ପ୍ର ଵ ସ୍ପଳକ୍ରନ୍ସୁଵିତାଯ ଦାଵନେଽର୍ଚା ଦିଵେ ପ୍ର ପୃଥିଵ୍ଯା ଋତଂ ଭରେ । ଉକ୍ଷନ୍ତେ ଅଶ୍ଵାନ୍ତରୁଷନ୍ତ ଆ ରଜୋଽନୁ ସ୍ଵଂ ଭାନୁଂ ଶ୍ରଥଯନ୍ତେ ଅର୍ଣଵୈଃ
ମୁଁ ଭଲର ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା ପ୍ରେରଣ କରେ, ଦିନ ଓ ମାଟିକୁ ସତ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରେ । ସେମାନେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଘୋଡା ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ତରଙ୍ଗରେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି ।
ଅମାଦେଷାଂ ଭିଯସା ଭୂମିରେଜତି ନୌର୍ନ ପୂର୍ଣା କ୍ଷରତି ଵ୍ଯଥିର୍ଯତୀ । ଦୂରେଦୃଶୋ ଯେ ଚିତଯନ୍ତ ଏମଭିରନ୍ତର୍ମହେ ଵିଦଥେ ଯେତିରେ ନରଃ
ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମାଟି ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଭରିଥିବା ନୌକା ପରି ଉପରେ ଝୁଲିଯାଏ, ଅସ୍ଥିର ହୁଏ । ଦୂରଦର୍ଶୀ, ସେମାନେ ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି; ବଡ଼ ସଭାରେ, ପୁରୁଷମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରନ୍ତି ।
ଗଵାମିଵ ଶ୍ରିଯସେ ଶୃଙ୍ଗମୁତ୍ତମଂ ସୂର୍ଯୋ ନ ଚକ୍ଷୂ ରଜସୋ ଵିସର୍ଜନେ । ଅତ୍ଯା ଇଵ ସୁଭ୍ଵଶ୍ଚାରଵ ସ୍ଥନ ମର୍ଯା ଇଵ ଶ୍ରିଯସେ ଚେତଥା ନରଃ
ଗାଁମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ବ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଯେପରି ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଏ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ। ଦୃତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ରୂପରେ ଚମକନ୍ତି, ଏବଂ ଯୁବକମାନେ ଯେପରି ଗର୍ବ କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରେୟସ୍କର ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛ।
କୋ ଵୋ ମହାନ୍ତି ମହତାମୁଦଶ୍ନଵତ୍କସ୍କାଵ୍ଯା ମରୁତଃ କୋ ହ ପୌଂସ୍ଯା । ଯୂଯଂ ହ ଭୂମିଂ କିରଣଂ ନ ରେଜଥ ପ୍ର ଯଦ୍ଭରଧ୍ଵେ ସୁଵିତାଯ ଦାଵନେ
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ? କିଏ ସବୁଠାରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଧାରଣ କରିଛି? ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀକୁ ଘାସର ଶିରା ପରି କମ୍ପିତ କର, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଦେବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛ।
ଅଶ୍ଵା ଇଵେଦରୁଷାସଃ ସବନ୍ଧଵଃ ଶୂରା ଇଵ ପ୍ରଯୁଧଃ ପ୍ରୋତ ଯୁଯୁଧୁଃ । ମର୍ଯା ଇଵ ସୁଵୃଧୋ ଵାଵୃଧୁର୍ନରଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ର ମିନନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ତୁମେ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପରି ଏକାଠି ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛ। ସୁବଳ ଯୁବକମାନେ ପରି ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇଛ। ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆଡକୁ ଦେଉଛ।
ତେ ଅଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଅକନିଷ୍ଠାସ ଉଦ୍ଭିଦୋଽମଧ୍ଯମାସୋ ମହସା ଵି ଵାଵୃଧୁଃ । ସୁଜାତାସୋ ଜନୁଷା ପୃଶ୍ନିମାତରୋ ଦିଵୋ ମର୍ଯା ଆ ନୋ ଅଚ୍ଛା ଜିଗାତନ
ସେମାନେ କେହି ବଡ଼, କେହି ଛୋଟ ନୁହଁନ୍ତି, ସବୁବେଳେ ନୂତନ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ମଧ୍ୟରେ କେହି ନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମହିମା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବିଶାଳ ହୋଇଛନ୍ତି। ଭଲ ଜନ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଦିବ୍ୟ ପୁଅମାନେ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଵଯୋ ନ ଯେ ଶ୍ରେଣୀଃ ପପ୍ତୁରୋଜସାନ୍ତାନ୍ଦିଵୋ ବୃହତଃ ସାନୁନସ୍ପରି । ଅଶ୍ଵାସ ଏଷାମୁଭଯେ ଯଥା ଵିଦୁଃ ପ୍ର ପର୍ଵତସ୍ଯ ନଭନୂଁରଚୁଚ୍ଯଵୁଃ
ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ଉଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ଶକ୍ତିରେ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ମହା ଆକାଶର ଶିଖର ଉପରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କର ମାର୍ଗ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶର ଶିଖରକୁ କମ୍ପାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ମିମାତୁ ଦ୍ଯୌରଦିତିର୍ଵୀତଯେ ନଃ ସଂ ଦାନୁଚିତ୍ରା ଉଷସୋ ଯତନ୍ତାମ୍ । ଆଚୁଚ୍ଯଵୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ କୋଶମେତ ଋଷେ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ମରୁତୋ ଗୃଣାନାଃ
ଆମ ପାଇଁ ଦ୍ୟୌଃ ଓ ଅଦିତି ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ ଏକାଠି ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତୁ। ଋଷି, ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଗୀତଗାୟକ ମରୁତମାନେ ଦିବ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି।
ଈଳେ ଅଗ୍ନିଂ ସ୍ଵଵସଂ ନମୋଭିରିହ ପ୍ରସତ୍ତୋ ଵି ଚଯତ୍କୃତଂ ନଃ । ରଥୈରିଵ ପ୍ର ଭରେ ଵାଜଯଦ୍ଭିଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣିନ୍ମରୁତାଂ ସ୍ତୋମମୃଧ୍ଯାମ୍
ମୁଁ ଏଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝନ୍ତି। ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ରଥମାନେ, ସେପରି ମୁଁ ମରୁତମାନଙ୍କର ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବି।
ଆ ଯେ ତସ୍ଥୁଃ ପୃଷତୀଷୁ ଶ୍ରୁତାସୁ ସୁଖେଷୁ ରୁଦ୍ରା ମରୁତୋ ରଥେଷୁ । ଵନା ଚିଦୁଗ୍ରା ଜିହତେ ନି ଵୋ ଭିଯା ପୃଥିଵୀ ଚିଦ୍ରେଜତେ ପର୍ଵତଶ୍ଚିତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇଛ, ସେଠି ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ଦେଖି ଅଟବୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶବ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି।
ପର୍ଵତଶ୍ଚିନ୍ମହି ଵୃଦ୍ଧୋ ବିଭାଯ ଦିଵଶ୍ଚିତ୍ସାନୁ ରେଜତ ସ୍ଵନେ ଵଃ । ଯତ୍କ୍ରୀଳଥ ମରୁତ ଋଷ୍ଟିମନ୍ତ ଆପ ଇଵ ସଧ୍ର୍ଯଞ୍ଚୋ ଧଵଧ୍ଵେ
ବଡ଼ ଓ ବଢ଼ିଥିବା ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୁଏ, ଦ୍ୟୌଃର ଶିଖର ମଧ୍ୟ ତୁମର ଧ୍ୱନିରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଖେଳ କର, ସେତେବେଳେ ଜଳ ଧାରା ପରି ଏକାଠି ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛ।
ଵରା ଇଵେଦ୍ରୈଵତାସୋ ହିରଣ୍ଯୈରଭି ସ୍ଵଧାଭିସ୍ତନ୍ଵଃ ପିପିଶ୍ରେ । ଶ୍ରିଯେ ଶ୍ରେଯାଂସସ୍ତଵସୋ ରଥେଷୁ ସତ୍ରା ମହାଂସି ଚକ୍ରିରେ ତନୂଷୁ
ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁନା ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେହକୁ ଢାକିଛନ୍ତି। ରଥରେ ବସି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୌରବ ପାଇଁ, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଦେହରେ ବଡ଼ କାମ କରିଛନ୍ତି।
ଅଜ୍ଯେଷ୍ଠାସୋ ଅକନିଷ୍ଠାସ ଏତେ ସଂ ଭ୍ରାତରୋ ଵାଵୃଧୁଃ ସୌଭଗାଯ । ଯୁଵା ପିତା ସ୍ଵପା ରୁଦ୍ର ଏଷାଂ ସୁଦୁଘା ପୃଶ୍ନିଃ ସୁଦିନା ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଏମାନେ କେହି ବଡ଼, କେହି ଛୋଟ ନୁହଁନ୍ତି; ସମସ୍ତେ ଭାଇ ଭାଇ ଭାବେ ଏକାଠି ହୋଇ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ବଢ଼ିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଯୁବକ ବାପା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ରୁଦ୍ର, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ମା ପୃଶ୍ନି, ମରୁତମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିନ ଦିଅନ୍ତି।
ଯଦୁତ୍ତମେ ମରୁତୋ ମଧ୍ଯମେ ଵା ଯଦ୍ଵାଵମେ ସୁଭଗାସୋ ଦିଵି ଷ୍ଠ । ଅତୋ ନୋ ରୁଦ୍ରା ଉତ ଵା ନ୍ଵସ୍ଯାଗ୍ନେ ଵିତ୍ତାଦ୍ଧଵିଷୋ ଯଦ୍ଯଜାମ
ମରୁତମାନେ, ତୁମର ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟମ, କିମ୍ବା ନିମ୍ନ, ସେ ସବୁ ଦିବ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ। ରୁଦ୍ରମାନେ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି, ଯଦି ଆମେ ଯଜ୍ଞ କରିଛୁ, ତେବେ ସେ ଭାଗ୍ୟ ଆମେ ଜାଣିପାରିବା।
ଅଗ୍ନିଶ୍ଚ ଯନ୍ମରୁତୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସୋ ଦିଵୋ ଵହଧ୍ଵ ଉତ୍ତରାଦଧି ଷ୍ଣୁଭିଃ । ତେ ମନ୍ଦସାନା ଧୁନଯୋ ରିଶାଦସୋ ଵାମଂ ଧତ୍ତ ଯଜମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ
ଅଗ୍ନି ଓ ମରୁତମାନେ, ସମସ୍ତ ଜାଣିଥିବା, ତୁମେ ଉଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟରୁ ତୁମର ରଥ ନେଇ ଆସ, ଏହି ଆନନ୍ଦମୟ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଉଦାରମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନେ ମରୁଦ୍ଭିଃ ଶୁଭଯଦ୍ଭିରୃକ୍ଵଭିଃ ସୋମଂ ପିବ ମନ୍ଦସାନୋ ଗଣଶ୍ରିଭିଃ । ପାଵକେଭିର୍ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵେଭିରାଯୁଭିର୍ଵୈଶ୍ଵାନର ପ୍ରଦିଵା କେତୁନା ସଜୂଃ
ଅଗ୍ନି, ମରୁତମାନେ ସହିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଗୀତ ଗାଉଥିବା, ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ସୋମ ରସ ପିଅ। ତୁମର ପବିତ୍ର, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଅମର ଅଗ୍ନିଶିଖା ସହିତ, ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ନେଇ ଆସ।
କେ ଷ୍ଠା ନରଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମା ଯ ଏକଏକ ଆଯଯ । ପରମସ୍ଯାଃ ପରାଵତଃ
ତୁମେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ଦୂର ସୀମାରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଆସିଛ?
କ୍ଵ ଵୋଽଶ୍ଵାଃ କ୍ଵାଭୀଶଵଃ କଥଂ ଶେକ କଥା ଯଯ । ପୃଷ୍ଠେ ସଦୋ ନସୋର୍ଯମଃ
ତୁମର ଘୋଡ଼ା କେଉଁଠି? ତୁମର ଲଗାମ କେଉଁଠି? କିପରି ତୁମେ ପହଞ୍ଚିଲ? କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲ? ତୁମ ସହଯାତ୍ରୀ କିଏ?
ଜଘନେ ଚୋଦ ଏଷାଂ ଵି ସକ୍ଥାନି ନରୋ ଯମୁଃ । ପୁତ୍ରକୃଥେ ନ ଜନଯଃ
ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଳନା କରିବା ଲାଗି ଚାବୁକ ରହିଛି, ତାଙ୍କର ଉରୁ ଚାଉଡ଼ା ହୋଇ ରହିଛି, ପିତାମାନେ ପୁଅ ପାଇଁ ଯେପରି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେପରି।
ପରା ଵୀରାସ ଏତନ ମର୍ଯାସୋ ଭଦ୍ରଜାନଯଃ । ଅଗ୍ନିତପୋ ଯଥାସଥ
ବୀରମାନେ, ଯୁବକମାନେ, ଭଲ ଜନ୍ମର, ଆଗକୁ ବଢ଼। ଅଗ୍ନି ଯେପରି ତୁମକୁ ଦାହିଥାଏ, ସେପରି ହେଉ।
ସନତ୍ସାଶ୍ଵ୍ଯଂ ପଶୁମୁତ ଗଵ୍ଯଂ ଶତାଵଯମ୍ । ଶ୍ଯାଵାଶ୍ଵସ୍ତୁତାଯ ଯା ଦୋର୍ଵୀରାଯୋପବର୍ବୃହତ୍
ହେ ଦୟାଳୁ, ଆମକୁ ସନତ୍ସାଶ୍ୱଙ୍କର ଧନ, ଗାଁଠି ଓ ଶତଗୁଣ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ୟାବାଶ୍ୱଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ହେଉଛି, ତୁମେ ଦେଉଥିବା ହାତରେ ଉଦାରତା ଅଛି।
ଉତ ତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରୀ ଶଶୀଯସୀ ପୁଂସୋ ଭଵତି ଵସ୍ଯସୀ । ଅଦେଵତ୍ରାଦରାଧସଃ
ଏବଂ, ହେ ନାରୀ, ତୁମେ ପୁରୁଷଠାରୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଆଦରଣୀୟ ହୁଅ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଅଧର୍ମୀ ଓ ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁଙ୍କୁ ଭଲପାଅନାହାଁ।
ଵି ଯା ଜାନାତି ଜସୁରିଂ ଵି ତୃଷ୍ଯନ୍ତଂ ଵି କାମିନମ୍ । ଦେଵତ୍ରା କୃଣୁତେ ମନଃ
ସେ ଚତୁର, ତୃଷ୍ଣାପୀଡିତ ଓ ଆସକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରେ; ସେ ତାଙ୍କର ମନ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଦେଇଦିଏ।
ଉତ ଘା ନେମୋ ଅସ୍ତୁତଃ ପୁମାଁ ଇତି ବ୍ରୁଵେ ପଣିଃ । ସ ଵୈରଦେଯ ଇତ୍ସମଃ
ତଥାପି, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସିତ ନୁହେଁ, ସେ କହେ—'ମୁଁ ପୁରୁଷ'; ସେ ପଣି, ଶତ୍ରୁ, ସଦା ସମାନ ରହେ।
ଉତ ମେଽରପଦ୍ଯୁଵତିର୍ମମନ୍ଦୁଷୀ ପ୍ରତି ଶ୍ଯାଵାଯ ଵର୍ତନିମ୍ । ଵି ରୋହିତା ପୁରୁମୀଳ୍ହାଯ ଯେମତୁର୍ଵିପ୍ରାଯ ଦୀର୍ଘଯଶସେ
ମୋ ପାଖକୁ ଯୁବତୀ ଓ ଉତ୍ସୁକ ନାରୀ ଆସିନାହାଁ; ପଥ ଶ୍ୟାବାଙ୍କ ପାଖକୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଛି, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣୀମାନେ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଦୀର୍ଘଯଶସ୍ବୀ ବିଦ୍ୱାନ୍ଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି।
ଯୋ ମେ ଧେନୂନାଂ ଶତଂ ଵୈଦଦଶ୍ଵିର୍ଯଥା ଦଦତ୍ । ତରନ୍ତ ଇଵ ମଂହନା
ଯିଏ ମୋତେ ଶତଗୋଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦଶଗୁଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ପରି।
ଯ ଈଂ ଵହନ୍ତ ଆଶୁଭିଃ ପିବନ୍ତୋ ମଦିରଂ ମଧୁ । ଅତ୍ର ଶ୍ରଵାଂସି ଦଧିରେ
ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ ଚାଲି ନେଇଯାନ୍ତି, ମଦିରା ମଧୁ ପିଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ କୀର୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ଯେଷାଂ ଶ୍ରିଯାଧି ରୋଦସୀ ଵିଭ୍ରାଜନ୍ତେ ରଥେଷ୍ଵା । ଦିଵି ରୁକ୍ମ ଇଵୋପରି
ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିନିଆ ଓ ଜମି ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚମକୁଛି, ମାନେ ଆକାଶରେ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଯୁଵା ସ ମାରୁତୋ ଗଣସ୍ତ୍ଵେଷରଥୋ ଅନେଦ୍ଯଃ । ଶୁଭଂଯାଵାପ୍ରତିଷ୍କୁତଃ
ସେ ମାରୁତଙ୍କର ଦଳ ଯୁବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥରେ, ଅପରାଜିତ, ଚମକୁଥିବା ଓ ଅଦମ୍ୟ।
କୋ ଵେଦ ନୂନମେଷାଂ ଯତ୍ରା ମଦନ୍ତି ଧୂତଯଃ । ଋତଜାତା ଅରେପସଃ
କିଏ ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣେ, କେଉଁଠି ସେମାନଙ୍କର ଚେତନା ଆନନ୍ଦ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ଦୋଷରହିତ?