ଯତ୍ପର୍ଜନ୍ଯ କନିକ୍ରଦତ୍ସ୍ତନଯନ୍ହଂସି ଦୁଷ୍କୃତଃ । ପ୍ରତୀଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ମୋଦତେ ଯତ୍କିଂ ଚ ପୃଥିଵ୍ଯାମଧି
ହେ ପାର୍ଜନ୍ୟ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଗର୍ଜନ କର, ତୁମେ ଦୁଷ୍କର୍ମୀମାନେକୁ ନଶ୍ୟ କର; ତେବେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।
ଅଵର୍ଷୀର୍ଵର୍ଷମୁଦୁ ଷୂ ଗୃଭାଯାକର୍ଧନ୍ଵାନ୍ଯତ୍ଯେତଵା ଉ । ଅଜୀଜନ ଓଷଧୀର୍ଭୋଜନାଯ କମୁତ ପ୍ରଜାଭ୍ଯୋଽଵିଦୋ ମନୀଷାମ୍
ତୁମେ ବର୍ଷା କରିଛ, ବଜ୍ର ଧରିଛ, ମାଟିକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛ; ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଉଦ୍ଭିଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ—ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ କେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଛ?
ବଳିତ୍ଥା ପର୍ଵତାନାଂ ଖିଦ୍ରଂ ବିଭର୍ଷି ପୃଥିଵି । ପ୍ର ଯା ଭୂମିଂ ପ୍ରଵତ୍ଵତି ମହ୍ନା ଜିନୋଷି ମହିନି
ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛ, ଛୋଟ ଓ ବଡ଼ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବହନ କରୁଛ। ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ବିଶାଳତାକୁ ଜିତିଛ, ତୁମେ ମହାନତାରେ ବିଜୟୀ।
ସ୍ତୋମାସସ୍ତ୍ଵା ଵିଚାରିଣି ପ୍ରତି ଷ୍ଟୋଭନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିଃ । ପ୍ର ଯା ଵାଜଂ ନ ହେଷନ୍ତଂ ପେରୁମସ୍ଯସ୍ଯର୍ଜୁନି
ଓ ଭ୍ରମଣଶୀଳୀ, ତୁମ ପାଇଁ ସ୍ତୁତିମୟ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ; ଯେପରି ଘୋଡ଼ାମାନେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ହେହେ କରନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତେ ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଦୃଳ୍ହା ଚିଦ୍ଯା ଵନସ୍ପତୀନ୍କ୍ଷ୍ମଯା ଦର୍ଧର୍ଷ୍ଯୋଜସା । ଯତ୍ତେ ଅଭ୍ରସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯୁତୋ ଦିଵୋ ଵର୍ଷନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଦୃଢ଼ ଗଛମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛ; ଯେତେବେଳେ ତୁମର ମେଘରୁ ବିଜୁଳି ଚମକି ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ପଡ଼େ।
ପ୍ର ସମ୍ରାଜେ ବୃହଦର୍ଚା ଗଭୀରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରିଯଂ ଵରୁଣାଯ ଶ୍ରୁତାଯ । ଵି ଯୋ ଜଘାନ ଶମିତେଵ ଚର୍ମୋପସ୍ତିରେ ପୃଥିଵୀଂ ସୂର୍ଯାଯ
ସମ୍ରାଟ୍ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ମହାନ ଗୀତ ଯାଉ, ଗଭୀର ଓ ପ୍ରିୟ, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ, ଚର୍ମ ଟାଣିବା ମଣିଷ ପରି, ପୃଥିବୀକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି।
ଵନେଷୁ ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷଂ ତତାନ ଵାଜମର୍ଵତ୍ସୁ ପଯ ଉସ୍ରିଯାସୁ । ହୃତ୍ସୁ କ୍ରତୁଂ ଵରୁଣୋ ଅପ୍ସ୍ଵଗ୍ନିଂ ଦିଵି ସୂର୍ଯମଦଧାତ୍ସୋମମଦ୍ରୌ
ବନରେ ସେ ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ତୁର୍ଗତି ଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, ଗାଈମାନେ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଲେ। ହୃଦୟରେ ବରୁଣ ବୁଦ୍ଧି ରଖିଲେ, ପାଣିରେ ଅଗ୍ନି, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୋମରେ ଗର୍ଜନ ରଖିଲେ।
ନୀଚୀନବାରଂ ଵରୁଣଃ କଵନ୍ଧଂ ପ୍ର ସସର୍ଜ ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ତେନ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା ଯଵଂ ନ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଵ୍ଯୁନତ୍ତି ଭୂମ
ବରୁଣ ନିମ୍ନ ଲଟକୁଥିବା ମେଘ, ଗୁହା, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ପଠାଇଲେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା ହୋଇ, ବର୍ଷାକୁ ଧାନ ପରି ପୃଥିବୀରେ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି।
ଉନତ୍ତି ଭୂମିଂ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାଂ ଯଦା ଦୁଗ୍ଧଂ ଵରୁଣୋ ଵଷ୍ଟ୍ଯାଦିତ୍ । ସମଭ୍ରେଣ ଵସତ ପର୍ଵତାସସ୍ତଵିଷୀଯନ୍ତଃ ଶ୍ରଥଯନ୍ତ ଵୀରାଃ
ବରୁଣ ଯେତେବେଳେ ଦୁଧ ବହିବାକୁ ଆଦେଶ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ପୃଥିବୀ, ବିସ୍ତୃତ ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତି; ମେଘ ସହିତ ପାହାଡ଼ମାନେ ରହନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୀର ଭାବେ ଫାଟିପଡ଼ନ୍ତି।
ଇମାମୂ ଷ୍ଵାସୁରସ୍ଯ ଶ୍ରୁତସ୍ଯ ମହୀଂ ମାଯାଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ପ୍ର ଵୋଚମ୍ । ମାନେନେଵ ତସ୍ଥିଵାଁ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵି ଯୋ ମମେ ପୃଥିଵୀଂ ସୂର୍ଯେଣ
ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅସୁର ବରୁଣଙ୍କର ମହା ମାୟାକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛି; ସେ ମାପିଥିବା ପରି ଆକାଶରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି।
ଇମାମୂ ନୁ କଵିତମସ୍ଯ ମାଯାଂ ମହୀଂ ଦେଵସ୍ଯ ନକିରା ଦଧର୍ଷ । ଏକଂ ଯଦୁଦ୍ନା ନ ପୃଣନ୍ତ୍ଯେନୀରାସିଞ୍ଚନ୍ତୀରଵନଯଃ ସମୁଦ୍ରମ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତାଙ୍କର ମହା ମାୟାକୁ କେହି ମାନେଇପାରିନାହାନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ନଦୀ ଏକାଠି ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଜଳ ଏକ ସମୁଦ୍ରକୁ ପୂରଣ କରେ।
ଅର୍ଯମ୍ଯଂ ଵରୁଣ ମିତ୍ର୍ଯଂ ଵା ସଖାଯଂ ଵା ସଦମିଦ୍ଭ୍ରାତରଂ ଵା । ଵେଶଂ ଵା ନିତ୍ଯଂ ଵରୁଣାରଣଂ ଵା ଯତ୍ସୀମାଗଶ୍ଚକୃମା ଶିଶ୍ରଥସ୍ତତ୍
ଆମେ ଯେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିଛୁ, ସେଥିରେ ଆର୍ୟମାନ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଭାଇ, ସଦା ସଙ୍ଗୀ, କିମ୍ବା ବରୁଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଯେ କିଏ ହେଉନାହିଁ, ତାହା ଆମେ ସ୍ୱୀକାର କରୁଛୁ।
କିତଵାସୋ ଯଦ୍ରିରିପୁର୍ନ ଦୀଵି ଯଦ୍ଵା ଘା ସତ୍ଯମୁତ ଯନ୍ନ ଵିଦ୍ମ । ସର୍ଵା ତା ଵି ଷ୍ଯ ଶିଥିରେଵ ଦେଵାଧା ତେ ସ୍ଯାମ ଵରୁଣ ପ୍ରିଯାସଃ
ମୁଁ ଠକେଇବା, ଶତ୍ରୁ, ଅନ୍ଧକାର, ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନରେ ଯେ କିଛି ଅପରାଧ କରିଥିଲି, ସେ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦେବମାନେ, ଯେପରି ଖୁଲିଯାଏ, ସେପରି ହେଉ; ବରୁଣ, ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଯମଵଥ ଉଭା ଵାଜେଷୁ ମର୍ତ୍ଯମ୍ । ଦୃଳ୍ହା ଚିତ୍ସ ପ୍ର ଭେଦତି ଦ୍ଯୁମ୍ନା ଵାଣୀରିଵ ତ୍ରିତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ କର, ତୁମ ତେଜରେ ଦୃଢ଼କୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛ, ଟ୍ରିତା ତାଙ୍କର କଥାରେ ଯେପରି।
ଯା ପୃତନାସୁ ଦୁଷ୍ଟରା ଯା ଵାଜେଷୁ ଶ୍ରଵାଯ୍ଯା । ଯା ପଞ୍ଚ ଚର୍ଷଣୀରଭୀନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତା ହଵାମହେ
ଯେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପାଞ୍ଚ ଜନମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ସେମାନେକୁ ଡାକୁଛୁ।
ତଯୋରିଦମଵଚ୍ଛଵସ୍ତିଗ୍ମା ଦିଦ୍ଯୁନ୍ମଘୋନୋଃ । ପ୍ରତି ଦ୍ରୁଣା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋର୍ଗଵାଂ ଵୃତ୍ରଘ୍ନ ଏଷତେ
ସେମାନଙ୍କର ଏହି ମହିମା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବିଜୁଳି ପରି, ଦାନଶୀଳ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର; ବୃତ୍ର ନାଶକ ଗାଈମାନେ ପାଖକୁ ତାଙ୍କର ହାତ ନେଇ ଆସନ୍ତି।
ତା ଵାମେଷେ ରଥାନାମିନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ହଵାମହେ । ପତୀ ତୁରସ୍ଯ ରାଧସୋ ଵିଦ୍ଵାଂସା ଗିର୍ଵଣସ୍ତମା
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ରଥକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି; ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନର ମାଲିକ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗାୟକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରଶଂସିତ।
ତା ଵୃଧନ୍ତାଵନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ମର୍ତାଯ ଦେଵାଵଦଭା । ଅର୍ହନ୍ତା ଚିତ୍ପୁରୋ ଦଧେଽଂଶେଵ ଦେଵାଵର୍ଵତେ
ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଦେବତା ଦିନମାନେକୁ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ଅଂଶ ପରି ରଖନ୍ତି।
ଏଵେନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନିଭ୍ଯାମହାଵି ହଵ୍ଯଂ ଶୂଷ୍ଯଂ ଘୃତଂ ନ ପୂତମଦ୍ରିଭିଃ । ତା ସୂରିଷୁ ଶ୍ରଵୋ ବୃହଦ୍ରଯିଂ ଗୃଣତ୍ସୁ ଦିଧୃତମିଷଂ ଗୃଣତ୍ସୁ ଦିଧୃତମ୍
ଏପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ମହା ହବି ଦେଉଛୁ, ଶୁଦ୍ଧ ଘିଅ ପରି, ପାଥରରେ ଚାପି ତିଆରି; ସେମାନଙ୍କୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ କୀର୍ତି, ଧନ ଓ ଉପଜିବିକା ମିଳୁ।
ପ୍ର ଵୋ ମହେ ମତଯୋ ଯନ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣଵେ ମରୁତ୍ଵତେ ଗିରିଜା ଏଵଯାମରୁତ୍ । ପ୍ର ଶର୍ଧାଯ ପ୍ରଯଜ୍ଯଵେ ସୁଖାଦଯେ ତଵସେ ଭନ୍ଦଦିଷ୍ଟଯେ ଧୁନିଵ୍ରତାଯ ଶଵସେ
ତୁମ ଭାବନାମାନେ ମହାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ପାହାଡ଼ରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମାରୁତମାନେ, ଚିରଯାତ୍ରୀ ମାରୁତମାନେ ପାଖକୁ ଯାଉ। ସେମାନଙ୍କ ଦଳ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ସୁଖଦାୟକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭଲ ଫଳଦାୟକ, ଦ୍ରୁତ ଓ ପ୍ରବଳଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କର।
ପ୍ର ଯେ ଜାତା ମହିନା ଯେ ଚ ନୁ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ର ଵିଦ୍ମନା ବ୍ରୁଵତ ଏଵଯାମରୁତ୍ । କ୍ରତ୍ଵା ତଦ୍ଵୋ ମରୁତୋ ନାଧୃଷେ ଶଵୋ ଦାନା ମହ୍ନା ତଦେଷାମଧୃଷ୍ଟାସୋ ନାଦ୍ରଯଃ
ଯେମାନେ ମହାନତାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଛନ୍ତି, ଏମିତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବରେ କଥାହୁଏ, ହେ ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ସେଇପରି ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ଦାନ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ତାହାର ମହାନତାରେ, ତୁମ ଅଦମ୍ୟ ଶୂରମାନେ କେବେ ହାରିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ର ଯେ ଦିଵୋ ବୃହତଃ ଶୃଣ୍ଵିରେ ଗିରା ସୁଶୁକ୍ଵାନଃ ସୁଭ୍ଵ ଏଵଯାମରୁତ୍ । ନ ଯେଷାମିରୀ ସଧସ୍ଥ ଈଷ୍ଟ ଆଁ ଅଗ୍ନଯୋ ନ ସ୍ଵଵିଦ୍ଯୁତଃ ପ୍ର ସ୍ଯନ୍ଦ୍ରାସୋ ଧୁନୀନାମ୍
ଯେମାନେ ବଡ଼ ଆକାଶରୁ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଶୁଣାଯାନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର, ଏମିତି ହେ ମାରୁତମାନେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବି ସଭାରେ ଆସିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ; ନିଜ ଆଲୋକରେ ଅଗ୍ନିମାନେ ଯେପରି, ତେଣୁ ଗର୍ଜନାର ଧାରାମାନେ ତେଜରେ ବହିଯାନ୍ତି।
ସ ଚକ୍ରମେ ମହତୋ ନିରୁରୁକ୍ରମଃ ସମାନସ୍ମାତ୍ସଦସ ଏଵଯାମରୁତ୍ । ଯଦାଯୁକ୍ତ ତ୍ମନା ସ୍ଵାଦଧି ଷ୍ଣୁଭିର୍ଵିଷ୍ପର୍ଧସୋ ଵିମହସୋ ଜିଗାତି ଶେଵୃଧୋ ନୃଭିଃ
ସେ ସାଧାରଣ ଆସନରୁ ବଡ଼ ଏବଂ ଦୂର ଦୂରନ୍ତ ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ, ଏମିତି ହେ ମାରୁତମାନେ; ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିଶୀଳମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ଲଗାଇଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଶୂରମାନେ ସହିତ ଜୟ ଲାଗିଲେ।
ସ୍ଵନୋ ନ ଵୋଽମଵାନ୍ରେଜଯଦ୍ଵୃଷା ତ୍ଵେଷୋ ଯଯିସ୍ତଵିଷ ଏଵଯାମରୁତ୍ । ଯେନା ସହନ୍ତ ଋଞ୍ଜତ ସ୍ଵରୋଚିଷ ସ୍ଥାରଶ୍ମାନୋ ହିରଣ୍ଯଯାଃ ସ୍ଵାଯୁଧାସ ଇଷ୍ମିଣଃ
ତୁମ ଗର୍ଜନା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଉତ୍ସାହଦାୟକ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଉପ୍ରେ ଉପ୍ରେ ଉଠେ, ବିଜୟୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଏମିତି ହେ ମାରୁତମାନେ; ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମେ ବିଜୟ କର, ତୁମେ ଆଲୋକରେ ଚମକ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼, ସୁନାର ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ।
ଅପାରୋ ଵୋ ମହିମା ଵୃଦ୍ଧଶଵସସ୍ତ୍ଵେଷଂ ଶଵୋଽଵତ୍ଵେଵଯାମରୁତ୍ । ସ୍ଥାତାରୋ ହି ପ୍ରସିତୌ ସଂଦୃଶି ସ୍ଥନ ତେ ନ ଉରୁଷ୍ଯତା ନିଦଃ ଶୁଶୁକ୍ଵାଂସୋ ନାଗ୍ନଯଃ
ତୁମ ମହାନତା ସୀମାହୀନ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଛି, ତୁମ ଶକ୍ତି ଭୟଙ୍କର—ସେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ଏମିତି ହେ ମାରୁତମାନେ; କାରଣ ତୁମେ ଆଗରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ, ସଭାରେ ଦେଖାଯାଉଛ, ତୁମ ଘର ବଡ଼, ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତେ ରୁଦ୍ରାସଃ ସୁମଖା ଅଗ୍ନଯୋ ଯଥା ତୁଵିଦ୍ଯୁମ୍ନା ଅଵନ୍ତ୍ଵେଵଯାମରୁତ୍ । ଦୀର୍ଘଂ ପୃଥୁ ପପ୍ରଥେ ସଦ୍ମ ପାର୍ଥିଵଂ ଯେଷାମଜ୍ମେଷ୍ଵା ମହଃ ଶର୍ଧାଂସ୍ଯଦ୍ଭୁତୈନସାମ୍
ହେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ଭଲ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଅଗ୍ନି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏମିତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ମାରୁତମାନେ; ତୁମେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ଘରକୁ ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାର କରିଛ; ଯେଉଁଠାରେ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଳ ଅଛି।
ଅଦ୍ଵେଷୋ ନୋ ମରୁତୋ ଗାତୁମେତନ ଶ୍ରୋତା ହଵଂ ଜରିତୁରେଵଯାମରୁତ୍ । ଵିଷ୍ଣୋର୍ମହଃ ସମନ୍ଯଵୋ ଯୁଯୋତନ ସ୍ମଦ୍ରଥ୍ଯୋ ନ ଦଂସନାପ ଦ୍ଵେଷାଂସି ସନୁତଃ
କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି, ହେ ମାରୁତମାନେ, ଆମ ପଥରେ ଆସ; ଉପାସକଙ୍କର ଡାକକୁ ଶୁଣ, ଏମିତି ହେ ମାରୁତମାନେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମହାନତା ସହିତ ଏକତାରେ ରୁହ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା ଦିଅ, ରଥଚାଳକମାନେ ପରି, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂର କର।
ଗନ୍ତା ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଯଜ୍ଞିଯାଃ ସୁଶମି ଶ୍ରୋତା ହଵମରକ୍ଷ ଏଵଯାମରୁତ୍ । ଜ୍ଯେଷ୍ଠାସୋ ନ ପର୍ଵତାସୋ ଵ୍ଯୋମନି ଯୂଯଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଚେତସଃ ସ୍ଯାତ ଦୁର୍ଧର୍ତଵୋ ନିଦଃ
ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ମାରୁତମାନେ, ଆନନ୍ଦ ଆଣ; ଡାକକୁ ଶୁଣ, ହେ ରକ୍ଷକମାନେ, ଏମିତି ହେ ମାରୁତମାନେ; ଆକାଶରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ମାନେ ପରି, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ ଅପରାଜିତ ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଗ୍ନେ ପ୍ରଥମୋ ମନୋତାସ୍ଯା ଧିଯୋ ଅଭଵୋ ଦସ୍ମ ହୋତା । ତ୍ଵଂ ସୀଂ ଵୃଷନ୍ନକୃଣୋର୍ଦୁଷ୍ଟରୀତୁ ସହୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ସହସେ ସହଧ୍ଯୈ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରଥମ ଡାକାଯାଉଥିବା, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋତା ହେଲ; ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଦୁର୍ଜୟ ଶକ୍ତି ଦେଲ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଏକତ୍ର କରିପାରିବା।
ଅଧା ହୋତା ନ୍ଯସୀଦୋ ଯଜୀଯାନିଳସ୍ପଦ ଇଷଯନ୍ନୀଡ୍ଯଃ ସନ୍ । ତଂ ତ୍ଵା ନରଃ ପ୍ରଥମଂ ଦେଵଯନ୍ତୋ ମହୋ ରାଯେ ଚିତଯନ୍ତୋ ଅନୁ ଗ୍ମନ୍
ତାପରେ ହୋତା ଭାବେ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞରେ ବସିଲ, ଆସନ ପାଇଁ ଆଶା କଲ, ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ହେଲ; ତୁମକୁ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ବଡ଼ ଧନ ଆଶା କରି, ସେମାନେ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି।