ଯୁଙ୍ଗ୍ଧ୍ଵଂ ହ୍ଯରୁଷୀ ରଥେ ଯୁଙ୍ଗ୍ଧ୍ଵଂ ରଥେଷୁ ରୋହିତଃ । ଯୁଙ୍ଗ୍ଧ୍ଵଂ ହରୀ ଅଜିରା ଧୁରି ଵୋଳ୍ହଵେ ଵହିଷ୍ଠା ଧୁରି ଵୋଳ୍ହଵେ
ତୁମେ ରଥକୁ ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଅ, ରଥଗୁଡ଼ିକୁ କନ୍ସା ରଙ୍ଗର ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଅ। ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଗାଅ, ଯେଉଁମାନେ ଚଲାଇବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଉତ ସ୍ଯ ଵାଜ୍ଯରୁଷସ୍ତୁଵିଷ୍ଵଣିରିହ ସ୍ମ ଧାଯି ଦର୍ଶତଃ । ମା ଵୋ ଯାମେଷୁ ମରୁତଶ୍ଚିରଂ କରତ୍ପ୍ର ତଂ ରଥେଷୁ ଚୋଦତ
ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲାଲ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଏଠାରେ ବସିଛି, ଦେଖିବାକୁ ଶୋଭାମୟ। ମରୁତମାନେ, ତୁମର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରଥରେ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ; ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
ରଥଂ ନୁ ମାରୁତଂ ଵଯଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯୁମା ହୁଵାମହେ । ଆ ଯସ୍ମିନ୍ତସ୍ଥୌ ସୁରଣାନି ବିଭ୍ରତୀ ସଚା ମରୁତ୍ସୁ ରୋଦସୀ
ଆମେ ଏବେ ମରୁତଙ୍କର ରଥକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯାହା ଖ୍ୟାତିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇ ଜଗତ ଧନ ଧରି ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି।
ତଂ ଵଃ ଶର୍ଧଂ ରଥେଶୁଭଂ ତ୍ଵେଷଂ ପନସ୍ଯୁମା ହୁଵେ । ଯସ୍ମିନ୍ସୁଜାତା ସୁଭଗା ମହୀଯତେ ସଚା ମରୁତ୍ସୁ ମୀଳ୍ହୁଷୀ
ତୁମର ସେଇ ଦଳ, ରଥ ପାଇଁ ଶୋଭିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ମୁଁ ଡାକୁଛି। ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମହିମା ପାଉଛି, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ ଉପହାରଦାନୀ।
ଆ ରୁଦ୍ରାସ ଇନ୍ଦ୍ରଵନ୍ତଃ ସଜୋଷସୋ ହିରଣ୍ଯରଥାଃ ସୁଵିତାଯ ଗନ୍ତନ । ଇଯଂ ଵୋ ଅସ୍ମତ୍ପ୍ରତି ହର୍ଯତେ ମତିସ୍ତୃଷ୍ଣଜେ ନ ଦିଵ ଉତ୍ସା ଉଦନ୍ଯଵେ
ହେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସୁନାର ରଥରେ ବସି, ଆମର ଭଲ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ । ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଆମ ପକ୍ଷରୁ ଆପଣମାନେ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପିତ, ଯେପରି ତିଆରି ହେଉଥିବା ପାଣିରୁ ଆକାଶକୁ ତରଳତା ଉଠେ ।
ଵାଶୀମନ୍ତ ଋଷ୍ଟିମନ୍ତୋ ମନୀଷିଣଃ ସୁଧନ୍ଵାନ ଇଷୁମନ୍ତୋ ନିଷଙ୍ଗିଣଃ । ସ୍ଵଶ୍ଵା ସ୍ଥ ସୁରଥାଃ ପୃଶ୍ନିମାତରଃ ସ୍ଵାଯୁଧା ମରୁତୋ ଯାଥନା ଶୁଭମ୍
ତୁମେ ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା, ବଣ୍ଡୁକ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ ଓ ତୀର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମର ନିଜ ଘୋଡା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ, ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଓ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଅଛି—ହେ ମରୁତମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଆଣନ୍ତୁ ।
ଧୂନୁଥ ଦ୍ଯାଂ ପର୍ଵତାନ୍ଦାଶୁଷେ ଵସୁ ନି ଵୋ ଵନା ଜିହତେ ଯାମନୋ ଭିଯା । କୋପଯଥ ପୃଥିଵୀଂ ପୃଶ୍ନିମାତରଃ ଶୁଭେ ଯଦୁଗ୍ରାଃ ପୃଷତୀରଯୁଗ୍ଧ୍ଵମ୍
ତୁମେ ଆକାଶ ଓ ପାହାଡ଼କୁ କମ୍ପିତ କର, ଦାନ କରୁଥିବା, ତୁମ ଆଗମନରେ ଜଙ୍ଗଲ ଭୟରେ ତଳମଳ କରେ । ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଚିହ୍ନିତ ମାଡ଼ି ଯୁଗାଯୁଗି ହୁଏ ।
ଵାତତ୍ଵିଷୋ ମରୁତୋ ଵର୍ଷନିର୍ଣିଜୋ ଯମା ଇଵ ସୁସଦୃଶଃ ସୁପେଶସଃ । ପିଶଙ୍ଗାଶ୍ଵା ଅରୁଣାଶ୍ଵା ଅରେପସଃ ପ୍ରତ୍ଵକ୍ଷସୋ ମହିନା ଦ୍ଯୌରିଵୋରଵଃ
ବାତାସ ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ମରୁତମାନେ, ବର୍ଷା ବର୍ଷାଇଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ପିତାମ୍ବର ଘୋଡା, କେହି ଲାଲ ଘୋଡା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହରେ, ତୁମର ମହିମା ଆକାଶ ପରି ଗଞ୍ଜିଉଛି ।
ପୁରୁଦ୍ରପ୍ସା ଅଞ୍ଜିମନ୍ତଃ ସୁଦାନଵସ୍ତ୍ଵେଷସଂଦୃଶୋ ଅନଵଭ୍ରରାଧସଃ । ସୁଜାତାସୋ ଜନୁଷା ରୁକ୍ମଵକ୍ଷସୋ ଦିଵୋ ଅର୍କା ଅମୃତଂ ନାମ ଭେଜିରେ
ଅନେକ ଦାନରେ ଧନୀ, ଶୋଭା ଥିବା, ଦୟାଳୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖା, ଅନ୍ଧକାର ରହିତ; ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରି, ସୁନା ଛାତି ଥିବା, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅମର ନାମ ପାଇଛନ୍ତି ।
ଋଷ୍ଟଯୋ ଵୋ ମରୁତୋ ଅଂସଯୋରଧି ସହ ଓଜୋ ବାହ୍ଵୋର୍ଵୋ ବଲଂ ହିତମ୍ । ନୃମ୍ଣା ଶୀର୍ଷସ୍ଵାଯୁଧା ରଥେଷୁ ଵୋ ଵିଶ୍ଵା ଵଃ ଶ୍ରୀରଧି ତନୂଷୁ ପିପିଶେ
ମରୁତମାନେ, ତୁମର ବଣ୍ଡୁକ ଦୁଇ କାନ୍ଧରେ ରହିଛି; ଶକ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ଦୁଇ ବାହୁରେ ବିସ୍ତାରିତ । ଶୂରତା ମୁଣ୍ଡରେ ରହିଛି, ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ରଥରେ; ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ତୁମର ଦେହରେ ବିସ୍ତାରିତ ।
ଗୋମଦଶ୍ଵାଵଦ୍ରଥଵତ୍ସୁଵୀରଂ ଚନ୍ଦ୍ରଵଦ୍ରାଧୋ ମରୁତୋ ଦଦା ନଃ । ପ୍ରଶସ୍ତିଂ ନଃ କୃଣୁତ ରୁଦ୍ରିଯାସୋ ଭକ୍ଷୀଯ ଵୋଽଵସୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ
ଗାଁ, ଘୋଡା, ରଥ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ, ମରୁତମାନେ । ଆମକୁ ପ୍ରଶଂସା ଦିଅନ୍ତୁ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ; ଆମେ ତୁମର ଦିବ୍ୟ କୃପା ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା ।
ହଯେ ନରୋ ମରୁତୋ ମୃଳତା ନସ୍ତୁଵୀମଘାସୋ ଅମୃତା ଋତଜ୍ଞାଃ । ସତ୍ଯଶ୍ରୁତଃ କଵଯୋ ଯୁଵାନୋ ବୃହଦ୍ଗିରଯୋ ବୃହଦୁକ୍ଷମାଣାଃ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତୁ—ଅନେକ ଦାନ ଦେଉଥିବା, ଅମର, ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା । ସତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯୁବକ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା ।
ତମୁ ନୂନଂ ତଵିଷୀମନ୍ତମେଷାଂ ସ୍ତୁଷେ ଗଣଂ ମାରୁତଂ ନଵ୍ଯସୀନାମ୍ । ଯ ଆଶ୍ଵଶ୍ଵା ଅମଵଦ୍ଵହନ୍ତ ଉତେଶିରେ ଅମୃତସ୍ଯ ସ୍ଵରାଜଃ
ଏବେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସଦା ନୂତନ ମରୁତ ଦଳକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ । ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଘୋଡା ବହନ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅମରତ୍ୱର ଶାସକ ।
ତ୍ଵେଷଂ ଗଣଂ ତଵସଂ ଖାଦିହସ୍ତଂ ଧୁନିଵ୍ରତଂ ମାଯିନଂ ଦାତିଵାରମ୍ । ମଯୋଭୁଵୋ ଯେ ଅମିତା ମହିତ୍ଵା ଵନ୍ଦସ୍ଵ ଵିପ୍ର ତୁଵିରାଧସୋ ନୄନ୍
ଭୟଙ୍କର ଦଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜହ୍ନା ଭଳି ମୁଖ, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦାନଶୀଳ । ହେ ଋଷି, ସେମାନେ ଅପାର ମହିମା ଓ ମହାନ ଦାନରେ ପ୍ରଶଂସା କର ।
ଆ ଵୋ ଯନ୍ତୂଦଵାହାସୋ ଅଦ୍ଯ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଯେ ଵିଶ୍ଵେ ମରୁତୋ ଜୁନନ୍ତି । ଅଯଂ ଯୋ ଅଗ୍ନିର୍ମରୁତଃ ସମିଦ୍ଧ ଏତଂ ଜୁଷଧ୍ଵଂ କଵଯୋ ଯୁଵାନଃ
ତୁମର ତୀବ୍ର ରଥ ଆଜି ଆସୁନ୍ତୁ, ମରୁତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତେ ବର୍ଷା ଆଣନ୍ତି । ଏହି ଅଗ୍ନି, ମରୁତମାନେ, ଜଳିଛି; ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯୁବକମାନେ ।
ଯୂଯଂ ରାଜାନମିର୍ଯଂ ଜନାଯ ଵିଭ୍ଵତଷ୍ଟଂ ଜନଯଥା ଯଜତ୍ରାଃ । ଯୁଷ୍ମଦେତି ମୁଷ୍ଟିହା ବାହୁଜୂତୋ ଯୁଷ୍ମତ୍ସଦଶ୍ଵୋ ମରୁତଃ ସୁଵୀରଃ
ପୂଜ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ରାଜାକୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କର, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର । ତୁମଠାରୁ ମୁଷ୍ଟିଧାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଆସେ; ତୁମଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା, ମରୁତମାନେ ।
ଅରା ଇଵେଦଚରମା ଅହେଵ ପ୍ରପ୍ର ଜାଯନ୍ତେ ଅକଵା ମହୋଭିଃ । ପୃଶ୍ନେଃ ପୁତ୍ରା ଉପମାସୋ ରଭିଷ୍ଠାଃ ସ୍ଵଯା ମତ୍ଯା ମରୁତଃ ସଂ ମିମିକ୍ଷୁଃ
ଅବାଧ ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା, ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ । ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ମରୁତମାନେ ।
ଯତ୍ପ୍ରାଯାସିଷ୍ଟ ପୃଷତୀଭିରଶ୍ଵୈର୍ଵୀଳୁପଵିଭିର୍ମରୁତୋ ରଥେଭିଃ । କ୍ଷୋଦନ୍ତ ଆପୋ ରିଣତେ ଵନାନ୍ଯଵୋସ୍ରିଯୋ ଵୃଷଭଃ କ୍ରନ୍ଦତୁ ଦ୍ଯୌଃ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡା ଓ ସୁନାର ରଥ ସହ ଆଗେ ବଢ଼, ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ପାଣିକୁ ଉଲଟାଉଛ, ଜଙ୍ଗଲ ଭାଙ୍ଗୁଛ, ଏବଂ ବୃଷଭ ଗର୍ଜନ କରେ, ଆକାଶ ଗଞ୍ଜିଉଛି ।
ପ୍ରଥିଷ୍ଟ ଯାମନ୍ପୃଥିଵୀ ଚିଦେଷାଂ ଭର୍ତେଵ ଗର୍ଭଂ ସ୍ଵମିଚ୍ଛଵୋ ଧୁଃ । ଵାତାନ୍ହ୍ଯଶ୍ଵାନ୍ଧୁର୍ଯାଯୁଯୁଜ୍ରେ ଵର୍ଷଂ ସ୍ଵେଦଂ ଚକ୍ରିରେ ରୁଦ୍ରିଯାସଃ
ତୁମେ ତୁମ ଗତିକୁ ଏମିତି ବିସ୍ତାର କର, ଯେପରି ମାଟି ମଧ୍ୟ ମାଆ ଗର୍ଭ ଧରିଥିବା ପରି ଦେଇ ଦିଏ । ବାୟୁ ଘୋଡା ରଥକୁ ଯୋଡ଼ାଯାଉଛି, ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ବର୍ଷା ଓ ଘମ ଆଣନ୍ତି ।
ହଯେ ନରୋ ମରୁତୋ ମୃଳତା ନସ୍ତୁଵୀମଘାସୋ ଅମୃତା ଋତଜ୍ଞାଃ । ସତ୍ଯଶ୍ରୁତଃ କଵଯୋ ଯୁଵାନୋ ବୃହଦ୍ଗିରଯୋ ବୃହଦୁକ୍ଷମାଣାଃ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତୁ—ଅନେକ ଦାନ ଦେଉଥିବା, ଅମର, ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା । ସତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯୁବକ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା ।
ପ୍ର ଵ ସ୍ପଳକ୍ରନ୍ସୁଵିତାଯ ଦାଵନେଽର୍ଚା ଦିଵେ ପ୍ର ପୃଥିଵ୍ଯା ଋତଂ ଭରେ । ଉକ୍ଷନ୍ତେ ଅଶ୍ଵାନ୍ତରୁଷନ୍ତ ଆ ରଜୋଽନୁ ସ୍ଵଂ ଭାନୁଂ ଶ୍ରଥଯନ୍ତେ ଅର୍ଣଵୈଃ
ମୁଁ ଭଲର ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା ପ୍ରେରଣ କରେ, ଦିନ ଓ ମାଟିକୁ ସତ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରେ । ସେମାନେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଘୋଡା ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ତରଙ୍ଗରେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି ।
ଅମାଦେଷାଂ ଭିଯସା ଭୂମିରେଜତି ନୌର୍ନ ପୂର୍ଣା କ୍ଷରତି ଵ୍ଯଥିର୍ଯତୀ । ଦୂରେଦୃଶୋ ଯେ ଚିତଯନ୍ତ ଏମଭିରନ୍ତର୍ମହେ ଵିଦଥେ ଯେତିରେ ନରଃ
ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମାଟି ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଭରିଥିବା ନୌକା ପରି ଉପରେ ଝୁଲିଯାଏ, ଅସ୍ଥିର ହୁଏ । ଦୂରଦର୍ଶୀ, ସେମାନେ ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି; ବଡ଼ ସଭାରେ, ପୁରୁଷମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରନ୍ତି ।
ଗଵାମିଵ ଶ୍ରିଯସେ ଶୃଙ୍ଗମୁତ୍ତମଂ ସୂର୍ଯୋ ନ ଚକ୍ଷୂ ରଜସୋ ଵିସର୍ଜନେ । ଅତ୍ଯା ଇଵ ସୁଭ୍ଵଶ୍ଚାରଵ ସ୍ଥନ ମର୍ଯା ଇଵ ଶ୍ରିଯସେ ଚେତଥା ନରଃ
ଗାଁମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ବ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଯେପରି ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଏ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ। ଦୃତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ରୂପରେ ଚମକନ୍ତି, ଏବଂ ଯୁବକମାନେ ଯେପରି ଗର୍ବ କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରେୟସ୍କର ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛ।
କୋ ଵୋ ମହାନ୍ତି ମହତାମୁଦଶ୍ନଵତ୍କସ୍କାଵ୍ଯା ମରୁତଃ କୋ ହ ପୌଂସ୍ଯା । ଯୂଯଂ ହ ଭୂମିଂ କିରଣଂ ନ ରେଜଥ ପ୍ର ଯଦ୍ଭରଧ୍ଵେ ସୁଵିତାଯ ଦାଵନେ
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ? କିଏ ସବୁଠାରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଧାରଣ କରିଛି? ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀକୁ ଘାସର ଶିରା ପରି କମ୍ପିତ କର, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଦେବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛ।
ଅଶ୍ଵା ଇଵେଦରୁଷାସଃ ସବନ୍ଧଵଃ ଶୂରା ଇଵ ପ୍ରଯୁଧଃ ପ୍ରୋତ ଯୁଯୁଧୁଃ । ମର୍ଯା ଇଵ ସୁଵୃଧୋ ଵାଵୃଧୁର୍ନରଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ର ମିନନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ତୁମେ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପରି ଏକାଠି ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛ। ସୁବଳ ଯୁବକମାନେ ପରି ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇଛ। ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆଡକୁ ଦେଉଛ।
ତେ ଅଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଅକନିଷ୍ଠାସ ଉଦ୍ଭିଦୋଽମଧ୍ଯମାସୋ ମହସା ଵି ଵାଵୃଧୁଃ । ସୁଜାତାସୋ ଜନୁଷା ପୃଶ୍ନିମାତରୋ ଦିଵୋ ମର୍ଯା ଆ ନୋ ଅଚ୍ଛା ଜିଗାତନ
ସେମାନେ କେହି ବଡ଼, କେହି ଛୋଟ ନୁହଁନ୍ତି, ସବୁବେଳେ ନୂତନ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ମଧ୍ୟରେ କେହି ନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମହିମା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବିଶାଳ ହୋଇଛନ୍ତି। ଭଲ ଜନ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଦିବ୍ୟ ପୁଅମାନେ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଵଯୋ ନ ଯେ ଶ୍ରେଣୀଃ ପପ୍ତୁରୋଜସାନ୍ତାନ୍ଦିଵୋ ବୃହତଃ ସାନୁନସ୍ପରି । ଅଶ୍ଵାସ ଏଷାମୁଭଯେ ଯଥା ଵିଦୁଃ ପ୍ର ପର୍ଵତସ୍ଯ ନଭନୂଁରଚୁଚ୍ଯଵୁଃ
ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ଉଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ଶକ୍ତିରେ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ମହା ଆକାଶର ଶିଖର ଉପରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କର ମାର୍ଗ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶର ଶିଖରକୁ କମ୍ପାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ମିମାତୁ ଦ୍ଯୌରଦିତିର୍ଵୀତଯେ ନଃ ସଂ ଦାନୁଚିତ୍ରା ଉଷସୋ ଯତନ୍ତାମ୍ । ଆଚୁଚ୍ଯଵୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ କୋଶମେତ ଋଷେ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ମରୁତୋ ଗୃଣାନାଃ
ଆମ ପାଇଁ ଦ୍ୟୌଃ ଓ ଅଦିତି ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ ଏକାଠି ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତୁ। ଋଷି, ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଗୀତଗାୟକ ମରୁତମାନେ ଦିବ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି।
ଈଳେ ଅଗ୍ନିଂ ସ୍ଵଵସଂ ନମୋଭିରିହ ପ୍ରସତ୍ତୋ ଵି ଚଯତ୍କୃତଂ ନଃ । ରଥୈରିଵ ପ୍ର ଭରେ ଵାଜଯଦ୍ଭିଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣିନ୍ମରୁତାଂ ସ୍ତୋମମୃଧ୍ଯାମ୍
ମୁଁ ଏଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝନ୍ତି। ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ରଥମାନେ, ସେପରି ମୁଁ ମରୁତମାନଙ୍କର ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବି।
ଆ ଯେ ତସ୍ଥୁଃ ପୃଷତୀଷୁ ଶ୍ରୁତାସୁ ସୁଖେଷୁ ରୁଦ୍ରା ମରୁତୋ ରଥେଷୁ । ଵନା ଚିଦୁଗ୍ରା ଜିହତେ ନି ଵୋ ଭିଯା ପୃଥିଵୀ ଚିଦ୍ରେଜତେ ପର୍ଵତଶ୍ଚିତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇଛ, ସେଠି ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ଦେଖି ଅଟବୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶବ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି।