ଵେଷି ହ୍ଯଧ୍ଵରୀଯତାମଗ୍ନେ ହୋତା ଦମେ ଵିଶାମ୍ । ସମୃଧୋ ଵିଶ୍ପତେ କୃଣୁ ଜୁଷସ୍ଵ ହଵ୍ଯମଙ୍ଗିରଃ
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଲୋକମାନଙ୍କ ଘରରେ ହୋତା ଭାବେ; ହେ ଗ୍ରାମପତି, ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧ କର, ଅଂଗିରସ, ଅର୍ପିତ ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
ଅଚ୍ଛା ନୋ ମିତ୍ରମହୋ ଦେଵ ଦେଵାନଗ୍ନେ ଵୋଚଃ ସୁମତିଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଵୀହି ସ୍ଵସ୍ତିଂ ସୁକ୍ଷିତିଂ ଦିଵୋ ନୄନ୍ଦ୍ଵିଷୋ ଅଂହାଂସି ଦୁରିତା ତରେମ ତା ତରେମ ତଵାଵସା ତରେମ
ମିତ୍ରଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଆସ, ହେ ଦେବ, ଦେବତାଙ୍କୁ କହ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର କୃପା ପାଇଁ; ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ, ଭଲ ଘର ଦିଅ, ଏବଂ ଦ୍ୱେଷ, ଦୁଃଖ ଓ ଅପଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କର—ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଆମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ଅଗ୍ନେ ସ କ୍ଷେଷଦୃତପା ଋତେଜା ଉରୁ ଜ୍ଯୋତିର୍ନଶତେ ଦେଵଯୁଷ୍ଟେ । ଯଂ ତ୍ଵଂ ମିତ୍ରେଣ ଵରୁଣଃ ସଜୋଷା ଦେଵ ପାସି ତ୍ଯଜସା ମର୍ତମଂହଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଆଶା କରେ, ସେ ତୁମେ ନ୍ୟାୟବାନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିବାବେଳେ ରକ୍ଷା କର; ଯାହାକୁ ତୁମେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ସହିତ ଏକତାରେ, ହେ ଦେବ, ଦୁଃଖ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଈଜେ ଯଜ୍ଞେଭିଃ ଶଶମେ ଶମୀଭିରୃଧଦ୍ଵାରାଯାଗ୍ନଯେ ଦଦାଶ । ଏଵା ଚନ ତଂ ଯଶସାମଜୁଷ୍ଟିର୍ନାଂହୋ ମର୍ତଂ ନଶତେ ନ ପ୍ରଦୃପ୍ତିଃ
ଯିଏ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ପୂଜା କରେ, ଅର୍ପଣରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ ଯିଏ ମାର୍ଗ ଖୋଲିଥାଏ—ଏପରି ଲୋକ, ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ, କେବେ ଅପମାନ ଭୋଗେ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଦୁଃଖର ଶିକାର।
ସୂରୋ ନ ଯସ୍ଯ ଦୃଶତିରରେପା ଭୀମା ଯଦେତି ଶୁଚତସ୍ତ ଆ ଧୀଃ । ହେଷସ୍ଵତଃ ଶୁରୁଧୋ ନାଯମକ୍ତୋଃ କୁତ୍ରା ଚିଦ୍ରଣ୍ଵୋ ଵସତିର୍ଵନେଜାଃ
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟି ଅଦୂଷିତ, ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱାଳା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ତୁମର ଚିନ୍ତା ଭୟଙ୍କର ହୁଏ; ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଦ୍ରୁତ ଚଳିଥିବା ନେତା—ସେ ଯେଉଁଠି ଯାଏ, ସେଠି ଉତ୍ସାହ ଓ ଆଶ୍ରୟ ମିଳେ।
ତିଗ୍ମଂ ଚିଦେମ ମହି ଵର୍ପୋ ଅସ୍ଯ ଭସଦଶ୍ଵୋ ନ ଯମସାନ ଆସା । ଵିଜେହମାନଃ ପରଶୁର୍ନ ଜିହ୍ଵାଂ ଦ୍ରଵିର୍ନ ଦ୍ରାଵଯତି ଦାରୁ ଧକ୍ଷତ୍
ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ରୂପ ମଧ୍ୟ ଏଠି ବଡ଼; ସେ ଦହନ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି ଚମକେ; କୁହାଡ଼ିର ଜିହ୍ୱା ପରି ଲିଜେ, ଗଳିଥିବା ଧାତୁ ପରି କାଠକୁ ଗଳାଇ ଦହିଦେଉଛି।
ସ ଇଦସ୍ତେଵ ପ୍ରତି ଧାଦସିଷ୍ଯଞ୍ଛିଶୀତ ତେଜୋଽଯସୋ ନ ଧାରାମ୍ । ଚିତ୍ରଧ୍ରଜତିରରତିର୍ଯୋ ଅକ୍ତୋର୍ଵେର୍ନ ଦ୍ରୁଷଦ୍ଵା ରଘୁପତ୍ମଜଂହାଃ
ସେ ଏକମାତ୍ର ତୁମର ସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ତୁମର ତେଜକୁ ଗଳିଥିବା ଧାତୁର ଧାରା ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରିଛନ୍ତି; ଯାହାର ଚମକୁଥିବା ଗତି ଅଦ୍ଭୁତ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ, ଏବଂ କୁଶଳ କାରିଗର ପରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ପଦକ୍ଷେପରେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ସ ଈଂ ରେଭୋ ନ ପ୍ରତି ଵସ୍ତ ଉସ୍ରାଃ ଶୋଚିଷା ରାରପୀତି ମିତ୍ରମହାଃ । ନକ୍ତଂ ଯ ଈମରୁଷୋ ଯୋ ଦିଵା ନୄନମର୍ତ୍ଯୋ ଅରୁଷୋ ଯୋ ଦିଵା ନୄନ୍
ସେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବୃଷଭ ପରି ଅବରୋଧ କରାଯାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ୱଳ, ମିତ୍ର ପରି ଉଷାକୁ ଆଣନ୍ତି; ଯିଏ ରାତିରେ, ଯିଏ ଦିନେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲାଲ ରହନ୍ତି, ଅମର ଯିଏ ଦିନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲାଲ ରହନ୍ତି।
ଦିଵୋ ନ ଯସ୍ଯ ଵିଧତୋ ନଵୀନୋଦ୍ଵୃଷା ରୁକ୍ଷ ଓଷଧୀଷୁ ନୂନୋତ୍ । ଘୃଣା ନ ଯୋ ଧ୍ରଜସା ପତ୍ମନା ଯନ୍ନା ରୋଦସୀ ଵସୁନା ଦଂ ସୁପତ୍ନୀ
ଆକାଶର ନୂତନ ଉଜ୍ୱଳତା ପରି, ଯାହାର ଶକ୍ତି ନୂତନ, ସେ ବଳବତୀ ବର୍ତ୍ତମାନ ଉଷଧିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିୟମିତ ପଥ ପରି, ଯେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଦୁଇଁ ଜଗତକୁ ଭଲ ରଖନ୍ତୁ।
ଧାଯୋଭିର୍ଵା ଯୋ ଯୁଜ୍ଯେଭିରର୍କୈର୍ଵିଦ୍ଯୁନ୍ନ ଦଵିଦ୍ଯୋତ୍ସ୍ଵେଭିଃ ଶୁଷ୍ମୈଃ । ଶର୍ଧୋ ଵା ଯୋ ମରୁତାଂ ତତକ୍ଷ ଋଭୁର୍ନ ତ୍ଵେଷୋ ରଭସାନୋ ଅଦ୍ଯୌତ୍
ଯେଉଁଠି ସେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ବା ସ୍ତୁତି ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ଝଲମଲ କରୁଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ; କିମ୍ବା ଯେତେବେଳେ ସେ ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ କୁଶଳ କାରିଗର ପରି ତିଆରି କରନ୍ତି, ସେ ବଳବତୀ, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଚମକିଉଠନ୍ତି।
ଯଥା ହୋତର୍ମନୁଷୋ ଦେଵତାତା ଯଜ୍ଞେଭିଃ ସୂନୋ ସହସୋ ଯଜାସି । ଏଵା ନୋ ଅଦ୍ଯ ସମନା ସମାନାନୁଶନ୍ନଗ୍ନ ଉଶତୋ ଯକ୍ଷି ଦେଵାନ୍
ଯେପରି ହେ ସାହସର ପୁତ୍ର, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର, ସେପରି ଆଜି ଆମେ ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ଆସିଛୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ସ ନୋ ଵିଭାଵା ଚକ୍ଷଣିର୍ନ ଵସ୍ତୋରଗ୍ନିର୍ଵନ୍ଦାରୁ ଵେଦ୍ଯଶ୍ଚନୋ ଧାତ୍ । ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଯୋ ଅମୃତୋ ମର୍ତ୍ଯେଷୂଷର୍ଭୁଦ୍ଭୂଦତିଥିର୍ଜାତଵେଦାଃ
ଅଗ୍ନି, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଆମ ଘରର ଅତିଥି, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ, ଆମ ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ ହେଉ; ଅମର ଯିଏ ମରଣଶୀଳ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଦାନରେ ଧନୀ, ଉଷାକୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସନ୍ତି।
ଦ୍ଯାଵୋ ନ ଯସ୍ଯ ପନଯନ୍ତ୍ଯଭ୍ଵଂ ଭାସାଂସି ଵସ୍ତେ ସୂର୍ଯୋ ନ ଶୁକ୍ରଃ । ଵି ଯ ଇନୋତ୍ଯଜରଃ ପାଵକୋଽଶ୍ନସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛିଶ୍ନଥତ୍ପୂର୍ଵ୍ଯାଣି
ଆକାଶ ପରି ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, ସେ ଆପଣକୁ ଆଲୋକରେ ମୁଡ଼ିଥାନ୍ତି, ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି; ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ପବିତ୍ର, ସେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ଖାଦ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ପୁରୁଣା କଥାକୁ ମଧ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଵଦ୍ମା ହି ସୂନୋ ଅସ୍ଯଦ୍ମସଦ୍ଵା ଚକ୍ରେ ଅଗ୍ନିର୍ଜନୁଷାଜ୍ମାନ୍ନମ୍ । ସ ତ୍ଵଂ ନ ଊର୍ଜସନ ଊର୍ଜଂ ଧା ରାଜେଵ ଜେରଵୃକେ କ୍ଷେଷ୍ଯନ୍ତଃ
ହେ ସାହସର ପୁତ୍ର, ଆମେ ତୁମର କର୍ମକୁ କହୁଛୁ, ସେଠାରେ ନୂତନ କିମ୍ବା ପୁରୁଣା, କାରଣ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଜନ୍ମରେ ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ତୁମେ ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ରାଜା ପରି ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ନିତିକ୍ତି ଯୋ ଵାରଣମନ୍ନମତ୍ତି ଵାଯୁର୍ନ ରାଷ୍ଟ୍ର୍ଯତ୍ଯେତ୍ଯକ୍ତୂନ୍ । ତୁର୍ଯାମ ଯସ୍ତ ଆଦିଶାମରାତୀରତ୍ଯୋ ନ ହ୍ରୁତଃ ପତତଃ ପରିହ୍ରୁତ୍
ଯିଏ ଆଗରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ବାୟୁ ପରି ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ବା ନିବେଦିତ ଦାନକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଆମେ ସେଇ ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯିଏ ଆରମ୍ଭରୁ ଘୃଣା କରେ, ଚୋର ପରି ଧରାଯାଇ ଘେରାଯାଏ।
ଆ ସୂର୍ଯୋ ନ ଭାନୁମଦ୍ଭିରର୍କୈରଗ୍ନେ ତତନ୍ଥ ରୋଦସୀ ଵି ଭାସା । ଚିତ୍ରୋ ନଯତ୍ପରି ତମାଂସ୍ଯକ୍ତଃ ଶୋଚିଷା ପତ୍ମନ୍ନୌଶିଜୋ ନ ଦୀଯନ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ ପରି, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆଲୋକରେ ଦୁଇଁ ଜଗତକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ; ତୁମେ ତୁମର ଆଗ୍ନିଶିଖାରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର, ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଦାନବାହକ ଦୂତ ପରି ଅଗ୍ରସର ହୁଅ।
ତ୍ଵାଂ ହି ମନ୍ଦ୍ରତମମର୍କଶୋକୈର୍ଵଵୃମହେ ମହି ନଃ ଶ୍ରୋଷ୍ଯଗ୍ନେ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ତ୍ଵା ଶଵସା ଦେଵତା ଵାଯୁଂ ପୃଣନ୍ତି ରାଧସା ନୃତମାଃ
ତୁମ ପାଇଁ, ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଶିଖା ସହିତ, ଆମେ ଚୟନ କରିଛୁ, ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମକୁ ଭଲଭାବରେ ଶୁଣ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ପରି, କିମ୍ବା ଦେବତା ବାୟୁଙ୍କ ପରି, ସବୁଠୁ ବୀର ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ଦାନରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ନୂ ନୋ ଅଗ୍ନେଽଵୃକେଭିଃ ସ୍ଵସ୍ତି ଵେଷି ରାଯଃ ପଥିଭିଃ ପର୍ଷ୍ଯଂହଃ । ତା ସୂରିଭ୍ଯୋ ଗୃଣତେ ରାସି ସୁମ୍ନଂ ମଦେମ ଶତହିମାଃ ସୁଵୀରାଃ
ଏବେ, ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ୍ର ମାର୍ଗରେ ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ, ଧନ ଦିଅ, ଆମକୁ ଅପମାଦରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର; ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ, ଆମେ ଶତଶଃ ସୁବୀର ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ପାରିବା।
ହୁଵେ ଵଃ ସୂନୁଂ ସହସୋ ଯୁଵାନମଦ୍ରୋଘଵାଚଂ ମତିଭିର୍ଯଵିଷ୍ଠମ୍ । ଯ ଇନ୍ଵତି ଦ୍ରଵିଣାନି ପ୍ରଚେତା ଵିଶ୍ଵଵାରାଣି ପୁରୁଵାରୋ ଅଧ୍ରୁକ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି, ହେ ଯୁବ ସାହସର ପୁତ୍ର, ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯାହାର କଥା ସତ୍ୟ, ଯିଏ ଚିନ୍ତାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଯିଏ ଧନ ଦିଅନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ଦୟାଳୁ ଏବଂ କେବେ ବି ଅସଫଳ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ତ୍ଵେ ଵସୂନି ପୁର୍ଵଣୀକ ହୋତର୍ଦୋଷା ଵସ୍ତୋରେରିରେ ଯଜ୍ଞିଯାସଃ । କ୍ଷାମେଵ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଯସ୍ମିନ୍ସଂ ସୌଭଗାନି ଦଧିରେ ପାଵକେ
ତୁମେ, ହେ ହୋତା, ପୁରୁଣା ଧନସମ୍ପଦ ରଖିଥିବା ସ୍ଥାନ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଉଷା ଓ ଗୃହରେ; ଯେଉଁଠି, ପୃଥିବୀ ପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ପବିତ୍ର ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ।
ତ୍ଵଂ ଵିକ୍ଷୁ ପ୍ରଦିଵଃ ସୀଦ ଆସୁ କ୍ରତ୍ଵା ରଥୀରଭଵୋ ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ଅତ ଇନୋଷି ଵିଧତେ ଚିକିତ୍ଵୋ ଵ୍ଯାନୁଷଗ୍ଜାତଵେଦୋ ଵସୂନି
ତୁମେ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉପହାରର ରଥିକ ପରି ବସିଥାଅ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦର ନାୟକ ହୋଇଛ; ଏଭଳି ତୁମେ, ଜ୍ଞାନୀ ଜାତବେଦ, ଉପାସକଙ୍କୁ ଖୋଲା ଓ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କର।
ଯୋ ନଃ ସନୁତ୍ଯୋ ଅଭିଦାସଦଗ୍ନେ ଯୋ ଅନ୍ତରୋ ମିତ୍ରମହୋ ଵନୁଷ୍ଯାତ୍ । ତମଜରେଭିର୍ଵୃଷଭିସ୍ତଵ ସ୍ଵୈସ୍ତପା ତପିଷ୍ଠ ତପସା ତପସ୍ଵାନ୍
ଯିଏ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ଖୋଲା ଭାବେ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ମିତ୍ର ଭାବେ, ସେ ତୁମର ଅକ୍ଷୟ, ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହେଉ, ହେ ସବୁଠୁ ତୀବ୍ର, ତୁମର ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ସେଉଁଠି ଦହିଯାଉ।
ଯସ୍ତେ ଯଜ୍ଞେନ ସମିଧା ଯ ଉକ୍ଥୈରର୍କେଭିଃ ସୂନୋ ସହସୋ ଦଦାଶତ୍ । ସ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵମୃତ ପ୍ରଚେତା ରାଯା ଦ୍ଯୁମ୍ନେନ ଶ୍ରଵସା ଵି ଭାତି
ଯିଏ ଯଜ୍ଞ, ଇଂଧନ, ଉଚ୍ଚାରିତ ସ୍ତୁତି ଓ ଅର୍କ ସହିତ, ହେ ସାହସର ପୁତ୍ର, ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି; ସେ ମରଣଶୀଳ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଅମର, ଜ୍ଞାନୀ, ଧନ, ମହିମା ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ସ ତତ୍କୃଧୀଷିତସ୍ତୂଯମଗ୍ନେ ସ୍ପୃଧୋ ବାଧସ୍ଵ ସହସା ସହସ୍ଵାନ୍ । ଯଚ୍ଛସ୍ଯସେ ଦ୍ଯୁଭିରକ୍ତୋ ଵଚୋଭିସ୍ତଜ୍ଜୁଷସ୍ଵ ଜରିତୁର୍ଘୋଷି ମନ୍ମ
ଏହି କାମ କର, ହେ ଅଗ୍ନି, ଡାକାଯିବାବେଳେ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କର, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଶିଖା ଓ ମଧୁର କଥାରେ ଚାହ, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ଗାୟକ, ଆମର ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଅ।
ଅଶ୍ଯାମ ତଂ କାମମଗ୍ନେ ତଵୋତୀ ଅଶ୍ଯାମ ରଯିଂ ରଯିଵଃ ସୁଵୀରମ୍ । ଅଶ୍ଯାମ ଵାଜମଭି ଵାଜଯନ୍ତୋଽଶ୍ଯାମ ଦ୍ଯୁମ୍ନମଜରାଜରଂ ତେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୃପାରେ ଆମେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବା। ଆମେ ଧନ, ଅଧିକ ସମ୍ପଦ ଓ ସୁବଳ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରିପାରିବା। ଆମେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଏବଂ ତୁମର ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅକ୍ଷୀଣ ମହିମା ଆମେ ଅନୁଭବ କରିପାରିବା।
ପ୍ର ନଵ୍ଯସା ସହସଃ ସୂନୁମଚ୍ଛା ଯଜ୍ଞେନ ଗାତୁମଵ ଇଚ୍ଛମାନଃ । ଵୃଶ୍ଚଦ୍ଵନଂ କୃଷ୍ଣଯାମଂ ରୁଶନ୍ତଂ ଵୀତୀ ହୋତାରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଜିଗାତି
ନୂତନ ସ୍ତୁତି ସହିତ, ତୁମର କୃପା ଆଶା କରି, ମୁଁ ବଳର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ଡାକୁଛି, ସୁରକ୍ଷା ଆଶା କରୁଛି। କଳା ପିଠ ଓ ଧଳା ଦେହ ଥିବା, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ହୋତା, କାଠ ଭାଙ୍ଗି ଆସୁଛନ୍ତି।
ସ ଶ୍ଵିତାନସ୍ତନ୍ଯତୂ ରୋଚନସ୍ଥା ଅଜରେଭିର୍ନାନଦଦ୍ଭିର୍ଯଵିଷ୍ଠଃ । ଯଃ ପାଵକଃ ପୁରୁତମଃ ପୁରୂଣି ପୃଥୂନ୍ଯଗ୍ନିରନୁଯାତି ଭର୍ଵନ୍
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଆଲୋକମୟ ସ୍ଥାନରେ ଦଢ଼ିଆ, ଅଜର ଓ ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ କନିଷ୍ଠ। ସେ, ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ଜିନିଷକୁ ଧାରଣ କରି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଵି ତେ ଵିଷ୍ଵଗ୍ଵାତଜୂତାସୋ ଅଗ୍ନେ ଭାମାସଃ ଶୁଚେ ଶୁଚଯଶ୍ଚରନ୍ତି । ତୁଵିମ୍ରକ୍ଷାସୋ ଦିଵ୍ଯା ନଵଗ୍ଵା ଵନା ଵନନ୍ତି ଧୃଷତା ରୁଜନ୍ତଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶିଖାଗୁଡ଼ିକି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିକିରିତ ହୁଏ, ପବିତ୍ରତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ଚଳିଥାଏ। ତେବେ ତାହାଗୁଡ଼ିକି ଦିବ୍ୟ ଓ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କାଠକୁ ଜୟ କରି, ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥାଏ।
ଯେ ତେ ଶୁକ୍ରାସଃ ଶୁଚଯଃ ଶୁଚିଷ୍ମଃ କ୍ଷାଂ ଵପନ୍ତି ଵିଷିତାସୋ ଅଶ୍ଵାଃ । ଅଧ ଭ୍ରମସ୍ତ ଉର୍ଵିଯା ଵି ଭାତି ଯାତଯମାନୋ ଅଧି ସାନୁ ପୃଶ୍ନେଃ
ତୁମର ଯେଉଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ସେମାନେ ବେଗରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଛିଟିଯାନ୍ତି। ତାପରେ, ତୁମର ଚକ୍ର ବଡ଼ ଆକାଶରେ ଘୂରିବା ସମୟରେ ଚମକିଉଠେ।
ଅଧ ଜିହ୍ଵା ପାପତୀତି ପ୍ର ଵୃଷ୍ଣୋ ଗୋଷୁଯୁଧୋ ନାଶନିଃ ସୃଜାନା । ଶୂରସ୍ଯେଵ ପ୍ରସିତିଃ କ୍ଷାତିରଗ୍ନେର୍ଦୁର୍ଵର୍ତୁର୍ଭୀମୋ ଦଯତେ ଵନାନି
ତାପରେ, ହେ ପ୍ରବଳ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଜିହ୍ବା ଗୋମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦାହକ ଶିଖାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ସବୁକିଛି ଧ୍ୱଂସ କରେ। ବୀରର ଆଗ୍ରସରଣ ପରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ବନକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଉଛି।