ସନତ୍ସାଶ୍ଵ୍ଯଂ ପଶୁମୁତ ଗଵ୍ଯଂ ଶତାଵଯମ୍ । ଶ୍ଯାଵାଶ୍ଵସ୍ତୁତାଯ ଯା ଦୋର୍ଵୀରାଯୋପବର୍ବୃହତ୍
ହେ ଦୟାଳୁ, ଆମକୁ ସନତ୍ସାଶ୍ୱଙ୍କର ଧନ, ଗାଁଠି ଓ ଶତଗୁଣ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ୟାବାଶ୍ୱଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ହେଉଛି, ତୁମେ ଦେଉଥିବା ହାତରେ ଉଦାରତା ଅଛି।
ଉତ ତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରୀ ଶଶୀଯସୀ ପୁଂସୋ ଭଵତି ଵସ୍ଯସୀ । ଅଦେଵତ୍ରାଦରାଧସଃ
ଏବଂ, ହେ ନାରୀ, ତୁମେ ପୁରୁଷଠାରୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଆଦରଣୀୟ ହୁଅ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଅଧର୍ମୀ ଓ ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁଙ୍କୁ ଭଲପାଅନାହାଁ।
ଵି ଯା ଜାନାତି ଜସୁରିଂ ଵି ତୃଷ୍ଯନ୍ତଂ ଵି କାମିନମ୍ । ଦେଵତ୍ରା କୃଣୁତେ ମନଃ
ସେ ଚତୁର, ତୃଷ୍ଣାପୀଡିତ ଓ ଆସକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରେ; ସେ ତାଙ୍କର ମନ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଦେଇଦିଏ।
ଉତ ଘା ନେମୋ ଅସ୍ତୁତଃ ପୁମାଁ ଇତି ବ୍ରୁଵେ ପଣିଃ । ସ ଵୈରଦେଯ ଇତ୍ସମଃ
ତଥାପି, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସିତ ନୁହେଁ, ସେ କହେ—'ମୁଁ ପୁରୁଷ'; ସେ ପଣି, ଶତ୍ରୁ, ସଦା ସମାନ ରହେ।
ଉତ ମେଽରପଦ୍ଯୁଵତିର୍ମମନ୍ଦୁଷୀ ପ୍ରତି ଶ୍ଯାଵାଯ ଵର୍ତନିମ୍ । ଵି ରୋହିତା ପୁରୁମୀଳ୍ହାଯ ଯେମତୁର୍ଵିପ୍ରାଯ ଦୀର୍ଘଯଶସେ
ମୋ ପାଖକୁ ଯୁବତୀ ଓ ଉତ୍ସୁକ ନାରୀ ଆସିନାହାଁ; ପଥ ଶ୍ୟାବାଙ୍କ ପାଖକୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଛି, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣୀମାନେ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଦୀର୍ଘଯଶସ୍ବୀ ବିଦ୍ୱାନ୍ଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି।
ଯୋ ମେ ଧେନୂନାଂ ଶତଂ ଵୈଦଦଶ୍ଵିର୍ଯଥା ଦଦତ୍ । ତରନ୍ତ ଇଵ ମଂହନା
ଯିଏ ମୋତେ ଶତଗୋଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦଶଗୁଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ପରି।
ଯ ଈଂ ଵହନ୍ତ ଆଶୁଭିଃ ପିବନ୍ତୋ ମଦିରଂ ମଧୁ । ଅତ୍ର ଶ୍ରଵାଂସି ଦଧିରେ
ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ ଚାଲି ନେଇଯାନ୍ତି, ମଦିରା ମଧୁ ପିଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ କୀର୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ଯେଷାଂ ଶ୍ରିଯାଧି ରୋଦସୀ ଵିଭ୍ରାଜନ୍ତେ ରଥେଷ୍ଵା । ଦିଵି ରୁକ୍ମ ଇଵୋପରି
ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିନିଆ ଓ ଜମି ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚମକୁଛି, ମାନେ ଆକାଶରେ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଯୁଵା ସ ମାରୁତୋ ଗଣସ୍ତ୍ଵେଷରଥୋ ଅନେଦ୍ଯଃ । ଶୁଭଂଯାଵାପ୍ରତିଷ୍କୁତଃ
ସେ ମାରୁତଙ୍କର ଦଳ ଯୁବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥରେ, ଅପରାଜିତ, ଚମକୁଥିବା ଓ ଅଦମ୍ୟ।
କୋ ଵେଦ ନୂନମେଷାଂ ଯତ୍ରା ମଦନ୍ତି ଧୂତଯଃ । ଋତଜାତା ଅରେପସଃ
କିଏ ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣେ, କେଉଁଠି ସେମାନଙ୍କର ଚେତନା ଆନନ୍ଦ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ଦୋଷରହିତ?
ଯୂଯଂ ମର୍ତଂ ଵିପନ୍ଯଵଃ ପ୍ରଣେତାର ଇତ୍ଥା ଧିଯା । ଶ୍ରୋତାରୋ ଯାମହୂତିଷୁ
ତୁମେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ, ଏପରି ଜ୍ଞାନରେ ମଣିଷମାନେଂକୁ ଠିକ୍ ଉପଦେଶ ଦିଅଛ; ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ହାକୁଣା ଶୁଣ।
ତେ ନୋ ଵସୂନି କାମ୍ଯା ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ରିଶାଦସଃ । ଆ ଯଜ୍ଞିଯାସୋ ଵଵୃତ୍ତନ
ତୁମେ, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ଆମକୁ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦିଅ, ଆଗରେ ଚମକୁଥିବା, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ।
ଏତଂ ମେ ସ୍ତୋମମୂର୍ମ୍ଯେ ଦାର୍ଭ୍ଯାଯ ପରା ଵହ । ଗିରୋ ଦେଵି ରଥୀରିଵ
ମୋର ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ, ହେ ଦେବୀ, ରଥଚାଳକ ପରି ଉର୍ମ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ଦାର୍ଭ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଅ।
ଉତ ମେ ଵୋଚତାଦିତି ସୁତସୋମେ ରଥଵୀତୌ । ନ କାମୋ ଅପ ଵେତି ମେ
ଏବଂ, ହେ ଅଦିତି, ସୋମ ଚାପିବା ଓ ରଥଦୌଡ଼ରେ ମୋତେ କହ; ମୋର ଇଚ୍ଛା ମୁଁଠୁ ହଟେନାହିଁ।
ଏଷ କ୍ଷେତି ରଥଵୀତିର୍ମଘଵା ଗୋମତୀରନୁ । ପର୍ଵତେଷ୍ଵପଶ୍ରିତଃ
ଏଠି ରଥଚାଳକ, ଦାନଶୀଳ, ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ମେଖଳାରେ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଇ ରହୁଛନ୍ତି।
ଋତେନ ଋତମପିହିତଂ ଧ୍ରୁଵଂ ଵାଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଯତ୍ର ଵିମୁଚନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵାନ୍ । ଦଶ ଶତା ସହ ତସ୍ଥୁସ୍ତଦେକଂ ଦେଵାନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵପୁଷାମପଶ୍ଯମ୍
ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟ ଲୁଚାଯାଇଛି, ସେଇ ତୁମ ଦୃଢ଼ ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଛାଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି; ଦଶ ଶତ ଏକାସାଥିରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ, ମୁଁ ଦେଖିଲି ସେଠି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ମହାନ୍ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା।
ତତ୍ସୁ ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ମହିତ୍ଵମୀର୍ମା ତସ୍ଥୁଷୀରହଭିର୍ଦୁଦୁହ୍ରେ । ଵିଶ୍ଵାଃ ପିନ୍ଵଥଃ ସ୍ଵସରସ୍ଯ ଧେନା ଅନୁ ଵାମେକଃ ପଵିରା ଵଵର୍ତ
ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହା ତୁମ ମହାତ୍ମ୍ୟ; ଦିନେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବାମାନେ ଏହାକୁ ଉପଜାଇଛନ୍ତି; ତୁମେ ତୁମ ନଦୀର ସମସ୍ତ ଗାଁଠି ଭରିଦିଅ, ଏବଂ ଏକ ଚକା ତୁମ ପାଇଁ ଘୁରୁଛି।
ଅଧାରଯତଂ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାଂ ମିତ୍ରରାଜାନା ଵରୁଣା ମହୋଭିଃ । ଵର୍ଧଯତମୋଷଧୀଃ ପିନ୍ଵତଂ ଗା ଅଵ ଵୃଷ୍ଟିଂ ସୃଜତଂ ଜୀରଦାନୂ
ତୁମେ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମ ମହିମାରେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛ; ତୁମେ ଔଷଧିମାନେ ବଢ଼ାଅ, ଗାଁଠି ଭରିଦିଅ, ବର୍ଷା ପଠାଅ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ।
ଆ ଵାମଶ୍ଵାସଃ ସୁଯୁଜୋ ଵହନ୍ତୁ ଯତରଶ୍ମଯ ଉପ ଯନ୍ତ୍ଵର୍ଵାକ୍ । ଘୃତସ୍ଯ ନିର୍ଣିଗନୁ ଵର୍ତତେ ଵାମୁପ ସିନ୍ଧଵଃ ପ୍ରଦିଵି କ୍ଷରନ୍ତି
ତୁମର ଭଲ ଯୁତି ହସ୍ତୀ ଦ୍ରୁତ ଚାଲି ରଥକୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ଘୃତର ଝରଣା ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଆକାଶରୁ ନଦୀମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ବହୁଛନ୍ତି।
ଅନୁ ଶ୍ରୁତାମମତିଂ ଵର୍ଧଦୁର୍ଵୀଂ ବର୍ହିରିଵ ଯଜୁଷା ରକ୍ଷମାଣା । ନମସ୍ଵନ୍ତା ଧୃତଦକ୍ଷାଧି ଗର୍ତେ ମିତ୍ରାସାଥେ ଵରୁଣେଳାସ୍ଵନ୍ତଃ
ଯେଉଁପରି ଯଜ୍ଞର ଆସନକୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ କରାଯାଏ, ସେପରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଅବିଫଳ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଅନୁସରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଦକ୍ଷତା ଧରି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଏବଂ ଇଳା ସହିତ ଗଭୀରତାରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଅକ୍ରଵିହସ୍ତା ସୁକୃତେ ପରସ୍ପା ଯଂ ତ୍ରାସାଥେ ଵରୁଣେଳାସ୍ଵନ୍ତଃ । ରାଜାନା କ୍ଷତ୍ରମହୃଣୀଯମାନା ସହସ୍ରସ୍ଥୂଣଂ ବିଭୃଥଃ ସହ ଦ୍ଵୌ
ନିର୍ଦୟତା ବିନା, ନ୍ୟାୟ ହାତରେ ଧରି, ମିତ୍ର ବରୁଣ ଏବଂ ଇଳା ସହିତ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ରାଜା ଭାବେ ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ, ଦୁଇଏଁ ଏହି ହଜାର ସ୍ତମ୍ଭ ଥିବା ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଧାରଣ କର।
ହିରଣ୍ଯନିର୍ଣିଗଯୋ ଅସ୍ଯ ସ୍ଥୂଣା ଵି ଭ୍ରାଜତେ ଦିଵ୍ଯଶ୍ଵାଜନୀଵ । ଭଦ୍ରେ କ୍ଷେତ୍ରେ ନିମିତା ତିଲ୍ଵିଲେ ଵା ସନେମ ମଧ୍ଵୋ ଅଧିଗର୍ତ୍ଯସ୍ଯ
ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ସୁନାର ଝରଣା ଓ ସ୍ତମ୍ଭ ଆକାଶର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଟଣା ହେଉଥିବା ରଥ ପରି ଜଜ୍ଜ୍ୱଳ୍ୟମାନ, ଭଲ ଜମିରେ ଚିହ୍ନିତ ଓ ଫଳିଆ, ଆମେ ତୁମ ଦୟାର ମଧୁ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ହିରଣ୍ଯରୂପମୁଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟାଵଯସ୍ଥୂଣମୁଦିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ଆ ରୋହଥୋ ଵରୁଣ ମିତ୍ର ଗର୍ତମତଶ୍ଚକ୍ଷାଥେ ଅଦିତିଂ ଦିତିଂ ଚ
ଉଷା ଆସିଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସୁନା ଆକୃତି ଓ ସ୍ତମ୍ଭ ଉଦୟମାନ, ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ତୁମେ ଗଭୀରତାରୁ ଉଠି, ଅଦିତି ଓ ଦିତିଙ୍କୁ ଦେଖ।
ଯଦ୍ବଂହିଷ୍ଠଂ ନାତିଵିଧେ ସୁଦାନୂ ଅଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ଶର୍ମ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପା । ତେନ ନୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଵିଷ୍ଟଂ ସିଷାସନ୍ତୋ ଜିଗୀଵାଂସଃ ସ୍ଯାମ
ତୁମର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଦୟାଳୁ ସୁରକ୍ଷା, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମିତ୍ର ବରୁଣ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଯେଉଁଠି ଆମେ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଜୀବନ୍ତ ଓ ସଫଳ ହେବାକୁ ପାରିବା।
ଋତସ୍ଯ ଗୋପାଵଧି ତିଷ୍ଠଥୋ ରଥଂ ସତ୍ଯଧର୍ମାଣା ପରମେ ଵ୍ଯୋମନି । ଯମତ୍ର ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଥୋ ଯୁଵଂ ତସ୍ମୈ ଵୃଷ୍ଟିର୍ମଧୁମତ୍ପିନ୍ଵତେ ଦିଵଃ
ତୁମେ ନ୍ୟାୟର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ରଥରେ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଦଢ଼ିଆ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କର, ମିତ୍ର ବରୁଣ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଅନୁଗ୍ରହ କର, ସେଠିକୁ ଆକାଶରୁ ମଧୁର ବର୍ଷା ପଡ଼େ।
ସମ୍ରାଜାଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜଥୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଵିଦଥେ ସ୍ଵର୍ଦୃଶା । ଵୃଷ୍ଟିଂ ଵାଂ ରାଧୋ ଅମୃତତ୍ଵମୀମହେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଵି ଚରନ୍ତି ତନ୍ଯଵଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ରାଜା, ମିତ୍ର ବରୁଣ, ସଭାରେ ଜ୍ଞାନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆମେ ତୁମର ବର୍ଷା, ଦୟା, ଅମୃତତ୍ୱ ଚାହୁଁ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଜନା ଚାଲିଯାଏ।
ସମ୍ରାଜା ଉଗ୍ରା ଵୃଷଭା ଦିଵସ୍ପତୀ ପୃଥିଵ୍ଯା ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଵିଚର୍ଷଣୀ । ଚିତ୍ରେଭିରଭ୍ରୈରୁପ ତିଷ୍ଠଥୋ ରଵଂ ଦ୍ଯାଂ ଵର୍ଷଯଥୋ ଅସୁରସ୍ଯ ମାଯଯା
ତୁମେ ସ୍ୱାଧୀନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୃଷଭ ପରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ଠାକୁର, ମିତ୍ର ବରୁଣ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅଦ୍ଭୁତ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱନି କର, ଆସୁର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ବର୍ଷା କର।
ମାଯା ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଦିଵି ଶ୍ରିତା ସୂର୍ଯୋ ଜ୍ଯୋତିଶ୍ଚରତି ଚିତ୍ରମାଯୁଧମ୍ । ତମଭ୍ରେଣ ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଗୂହଥୋ ଦିଵି ପର୍ଜନ୍ଯ ଦ୍ରପ୍ସା ମଧୁମନ୍ତ ଈରତେ
ତୁମର ମାୟା ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାରିତ, ମିତ୍ର ବରୁଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଚାଲେ, ତୁମେ ମେଘ ଓ ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ଢାକିଦଅ, ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କର ମଧୁ ମିଶ୍ରିତ ଫୁଆଁ ଝରେ।
ରଥଂ ଯୁଞ୍ଜତେ ମରୁତଃ ଶୁଭେ ସୁଖଂ ଶୂରୋ ନ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଗଵିଷ୍ଟିଷୁ । ରଜାଂସି ଚିତ୍ରା ଵି ଚରନ୍ତି ତନ୍ଯଵୋ ଦିଵଃ ସମ୍ରାଜା ପଯସା ନ ଉକ୍ଷତମ୍
ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ଓ ସହଜ ରଥକୁ ଯୁତି କରନ୍ତି, ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀର, ମିତ୍ର ବରୁଣ, ଚମକୁଥିବା ଗର୍ଜନା ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଏ, ହେ ରାଜାମାନେ, ତୁମେ ଆକାଶରୁ ଧନ ଦେଉଛ।
ଵାଚଂ ସୁ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵିରାଵତୀଂ ପର୍ଜନ୍ଯଶ୍ଚିତ୍ରାଂ ଵଦତି ତ୍ଵିଷୀମତୀମ୍ । ଅଭ୍ରା ଵସତ ମରୁତଃ ସୁ ମାଯଯା ଦ୍ଯାଂ ଵର୍ଷଯତମରୁଣାମରେପସମ୍
ପର୍ଜନ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ଓ ଚମକୁଥିବା ସ୍ୱର ଦେଇଥାଏ, ମିତ୍ର ବରୁଣ, ମାରୁତମାନେ ତୁମ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିରେ ମେଘରେ ବସନ୍ତି, ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଲାଲ ଆକାଶକୁ ବର୍ଷା କରନ୍ତି।