ଗୋମଦଶ୍ଵାଵଦ୍ରଥଵତ୍ସୁଵୀରଂ ଚନ୍ଦ୍ରଵଦ୍ରାଧୋ ମରୁତୋ ଦଦା ନଃ । ପ୍ରଶସ୍ତିଂ ନଃ କୃଣୁତ ରୁଦ୍ରିଯାସୋ ଭକ୍ଷୀଯ ଵୋଽଵସୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ
ଗାଁ, ଘୋଡା, ରଥ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ, ମରୁତମାନେ । ଆମକୁ ପ୍ରଶଂସା ଦିଅନ୍ତୁ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ; ଆମେ ତୁମର ଦିବ୍ୟ କୃପା ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା ।
ହଯେ ନରୋ ମରୁତୋ ମୃଳତା ନସ୍ତୁଵୀମଘାସୋ ଅମୃତା ଋତଜ୍ଞାଃ । ସତ୍ଯଶ୍ରୁତଃ କଵଯୋ ଯୁଵାନୋ ବୃହଦ୍ଗିରଯୋ ବୃହଦୁକ୍ଷମାଣାଃ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତୁ—ଅନେକ ଦାନ ଦେଉଥିବା, ଅମର, ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା । ସତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯୁବକ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା ।
ତମୁ ନୂନଂ ତଵିଷୀମନ୍ତମେଷାଂ ସ୍ତୁଷେ ଗଣଂ ମାରୁତଂ ନଵ୍ଯସୀନାମ୍ । ଯ ଆଶ୍ଵଶ୍ଵା ଅମଵଦ୍ଵହନ୍ତ ଉତେଶିରେ ଅମୃତସ୍ଯ ସ୍ଵରାଜଃ
ଏବେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସଦା ନୂତନ ମରୁତ ଦଳକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ । ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଘୋଡା ବହନ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅମରତ୍ୱର ଶାସକ ।
ତ୍ଵେଷଂ ଗଣଂ ତଵସଂ ଖାଦିହସ୍ତଂ ଧୁନିଵ୍ରତଂ ମାଯିନଂ ଦାତିଵାରମ୍ । ମଯୋଭୁଵୋ ଯେ ଅମିତା ମହିତ୍ଵା ଵନ୍ଦସ୍ଵ ଵିପ୍ର ତୁଵିରାଧସୋ ନୄନ୍
ଭୟଙ୍କର ଦଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜହ୍ନା ଭଳି ମୁଖ, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦାନଶୀଳ । ହେ ଋଷି, ସେମାନେ ଅପାର ମହିମା ଓ ମହାନ ଦାନରେ ପ୍ରଶଂସା କର ।
ଆ ଵୋ ଯନ୍ତୂଦଵାହାସୋ ଅଦ୍ଯ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଯେ ଵିଶ୍ଵେ ମରୁତୋ ଜୁନନ୍ତି । ଅଯଂ ଯୋ ଅଗ୍ନିର୍ମରୁତଃ ସମିଦ୍ଧ ଏତଂ ଜୁଷଧ୍ଵଂ କଵଯୋ ଯୁଵାନଃ
ତୁମର ତୀବ୍ର ରଥ ଆଜି ଆସୁନ୍ତୁ, ମରୁତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତେ ବର୍ଷା ଆଣନ୍ତି । ଏହି ଅଗ୍ନି, ମରୁତମାନେ, ଜଳିଛି; ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯୁବକମାନେ ।
ଯୂଯଂ ରାଜାନମିର୍ଯଂ ଜନାଯ ଵିଭ୍ଵତଷ୍ଟଂ ଜନଯଥା ଯଜତ୍ରାଃ । ଯୁଷ୍ମଦେତି ମୁଷ୍ଟିହା ବାହୁଜୂତୋ ଯୁଷ୍ମତ୍ସଦଶ୍ଵୋ ମରୁତଃ ସୁଵୀରଃ
ପୂଜ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ରାଜାକୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କର, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର । ତୁମଠାରୁ ମୁଷ୍ଟିଧାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଆସେ; ତୁମଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା, ମରୁତମାନେ ।
ଅରା ଇଵେଦଚରମା ଅହେଵ ପ୍ରପ୍ର ଜାଯନ୍ତେ ଅକଵା ମହୋଭିଃ । ପୃଶ୍ନେଃ ପୁତ୍ରା ଉପମାସୋ ରଭିଷ୍ଠାଃ ସ୍ଵଯା ମତ୍ଯା ମରୁତଃ ସଂ ମିମିକ୍ଷୁଃ
ଅବାଧ ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା, ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ । ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ମରୁତମାନେ ।
ଯତ୍ପ୍ରାଯାସିଷ୍ଟ ପୃଷତୀଭିରଶ୍ଵୈର୍ଵୀଳୁପଵିଭିର୍ମରୁତୋ ରଥେଭିଃ । କ୍ଷୋଦନ୍ତ ଆପୋ ରିଣତେ ଵନାନ୍ଯଵୋସ୍ରିଯୋ ଵୃଷଭଃ କ୍ରନ୍ଦତୁ ଦ୍ଯୌଃ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡା ଓ ସୁନାର ରଥ ସହ ଆଗେ ବଢ଼, ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ପାଣିକୁ ଉଲଟାଉଛ, ଜଙ୍ଗଲ ଭାଙ୍ଗୁଛ, ଏବଂ ବୃଷଭ ଗର୍ଜନ କରେ, ଆକାଶ ଗଞ୍ଜିଉଛି ।
ପ୍ରଥିଷ୍ଟ ଯାମନ୍ପୃଥିଵୀ ଚିଦେଷାଂ ଭର୍ତେଵ ଗର୍ଭଂ ସ୍ଵମିଚ୍ଛଵୋ ଧୁଃ । ଵାତାନ୍ହ୍ଯଶ୍ଵାନ୍ଧୁର୍ଯାଯୁଯୁଜ୍ରେ ଵର୍ଷଂ ସ୍ଵେଦଂ ଚକ୍ରିରେ ରୁଦ୍ରିଯାସଃ
ତୁମେ ତୁମ ଗତିକୁ ଏମିତି ବିସ୍ତାର କର, ଯେପରି ମାଟି ମଧ୍ୟ ମାଆ ଗର୍ଭ ଧରିଥିବା ପରି ଦେଇ ଦିଏ । ବାୟୁ ଘୋଡା ରଥକୁ ଯୋଡ଼ାଯାଉଛି, ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ବର୍ଷା ଓ ଘମ ଆଣନ୍ତି ।
ହଯେ ନରୋ ମରୁତୋ ମୃଳତା ନସ୍ତୁଵୀମଘାସୋ ଅମୃତା ଋତଜ୍ଞାଃ । ସତ୍ଯଶ୍ରୁତଃ କଵଯୋ ଯୁଵାନୋ ବୃହଦ୍ଗିରଯୋ ବୃହଦୁକ୍ଷମାଣାଃ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତୁ—ଅନେକ ଦାନ ଦେଉଥିବା, ଅମର, ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା । ସତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯୁବକ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା ।
ପ୍ର ଵ ସ୍ପଳକ୍ରନ୍ସୁଵିତାଯ ଦାଵନେଽର୍ଚା ଦିଵେ ପ୍ର ପୃଥିଵ୍ଯା ଋତଂ ଭରେ । ଉକ୍ଷନ୍ତେ ଅଶ୍ଵାନ୍ତରୁଷନ୍ତ ଆ ରଜୋଽନୁ ସ୍ଵଂ ଭାନୁଂ ଶ୍ରଥଯନ୍ତେ ଅର୍ଣଵୈଃ
ମୁଁ ଭଲର ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା ପ୍ରେରଣ କରେ, ଦିନ ଓ ମାଟିକୁ ସତ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରେ । ସେମାନେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଘୋଡା ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ତରଙ୍ଗରେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି ।
ଅମାଦେଷାଂ ଭିଯସା ଭୂମିରେଜତି ନୌର୍ନ ପୂର୍ଣା କ୍ଷରତି ଵ୍ଯଥିର୍ଯତୀ । ଦୂରେଦୃଶୋ ଯେ ଚିତଯନ୍ତ ଏମଭିରନ୍ତର୍ମହେ ଵିଦଥେ ଯେତିରେ ନରଃ
ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମାଟି ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଭରିଥିବା ନୌକା ପରି ଉପରେ ଝୁଲିଯାଏ, ଅସ୍ଥିର ହୁଏ । ଦୂରଦର୍ଶୀ, ସେମାନେ ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି; ବଡ଼ ସଭାରେ, ପୁରୁଷମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରନ୍ତି ।
ଗଵାମିଵ ଶ୍ରିଯସେ ଶୃଙ୍ଗମୁତ୍ତମଂ ସୂର୍ଯୋ ନ ଚକ୍ଷୂ ରଜସୋ ଵିସର୍ଜନେ । ଅତ୍ଯା ଇଵ ସୁଭ୍ଵଶ୍ଚାରଵ ସ୍ଥନ ମର୍ଯା ଇଵ ଶ୍ରିଯସେ ଚେତଥା ନରଃ
ଗାଁମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ବ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଯେପରି ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଏ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ। ଦୃତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ରୂପରେ ଚମକନ୍ତି, ଏବଂ ଯୁବକମାନେ ଯେପରି ଗର୍ବ କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରେୟସ୍କର ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛ।
କୋ ଵୋ ମହାନ୍ତି ମହତାମୁଦଶ୍ନଵତ୍କସ୍କାଵ୍ଯା ମରୁତଃ କୋ ହ ପୌଂସ୍ଯା । ଯୂଯଂ ହ ଭୂମିଂ କିରଣଂ ନ ରେଜଥ ପ୍ର ଯଦ୍ଭରଧ୍ଵେ ସୁଵିତାଯ ଦାଵନେ
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ? କିଏ ସବୁଠାରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଧାରଣ କରିଛି? ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀକୁ ଘାସର ଶିରା ପରି କମ୍ପିତ କର, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଦେବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛ।
ଅଶ୍ଵା ଇଵେଦରୁଷାସଃ ସବନ୍ଧଵଃ ଶୂରା ଇଵ ପ୍ରଯୁଧଃ ପ୍ରୋତ ଯୁଯୁଧୁଃ । ମର୍ଯା ଇଵ ସୁଵୃଧୋ ଵାଵୃଧୁର୍ନରଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ର ମିନନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ତୁମେ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପରି ଏକାଠି ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛ। ସୁବଳ ଯୁବକମାନେ ପରି ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇଛ। ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆଡକୁ ଦେଉଛ।
ତେ ଅଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଅକନିଷ୍ଠାସ ଉଦ୍ଭିଦୋଽମଧ୍ଯମାସୋ ମହସା ଵି ଵାଵୃଧୁଃ । ସୁଜାତାସୋ ଜନୁଷା ପୃଶ୍ନିମାତରୋ ଦିଵୋ ମର୍ଯା ଆ ନୋ ଅଚ୍ଛା ଜିଗାତନ
ସେମାନେ କେହି ବଡ଼, କେହି ଛୋଟ ନୁହଁନ୍ତି, ସବୁବେଳେ ନୂତନ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ମଧ୍ୟରେ କେହି ନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମହିମା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବିଶାଳ ହୋଇଛନ୍ତି। ଭଲ ଜନ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଦିବ୍ୟ ପୁଅମାନେ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଵଯୋ ନ ଯେ ଶ୍ରେଣୀଃ ପପ୍ତୁରୋଜସାନ୍ତାନ୍ଦିଵୋ ବୃହତଃ ସାନୁନସ୍ପରି । ଅଶ୍ଵାସ ଏଷାମୁଭଯେ ଯଥା ଵିଦୁଃ ପ୍ର ପର୍ଵତସ୍ଯ ନଭନୂଁରଚୁଚ୍ଯଵୁଃ
ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ଉଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ଶକ୍ତିରେ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ମହା ଆକାଶର ଶିଖର ଉପରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କର ମାର୍ଗ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶର ଶିଖରକୁ କମ୍ପାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ମିମାତୁ ଦ୍ଯୌରଦିତିର୍ଵୀତଯେ ନଃ ସଂ ଦାନୁଚିତ୍ରା ଉଷସୋ ଯତନ୍ତାମ୍ । ଆଚୁଚ୍ଯଵୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ କୋଶମେତ ଋଷେ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ମରୁତୋ ଗୃଣାନାଃ
ଆମ ପାଇଁ ଦ୍ୟୌଃ ଓ ଅଦିତି ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ ଏକାଠି ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତୁ। ଋଷି, ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଗୀତଗାୟକ ମରୁତମାନେ ଦିବ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି।
ଈଳେ ଅଗ୍ନିଂ ସ୍ଵଵସଂ ନମୋଭିରିହ ପ୍ରସତ୍ତୋ ଵି ଚଯତ୍କୃତଂ ନଃ । ରଥୈରିଵ ପ୍ର ଭରେ ଵାଜଯଦ୍ଭିଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣିନ୍ମରୁତାଂ ସ୍ତୋମମୃଧ୍ଯାମ୍
ମୁଁ ଏଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝନ୍ତି। ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ରଥମାନେ, ସେପରି ମୁଁ ମରୁତମାନଙ୍କର ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବି।
ଆ ଯେ ତସ୍ଥୁଃ ପୃଷତୀଷୁ ଶ୍ରୁତାସୁ ସୁଖେଷୁ ରୁଦ୍ରା ମରୁତୋ ରଥେଷୁ । ଵନା ଚିଦୁଗ୍ରା ଜିହତେ ନି ଵୋ ଭିଯା ପୃଥିଵୀ ଚିଦ୍ରେଜତେ ପର୍ଵତଶ୍ଚିତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇଛ, ସେଠି ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ଦେଖି ଅଟବୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶବ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି।
ପର୍ଵତଶ୍ଚିନ୍ମହି ଵୃଦ୍ଧୋ ବିଭାଯ ଦିଵଶ୍ଚିତ୍ସାନୁ ରେଜତ ସ୍ଵନେ ଵଃ । ଯତ୍କ୍ରୀଳଥ ମରୁତ ଋଷ୍ଟିମନ୍ତ ଆପ ଇଵ ସଧ୍ର୍ଯଞ୍ଚୋ ଧଵଧ୍ଵେ
ବଡ଼ ଓ ବଢ଼ିଥିବା ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୁଏ, ଦ୍ୟୌଃର ଶିଖର ମଧ୍ୟ ତୁମର ଧ୍ୱନିରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଖେଳ କର, ସେତେବେଳେ ଜଳ ଧାରା ପରି ଏକାଠି ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛ।
ଵରା ଇଵେଦ୍ରୈଵତାସୋ ହିରଣ୍ଯୈରଭି ସ୍ଵଧାଭିସ୍ତନ୍ଵଃ ପିପିଶ୍ରେ । ଶ୍ରିଯେ ଶ୍ରେଯାଂସସ୍ତଵସୋ ରଥେଷୁ ସତ୍ରା ମହାଂସି ଚକ୍ରିରେ ତନୂଷୁ
ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁନା ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେହକୁ ଢାକିଛନ୍ତି। ରଥରେ ବସି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୌରବ ପାଇଁ, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଦେହରେ ବଡ଼ କାମ କରିଛନ୍ତି।
ଅଜ୍ଯେଷ୍ଠାସୋ ଅକନିଷ୍ଠାସ ଏତେ ସଂ ଭ୍ରାତରୋ ଵାଵୃଧୁଃ ସୌଭଗାଯ । ଯୁଵା ପିତା ସ୍ଵପା ରୁଦ୍ର ଏଷାଂ ସୁଦୁଘା ପୃଶ୍ନିଃ ସୁଦିନା ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଏମାନେ କେହି ବଡ଼, କେହି ଛୋଟ ନୁହଁନ୍ତି; ସମସ୍ତେ ଭାଇ ଭାଇ ଭାବେ ଏକାଠି ହୋଇ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ବଢ଼ିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଯୁବକ ବାପା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ରୁଦ୍ର, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ମା ପୃଶ୍ନି, ମରୁତମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିନ ଦିଅନ୍ତି।
ଯଦୁତ୍ତମେ ମରୁତୋ ମଧ୍ଯମେ ଵା ଯଦ୍ଵାଵମେ ସୁଭଗାସୋ ଦିଵି ଷ୍ଠ । ଅତୋ ନୋ ରୁଦ୍ରା ଉତ ଵା ନ୍ଵସ୍ଯାଗ୍ନେ ଵିତ୍ତାଦ୍ଧଵିଷୋ ଯଦ୍ଯଜାମ
ମରୁତମାନେ, ତୁମର ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟମ, କିମ୍ବା ନିମ୍ନ, ସେ ସବୁ ଦିବ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ। ରୁଦ୍ରମାନେ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି, ଯଦି ଆମେ ଯଜ୍ଞ କରିଛୁ, ତେବେ ସେ ଭାଗ୍ୟ ଆମେ ଜାଣିପାରିବା।
ଅଗ୍ନିଶ୍ଚ ଯନ୍ମରୁତୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସୋ ଦିଵୋ ଵହଧ୍ଵ ଉତ୍ତରାଦଧି ଷ୍ଣୁଭିଃ । ତେ ମନ୍ଦସାନା ଧୁନଯୋ ରିଶାଦସୋ ଵାମଂ ଧତ୍ତ ଯଜମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ
ଅଗ୍ନି ଓ ମରୁତମାନେ, ସମସ୍ତ ଜାଣିଥିବା, ତୁମେ ଉଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟରୁ ତୁମର ରଥ ନେଇ ଆସ, ଏହି ଆନନ୍ଦମୟ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଉଦାରମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନେ ମରୁଦ୍ଭିଃ ଶୁଭଯଦ୍ଭିରୃକ୍ଵଭିଃ ସୋମଂ ପିବ ମନ୍ଦସାନୋ ଗଣଶ୍ରିଭିଃ । ପାଵକେଭିର୍ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵେଭିରାଯୁଭିର୍ଵୈଶ୍ଵାନର ପ୍ରଦିଵା କେତୁନା ସଜୂଃ
ଅଗ୍ନି, ମରୁତମାନେ ସହିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଗୀତ ଗାଉଥିବା, ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ସୋମ ରସ ପିଅ। ତୁମର ପବିତ୍ର, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଅମର ଅଗ୍ନିଶିଖା ସହିତ, ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ନେଇ ଆସ।
କେ ଷ୍ଠା ନରଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମା ଯ ଏକଏକ ଆଯଯ । ପରମସ୍ଯାଃ ପରାଵତଃ
ତୁମେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ଦୂର ସୀମାରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଆସିଛ?
କ୍ଵ ଵୋଽଶ୍ଵାଃ କ୍ଵାଭୀଶଵଃ କଥଂ ଶେକ କଥା ଯଯ । ପୃଷ୍ଠେ ସଦୋ ନସୋର୍ଯମଃ
ତୁମର ଘୋଡ଼ା କେଉଁଠି? ତୁମର ଲଗାମ କେଉଁଠି? କିପରି ତୁମେ ପହଞ୍ଚିଲ? କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲ? ତୁମ ସହଯାତ୍ରୀ କିଏ?
ଜଘନେ ଚୋଦ ଏଷାଂ ଵି ସକ୍ଥାନି ନରୋ ଯମୁଃ । ପୁତ୍ରକୃଥେ ନ ଜନଯଃ
ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଳନା କରିବା ଲାଗି ଚାବୁକ ରହିଛି, ତାଙ୍କର ଉରୁ ଚାଉଡ଼ା ହୋଇ ରହିଛି, ପିତାମାନେ ପୁଅ ପାଇଁ ଯେପରି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେପରି।
ପରା ଵୀରାସ ଏତନ ମର୍ଯାସୋ ଭଦ୍ରଜାନଯଃ । ଅଗ୍ନିତପୋ ଯଥାସଥ
ବୀରମାନେ, ଯୁବକମାନେ, ଭଲ ଜନ୍ମର, ଆଗକୁ ବଢ଼। ଅଗ୍ନି ଯେପରି ତୁମକୁ ଦାହିଥାଏ, ସେପରି ହେଉ।