ତ୍ଵଂ ଵିକ୍ଷୁ ପ୍ରଦିଵଃ ସୀଦ ଆସୁ କ୍ରତ୍ଵା ରଥୀରଭଵୋ ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ଅତ ଇନୋଷି ଵିଧତେ ଚିକିତ୍ଵୋ ଵ୍ଯାନୁଷଗ୍ଜାତଵେଦୋ ଵସୂନି
ତୁମେ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉପହାରର ରଥିକ ପରି ବସିଥାଅ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦର ନାୟକ ହୋଇଛ; ଏଭଳି ତୁମେ, ଜ୍ଞାନୀ ଜାତବେଦ, ଉପାସକଙ୍କୁ ଖୋଲା ଓ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କର।
ଯୋ ନଃ ସନୁତ୍ଯୋ ଅଭିଦାସଦଗ୍ନେ ଯୋ ଅନ୍ତରୋ ମିତ୍ରମହୋ ଵନୁଷ୍ଯାତ୍ । ତମଜରେଭିର୍ଵୃଷଭିସ୍ତଵ ସ୍ଵୈସ୍ତପା ତପିଷ୍ଠ ତପସା ତପସ୍ଵାନ୍
ଯିଏ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ଖୋଲା ଭାବେ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ମିତ୍ର ଭାବେ, ସେ ତୁମର ଅକ୍ଷୟ, ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହେଉ, ହେ ସବୁଠୁ ତୀବ୍ର, ତୁମର ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ସେଉଁଠି ଦହିଯାଉ।
ଯସ୍ତେ ଯଜ୍ଞେନ ସମିଧା ଯ ଉକ୍ଥୈରର୍କେଭିଃ ସୂନୋ ସହସୋ ଦଦାଶତ୍ । ସ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵମୃତ ପ୍ରଚେତା ରାଯା ଦ୍ଯୁମ୍ନେନ ଶ୍ରଵସା ଵି ଭାତି
ଯିଏ ଯଜ୍ଞ, ଇଂଧନ, ଉଚ୍ଚାରିତ ସ୍ତୁତି ଓ ଅର୍କ ସହିତ, ହେ ସାହସର ପୁତ୍ର, ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି; ସେ ମରଣଶୀଳ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଅମର, ଜ୍ଞାନୀ, ଧନ, ମହିମା ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ସ ତତ୍କୃଧୀଷିତସ୍ତୂଯମଗ୍ନେ ସ୍ପୃଧୋ ବାଧସ୍ଵ ସହସା ସହସ୍ଵାନ୍ । ଯଚ୍ଛସ୍ଯସେ ଦ୍ଯୁଭିରକ୍ତୋ ଵଚୋଭିସ୍ତଜ୍ଜୁଷସ୍ଵ ଜରିତୁର୍ଘୋଷି ମନ୍ମ
ଏହି କାମ କର, ହେ ଅଗ୍ନି, ଡାକାଯିବାବେଳେ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କର, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଶିଖା ଓ ମଧୁର କଥାରେ ଚାହ, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ଗାୟକ, ଆମର ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଅ।
ଅଶ୍ଯାମ ତଂ କାମମଗ୍ନେ ତଵୋତୀ ଅଶ୍ଯାମ ରଯିଂ ରଯିଵଃ ସୁଵୀରମ୍ । ଅଶ୍ଯାମ ଵାଜମଭି ଵାଜଯନ୍ତୋଽଶ୍ଯାମ ଦ୍ଯୁମ୍ନମଜରାଜରଂ ତେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୃପାରେ ଆମେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବା। ଆମେ ଧନ, ଅଧିକ ସମ୍ପଦ ଓ ସୁବଳ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରିପାରିବା। ଆମେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଏବଂ ତୁମର ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅକ୍ଷୀଣ ମହିମା ଆମେ ଅନୁଭବ କରିପାରିବା।
ପ୍ର ନଵ୍ଯସା ସହସଃ ସୂନୁମଚ୍ଛା ଯଜ୍ଞେନ ଗାତୁମଵ ଇଚ୍ଛମାନଃ । ଵୃଶ୍ଚଦ୍ଵନଂ କୃଷ୍ଣଯାମଂ ରୁଶନ୍ତଂ ଵୀତୀ ହୋତାରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଜିଗାତି
ନୂତନ ସ୍ତୁତି ସହିତ, ତୁମର କୃପା ଆଶା କରି, ମୁଁ ବଳର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ଡାକୁଛି, ସୁରକ୍ଷା ଆଶା କରୁଛି। କଳା ପିଠ ଓ ଧଳା ଦେହ ଥିବା, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ହୋତା, କାଠ ଭାଙ୍ଗି ଆସୁଛନ୍ତି।
ସ ଶ୍ଵିତାନସ୍ତନ୍ଯତୂ ରୋଚନସ୍ଥା ଅଜରେଭିର୍ନାନଦଦ୍ଭିର୍ଯଵିଷ୍ଠଃ । ଯଃ ପାଵକଃ ପୁରୁତମଃ ପୁରୂଣି ପୃଥୂନ୍ଯଗ୍ନିରନୁଯାତି ଭର୍ଵନ୍
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଆଲୋକମୟ ସ୍ଥାନରେ ଦଢ଼ିଆ, ଅଜର ଓ ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ କନିଷ୍ଠ। ସେ, ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ଜିନିଷକୁ ଧାରଣ କରି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଵି ତେ ଵିଷ୍ଵଗ୍ଵାତଜୂତାସୋ ଅଗ୍ନେ ଭାମାସଃ ଶୁଚେ ଶୁଚଯଶ୍ଚରନ୍ତି । ତୁଵିମ୍ରକ୍ଷାସୋ ଦିଵ୍ଯା ନଵଗ୍ଵା ଵନା ଵନନ୍ତି ଧୃଷତା ରୁଜନ୍ତଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶିଖାଗୁଡ଼ିକି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିକିରିତ ହୁଏ, ପବିତ୍ରତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ଚଳିଥାଏ। ତେବେ ତାହାଗୁଡ଼ିକି ଦିବ୍ୟ ଓ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କାଠକୁ ଜୟ କରି, ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥାଏ।
ଯେ ତେ ଶୁକ୍ରାସଃ ଶୁଚଯଃ ଶୁଚିଷ୍ମଃ କ୍ଷାଂ ଵପନ୍ତି ଵିଷିତାସୋ ଅଶ୍ଵାଃ । ଅଧ ଭ୍ରମସ୍ତ ଉର୍ଵିଯା ଵି ଭାତି ଯାତଯମାନୋ ଅଧି ସାନୁ ପୃଶ୍ନେଃ
ତୁମର ଯେଉଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ସେମାନେ ବେଗରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଛିଟିଯାନ୍ତି। ତାପରେ, ତୁମର ଚକ୍ର ବଡ଼ ଆକାଶରେ ଘୂରିବା ସମୟରେ ଚମକିଉଠେ।
ଅଧ ଜିହ୍ଵା ପାପତୀତି ପ୍ର ଵୃଷ୍ଣୋ ଗୋଷୁଯୁଧୋ ନାଶନିଃ ସୃଜାନା । ଶୂରସ୍ଯେଵ ପ୍ରସିତିଃ କ୍ଷାତିରଗ୍ନେର୍ଦୁର୍ଵର୍ତୁର୍ଭୀମୋ ଦଯତେ ଵନାନି
ତାପରେ, ହେ ପ୍ରବଳ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଜିହ୍ବା ଗୋମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦାହକ ଶିଖାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ସବୁକିଛି ଧ୍ୱଂସ କରେ। ବୀରର ଆଗ୍ରସରଣ ପରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ବନକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଉଛି।
ଆ ଭାନୁନା ପାର୍ଥିଵାନି ଜ୍ରଯାଂସି ମହସ୍ତୋଦସ୍ଯ ଧୃଷତା ତତନ୍ଥ । ସ ବାଧସ୍ଵାପ ଭଯା ସହୋଭି ସ୍ପୃଧୋ ଵନୁଷ୍ଯନ୍ଵନୁଷୋ ନି ଜୂର୍ଵ
ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ପୁରୁଣା ଜିନିଷକୁ ଆବୃତ କରିଛ। ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି। ଏହିପରି, ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମ ଭୟକୁ ଦୂର କର, ଏବଂ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପ୍ରତିକ୍ରମା କର।
ସ ଚିତ୍ର ଚିତ୍ରଂ ଚିତଯନ୍ତମସ୍ମେ ଚିତ୍ରକ୍ଷତ୍ର ଚିତ୍ରତମଂ ଵଯୋଧାମ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରଂ ରଯିଂ ପୁରୁଵୀରଂ ବୃହନ୍ତଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରାଭିର୍ଗୃଣତେ ଯୁଵସ୍ଵ
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ, ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା, ଆମକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବ ଦେଇଥାଏ। ଆମକୁ ଚମକୁଥିବା, ବହୁ ବୀର ସହିତ ମହାନ ଧନ ଦିଅ, ଯାହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ତୁତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉ।
ମୂର୍ଧାନଂ ଦିଵୋ ଅରତିଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵୈଶ୍ଵାନରମୃତ ଆ ଜାତମଗ୍ନିମ୍ । କଵିଂ ସମ୍ରାଜମତିଥିଂ ଜନାନାମାସନ୍ନା ପାତ୍ରଂ ଜନଯନ୍ତ ଦେଵାଃ
ସ୍ୱର୍ଗର ମୁଣ୍ଡ, ପୃଥିବୀର ଅଜୟ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା ଅଗ୍ନି, ସତ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଜ୍ଞାନୀ, ସାମ୍ରାଟ୍, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଅତିଥି—ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆଣିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଉପକରଣ ରହିଥାଏ।
ନାଭିଂ ଯଜ୍ଞାନାଂ ସଦନଂ ରଯୀଣାଂ ମହାମାହାଵମଭି ସଂ ନଵନ୍ତ । ଵୈଶ୍ଵାନରଂ ରଥ୍ଯମଧ୍ଵରାଣାଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁଂ ଜନଯନ୍ତ ଦେଵାଃ
ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କର ନାଭି, ସମ୍ପଦର ଆସନ, ବଡ଼ ଏବଂ ପ୍ରବଳ—ସେଠାକୁ ସମସ୍ତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ, ଯଜ୍ଞର ରଥି, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଜାଯତେ ଵାଜ୍ଯଗ୍ନେ ତ୍ଵଦ୍ଵୀରାସୋ ଅଭିମାତିଷାହଃ । ଵୈଶ୍ଵାନର ତ୍ଵମସ୍ମାସୁ ଧେହି ଵସୂନି ରାଜନ୍ସ୍ପୃହଯାଯ୍ଯାଣି
ତୁମଠାରୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରେରିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି; ତୁମଠାରୁ ଶତ୍ରୁ ଜୟ କରୁଥିବା ବୀରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବୈଶ୍ୱାନର, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସମ୍ପଦ ରଖ, ହେ ରାଜା, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତେ ଚାହନ୍ତି।
ତ୍ଵାଂ ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତ ଜାଯମାନଂ ଶିଶୁଂ ନ ଦେଵା ଅଭି ସଂ ନଵନ୍ତେ । ତଵ କ୍ରତୁଭିରମୃତତ୍ଵମାଯନ୍ଵୈଶ୍ଵାନର ଯତ୍ପିତ୍ରୋରଦୀଦେଃ
ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ହେ ଅମର, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶିଶୁ ପରି ତୁମକୁ ଆସି ଘେରିଥାନ୍ତି। ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମେ ଅମରତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ମାତାପିତାଠାରୁ ଚମକି ଉଠିଥିଲା।
ଵୈଶ୍ଵାନର ତଵ ତାନି ଵ୍ରତାନି ମହାନ୍ଯଗ୍ନେ ନକିରା ଦଧର୍ଷ । ଯଜ୍ଜାଯମାନଃ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥେଽଵିନ୍ଦଃ କେତୁଂ ଵଯୁନେଷ୍ଵହ୍ନାମ୍
ହେ ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମର ସେଉଁଠି ବଡ଼ ନୀତିଗୁଡ଼ିକି, ହେ ଅଗ୍ନି, କେହି ଜୟ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ, ମାତାପିତାଙ୍କର ପଥରେ ଅଗ୍ନିର ଚିହ୍ନ ଖୋଜିଥିଲ।
ଵୈଶ୍ଵାନରସ୍ଯ ଵିମିତାନି ଚକ୍ଷସା ସାନୂନି ଦିଵୋ ଅମୃତସ୍ଯ କେତୁନା । ତସ୍ଯେଦୁ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାଧି ମୂର୍ଧନି ଵଯା ଇଵ ରୁରୁହୁଃ ସପ୍ତ ଵିସ୍ରୁହଃ
ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିର ମାପଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା, ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକି ଅମରତ୍ୱର ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ସତ୍ୟପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉଗ୍ରାସିଛି, ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି, ସାତ ନଦୀ।
ଵି ଯୋ ରଜାଂସ୍ଯମିମୀତ ସୁକ୍ରତୁର୍ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଵି ଦିଵୋ ରୋଚନା କଵିଃ । ପରି ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ପପ୍ରଥେଽଦବ୍ଧୋ ଗୋପା ଅମୃତସ୍ଯ ରକ୍ଷିତା
ସେ, ଜ୍ଞାନୀ ବୈଶ୍ୱାନର, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ମାପିଛନ୍ତି; ରୁଚିର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକମୟ ସ୍ଥାନକୁ ମାପିଛନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି; ଅଜୟ, ସେ ଅମରତ୍ୱର ରକ୍ଷକ ଓ ସୁରକ୍ଷାକାରୀ।
ପୃକ୍ଷସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣୋ ଅରୁଷସ୍ଯ ନୂ ସହଃ ପ୍ର ନୁ ଵୋଚଂ ଵିଦଥା ଜାତଵେଦସଃ । ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ମତିର୍ନଵ୍ଯସୀ ଶୁଚିଃ ସୋମ ଇଵ ପଵତେ ଚାରୁରଗ୍ନଯେ
ଏବେ ମୁଁ ଅରୁଣ ଓ ପ୍ରବଳ, ଚିତ୍ର ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସଭାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି। ବୈଶ୍ୱାନର ପାଇଁ ମୋର ନୂତନ, ପବିତ୍ର ଚିନ୍ତା ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ପରି ମଧୁର ଭାବେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
ସ ଜାଯମାନଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନି ଵ୍ରତାନ୍ଯଗ୍ନିର୍ଵ୍ରତପା ଅରକ୍ଷତ । ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମମିମୀତ ସୁକ୍ରତୁର୍ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ମହିନା ନାକମସ୍ପୃଶତ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ନୀତିର ପାଳକ ଅଗ୍ନି ନୀତିଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ବୈଶ୍ୱାନର, ଜ୍ଞାନୀ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ମାପି, ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଶିଖରକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ।
ଵ୍ଯସ୍ତଭ୍ନାଦ୍ରୋଦସୀ ମିତ୍ରୋ ଅଦ୍ଭୁତୋଽନ୍ତର୍ଵାଵଦକୃଣୋଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ତମଃ । ଵି ଚର୍ମଣୀଵ ଧିଷଣେ ଅଵର୍ତଯଦ୍ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଵିଶ୍ଵମଧତ୍ତ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍
ମିତ୍ର, ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଅଲଗା କରିଥିଲେ; ଭିତରେ, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ। ବୈଶ୍ୱାନର ଚର୍ମ ପରି ଆବରଣକୁ ମୁଡ଼ି ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଅପାମୁପସ୍ଥେ ମହିଷା ଅଗୃଭ୍ଣତ ଵିଶୋ ରାଜାନମୁପ ତସ୍ଥୁରୃଗ୍ମିଯମ୍ । ଆ ଦୂତୋ ଅଗ୍ନିମଭରଦ୍ଵିଵସ୍ଵତୋ ଵୈଶ୍ଵାନରଂ ମାତରିଶ୍ଵା ପରାଵତଃ
ଜଳର କୋଳରେ, ପ୍ରବଳମାନେ ଲୋକଙ୍କର ରାଜାଙ୍କୁ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ସ୍ତୁତିର ଧାରକଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଦୂତ ମାତରିଶ୍ୱାନ ଦୂରରୁ ବିବସ୍ୱାନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ ଆଣିଲେ।
ଯୁଗେଯୁଗେ ଵିଦଥ୍ଯଂ ଗୃଣଦ୍ଭ୍ଯୋଽଗ୍ନେ ରଯିଂ ଯଶସଂ ଧେହି ନଵ୍ଯସୀମ୍ । ପଵ୍ଯେଵ ରାଜନ୍ନଘଶଂସମଜର ନୀଚା ନି ଵୃଶ୍ଚ ଵନିନଂ ନ ତେଜସା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଓ ନୂତନ ମହିମା ଦିଅ। ଶୁଧ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ପରି, ହେ ରାଜା, ଦୋଷରହିତ ଓ ଅଜର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବିପକ୍ଷମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା କର, କାଠ କାଟୁଥିବା ଲୋକ ପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅସ୍ମାକମଗ୍ନେ ମଘଵତ୍ସୁ ଧାରଯାଽନାମି କ୍ଷତ୍ରମଜରଂ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଵଯଂ ଜଯେମ ଶତିନଂ ସହସ୍ରିଣଂ ଵୈଶ୍ଵାନର ଵାଜମଗ୍ନେ ତଵୋତିଭିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଦାନଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଓ ଅମର ସୌର୍ଯ୍ୟ ଧାରଣ କର। ହେ ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମର ସହାୟତାରେ ଆମେ ବହୁ ଧନ ଓ ହଜାର ଧନ ଜିତିପାରିବା।
ଅଦବ୍ଧେଭିସ୍ତଵ ଗୋପାଭିରିଷ୍ଟେଽସ୍ମାକଂ ପାହି ତ୍ରିଷଧସ୍ଥ ସୂରୀନ୍ । ରକ୍ଷା ଚ ନୋ ଦଦୁଷାଂ ଶର୍ଧୋ ଅଗ୍ନେ ଵୈଶ୍ଵାନର ପ୍ର ଚ ତାରୀ ସ୍ତଵାନଃ
ତୁମ ନିର୍ମଳ ରକ୍ଷକମାନେ ସହିତ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତିନିପଟି ଅଲତାରରେ ବସି, ଆମ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କର। ଦୁଷ୍ଟମାନେଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ହେ ବୈଶ୍ୱାନର, ସ୍ତୁତିତ ହୋଇ, ସେମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉ।
ଅହଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣମହରର୍ଜୁନଂ ଚ ଵି ଵର୍ତେତେ ରଜସୀ ଵେଦ୍ଯାଭିଃ । ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଜାଯମାନୋ ନ ରାଜାଵାତିରଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷାଗ୍ନିସ୍ତମାଂସି
ଦିନ ଓ ରାତି, କଳା ଓ ଧଳା, ନିଜ ନିଜ ପଥରେ ଘୂରୁଛି। ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି, ରାଜା ପରି ଜନ୍ମ ନେଇ, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ନାହଂ ତନ୍ତୁଂ ନ ଵି ଜାନାମ୍ଯୋତୁଂ ନ ଯଂ ଵଯନ୍ତି ସମରେଽତମାନାଃ । କସ୍ଯ ସ୍ଵିତ୍ପୁତ୍ର ଇହ ଵକ୍ତ୍ଵାନି ପରୋ ଵଦାତ୍ଯଵରେଣ ପିତ୍ରା
ମୁଁ ତାନ୍ତୁ କିମ୍ବା ବୁଣା କିମ୍ବା ଯାହାକୁ କୁଶଳମାନେ ସଭାରେ ବୁଣନ୍ତି, ତାହା ଜାଣେନି। ଏଠାରେ କାହାର ପୁଅ ଏହି କଥା କହୁଛି? କିଏ ଉପରେ କିଏ ତଳେ, ତାଙ୍କର ବାପା ସହ କହୁଛି?
ସ ଇତ୍ତନ୍ତୁଂ ସ ଵି ଜାନାତ୍ଯୋତୁଂ ସ ଵକ୍ତ୍ଵାନ୍ଯୃତୁଥା ଵଦାତି । ଯ ଈଂ ଚିକେତଦମୃତସ୍ଯ ଗୋପା ଅଵଶ୍ଚରନ୍ପରୋ ଅନ୍ଯେନ ପଶ୍ଯନ୍
ଯିଏ ଏହି ତାନ୍ତୁ, ବୁଣା ଓ ସଠିକ୍ କଥା ଜାଣେ, ସେ ଅମୃତର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖି, ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥାଏ।
ଅଯଂ ହୋତା ପ୍ରଥମଃ ପଶ୍ଯତେମମିଦଂ ଜ୍ଯୋତିରମୃତଂ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ । ଅଯଂ ସ ଜଜ୍ଞେ ଧ୍ରୁଵ ଆ ନିଷତ୍ତୋଽମର୍ତ୍ଯସ୍ତନ୍ଵା ଵର୍ଧମାନଃ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଥମ ହୋତା, ସେ ମରଣଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅମୃତ ଆଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି, ଅମର ଓ ନିଜ ଦେହରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।