ଆ ଭାନୁନା ପାର୍ଥିଵାନି ଜ୍ରଯାଂସି ମହସ୍ତୋଦସ୍ଯ ଧୃଷତା ତତନ୍ଥ । ସ ବାଧସ୍ଵାପ ଭଯା ସହୋଭି ସ୍ପୃଧୋ ଵନୁଷ୍ଯନ୍ଵନୁଷୋ ନି ଜୂର୍ଵ
ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ପୁରୁଣା ଜିନିଷକୁ ଆବୃତ କରିଛ। ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି। ଏହିପରି, ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମ ଭୟକୁ ଦୂର କର, ଏବଂ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପ୍ରତିକ୍ରମା କର।
ସ ଚିତ୍ର ଚିତ୍ରଂ ଚିତଯନ୍ତମସ୍ମେ ଚିତ୍ରକ୍ଷତ୍ର ଚିତ୍ରତମଂ ଵଯୋଧାମ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରଂ ରଯିଂ ପୁରୁଵୀରଂ ବୃହନ୍ତଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରାଭିର୍ଗୃଣତେ ଯୁଵସ୍ଵ
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ, ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା, ଆମକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବ ଦେଇଥାଏ। ଆମକୁ ଚମକୁଥିବା, ବହୁ ବୀର ସହିତ ମହାନ ଧନ ଦିଅ, ଯାହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ତୁତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉ।
ମୂର୍ଧାନଂ ଦିଵୋ ଅରତିଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵୈଶ୍ଵାନରମୃତ ଆ ଜାତମଗ୍ନିମ୍ । କଵିଂ ସମ୍ରାଜମତିଥିଂ ଜନାନାମାସନ୍ନା ପାତ୍ରଂ ଜନଯନ୍ତ ଦେଵାଃ
ସ୍ୱର୍ଗର ମୁଣ୍ଡ, ପୃଥିବୀର ଅଜୟ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା ଅଗ୍ନି, ସତ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଜ୍ଞାନୀ, ସାମ୍ରାଟ୍, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଅତିଥି—ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆଣିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଉପକରଣ ରହିଥାଏ।
ନାଭିଂ ଯଜ୍ଞାନାଂ ସଦନଂ ରଯୀଣାଂ ମହାମାହାଵମଭି ସଂ ନଵନ୍ତ । ଵୈଶ୍ଵାନରଂ ରଥ୍ଯମଧ୍ଵରାଣାଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁଂ ଜନଯନ୍ତ ଦେଵାଃ
ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କର ନାଭି, ସମ୍ପଦର ଆସନ, ବଡ଼ ଏବଂ ପ୍ରବଳ—ସେଠାକୁ ସମସ୍ତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ, ଯଜ୍ଞର ରଥି, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଜାଯତେ ଵାଜ୍ଯଗ୍ନେ ତ୍ଵଦ୍ଵୀରାସୋ ଅଭିମାତିଷାହଃ । ଵୈଶ୍ଵାନର ତ୍ଵମସ୍ମାସୁ ଧେହି ଵସୂନି ରାଜନ୍ସ୍ପୃହଯାଯ୍ଯାଣି
ତୁମଠାରୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରେରିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି; ତୁମଠାରୁ ଶତ୍ରୁ ଜୟ କରୁଥିବା ବୀରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବୈଶ୍ୱାନର, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସମ୍ପଦ ରଖ, ହେ ରାଜା, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତେ ଚାହନ୍ତି।
ତ୍ଵାଂ ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତ ଜାଯମାନଂ ଶିଶୁଂ ନ ଦେଵା ଅଭି ସଂ ନଵନ୍ତେ । ତଵ କ୍ରତୁଭିରମୃତତ୍ଵମାଯନ୍ଵୈଶ୍ଵାନର ଯତ୍ପିତ୍ରୋରଦୀଦେଃ
ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ହେ ଅମର, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶିଶୁ ପରି ତୁମକୁ ଆସି ଘେରିଥାନ୍ତି। ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମେ ଅମରତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ମାତାପିତାଠାରୁ ଚମକି ଉଠିଥିଲା।
ଵୈଶ୍ଵାନର ତଵ ତାନି ଵ୍ରତାନି ମହାନ୍ଯଗ୍ନେ ନକିରା ଦଧର୍ଷ । ଯଜ୍ଜାଯମାନଃ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥେଽଵିନ୍ଦଃ କେତୁଂ ଵଯୁନେଷ୍ଵହ୍ନାମ୍
ହେ ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମର ସେଉଁଠି ବଡ଼ ନୀତିଗୁଡ଼ିକି, ହେ ଅଗ୍ନି, କେହି ଜୟ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ, ମାତାପିତାଙ୍କର ପଥରେ ଅଗ୍ନିର ଚିହ୍ନ ଖୋଜିଥିଲ।
ଵୈଶ୍ଵାନରସ୍ଯ ଵିମିତାନି ଚକ୍ଷସା ସାନୂନି ଦିଵୋ ଅମୃତସ୍ଯ କେତୁନା । ତସ୍ଯେଦୁ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାଧି ମୂର୍ଧନି ଵଯା ଇଵ ରୁରୁହୁଃ ସପ୍ତ ଵିସ୍ରୁହଃ
ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିର ମାପଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା, ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକି ଅମରତ୍ୱର ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ସତ୍ୟପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉଗ୍ରାସିଛି, ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି, ସାତ ନଦୀ।
ଵି ଯୋ ରଜାଂସ୍ଯମିମୀତ ସୁକ୍ରତୁର୍ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଵି ଦିଵୋ ରୋଚନା କଵିଃ । ପରି ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ପପ୍ରଥେଽଦବ୍ଧୋ ଗୋପା ଅମୃତସ୍ଯ ରକ୍ଷିତା
ସେ, ଜ୍ଞାନୀ ବୈଶ୍ୱାନର, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ମାପିଛନ୍ତି; ରୁଚିର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକମୟ ସ୍ଥାନକୁ ମାପିଛନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି; ଅଜୟ, ସେ ଅମରତ୍ୱର ରକ୍ଷକ ଓ ସୁରକ୍ଷାକାରୀ।
ପୃକ୍ଷସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣୋ ଅରୁଷସ୍ଯ ନୂ ସହଃ ପ୍ର ନୁ ଵୋଚଂ ଵିଦଥା ଜାତଵେଦସଃ । ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ମତିର୍ନଵ୍ଯସୀ ଶୁଚିଃ ସୋମ ଇଵ ପଵତେ ଚାରୁରଗ୍ନଯେ
ଏବେ ମୁଁ ଅରୁଣ ଓ ପ୍ରବଳ, ଚିତ୍ର ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସଭାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି। ବୈଶ୍ୱାନର ପାଇଁ ମୋର ନୂତନ, ପବିତ୍ର ଚିନ୍ତା ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ପରି ମଧୁର ଭାବେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
ସ ଜାଯମାନଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନି ଵ୍ରତାନ୍ଯଗ୍ନିର୍ଵ୍ରତପା ଅରକ୍ଷତ । ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମମିମୀତ ସୁକ୍ରତୁର୍ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ମହିନା ନାକମସ୍ପୃଶତ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ନୀତିର ପାଳକ ଅଗ୍ନି ନୀତିଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ବୈଶ୍ୱାନର, ଜ୍ଞାନୀ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ମାପି, ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଶିଖରକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ।
ଵ୍ଯସ୍ତଭ୍ନାଦ୍ରୋଦସୀ ମିତ୍ରୋ ଅଦ୍ଭୁତୋଽନ୍ତର୍ଵାଵଦକୃଣୋଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ତମଃ । ଵି ଚର୍ମଣୀଵ ଧିଷଣେ ଅଵର୍ତଯଦ୍ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଵିଶ୍ଵମଧତ୍ତ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍
ମିତ୍ର, ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଅଲଗା କରିଥିଲେ; ଭିତରେ, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ। ବୈଶ୍ୱାନର ଚର୍ମ ପରି ଆବରଣକୁ ମୁଡ଼ି ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଅପାମୁପସ୍ଥେ ମହିଷା ଅଗୃଭ୍ଣତ ଵିଶୋ ରାଜାନମୁପ ତସ୍ଥୁରୃଗ୍ମିଯମ୍ । ଆ ଦୂତୋ ଅଗ୍ନିମଭରଦ୍ଵିଵସ୍ଵତୋ ଵୈଶ୍ଵାନରଂ ମାତରିଶ୍ଵା ପରାଵତଃ
ଜଳର କୋଳରେ, ପ୍ରବଳମାନେ ଲୋକଙ୍କର ରାଜାଙ୍କୁ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ସ୍ତୁତିର ଧାରକଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଦୂତ ମାତରିଶ୍ୱାନ ଦୂରରୁ ବିବସ୍ୱାନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ ଆଣିଲେ।
ଯୁଗେଯୁଗେ ଵିଦଥ୍ଯଂ ଗୃଣଦ୍ଭ୍ଯୋଽଗ୍ନେ ରଯିଂ ଯଶସଂ ଧେହି ନଵ୍ଯସୀମ୍ । ପଵ୍ଯେଵ ରାଜନ୍ନଘଶଂସମଜର ନୀଚା ନି ଵୃଶ୍ଚ ଵନିନଂ ନ ତେଜସା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଓ ନୂତନ ମହିମା ଦିଅ। ଶୁଧ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ପରି, ହେ ରାଜା, ଦୋଷରହିତ ଓ ଅଜର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବିପକ୍ଷମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା କର, କାଠ କାଟୁଥିବା ଲୋକ ପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅସ୍ମାକମଗ୍ନେ ମଘଵତ୍ସୁ ଧାରଯାଽନାମି କ୍ଷତ୍ରମଜରଂ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଵଯଂ ଜଯେମ ଶତିନଂ ସହସ୍ରିଣଂ ଵୈଶ୍ଵାନର ଵାଜମଗ୍ନେ ତଵୋତିଭିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଦାନଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଓ ଅମର ସୌର୍ଯ୍ୟ ଧାରଣ କର। ହେ ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମର ସହାୟତାରେ ଆମେ ବହୁ ଧନ ଓ ହଜାର ଧନ ଜିତିପାରିବା।
ଅଦବ୍ଧେଭିସ୍ତଵ ଗୋପାଭିରିଷ୍ଟେଽସ୍ମାକଂ ପାହି ତ୍ରିଷଧସ୍ଥ ସୂରୀନ୍ । ରକ୍ଷା ଚ ନୋ ଦଦୁଷାଂ ଶର୍ଧୋ ଅଗ୍ନେ ଵୈଶ୍ଵାନର ପ୍ର ଚ ତାରୀ ସ୍ତଵାନଃ
ତୁମ ନିର୍ମଳ ରକ୍ଷକମାନେ ସହିତ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତିନିପଟି ଅଲତାରରେ ବସି, ଆମ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କର। ଦୁଷ୍ଟମାନେଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ହେ ବୈଶ୍ୱାନର, ସ୍ତୁତିତ ହୋଇ, ସେମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉ।
ଅହଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣମହରର୍ଜୁନଂ ଚ ଵି ଵର୍ତେତେ ରଜସୀ ଵେଦ୍ଯାଭିଃ । ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଜାଯମାନୋ ନ ରାଜାଵାତିରଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷାଗ୍ନିସ୍ତମାଂସି
ଦିନ ଓ ରାତି, କଳା ଓ ଧଳା, ନିଜ ନିଜ ପଥରେ ଘୂରୁଛି। ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି, ରାଜା ପରି ଜନ୍ମ ନେଇ, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ନାହଂ ତନ୍ତୁଂ ନ ଵି ଜାନାମ୍ଯୋତୁଂ ନ ଯଂ ଵଯନ୍ତି ସମରେଽତମାନାଃ । କସ୍ଯ ସ୍ଵିତ୍ପୁତ୍ର ଇହ ଵକ୍ତ୍ଵାନି ପରୋ ଵଦାତ୍ଯଵରେଣ ପିତ୍ରା
ମୁଁ ତାନ୍ତୁ କିମ୍ବା ବୁଣା କିମ୍ବା ଯାହାକୁ କୁଶଳମାନେ ସଭାରେ ବୁଣନ୍ତି, ତାହା ଜାଣେନି। ଏଠାରେ କାହାର ପୁଅ ଏହି କଥା କହୁଛି? କିଏ ଉପରେ କିଏ ତଳେ, ତାଙ୍କର ବାପା ସହ କହୁଛି?
ସ ଇତ୍ତନ୍ତୁଂ ସ ଵି ଜାନାତ୍ଯୋତୁଂ ସ ଵକ୍ତ୍ଵାନ୍ଯୃତୁଥା ଵଦାତି । ଯ ଈଂ ଚିକେତଦମୃତସ୍ଯ ଗୋପା ଅଵଶ୍ଚରନ୍ପରୋ ଅନ୍ଯେନ ପଶ୍ଯନ୍
ଯିଏ ଏହି ତାନ୍ତୁ, ବୁଣା ଓ ସଠିକ୍ କଥା ଜାଣେ, ସେ ଅମୃତର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖି, ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥାଏ।
ଅଯଂ ହୋତା ପ୍ରଥମଃ ପଶ୍ଯତେମମିଦଂ ଜ୍ଯୋତିରମୃତଂ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ । ଅଯଂ ସ ଜଜ୍ଞେ ଧ୍ରୁଵ ଆ ନିଷତ୍ତୋଽମର୍ତ୍ଯସ୍ତନ୍ଵା ଵର୍ଧମାନଃ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଥମ ହୋତା, ସେ ମରଣଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅମୃତ ଆଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି, ଅମର ଓ ନିଜ ଦେହରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।
ଧ୍ରୁଵଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ନିହିତଂ ଦୃଶଯେ କଂ ମନୋ ଜଵିଷ୍ଠଂ ପତଯତ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ସମନସଃ ସକେତା ଏକଂ କ୍ରତୁମଭି ଵି ଯନ୍ତି ସାଧୁ
ଦୃଢ଼ ଆଲୋକ ଦେଖିବା ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି; ମନ ସବୁଠାରୁ ତ୍ୱରିତ, ଭିତରେ ଉଡ଼ିଯାଏ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକ ମନ ଓ ବୁଝିବାରେ ଏକତା ରଖି, ଏକ ଉତ୍ତମ ନିଶ୍ଚୟ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି।
ଵି ମେ କର୍ଣା ପତଯତୋ ଵି ଚକ୍ଷୁର୍ଵୀଦଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ହୃଦଯ ଆହିତଂ ଯତ୍ । ଵି ମେ ମନଶ୍ଚରତି ଦୂରଆଧୀଃ କିଂ ସ୍ଵିଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି କିମୁ ନୂ ମନିଷ୍ଯେ
ମୋ କାନ ଦୁଇଟି ଉଡ଼ୁଛି, ମୋ ଆଖି ଦେଖୁଛି; ଏହି ଆଲୋକ ମୋ ହୃଦୟରେ ରଖାଯାଇଛି। ମୋ ମନ ଦୂର ଦୂରେ ଭ୍ରମଣ କରେ—ମୁଁ କଣ କହିବି, ଏବେ କଣ ଚିନ୍ତା କରିବି?
ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନମସ୍ଯନ୍ଭିଯାନାସ୍ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ତମସି ତସ୍ଥିଵାଂସମ୍ । ଵୈଶ୍ଵାନରୋଽଵତୂତଯେ ନୋଽମର୍ତ୍ଯୋଽଵତୂତଯେ ନଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ଧକାରରେ ଦଢ଼ି ରହିଛ। ବୈଶ୍ୱାନର, ଅମର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଅମର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ପୁରୋ ଵୋ ମନ୍ଦ୍ରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସୁଵୃକ୍ତିଂ ପ୍ରଯତି ଯଜ୍ଞେ ଅଗ୍ନିମଧ୍ଵରେ ଦଧିଧ୍ଵମ୍ । ପୁର ଉକ୍ଥେଭିଃ ସ ହି ନୋ ଵିଭାଵା ସ୍ଵଧ୍ଵରା କରତି ଜାତଵେଦାଃ
ତୁମେମାନେ ନିଜ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଦିବ୍ୟ ଓ ସ୍ତୁତିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ, କ୍ରିୟାରେ ଆଣ। ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୁତିମାନେ ସହିତ, କାରଣ ସେ ଆମ ପ୍ରବିନ୍ଦକ, ଯଜ୍ଞକୁ ଉଚିତ ଭାବେ କରନ୍ତି।
ତମୁ ଦ୍ଯୁମଃ ପୁର୍ଵଣୀକ ହୋତରଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିର୍ମନୁଷ ଇଧାନଃ । ସ୍ତୋମଂ ଯମସ୍ମୈ ମମତେଵ ଶୂଷଂ ଘୃତଂ ନ ଶୁଚି ମତଯଃ ପଵନ୍ତେ
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଥମ ହୋତା ଅଗ୍ନି, ମାନବମାନେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ସେଠି ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ସ୍ତୁତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ମମତା ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଶୁଧ୍ଧ ଘୃତ ପରି ଭାବନା ଚଳିଥାଏ।
ପୀପାଯ ସ ଶ୍ରଵସା ମର୍ତ୍ଯେଷୁ ଯୋ ଅଗ୍ନଯେ ଦଦାଶ ଵିପ୍ର ଉକ୍ଥୈଃ । ଚିତ୍ରାଭିସ୍ତମୂତିଭିଶ୍ଚିତ୍ରଶୋଚିର୍ଵ୍ରଜସ୍ଯ ସାତା ଗୋମତୋ ଦଧାତି
ଯିଏ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ସହ ଦେଇଥାଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଚମତ୍କାର ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସହିତ, ସେ ଗୋଧନର ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଆ ଯଃ ପପ୍ରୌ ଜାଯମାନ ଉର୍ଵୀ ଦୂରେଦୃଶା ଭାସା କୃଷ୍ଣାଧ୍ଵା । ଅଧ ବହୁ ଚିତ୍ତମ ଊର୍ମ୍ଯାଯାସ୍ତିରଃ ଶୋଚିଷା ଦଦୃଶେ ପାଵକଃ
ଯିଏ ଜନ୍ମ ନେଇ, ବିଶାଳ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିଥାଏ, ଦୂରରୁ ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, କଳା ପଥରେ ଚାଲିଥାଏ। ତାପରେ, ଅନେକ ଚିନ୍ତା ସହିତ, ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଶିଖାରେ ତରଙ୍ଗ ପାରେ ଦେଖାଯାଏ।
ନୂ ନଶ୍ଚିତ୍ରଂ ପୁରୁଵାଜାଭିରୂତୀ ଅଗ୍ନେ ରଯିଂ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯଶ୍ଚ ଧେହି । ଯେ ରାଧସା ଶ୍ରଵସା ଚାତ୍ଯନ୍ଯାନ୍ସୁଵୀର୍ଯେଭିଶ୍ଚାଭି ସନ୍ତି ଜନାନ୍
ଏବେ ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ସହାୟତା ସହିତ ଆମକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଦିଅ; ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ସମ୍ପତ୍ତି ଦିଅ। ଯେମାନେ ଦାନ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବୀରତାରେ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଅଗ୍ରଗାମୀ, ସେମାନେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହନ୍ତୁ।
ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ଚନୋ ଧା ଅଗ୍ନ ଉଶନ୍ଯଂ ତ ଆସାନୋ ଜୁହୁତେ ହଵିଷ୍ମାନ୍ । ଭରଦ୍ଵାଜେଷୁ ଦଧିଷେ ସୁଵୃକ୍ତିମଵୀର୍ଵାଜସ୍ଯ ଗଧ୍ଯସ୍ଯ ସାତୌ
ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆମ ପାଇଁ ରଖ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ; ବସି, ହବି ଅର୍ପଣ କର। ଭରଦ୍ୱାଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ସ୍ତୁତିକୁ ବସାଇଛ, ଓ ଧନର ଲାଭରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛ।
ଵି ଦ୍ଵେଷାଂସୀନୁହି ଵର୍ଧଯେଳାଂ ମଦେମ ଶତହିମାଃ ସୁଵୀରାଃ
ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ଆମ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଅ; ଆମେ ଶତଗୁଣ ବଳ ଓ ବୀରତା ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବା।