ଯସ୍ଯ ପ୍ରଯାଣମନ୍ଵନ୍ଯ ଇଦ୍ଯଯୁର୍ଦେଵା ଦେଵସ୍ଯ ମହିମାନମୋଜସା । ଯଃ ପାର୍ଥିଵାନି ଵିମମେ ସ ଏତଶୋ ରଜାଂସି ଦେଵଃ ସଵିତା ମହିତ୍ଵନା
ଯାହାଙ୍କ ଯାତ୍ରାକୁ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆଶା କରି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି—ଦେବତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ; ଯିଏ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ମାପିଛନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ସବିତା ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ ଆକାଶକୁ ମାପିଛନ୍ତି।
ଉତ ଯାସି ସଵିତସ୍ତ୍ରୀଣି ରୋଚନୋତ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମିଭିଃ ସମୁଚ୍ଯସି । ଉତ ରାତ୍ରୀମୁଭଯତଃ ପରୀଯସ ଉତ ମିତ୍ରୋ ଭଵସି ଦେଵ ଧର୍ମଭିଃ
ଏବଂ ହେ ସବିତା, ତୁମେ ତିନିଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଉଛ; ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅଛ; ଦୁଇ ପଟେ ରାତିକୁ ଘେରି ରଖ, ଏବଂ ନୀତିରେ ଦେବତା ମିତ୍ର ହୁଅ।
ଉତେଶିଷେ ପ୍ରସଵସ୍ଯ ତ୍ଵମେକ ଇଦୁତ ପୂଷା ଭଵସି ଦେଵ ଯାମଭିଃ । ଉତେଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ଵି ରାଜସି ଶ୍ଯାଵାଶ୍ଵସ୍ତେ ସଵିତ ସ୍ତୋମମାନଶେ
ତୁମେ ଏକାକି ପ୍ରେରଣାର ନାୟକ, ଦେବତା, ତୁମେ ତୁମ ଗତିରେ ପୂଷା ହୁଅ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ, ହେ ଅନ୍ଧକାର ଘୋଡ଼ାର ସବିତା, ଯାହା ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଗାଯାଉଛି।
ତତ୍ସଵିତୁର୍ଵୃଣୀମହେ ଵଯଂ ଦେଵସ୍ଯ ଭୋଜନମ୍ । ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସର୍ଵଧାତମଂ ତୁରଂ ଭଗସ୍ଯ ଧୀମହି
ଆମେ ସବିତା ଦେବଙ୍କର ପୋଷଣ ବାଛୁଛୁ; ଆମେ ସମସ୍ତଂକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ତ୍ୱରିତ ଭାଗ୍ୟ ଭଗର ଅଂଶ ପାଉ।
ଅସ୍ଯ ହି ସ୍ଵଯଶସ୍ତରଂ ସଵିତୁଃ କଚ୍ଚନ ପ୍ରିଯମ୍ । ନ ମିନନ୍ତି ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ସବିତାଙ୍କର ନିଜେ ଅର୍ଜିତ ମହିମା କିମ୍ବା ସେଉଁଠିର ଆକାଶର ଆଧିପତ୍ୟ କେହି କମେଇପାରେନାହିଁ, ସେଠାରେ କେବେ ହ୍ରାସ ହୁଏନାହିଁ।
ସ ହି ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ ସୁଵାତି ସଵିତା ଭଗଃ । ତଂ ଭାଗଂ ଚିତ୍ରମୀମହେ
ସବିତା ଭଗବାନ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଆମେ ସେଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଗ୍ୟ ଆଶା କରୁଛୁ।
ଅଦ୍ଯା ନୋ ଦେଵ ସଵିତଃ ପ୍ରଜାଵତ୍ସାଵୀଃ ସୌଭଗମ୍ । ପରା ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ସୁଵ
ହେ ଦେବ ସବିତା, ଆଜି ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ; ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
ଵିଶ୍ଵାନି ଦେଵ ସଵିତର୍ଦୁରିତାନି ପରା ସୁଵ । ଯଦ୍ଭଦ୍ରଂ ତନ୍ନ ଆ ସୁଵ
ହେ ଦେବ ସବିତା, ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ କର; ଯାହା ଭଲ, ସେଇଠିକୁ ଆମପାଖରେ ଆଣ।
ଅନାଗସୋ ଅଦିତଯେ ଦେଵସ୍ଯ ସଵିତୁଃ ସଵେ । ଵିଶ୍ଵା ଵାମାନି ଧୀମହି
ସବିତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଅଦିତିଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରାଧହୀନ ହୋଇ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ପାଉ।
ଆ ଵିଶ୍ଵଦେଵଂ ସତ୍ପତିଂ ସୂକ୍ତୈରଦ୍ଯା ଵୃଣୀମହେ । ସତ୍ଯସଵଂ ସଵିତାରମ୍
ଆଜି ଆମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ସତ୍ୟଶକ୍ତି ସବିତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିରେ ବାଛୁଛୁ।
ଯ ଇମେ ଉଭେ ଅହନୀ ପୁର ଏତ୍ଯପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ । ସ୍ଵାଧୀର୍ଦେଵଃ ସଵିତା
ସ୍ୱଯଂଶାସନ କରୁଥିବା ସବିତା ଦେବତା ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁହିଁର ଆଗରୁ ଅବିରତ ଆସନ୍ତି।
ଯ ଇମା ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନ୍ଯାଶ୍ରାଵଯତି ଶ୍ଲୋକେନ । ପ୍ର ଚ ସୁଵାତି ସଵିତା
ସେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନିଜ ଗୀତରେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି; ସବିତା ଦେବତା ଦେଇଥାନ୍ତି ଓ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଅଚ୍ଛା ଵଦ ତଵସଂ ଗୀର୍ଭିରାଭି ସ୍ତୁହି ପର୍ଜନ୍ଯଂ ନମସା ଵିଵାସ । କନିକ୍ରଦଦ୍ଵୃଷଭୋ ଜୀରଦାନୂ ରେତୋ ଦଧାତ୍ଯୋଷଧୀଷୁ ଗର୍ଭମ୍
ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ କଥାରେ କହ, ପାର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କର; ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବୃଷଭ, ନିତ୍ୟ ଦାନଶୀଳ, ଗଛଗୁଡିକୁ ମଣ୍ଡା ଦେଇ ତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କରନ୍ତି।
ଵି ଵୃକ୍ଷାନ୍ହନ୍ତ୍ଯୁତ ହନ୍ତି ରକ୍ଷସୋ ଵିଶ୍ଵଂ ବିଭାଯ ଭୁଵନଂ ମହାଵଧାତ୍ । ଉତାନାଗା ଈଷତେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାଵତୋ ଯତ୍ପର୍ଜନ୍ଯ ସ୍ତନଯନ୍ହନ୍ତି ଦୁଷ୍କୃତଃ
ସେ ଗଛମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ମାରନ୍ତି; ସେ ତାଙ୍କର ବଳରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରନ୍ତି; ଅପରାଧହୀନମାନେ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଜନ୍ୟ ଗର୍ଜନ କଲେ ଭୟ ପାଆନ୍ତି, ଦୁଷ୍କର୍ମୀମାନେ ନଶ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ରଥୀଵ କଶଯାଶ୍ଵାଁ ଅଭିକ୍ଷିପନ୍ନାଵିର୍ଦୂତାନ୍କୃଣୁତେ ଵର୍ଷ୍ଯାଁ ଅହ । ଦୂରାତ୍ସିଂହସ୍ଯ ସ୍ତନଥା ଉଦୀରତେ ଯତ୍ପର୍ଜନ୍ଯଃ କୃଣୁତେ ଵର୍ଷ୍ଯଂ ନଭଃ
ରଥିଆ ଲୋକ ଯେପରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଚାବୁକ ଦେଇ ଚଳାନ୍ତି, ସେପରି ପାର୍ଜନ୍ୟ ମେଘକୁ ଚାଲାନ୍ତି; ଦୂରରୁ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ପାର୍ଜନ୍ୟ ଆକାଶକୁ ବର୍ଷାରେ ଭରିଦିଅନ୍ତି।
ପ୍ର ଵାତା ଵାନ୍ତି ପତଯନ୍ତି ଵିଦ୍ଯୁତ ଉଦୋଷଧୀର୍ଜିହତେ ପିନ୍ଵତେ ସ୍ଵଃ । ଇରା ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ଭୁଵନାଯ ଜାଯତେ ଯତ୍ପର୍ଜନ୍ଯଃ ପୃଥିଵୀଂ ରେତସାଵତି
ପବନ ବହେ, ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକେ, ଗଛମାନେ ଜାଗିଉଠନ୍ତି, ଆକାଶ ଜଳ ଝରାଏ; ପାର୍ଜନ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଶୁକ୍ରରେ ଭରିଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଯସ୍ଯ ଵ୍ରତେ ପୃଥିଵୀ ନନ୍ନମୀତି ଯସ୍ଯ ଵ୍ରତେ ଶଫଵଜ୍ଜର୍ଭୁରୀତି । ଯସ୍ଯ ଵ୍ରତ ଓଷଧୀର୍ଵିଶ୍ଵରୂପାଃ ସ ନଃ ପର୍ଜନ୍ଯ ମହି ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ
ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପୃଥିବୀ ନମିଯାଏ, ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପଶୁମାନେ ଚଳିଉଠନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବିଭିନ୍ନ ଗଛମାନେ ବଢ଼ନ୍ତି—ହେ ପାର୍ଜନ୍ୟ, ଆମକୁ ବଡ଼ ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଦିଵୋ ନୋ ଵୃଷ୍ଟିଂ ମରୁତୋ ରରୀଧ୍ଵଂ ପ୍ର ପିନ୍ଵତ ଵୃଷ୍ଣୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଧାରାଃ । ଅର୍ଵାଙେତେନ ସ୍ତନଯିତ୍ନୁନେହ୍ଯପୋ ନିଷିଞ୍ଚନ୍ନସୁରଃ ପିତା ନଃ
ହେ ମାରୁତମାନେ, ଆମପାଇଁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାର ଧାରା ଝରାଅ; ଗର୍ଜନ ସହ ଆସ, ହେ ଅସୁର, ଆମ ପିତା, ଓ ଜଳ ଛିଟିଅ।
ଅଭି କ୍ରନ୍ଦ ସ୍ତନଯ ଗର୍ଭମା ଧା ଉଦନ୍ଵତା ପରି ଦୀଯା ରଥେନ । ଦୃତିଂ ସୁ କର୍ଷ ଵିଷିତଂ ନ୍ଯଞ୍ଚଂ ସମା ଭଵନ୍ତୂଦ୍ଵତୋ ନିପାଦାଃ
ଗର୍ଜନ କର, ଗର୍ଜନ ସହ ଉତ୍ପତ୍ତି ଦିଅ; ତୁମ ରଥରେ ଜଳକୁ ଘେରି ଚାଲ; ଗଭୀର ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳକୁ ତାଣି ନେଅ, ମେଘର ଧାରା ଏକତ୍ର ହେଉ।
ମହାନ୍ତଂ କୋଶମୁଦଚା ନି ଷିଞ୍ଚ ସ୍ଯନ୍ଦନ୍ତାଂ କୁଲ୍ଯା ଵିଷିତାଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ । ଘୃତେନ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଵ୍ଯୁନ୍ଧି ସୁପ୍ରପାଣଂ ଭଵତ୍ଵଘ୍ନ୍ଯାଭ୍ଯଃ
ବଡ଼ ପାତ୍ରକୁ ଝରାଅ, ଆଗରେ ନଦୀମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଘୃତରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭରିଦିଅ—ଗାଈମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ପାନୀୟ ହେଉ।
ଯତ୍ପର୍ଜନ୍ଯ କନିକ୍ରଦତ୍ସ୍ତନଯନ୍ହଂସି ଦୁଷ୍କୃତଃ । ପ୍ରତୀଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ମୋଦତେ ଯତ୍କିଂ ଚ ପୃଥିଵ୍ଯାମଧି
ହେ ପାର୍ଜନ୍ୟ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଗର୍ଜନ କର, ତୁମେ ଦୁଷ୍କର୍ମୀମାନେକୁ ନଶ୍ୟ କର; ତେବେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।
ଅଵର୍ଷୀର୍ଵର୍ଷମୁଦୁ ଷୂ ଗୃଭାଯାକର୍ଧନ୍ଵାନ୍ଯତ୍ଯେତଵା ଉ । ଅଜୀଜନ ଓଷଧୀର୍ଭୋଜନାଯ କମୁତ ପ୍ରଜାଭ୍ଯୋଽଵିଦୋ ମନୀଷାମ୍
ତୁମେ ବର୍ଷା କରିଛ, ବଜ୍ର ଧରିଛ, ମାଟିକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛ; ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଉଦ୍ଭିଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ—ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ କେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଛ?
ବଳିତ୍ଥା ପର୍ଵତାନାଂ ଖିଦ୍ରଂ ବିଭର୍ଷି ପୃଥିଵି । ପ୍ର ଯା ଭୂମିଂ ପ୍ରଵତ୍ଵତି ମହ୍ନା ଜିନୋଷି ମହିନି
ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛ, ଛୋଟ ଓ ବଡ଼ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବହନ କରୁଛ। ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ବିଶାଳତାକୁ ଜିତିଛ, ତୁମେ ମହାନତାରେ ବିଜୟୀ।
ସ୍ତୋମାସସ୍ତ୍ଵା ଵିଚାରିଣି ପ୍ରତି ଷ୍ଟୋଭନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିଃ । ପ୍ର ଯା ଵାଜଂ ନ ହେଷନ୍ତଂ ପେରୁମସ୍ଯସ୍ଯର୍ଜୁନି
ଓ ଭ୍ରମଣଶୀଳୀ, ତୁମ ପାଇଁ ସ୍ତୁତିମୟ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ; ଯେପରି ଘୋଡ଼ାମାନେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ହେହେ କରନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତେ ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଦୃଳ୍ହା ଚିଦ୍ଯା ଵନସ୍ପତୀନ୍କ୍ଷ୍ମଯା ଦର୍ଧର୍ଷ୍ଯୋଜସା । ଯତ୍ତେ ଅଭ୍ରସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯୁତୋ ଦିଵୋ ଵର୍ଷନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଦୃଢ଼ ଗଛମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛ; ଯେତେବେଳେ ତୁମର ମେଘରୁ ବିଜୁଳି ଚମକି ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ପଡ଼େ।
ପ୍ର ସମ୍ରାଜେ ବୃହଦର୍ଚା ଗଭୀରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରିଯଂ ଵରୁଣାଯ ଶ୍ରୁତାଯ । ଵି ଯୋ ଜଘାନ ଶମିତେଵ ଚର୍ମୋପସ୍ତିରେ ପୃଥିଵୀଂ ସୂର୍ଯାଯ
ସମ୍ରାଟ୍ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ମହାନ ଗୀତ ଯାଉ, ଗଭୀର ଓ ପ୍ରିୟ, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ, ଚର୍ମ ଟାଣିବା ମଣିଷ ପରି, ପୃଥିବୀକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି।
ଵନେଷୁ ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷଂ ତତାନ ଵାଜମର୍ଵତ୍ସୁ ପଯ ଉସ୍ରିଯାସୁ । ହୃତ୍ସୁ କ୍ରତୁଂ ଵରୁଣୋ ଅପ୍ସ୍ଵଗ୍ନିଂ ଦିଵି ସୂର୍ଯମଦଧାତ୍ସୋମମଦ୍ରୌ
ବନରେ ସେ ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ତୁର୍ଗତି ଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, ଗାଈମାନେ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଲେ। ହୃଦୟରେ ବରୁଣ ବୁଦ୍ଧି ରଖିଲେ, ପାଣିରେ ଅଗ୍ନି, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୋମରେ ଗର୍ଜନ ରଖିଲେ।
ନୀଚୀନବାରଂ ଵରୁଣଃ କଵନ୍ଧଂ ପ୍ର ସସର୍ଜ ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ତେନ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା ଯଵଂ ନ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଵ୍ଯୁନତ୍ତି ଭୂମ
ବରୁଣ ନିମ୍ନ ଲଟକୁଥିବା ମେଘ, ଗୁହା, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ପଠାଇଲେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା ହୋଇ, ବର୍ଷାକୁ ଧାନ ପରି ପୃଥିବୀରେ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି।
ଉନତ୍ତି ଭୂମିଂ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାଂ ଯଦା ଦୁଗ୍ଧଂ ଵରୁଣୋ ଵଷ୍ଟ୍ଯାଦିତ୍ । ସମଭ୍ରେଣ ଵସତ ପର୍ଵତାସସ୍ତଵିଷୀଯନ୍ତଃ ଶ୍ରଥଯନ୍ତ ଵୀରାଃ
ବରୁଣ ଯେତେବେଳେ ଦୁଧ ବହିବାକୁ ଆଦେଶ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ପୃଥିବୀ, ବିସ୍ତୃତ ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତି; ମେଘ ସହିତ ପାହାଡ଼ମାନେ ରହନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୀର ଭାବେ ଫାଟିପଡ଼ନ୍ତି।
ଇମାମୂ ଷ୍ଵାସୁରସ୍ଯ ଶ୍ରୁତସ୍ଯ ମହୀଂ ମାଯାଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ପ୍ର ଵୋଚମ୍ । ମାନେନେଵ ତସ୍ଥିଵାଁ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵି ଯୋ ମମେ ପୃଥିଵୀଂ ସୂର୍ଯେଣ
ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅସୁର ବରୁଣଙ୍କର ମହା ମାୟାକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛି; ସେ ମାପିଥିବା ପରି ଆକାଶରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି।