵୃକ୍ତିଂ ପ୍ରଯତି ଯଜ୍ଞେ ଅଗ୍ନିମଧ୍ଵରେ ଦଧିଧ୍ଵମ୍ । ପୁର ଉକ୍ଥେଭିଃ ସ ହି ନୋ ଵିଭାଵା ସ୍ଵଧ୍ଵରା କରତି ଜାତଵେଦାଃ
ତୁମେମାନେ ନିଜ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଦିବ୍ୟ ଓ ସ୍ତୁତିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ, କ୍ରିୟାରେ ଆଣ। ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୁତିମାନେ ସହିତ, କାରଣ ସେ ଆମ ପ୍ରବିନ୍ଦକ, ଯଜ୍ଞକୁ ଉଚିତ ଭାବେ କରନ୍ତି।
ତମୁ ଦ୍ଯୁମଃ ପୁର୍ଵଣୀକ ହୋତରଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିର୍ମନୁଷ ଇଧାନଃ । ସ୍ତୋମଂ ଯମସ୍ମୈ ମମତେଵ ଶୂଷଂ ଘୃତଂ ନ ଶୁଚି ମତଯଃ ପଵନ୍ତେ
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଥମ ହୋତା ଅଗ୍ନି, ମାନବମାନେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ସେଠି ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ସ୍ତୁତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ମମତା ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଶୁଧ୍ଧ ଘୃତ ପରି ଭାବନା ଚଳିଥାଏ।
ପୀପାଯ ସ ଶ୍ରଵସା ମର୍ତ୍ଯେଷୁ ଯୋ ଅଗ୍ନଯେ ଦଦାଶ ଵିପ୍ର ଉକ୍ଥୈଃ । ଚିତ୍ରାଭିସ୍ତମୂତିଭିଶ୍ଚିତ୍ରଶୋଚିର୍ଵ୍ରଜସ୍ଯ ସାତା ଗୋମତୋ ଦଧାତି
ଯିଏ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ସହ ଦେଇଥାଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଚମତ୍କାର ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସହିତ, ସେ ଗୋଧନର ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଆ ଯଃ ପପ୍ରୌ ଜାଯମାନ ଉର୍ଵୀ ଦୂରେଦୃଶା ଭାସା କୃଷ୍ଣାଧ୍ଵା । ଅଧ ବହୁ ଚିତ୍ତମ ଊର୍ମ୍ଯାଯାସ୍ତିରଃ ଶୋଚିଷା ଦଦୃଶେ ପାଵକଃ
ଯିଏ ଜନ୍ମ ନେଇ, ବିଶାଳ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିଥାଏ, ଦୂରରୁ ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, କଳା ପଥରେ ଚାଲିଥାଏ। ତାପରେ, ଅନେକ ଚିନ୍ତା ସହିତ, ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଶିଖାରେ ତରଙ୍ଗ ପାରେ ଦେଖାଯାଏ।
ନୂ ନଶ୍ଚିତ୍ରଂ ପୁରୁଵାଜାଭିରୂତୀ ଅଗ୍ନେ ରଯିଂ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯଶ୍ଚ ଧେହି । ଯେ ରାଧସା ଶ୍ରଵସା ଚାତ୍ଯନ୍ଯାନ୍ସୁଵୀର୍ଯେଭିଶ୍ଚାଭି ସନ୍ତି ଜନାନ୍
ଏବେ ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ସହାୟତା ସହିତ ଆମକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଦିଅ; ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ସମ୍ପତ୍ତି ଦିଅ। ଯେମାନେ ଦାନ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବୀରତାରେ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଅଗ୍ରଗାମୀ, ସେମାନେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହନ୍ତୁ।
ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ଚନୋ ଧା ଅଗ୍ନ ଉଶନ୍ଯଂ ତ ଆସାନୋ ଜୁହୁତେ ହଵିଷ୍ମାନ୍ । ଭରଦ୍ଵାଜେଷୁ ଦଧିଷେ ସୁଵୃକ୍ତିମଵୀର୍ଵାଜସ୍ଯ ଗଧ୍ଯସ୍ଯ ସାତୌ
ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆମ ପାଇଁ ରଖ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ; ବସି, ହବି ଅର୍ପଣ କର। ଭରଦ୍ୱାଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ସ୍ତୁତିକୁ ବସାଇଛ, ଓ ଧନର ଲାଭରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛ।
ଵି ଦ୍ଵେଷାଂସୀନୁହି ଵର୍ଧଯେଳାଂ ମଦେମ ଶତହିମାଃ ସୁଵୀରାଃ
ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ଆମ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଅ; ଆମେ ଶତଗୁଣ ବଳ ଓ ବୀରତା ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ଯଜସ୍ଵ ହୋତରିଷିତୋ ଯଜୀଯାନଗ୍ନେ ବାଧୋ ମରୁତାଂ ନ ପ୍ରଯୁକ୍ତି । ଆ ନୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ନାସତ୍ଯା ଦ୍ଯାଵା ହୋତ୍ରାଯ ପୃଥିଵୀ ଵଵୃତ୍ଯାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପୂଜାରେ ହୋତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ବଡ଼ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କର। ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ଡାକିବାରେ ବାଧା ହେଉନି। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ନାସତ୍ୟ, ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀ ଆମ ହୋମକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଂ ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରତମୋ ନୋ ଅଧ୍ରୁଗନ୍ତର୍ଦେଵୋ ଵିଦଥା ମର୍ତ୍ଯେଷୁ । ପାଵକଯା ଜୁହ୍ଵା ଵହ୍ନିରାସାଗ୍ନେ ଯଜସ୍ଵ ତନ୍ଵଂ ତଵ ସ୍ଵାମ୍
ତୁମେ ହୋତା, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ବି ଅସଫଳ ନୁହଁ, ହେ ଦେବତା। ତୁମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଭାବେ ଆସି, ନିଜ ଆକୃତିରେ ପୂଜା କର।
ଧନ୍ଯା ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵେ ଧିଷଣା ଵଷ୍ଟି ପ୍ର ଦେଵାଞ୍ଜନ୍ମ ଗୃଣତେ ଯଜଧ୍ଯୈ । ଵେପିଷ୍ଠୋ ଅଙ୍ଗିରସାଂ ଯଦ୍ଧ ଵିପ୍ରୋ ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦୋ ଭନତି ରେଭ ଇଷ୍ଟୌ
ଯେ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅନୁପ୍ରେରିତ, ସେ ତୁମକୁ ଚାହେ, କାରଣ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ। ଯେ ଗାୟକ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ତୁମକୁ ପୂଜାକୁ ଡାକେ। ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତେଜକ, ଯେ ସାଧୁ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ହୋମ ସମୟରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଏ।
ଅଦିଦ୍ଯୁତତ୍ସ୍ଵପାକୋ ଵିଭାଵାଗ୍ନେ ଯଜସ୍ଵ ରୋଦସୀ ଉରୂଚୀ । ଆଯୁଂ ନ ଯଂ ନମସା ରାତହଵ୍ଯା ଅଞ୍ଜନ୍ତି ସୁପ୍ରଯସଂ ପଞ୍ଚ ଜନାଃ
ଯେ ଚମକିଉଠିଲେ, ସବୁଜାଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀର ବିଶାଳତାରେ ପୂଜା କର। ଯେପରି ଲୋକେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଭକ୍ତିରେ ନିର୍ବାଚିତ ହବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ପାଞ୍ଚ ଜନ ଭଲ ମାର୍ଗଦର୍ଶକଙ୍କୁ ଆସନ୍ତି।
ଵୃଞ୍ଜେ ହ ଯନ୍ନମସା ବର୍ହିରଗ୍ନାଵଯାମି ସ୍ରୁଗ୍ଘୃତଵତୀ ସୁଵୃକ୍ତିଃ । ଅମ୍ଯକ୍ଷି ସଦ୍ମ ସଦନେ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଶ୍ରାଯି ଯଜ୍ଞଃ ସୂର୍ଯେ ନ ଚକ୍ଷୁଃ
ଯେବେ ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ କୁଶ ଛାଡ଼ି, ଘୃତ ଭରା ଚମଚ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଦିଏ, ସେବେ ଘର ଭୂମିରେ ନିର୍ମିତ ହୁଏ, ଯଜ୍ଞ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ପରି ବିଶ୍ରାମ କରେ।
ଦଶସ୍ଯା ନଃ ପୁର୍ଵଣୀକ ହୋତର୍ଦେଵେଭିରଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିରିଧାନଃ । ରାଯଃ ସୂନୋ ସହସୋ ଵାଵସାନା ଅତି ସ୍ରସେମ ଵୃଜନଂ ନାଂହଃ
ପୁରୁଣା ପଦ୍ଧତିର ହୋତା, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର। ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ମଧ୍ଯେ ହୋତା ଦୁରୋଣେ ବର୍ହିଷୋ ରାଳଗ୍ନିସ୍ତୋଦସ୍ଯ ରୋଦସୀ ଯଜଧ୍ଯୈ । ଅଯଂ ସ ସୂନୁଃ ସହସ ଋତାଵା ଦୂରାତ୍ସୂର୍ଯୋ ନ ଶୋଚିଷା ତତାନ
ଘର ମଧ୍ୟରେ, ବେଦିକା ଉପରେ, ହୋତା ଭାବେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂଜା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କର। ଏହି ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ନୀତିରେ ଅଟୁଟ, ଦୂରରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି ଚାଲିଅଛନ୍ତି।
ଆ ଯସ୍ମିନ୍ତ୍ଵେ ସ୍ଵପାକେ ଯଜତ୍ର ଯକ୍ଷଦ୍ରାଜନ୍ସର୍ଵତାତେଵ ନୁ ଦ୍ଯୌଃ । ତ୍ରିଷଧସ୍ଥସ୍ତତରୁଷୋ ନ ଜଂହୋ ହଵ୍ଯା ମଘାନି ମାନୁଷା ଯଜଧ୍ଯୈ
ଯାହାର ଭିତରେ, ହେ ସବୁଜାଣି, ପୂଜ୍ୟ, ଦେବମାନେ ବସନ୍ତି—ହେ ରାଜା, ମନେ ହୁଏ ଦିଗ୍ଗଜ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ। ସେ ତିନି ଆସନରେ ବସି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି ପ୍ରସାରିତ, ମନୁଷ୍ୟମାନେର ହବ୍ୟ ଓ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ତେଜିଷ୍ଠା ଯସ୍ଯାରତିର୍ଵନେରାଟ୍ ତୋଦୋ ଅଧ୍ଵନ୍ନ ଵୃଧସାନୋ ଅଦ୍ଯୌତ୍ । ଅଦ୍ରୋଘୋ ନ ଦ୍ରଵିତା ଚେତତି ତ୍ମନ୍ନମର୍ତ୍ଯୋଽଵର୍ତ୍ର ଓଷଧୀଷୁ
ଯାହାର ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟଧିକ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜିତିଥାଏ; ଅବିରତ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ପଥରେ ଚମକେ। ଧୋଖା ନଥିବା ଏକ ଦ୍ରୁତ ଚେତନା ରଖେ; ଅମର, ଅଦମ୍ୟ, ଔଷଧିରେ ବି ରହିଛନ୍ତି।
ସାସ୍ମାକେଭିରେତରୀ ନ ଶୂଷୈରଗ୍ନି ଷ୍ଟଵେ ଦମ ଆ ଜାତଵେଦାଃ । ଦ୍ର୍ଵନ୍ନୋ ଵନ୍ଵନ୍କ୍ରତ୍ଵା ନାର୍ଵୋସ୍ରଃ ପିତେଵ ଜାରଯାଯି ଯଜ୍ଞୈଃ
ଏହିପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ନୁହେଁ, ଘରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉ, ସବୁ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା। ଶତ୍ରୁକୁ ଦମନ କର, ଇଚ୍ଛାରେ ଜିତ, ବାପା ପରି ତୁମ ଆଗ୍ନିରେ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ କର।