ଵ୍ଯୁଚ୍ଛା ଦୁହିତର୍ଦିଵୋ ମା ଚିରଂ ତନୁଥା ଅପଃ । ନେତ୍ତ୍ଵା ସ୍ତେନଂ ଯଥା ରିପୁଂ ତପାତି ସୂରୋ ଅର୍ଚିଷା ସୁଜାତେ ଅଶ୍ଵସୂନୃତେ
ହେ ଦିଗନ୍ତର କନ୍ୟା, ତୁମେ ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତୁମ ରୂପ ଲୁଚାଇ ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଚୋରକୁ ଶତ୍ରୁ ପରି ଦୂରେ ହଟାଅ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ତାପ ଦେଇଥାଏ, ହେ ଉତ୍ତମ କୁଳର, ଘୋଡ଼ା ଓ ଭଲ କଥା ଦେଇଥିବା।
ଏତାଵଦ୍ଵେଦୁଷସ୍ତ୍ଵଂ ଭୂଯୋ ଵା ଦାତୁମର୍ହସି । ଯା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ଵିଭାଵର୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ନ ପ୍ରମୀଯସେ ସୁଜାତେ ଅଶ୍ଵସୂନୃତେ
ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଛନ୍ତି, ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଦେବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ଉତ୍ତମ କୁଳର, ଘୋଡ଼ା ଓ ଭଲ କଥା ଦେଇଥିବା, ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସକମାନେ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରହ, କେବେ ହ୍ରାସ ପାଉନାହାଁ।
ଦ୍ଯୁତଦ୍ଯାମାନଂ ବୃହତୀମୃତେନ ଋତାଵରୀମରୁଣପ୍ସୁଂ ଵିଭାତୀମ୍ । ଦେଵୀମୁଷସଂ ସ୍ଵରାଵହନ୍ତୀଂ ପ୍ରତି ଵିପ୍ରାସୋ ମତିଭିର୍ଜରନ୍ତେ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବଡ଼, ସତ୍ୟକୁ ଧରି ରହିଥିବା, ରକ୍ତିମ ରଙ୍ଗରେ ଜଳରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିବା ଦେବୀ ଉଷା, ଆଲୋକ ଆଣୁଥିବା, ପ୍ରେରିତ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ମନରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଏଷା ଜନଂ ଦର୍ଶତା ବୋଧଯନ୍ତୀ ସୁଗାନ୍ପଥଃ କୃଣ୍ଵତୀ ଯାତ୍ଯଗ୍ରେ । ବୃହଦ୍ରଥା ବୃହତୀ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵୋଷା ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଚ୍ଛତ୍ଯଗ୍ରେ ଅହ୍ନାମ୍
ସେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଲୋକମାନେ ଉଠାଇ ଦିଅନ୍ତି, ସହଜ ପଥ କରି ଆଗକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ବଡ଼ ରଥରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଉଷା ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ଆଲୋକ ପଠାଉଛନ୍ତି।
ଏଷା ଗୋଭିରରୁଣେଭିର୍ଯୁଜାନାସ୍ରେଧନ୍ତୀ ରଯିମପ୍ରାଯୁ ଚକ୍ରେ । ପଥୋ ରଦନ୍ତୀ ସୁଵିତାଯ ଦେଵୀ ପୁରୁଷ୍ଟୁତା ଵିଶ୍ଵଵାରା ଵି ଭାତି
ସେ, ରକ୍ତିମ ଗାଈମାନେ ଯୋଗାଇ, ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଉଛନ୍ତି, ପଥ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ରାସ୍ତା ଦେଉଛନ୍ତି, ଦେବୀ, ବହୁମାନ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି।
ଏଷା ଵ୍ଯେନୀ ଭଵତି ଦ୍ଵିବର୍ହା ଆଵିଷ୍କୃଣ୍ଵାନା ତନ୍ଵଂ ପୁରସ୍ତାତ୍ । ଋତସ୍ଯ ପନ୍ଥାମନ୍ଵେତି ସାଧୁ ପ୍ରଜାନତୀଵ ନ ଦିଶୋ ମିନାତି
ସେ ଦୁଇ ଚୁଟିରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇ, ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖାଉଛନ୍ତି; ସତ୍ୟର ପଥକୁ ଭଲ ଭାବେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ପରି, କେବେ ଦିଗ ଭୁଲନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏଷା ଶୁଭ୍ରା ନ ତନ୍ଵୋ ଵିଦାନୋର୍ଧ୍ଵେଵ ସ୍ନାତୀ ଦୃଶଯେ ନୋ ଅସ୍ଥାତ୍ । ଅପ ଦ୍ଵେଷୋ ବାଧମାନା ତମାଂସ୍ଯୁଷା ଦିଵୋ ଦୁହିତା ଜ୍ଯୋତିଷାଗାତ୍
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ଉପରକୁ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଆମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ନହାଇଛନ୍ତି; ଦ୍ୱେଷ ଓ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂରେ ହଟାଇ, ଉଷା, ଦିଗନ୍ତର କନ୍ୟା, ଆଲୋକ ସହିତ ଆସିଛନ୍ତି।
ଏଷା ପ୍ରତୀଚୀ ଦୁହିତା ଦିଵୋ ନୄନ୍ଯୋଷେଵ ଭଦ୍ରା ନି ରିଣୀତେ ଅପ୍ସଃ । ଵ୍ଯୂର୍ଣ୍ଵତୀ ଦାଶୁଷେ ଵାର୍ଯାଣି ପୁନର୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଯୁଵତିଃ ପୂର୍ଵଥାକଃ
ସେ, ଆମ ସାମ୍ନାକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଦିଗନ୍ତର କନ୍ୟା, ଭଲ ଜଣେ ଜନନୀ ପରି, ଜଳକୁ ଆଣୁଛନ୍ତି; ଉପାସକ ପାଇଁ ଧନ ଖୋଲି ଦେଉଛନ୍ତି, ଯୁବତୀ ପୁରୁଣା ପରି ଆଲୋକ ଫେରାଇ ଆଣୁଛନ୍ତି।
ଯୁଞ୍ଜତେ ମନ ଉତ ଯୁଞ୍ଜତେ ଧିଯୋ ଵିପ୍ରା ଵିପ୍ରସ୍ଯ ବୃହତୋ ଵିପଶ୍ଚିତଃ । ଵି ହୋତ୍ରା ଦଧେ ଵଯୁନାଵିଦେକ ଇନ୍ମହୀ ଦେଵସ୍ଯ ସଵିତୁଃ ପରିଷ୍ଟୁତିଃ
ପ୍ରବୀଣମାନେ ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଯୋଗାଇଥାନ୍ତି, ବଡ଼ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରବୀଣଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ; ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଏକାକି ହବନ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି—ଏହି ହେଉଛି ଦେବତା ସବିତାଙ୍କର ବଡ଼ ସ୍ତୁତି।
ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଣି ପ୍ରତି ମୁଞ୍ଚତେ କଵିଃ ପ୍ରାସାଵୀଦ୍ଭଦ୍ରଂ ଦ୍ଵିପଦେ ଚତୁଷ୍ପଦେ । ଵି ନାକମଖ୍ଯତ୍ସଵିତା ଵରେଣ୍ଯୋଽନୁ ପ୍ରଯାଣମୁଷସୋ ଵି ରାଜତି
ଋଷି ସମସ୍ତ ଆକୃତିକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି; ସେ ଦୁଇପାଏ ଓ ଚାରିପାଏ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପଠାଉଛନ୍ତି; ସବିତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆକାଶକୁ ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ଉଷାମାନେ ଆରମ୍ଭ କରିବାବେଳେ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରଯାଣମନ୍ଵନ୍ଯ ଇଦ୍ଯଯୁର୍ଦେଵା ଦେଵସ୍ଯ ମହିମାନମୋଜସା । ଯଃ ପାର୍ଥିଵାନି ଵିମମେ ସ ଏତଶୋ ରଜାଂସି ଦେଵଃ ସଵିତା ମହିତ୍ଵନା
ଯାହାଙ୍କ ଯାତ୍ରାକୁ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆଶା କରି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି—ଦେବତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ; ଯିଏ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ମାପିଛନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ସବିତା ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ ଆକାଶକୁ ମାପିଛନ୍ତି।
ଉତ ଯାସି ସଵିତସ୍ତ୍ରୀଣି ରୋଚନୋତ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମିଭିଃ ସମୁଚ୍ଯସି । ଉତ ରାତ୍ରୀମୁଭଯତଃ ପରୀଯସ ଉତ ମିତ୍ରୋ ଭଵସି ଦେଵ ଧର୍ମଭିଃ
ଏବଂ ହେ ସବିତା, ତୁମେ ତିନିଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଉଛ; ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅଛ; ଦୁଇ ପଟେ ରାତିକୁ ଘେରି ରଖ, ଏବଂ ନୀତିରେ ଦେବତା ମିତ୍ର ହୁଅ।
ଉତେଶିଷେ ପ୍ରସଵସ୍ଯ ତ୍ଵମେକ ଇଦୁତ ପୂଷା ଭଵସି ଦେଵ ଯାମଭିଃ । ଉତେଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ଵି ରାଜସି ଶ୍ଯାଵାଶ୍ଵସ୍ତେ ସଵିତ ସ୍ତୋମମାନଶେ
ତୁମେ ଏକାକି ପ୍ରେରଣାର ନାୟକ, ଦେବତା, ତୁମେ ତୁମ ଗତିରେ ପୂଷା ହୁଅ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ, ହେ ଅନ୍ଧକାର ଘୋଡ଼ାର ସବିତା, ଯାହା ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଗାଯାଉଛି।
ତତ୍ସଵିତୁର୍ଵୃଣୀମହେ ଵଯଂ ଦେଵସ୍ଯ ଭୋଜନମ୍ । ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସର୍ଵଧାତମଂ ତୁରଂ ଭଗସ୍ଯ ଧୀମହି
ଆମେ ସବିତା ଦେବଙ୍କର ପୋଷଣ ବାଛୁଛୁ; ଆମେ ସମସ୍ତଂକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ତ୍ୱରିତ ଭାଗ୍ୟ ଭଗର ଅଂଶ ପାଉ।
ଅସ୍ଯ ହି ସ୍ଵଯଶସ୍ତରଂ ସଵିତୁଃ କଚ୍ଚନ ପ୍ରିଯମ୍ । ନ ମିନନ୍ତି ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ସବିତାଙ୍କର ନିଜେ ଅର୍ଜିତ ମହିମା କିମ୍ବା ସେଉଁଠିର ଆକାଶର ଆଧିପତ୍ୟ କେହି କମେଇପାରେନାହିଁ, ସେଠାରେ କେବେ ହ୍ରାସ ହୁଏନାହିଁ।
ସ ହି ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ ସୁଵାତି ସଵିତା ଭଗଃ । ତଂ ଭାଗଂ ଚିତ୍ରମୀମହେ
ସବିତା ଭଗବାନ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଆମେ ସେଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଗ୍ୟ ଆଶା କରୁଛୁ।
ଅଦ୍ଯା ନୋ ଦେଵ ସଵିତଃ ପ୍ରଜାଵତ୍ସାଵୀଃ ସୌଭଗମ୍ । ପରା ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ସୁଵ
ହେ ଦେବ ସବିତା, ଆଜି ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ; ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
ଵିଶ୍ଵାନି ଦେଵ ସଵିତର୍ଦୁରିତାନି ପରା ସୁଵ । ଯଦ୍ଭଦ୍ରଂ ତନ୍ନ ଆ ସୁଵ
ହେ ଦେବ ସବିତା, ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ କର; ଯାହା ଭଲ, ସେଇଠିକୁ ଆମପାଖରେ ଆଣ।
ଅନାଗସୋ ଅଦିତଯେ ଦେଵସ୍ଯ ସଵିତୁଃ ସଵେ । ଵିଶ୍ଵା ଵାମାନି ଧୀମହି
ସବିତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଅଦିତିଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରାଧହୀନ ହୋଇ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ପାଉ।
ଆ ଵିଶ୍ଵଦେଵଂ ସତ୍ପତିଂ ସୂକ୍ତୈରଦ୍ଯା ଵୃଣୀମହେ । ସତ୍ଯସଵଂ ସଵିତାରମ୍
ଆଜି ଆମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ସତ୍ୟଶକ୍ତି ସବିତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିରେ ବାଛୁଛୁ।
ଯ ଇମେ ଉଭେ ଅହନୀ ପୁର ଏତ୍ଯପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ । ସ୍ଵାଧୀର୍ଦେଵଃ ସଵିତା
ସ୍ୱଯଂଶାସନ କରୁଥିବା ସବିତା ଦେବତା ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁହିଁର ଆଗରୁ ଅବିରତ ଆସନ୍ତି।
ଯ ଇମା ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନ୍ଯାଶ୍ରାଵଯତି ଶ୍ଲୋକେନ । ପ୍ର ଚ ସୁଵାତି ସଵିତା
ସେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନିଜ ଗୀତରେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି; ସବିତା ଦେବତା ଦେଇଥାନ୍ତି ଓ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଅଚ୍ଛା ଵଦ ତଵସଂ ଗୀର୍ଭିରାଭି ସ୍ତୁହି ପର୍ଜନ୍ଯଂ ନମସା ଵିଵାସ । କନିକ୍ରଦଦ୍ଵୃଷଭୋ ଜୀରଦାନୂ ରେତୋ ଦଧାତ୍ଯୋଷଧୀଷୁ ଗର୍ଭମ୍
ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ କଥାରେ କହ, ପାର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କର; ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବୃଷଭ, ନିତ୍ୟ ଦାନଶୀଳ, ଗଛଗୁଡିକୁ ମଣ୍ଡା ଦେଇ ତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କରନ୍ତି।
ଵି ଵୃକ୍ଷାନ୍ହନ୍ତ୍ଯୁତ ହନ୍ତି ରକ୍ଷସୋ ଵିଶ୍ଵଂ ବିଭାଯ ଭୁଵନଂ ମହାଵଧାତ୍ । ଉତାନାଗା ଈଷତେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାଵତୋ ଯତ୍ପର୍ଜନ୍ଯ ସ୍ତନଯନ୍ହନ୍ତି ଦୁଷ୍କୃତଃ
ସେ ଗଛମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ମାରନ୍ତି; ସେ ତାଙ୍କର ବଳରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରନ୍ତି; ଅପରାଧହୀନମାନେ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଜନ୍ୟ ଗର୍ଜନ କଲେ ଭୟ ପାଆନ୍ତି, ଦୁଷ୍କର୍ମୀମାନେ ନଶ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ରଥୀଵ କଶଯାଶ୍ଵାଁ ଅଭିକ୍ଷିପନ୍ନାଵିର୍ଦୂତାନ୍କୃଣୁତେ ଵର୍ଷ୍ଯାଁ ଅହ । ଦୂରାତ୍ସିଂହସ୍ଯ ସ୍ତନଥା ଉଦୀରତେ ଯତ୍ପର୍ଜନ୍ଯଃ କୃଣୁତେ ଵର୍ଷ୍ଯଂ ନଭଃ
ରଥିଆ ଲୋକ ଯେପରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଚାବୁକ ଦେଇ ଚଳାନ୍ତି, ସେପରି ପାର୍ଜନ୍ୟ ମେଘକୁ ଚାଲାନ୍ତି; ଦୂରରୁ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ପାର୍ଜନ୍ୟ ଆକାଶକୁ ବର୍ଷାରେ ଭରିଦିଅନ୍ତି।
ପ୍ର ଵାତା ଵାନ୍ତି ପତଯନ୍ତି ଵିଦ୍ଯୁତ ଉଦୋଷଧୀର୍ଜିହତେ ପିନ୍ଵତେ ସ୍ଵଃ । ଇରା ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ଭୁଵନାଯ ଜାଯତେ ଯତ୍ପର୍ଜନ୍ଯଃ ପୃଥିଵୀଂ ରେତସାଵତି
ପବନ ବହେ, ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକେ, ଗଛମାନେ ଜାଗିଉଠନ୍ତି, ଆକାଶ ଜଳ ଝରାଏ; ପାର୍ଜନ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଶୁକ୍ରରେ ଭରିଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଯସ୍ଯ ଵ୍ରତେ ପୃଥିଵୀ ନନ୍ନମୀତି ଯସ୍ଯ ଵ୍ରତେ ଶଫଵଜ୍ଜର୍ଭୁରୀତି । ଯସ୍ଯ ଵ୍ରତ ଓଷଧୀର୍ଵିଶ୍ଵରୂପାଃ ସ ନଃ ପର୍ଜନ୍ଯ ମହି ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ
ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପୃଥିବୀ ନମିଯାଏ, ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପଶୁମାନେ ଚଳିଉଠନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବିଭିନ୍ନ ଗଛମାନେ ବଢ଼ନ୍ତି—ହେ ପାର୍ଜନ୍ୟ, ଆମକୁ ବଡ଼ ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଦିଵୋ ନୋ ଵୃଷ୍ଟିଂ ମରୁତୋ ରରୀଧ୍ଵଂ ପ୍ର ପିନ୍ଵତ ଵୃଷ୍ଣୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଧାରାଃ । ଅର୍ଵାଙେତେନ ସ୍ତନଯିତ୍ନୁନେହ୍ଯପୋ ନିଷିଞ୍ଚନ୍ନସୁରଃ ପିତା ନଃ
ହେ ମାରୁତମାନେ, ଆମପାଇଁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାର ଧାରା ଝରାଅ; ଗର୍ଜନ ସହ ଆସ, ହେ ଅସୁର, ଆମ ପିତା, ଓ ଜଳ ଛିଟିଅ।
ଅଭି କ୍ରନ୍ଦ ସ୍ତନଯ ଗର୍ଭମା ଧା ଉଦନ୍ଵତା ପରି ଦୀଯା ରଥେନ । ଦୃତିଂ ସୁ କର୍ଷ ଵିଷିତଂ ନ୍ଯଞ୍ଚଂ ସମା ଭଵନ୍ତୂଦ୍ଵତୋ ନିପାଦାଃ
ଗର୍ଜନ କର, ଗର୍ଜନ ସହ ଉତ୍ପତ୍ତି ଦିଅ; ତୁମ ରଥରେ ଜଳକୁ ଘେରି ଚାଲ; ଗଭୀର ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳକୁ ତାଣି ନେଅ, ମେଘର ଧାରା ଏକତ୍ର ହେଉ।
ମହାନ୍ତଂ କୋଶମୁଦଚା ନି ଷିଞ୍ଚ ସ୍ଯନ୍ଦନ୍ତାଂ କୁଲ୍ଯା ଵିଷିତାଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ । ଘୃତେନ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଵ୍ଯୁନ୍ଧି ସୁପ୍ରପାଣଂ ଭଵତ୍ଵଘ୍ନ୍ଯାଭ୍ଯଃ
ବଡ଼ ପାତ୍ରକୁ ଝରାଅ, ଆଗରେ ନଦୀମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଘୃତରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭରିଦିଅ—ଗାଈମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ପାନୀୟ ହେଉ।