ଵୃତେଵ ଯନ୍ତଂ ବହୁଭିର୍ଵସଵ୍ଯୈସ୍ତ୍ଵେ ରଯିଂ ଜାଗୃଵାଂସୋ ଅନୁ ଗ୍ମନ୍ । ରୁଶନ୍ତମଗ୍ନିଂ ଦର୍ଶତଂ ବୃହନ୍ତଂ ଵପାଵନ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵହା ଦୀଦିଵାଂସମ୍
ଗୋପାଳକ ପରି ଅନେକ ଧନ ସହିତ ନେଇଯିବା, ସେମାନେ ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ଧନ ପାଇଁ ସଚେତନ ରହି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ଚମକୁଥିବା, ସ୍ପଷ୍ଟ, ବଡ଼, ଆଲୋକମୟ, ସମସ୍ତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି।
ପଦଂ ଦେଵସ୍ଯ ନମସା ଵ୍ଯନ୍ତଃ ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ ଶ୍ରଵ ଆପନ୍ନମୃକ୍ତମ୍ । ନାମାନି ଚିଦ୍ଦଧିରେ ଯଜ୍ଞିଯାନି ଭଦ୍ରାଯାଂ ତେ ରଣଯନ୍ତ ସଂଦୃଷ୍ଟୌ
ଦେବତାଙ୍କର ପଥକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଖୋଜି, ଖ୍ୟାତି ଆଶା କରି, ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ମହିମା ପାଇଛନ୍ତି; ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ ନାମମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି; ତୁମ ଦୟାରେ, ସଭାରେ ସୁଖ ପାଇବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵାଂ ଵର୍ଧନ୍ତି କ୍ଷିତଯଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତ୍ଵାଂ ରାଯ ଉଭଯାସୋ ଜନାନାମ୍ । ତ୍ଵଂ ତ୍ରାତା ତରଣେ ଚେତ୍ଯୋ ଭୂଃ ପିତା ମାତା ସଦମିନ୍ମାନୁଷାଣାମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ବଡ଼ କରନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ; ତୁମେ ରକ୍ଷାକାରୀ, ପାର କରାଇବା ଉପାୟ, ଚାହିଁବା ଯୋଗ୍ୟ, ପିତା, ମାତା ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସଦା ଭରସା।
ସପର୍ଯେଣ୍ଯଃ ସ ପ୍ରିଯୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵଗ୍ନିର୍ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରୋ ନି ଷସାଦା ଯଜୀଯାନ୍ । ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ଦମ ଆ ଦୀଦିଵାଂସମୁପ ଜ୍ଞୁବାଧୋ ନମସା ସଦେମ
ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ଜନମାନେ ପ୍ରିୟ, ଅଗ୍ନି ହୋତା ମଧୁର ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଘରେ ଚମକୁଥିବା ତୁମକୁ, ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, କଷ୍ଟ ଛାଡ଼ି, ନମସ୍କାର କରି ଆସୁ।
ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ସୁଧ୍ଯୋ ନଵ୍ଯମଗ୍ନେ ସୁମ୍ନାଯଵ ଈମହେ ଦେଵଯନ୍ତଃ । ତ୍ଵଂ ଵିଶୋ ଅନଯୋ ଦୀଦ୍ଯାନୋ ଦିଵୋ ଅଗ୍ନେ ବୃହତା ରୋଚନେନ
ହେ ଅଗ୍ନି, ନିତ୍ୟ ନୂତନ, ଆମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହୋଇ, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ଆସୁ, ପୂଜା କରୁ; ତୁମେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛ, ବଡ଼ ଆକାଶର ଆଲୋକରେ।
ଵିଶାଂ କଵିଂ ଵିଶ୍ପତିଂ ଶଶ୍ଵତୀନାଂ ନିତୋଶନଂ ଵୃଷଭଂ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ପ୍ରେତୀଷଣିମିଷଯନ୍ତଂ ପାଵକଂ ରାଜନ୍ତମଗ୍ନିଂ ଯଜତଂ ରଯୀଣାମ୍
ଲୋକମାନଙ୍କର ଋଷି, ଗୋଷ୍ଠୀର ନାୟକ, ସଦା ଯୁବକ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ବଳିଅ; ଅଗ୍ରସର, ଆଶାବାନ, ଚମକୁଥିବା, ରାଜା, ଅଗ୍ନି, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ଧନର ନାୟକ।
ସୋ ଅଗ୍ନ ଈଜେ ଶଶମେ ଚ ମର୍ତୋ ଯସ୍ତ ଆନଟ୍ ସମିଧା ହଵ୍ଯଦାତିମ୍ । ଯ ଆହୁତିଂ ପରି ଵେଦା ନମୋଭିର୍ଵିଶ୍ଵେତ୍ସ ଵାମା ଦଧତେ ତ୍ଵୋତଃ
ଯେ ମଣିଷ ଅଗ୍ନିକୁ ପୂଜା କରେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ସେ ଯେ ଆହୁତି ସହିତ ହବ୍ୟ ଦେଇଥାଏ; ଯେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଆହୁତିକୁ ଜାଣେ, ସେ ତୁମଠାରୁ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ପାଏ।
ଅସ୍ମା ଉ ତେ ମହି ମହେ ଵିଧେମ ନମୋଭିରଗ୍ନେ ସମିଧୋତ ହଵ୍ଯୈଃ । ଵେଦୀ ସୂନୋ ସହସୋ ଗୀର୍ଭିରୁକ୍ଥୈରା ତେ ଭଦ୍ରାଯାଂ ସୁମତୌ ଯତେମ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ବଡ଼ ପୂଜା କରୁ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ଜଳାଇ ଏବଂ ହବ୍ୟ ସହିତ; ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ବେଦିରେ, ଗୀତ ଏବଂ ସ୍ତୁତି ସହିତ, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।
ଆ ଯସ୍ତତନ୍ଥ ରୋଦସୀ ଵି ଭାସା ଶ୍ରଵୋଭିଶ୍ଚ ଶ୍ରଵସ୍ଯସ୍ତରୁତ୍ରଃ । ବୃହଦ୍ଭିର୍ଵାଜୈ ସ୍ଥଵିରେଭିରସ୍ମେ ରେଵଦ୍ଭିରଗ୍ନେ ଵିତରଂ ଵି ଭାହି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୁଇଟି ଜଗତକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଏବଂ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଧନ-ସମ୍ପଦ ବଣ୍ଟନ କର, ଏହି ସମ୍ପଦ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମହାନ୍।
ନୃଵଦ୍ଵସୋ ସଦମିଦ୍ଧେହ୍ଯସ୍ମେ ଭୂରି ତୋକାଯ ତନଯାଯ ପଶ୍ଵଃ । ପୂର୍ଵୀରିଷୋ ବୃହତୀରାରେଅଘା ଅସ୍ମେ ଭଦ୍ରା ସୌଶ୍ରଵସାନି ସନ୍ତୁ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆପଣ ସଦା ଆମ ପ୍ରତି ବନ୍ଧୁ ସଦୃଶ ଦୟାଳୁ ରୁହନ୍ତୁ; ଆମକୁ ଅଧିକ ସନ୍ତାନ, ତନୟ ଓ ପଶୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ବହୁତ ମହାନ ଓ ଉତ୍ତମ ଭାଗ୍ୟ, ଯାହାର ଭଲ ନାମ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ପୁରୂଣ୍ଯଗ୍ନେ ପୁରୁଧା ତ୍ଵାଯା ଵସୂନି ରାଜନ୍ଵସୁତା ତେ ଅଶ୍ଯାମ୍ । ପୁରୂଣି ହି ତ୍ଵେ ପୁରୁଵାର ସନ୍ତ୍ଯଗ୍ନେ ଵସୁ ଵିଧତେ ରାଜନି ତ୍ଵେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ପାଖରେ ବହୁତ ପ୍ରକାର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଅଛି; ହେ ରାଜା, ଆମେ ତୁମର ଏହି ସମ୍ପଦ ପାଉ। କାରଣ, ହେ ଦାତା, ତୁମେ ବହୁତ ଦାନ କରିଥାଅ; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଧନର ଦାତା, ତୁମେ ରାଜା।
ତ୍ଵଂ ହି କ୍ଷୈତଵଦ୍ଯଶୋଽଗ୍ନେ ମିତ୍ରୋ ନ ପତ୍ଯସେ । ତ୍ଵଂ ଵିଚର୍ଷଣେ ଶ୍ରଵୋ ଵସୋ ପୁଷ୍ଟିଂ ନ ପୁଷ୍ଯସି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ମହାନ ଖ୍ୟାତି ଅଛି, ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ତୁମେ ସ୍ୱାମୀ ଅଟୁଟ ଅଛ; ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ପୋଷଣ କର, ଯେପରି ଶକ୍ତିକୁ ପୋଷାଯାଏ।
ତ୍ଵାଂ ହି ଷ୍ମା ଚର୍ଷଣଯୋ ଯଜ୍ଞେଭିର୍ଗୀର୍ଭିରୀଳତେ । ତ୍ଵାଂ ଵାଜୀ ଯାତ୍ଯଵୃକୋ ରଜସ୍ତୂର୍ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅବିଚଳ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ନେତା ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ସଜୋଷସ୍ତ୍ଵା ଦିଵୋ ନରୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁମିନ୍ଧତେ । ଯଦ୍ଧ ସ୍ଯ ମାନୁଷୋ ଜନଃ ସୁମ୍ନାଯୁର୍ଜୁହ୍ଵେ ଅଧ୍ଵରେ
ସମସ୍ତ ମନେ ଏକତା ସହିତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗର ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟ ଜାତି ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଶା କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଅର୍ପଣ କରେ।
ଋଧଦ୍ଯସ୍ତେ ସୁଦାନଵେ ଧିଯା ମର୍ତଃ ଶଶମତେ । ଊତୀ ଷ ବୃହତୋ ଦିଵୋ ଦ୍ଵିଷୋ ଅଂହୋ ନ ତରତି
ଯିଏ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ତୁମ ଦୟା ଆଶା କରେ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ସେ ସଫଳ ହୁଏ; ବଡ଼ ସ୍ୱର୍ଗର ସାହାଯ୍ୟରେ ସେ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ।
ସମିଧା ଯସ୍ତ ଆହୁତିଂ ନିଶିତିଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ନଶତ୍ । ଵଯାଵନ୍ତଂ ସ ପୁଷ୍ଯତି କ୍ଷଯମଗ୍ନେ ଶତାଯୁଷମ୍
ଯିଏ ସମିଧା ଦେଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋମ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ; ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଘରରେ ସଫଳ ହୁଏ, ହେ ଅଗ୍ନି।
ତ୍ଵେଷସ୍ତେ ଧୂମ ଋଣ୍ଵତି ଦିଵି ଷଞ୍ଛୁକ୍ର ଆତତଃ । ସୂରୋ ନ ହି ଦ୍ଯୁତା ତ୍ଵଂ କୃପା ପାଵକ ରୋଚସେ
ତୁମର ଧୂଆଁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତି ସହିତ ଆକାଶକୁ ଉଠେ, ଏହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ; ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି, ହେ ପାବକ, ତୁମେ ତୁମ ଜ୍ୱାଳାରେ ଚମକୁଛ।
ଅଧା ହି ଵିକ୍ଷ୍ଵୀଡ୍ଯୋଽସି ପ୍ରିଯୋ ନୋ ଅତିଥିଃ । ରଣ୍ଵଃ ପୁରୀଵ ଜୂର୍ଯଃ ସୂନୁର୍ନ ତ୍ରଯଯାଯ୍ଯଃ
ଏହିପରି, ତୁମେ ଗୋତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ; ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି, ଘରମୁଖିଆ ପରି ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସନ୍ତାନ ପରି ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆଦରଣୀୟ।
କ୍ରତ୍ଵା ହି ଦ୍ରୋଣେ ଅଜ୍ଯସେଽଗ୍ନେ ଵାଜୀ ନ କୃତ୍ଵ୍ଯଃ । ପରିଜ୍ମେଵ ସ୍ଵଧା ଗଯୋଽତ୍ଯୋ ନ ହ୍ଵାର୍ଯଃ ଶିଶୁଃ
ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଘୃତପାତ୍ରରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଏକ ବୀର ପରି ତିଆରି ହେଉଛ; ଗୋଦେ ଥିବା ଛାଗଳା ପରି, ଯୁତି ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଡାକିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଶିଶୁ ପରି।
ତ୍ଵଂ ତ୍ଯା ଚିଦଚ୍ଯୁତାଗ୍ନେ ପଶୁର୍ନ ଯଵସେ । ଧାମା ହ ଯତ୍ତେ ଅଜର ଵନା ଵୃଶ୍ଚନ୍ତି ଶିକ୍ଵସଃ
ଯେଉଁଠି ଅଚଳ ବସ୍ତୁ ଅଛି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପଶୁମାନେ ଯେପରି ଚାରା ଖାଏ, ସେପରି ତୁମ ଅଜର ନିବାସଗୁଡ଼ିକୁ, ହେ ଯୁବକ, ତୁମ ଶିଖାମାନେ କାଟି ଦେଉଛନ୍ତି ଓ ଭସ୍ମ କରିଦେଉଛନ୍ତି।
ଵେଷି ହ୍ଯଧ୍ଵରୀଯତାମଗ୍ନେ ହୋତା ଦମେ ଵିଶାମ୍ । ସମୃଧୋ ଵିଶ୍ପତେ କୃଣୁ ଜୁଷସ୍ଵ ହଵ୍ଯମଙ୍ଗିରଃ
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଲୋକମାନଙ୍କ ଘରରେ ହୋତା ଭାବେ; ହେ ଗ୍ରାମପତି, ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧ କର, ଅଂଗିରସ, ଅର୍ପିତ ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
ଅଚ୍ଛା ନୋ ମିତ୍ରମହୋ ଦେଵ ଦେଵାନଗ୍ନେ ଵୋଚଃ ସୁମତିଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଵୀହି ସ୍ଵସ୍ତିଂ ସୁକ୍ଷିତିଂ ଦିଵୋ ନୄନ୍ଦ୍ଵିଷୋ ଅଂହାଂସି ଦୁରିତା ତରେମ ତା ତରେମ ତଵାଵସା ତରେମ
ମିତ୍ରଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଆସ, ହେ ଦେବ, ଦେବତାଙ୍କୁ କହ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର କୃପା ପାଇଁ; ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ, ଭଲ ଘର ଦିଅ, ଏବଂ ଦ୍ୱେଷ, ଦୁଃଖ ଓ ଅପଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କର—ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଆମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ଅଗ୍ନେ ସ କ୍ଷେଷଦୃତପା ଋତେଜା ଉରୁ ଜ୍ଯୋତିର୍ନଶତେ ଦେଵଯୁଷ୍ଟେ । ଯଂ ତ୍ଵଂ ମିତ୍ରେଣ ଵରୁଣଃ ସଜୋଷା ଦେଵ ପାସି ତ୍ଯଜସା ମର୍ତମଂହଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଆଶା କରେ, ସେ ତୁମେ ନ୍ୟାୟବାନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିବାବେଳେ ରକ୍ଷା କର; ଯାହାକୁ ତୁମେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ସହିତ ଏକତାରେ, ହେ ଦେବ, ଦୁଃଖ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଈଜେ ଯଜ୍ଞେଭିଃ ଶଶମେ ଶମୀଭିରୃଧଦ୍ଵାରାଯାଗ୍ନଯେ ଦଦାଶ । ଏଵା ଚନ ତଂ ଯଶସାମଜୁଷ୍ଟିର୍ନାଂହୋ ମର୍ତଂ ନଶତେ ନ ପ୍ରଦୃପ୍ତିଃ
ଯିଏ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ପୂଜା କରେ, ଅର୍ପଣରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ ଯିଏ ମାର୍ଗ ଖୋଲିଥାଏ—ଏପରି ଲୋକ, ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ, କେବେ ଅପମାନ ଭୋଗେ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଦୁଃଖର ଶିକାର।
ସୂରୋ ନ ଯସ୍ଯ ଦୃଶତିରରେପା ଭୀମା ଯଦେତି ଶୁଚତସ୍ତ ଆ ଧୀଃ । ହେଷସ୍ଵତଃ ଶୁରୁଧୋ ନାଯମକ୍ତୋଃ କୁତ୍ରା ଚିଦ୍ରଣ୍ଵୋ ଵସତିର୍ଵନେଜାଃ
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟି ଅଦୂଷିତ, ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱାଳା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ତୁମର ଚିନ୍ତା ଭୟଙ୍କର ହୁଏ; ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଦ୍ରୁତ ଚଳିଥିବା ନେତା—ସେ ଯେଉଁଠି ଯାଏ, ସେଠି ଉତ୍ସାହ ଓ ଆଶ୍ରୟ ମିଳେ।
ତିଗ୍ମଂ ଚିଦେମ ମହି ଵର୍ପୋ ଅସ୍ଯ ଭସଦଶ୍ଵୋ ନ ଯମସାନ ଆସା । ଵିଜେହମାନଃ ପରଶୁର୍ନ ଜିହ୍ଵାଂ ଦ୍ରଵିର୍ନ ଦ୍ରାଵଯତି ଦାରୁ ଧକ୍ଷତ୍
ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ରୂପ ମଧ୍ୟ ଏଠି ବଡ଼; ସେ ଦହନ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି ଚମକେ; କୁହାଡ଼ିର ଜିହ୍ୱା ପରି ଲିଜେ, ଗଳିଥିବା ଧାତୁ ପରି କାଠକୁ ଗଳାଇ ଦହିଦେଉଛି।
ସ ଇଦସ୍ତେଵ ପ୍ରତି ଧାଦସିଷ୍ଯଞ୍ଛିଶୀତ ତେଜୋଽଯସୋ ନ ଧାରାମ୍ । ଚିତ୍ରଧ୍ରଜତିରରତିର୍ଯୋ ଅକ୍ତୋର୍ଵେର୍ନ ଦ୍ରୁଷଦ୍ଵା ରଘୁପତ୍ମଜଂହାଃ
ସେ ଏକମାତ୍ର ତୁମର ସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ତୁମର ତେଜକୁ ଗଳିଥିବା ଧାତୁର ଧାରା ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରିଛନ୍ତି; ଯାହାର ଚମକୁଥିବା ଗତି ଅଦ୍ଭୁତ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ, ଏବଂ କୁଶଳ କାରିଗର ପରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ପଦକ୍ଷେପରେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ସ ଈଂ ରେଭୋ ନ ପ୍ରତି ଵସ୍ତ ଉସ୍ରାଃ ଶୋଚିଷା ରାରପୀତି ମିତ୍ରମହାଃ । ନକ୍ତଂ ଯ ଈମରୁଷୋ ଯୋ ଦିଵା ନୄନମର୍ତ୍ଯୋ ଅରୁଷୋ ଯୋ ଦିଵା ନୄନ୍
ସେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବୃଷଭ ପରି ଅବରୋଧ କରାଯାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ୱଳ, ମିତ୍ର ପରି ଉଷାକୁ ଆଣନ୍ତି; ଯିଏ ରାତିରେ, ଯିଏ ଦିନେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲାଲ ରହନ୍ତି, ଅମର ଯିଏ ଦିନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲାଲ ରହନ୍ତି।
ଦିଵୋ ନ ଯସ୍ଯ ଵିଧତୋ ନଵୀନୋଦ୍ଵୃଷା ରୁକ୍ଷ ଓଷଧୀଷୁ ନୂନୋତ୍ । ଘୃଣା ନ ଯୋ ଧ୍ରଜସା ପତ୍ମନା ଯନ୍ନା ରୋଦସୀ ଵସୁନା ଦଂ ସୁପତ୍ନୀ
ଆକାଶର ନୂତନ ଉଜ୍ୱଳତା ପରି, ଯାହାର ଶକ୍ତି ନୂତନ, ସେ ବଳବତୀ ବର୍ତ୍ତମାନ ଉଷଧିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିୟମିତ ପଥ ପରି, ଯେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଦୁଇଁ ଜଗତକୁ ଭଲ ରଖନ୍ତୁ।
ଧାଯୋଭିର୍ଵା ଯୋ ଯୁଜ୍ଯେଭିରର୍କୈର୍ଵିଦ୍ଯୁନ୍ନ ଦଵିଦ୍ଯୋତ୍ସ୍ଵେଭିଃ ଶୁଷ୍ମୈଃ । ଶର୍ଧୋ ଵା ଯୋ ମରୁତାଂ ତତକ୍ଷ ଋଭୁର୍ନ ତ୍ଵେଷୋ ରଭସାନୋ ଅଦ୍ଯୌତ୍
ଯେଉଁଠି ସେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ବା ସ୍ତୁତି ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ଝଲମଲ କରୁଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ; କିମ୍ବା ଯେତେବେଳେ ସେ ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ କୁଶଳ କାରିଗର ପରି ତିଆରି କରନ୍ତି, ସେ ବଳବତୀ, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଚମକିଉଠନ୍ତି।