ଯଦଶ୍ଵାନ୍ଧୂର୍ଷୁ ପୃଷତୀରଯୁଗ୍ଧ୍ଵଂ ହିରଣ୍ଯଯାନ୍ପ୍ରତ୍ଯତ୍କାଁ ଅମୁଗ୍ଧ୍ଵମ୍ । ଵିଶ୍ଵା ଇତ୍ସ୍ପୃଧୋ ମରୁତୋ ଵ୍ଯସ୍ଯଥ ଶୁଭଂ ଯାତାମନୁ ରଥା ଅଵୃତ୍ସତ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ରଥକୁ ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଗାଅ, ସୁନାର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ସାମ୍ନାକୁ ନେଉଛ, ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁକୁ ଚିତ୍ତିକର ଦେଉଛ; ଶୋଭାମୟ ରଥଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛ।
ନ ପର୍ଵତା ନ ନଦ୍ଯୋ ଵରନ୍ତ ଵୋ ଯତ୍ରାଚିଧ୍ଵଂ ମରୁତୋ ଗଚ୍ଛଥେଦୁ ତତ୍ । ଉତ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଯାଥନା ପରି ଶୁଭଂ ଯାତାମନୁ ରଥା ଅଵୃତ୍ସତ
ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ନଦୀ କେବେ ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଇପାରେନାହିଁ, ଯେଉଁଠିକୁ ଚାଲିବାକୁ ଚାହଁ, ମରୁତମାନେ, ସେଠିକୁ ଯାଅ। ଦିଗବନ୍ଧୁ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଘେରି ନଉଛ; ଶୋଭାମୟ ରଥଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛ।
ଯତ୍ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ମରୁତୋ ଯଚ୍ଚ ନୂତନଂ ଯଦୁଦ୍ଯତେ ଵସଵୋ ଯଚ୍ଚ ଶସ୍ଯତେ । ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଭଵଥା ନଵେଦସଃ ଶୁଭଂ ଯାତାମନୁ ରଥା ଅଵୃତ୍ସତ
ମରୁତମାନେ, ପୁରୁଣା ଯାହା କିମ୍ବା ନୂତନ ଯାହା, ଯାହା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି, ବସୁମାନେ, ଯାହା ପ୍ରଶଂସିତ, ସେସବୁରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଅବଗତ ହୁଅ; ଶୋଭାମୟ ରଥଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛ।
ମୃଳତ ନୋ ମରୁତୋ ମା ଵଧିଷ୍ଟନାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଶର୍ମ ବହୁଲଂ ଵି ଯନ୍ତନ । ଅଧି ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯସ୍ଯ ଗାତନ ଶୁଭଂ ଯାତାମନୁ ରଥା ଅଵୃତ୍ସତ
ମରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହୁଅ, ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦିଅନାହିଁ; ଆମକୁ ବିଶାଳ ରକ୍ଷା ଦିଅ। ଆମର ସ୍ତୁତିର ସଖ୍ୟତା ଗ୍ରହଣ କର; ଶୋଭାମୟ ରଥଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛ।
ଯୂଯମସ୍ମାନ୍ନଯତ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛା ନିରଂହତିଭ୍ଯୋ ମରୁତୋ ଗୃଣାନାଃ । ଜୁଷଧ୍ଵଂ ନୋ ହଵ୍ଯଦାତିଂ ଯଜତ୍ରା ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ପତଯୋ ରଯୀଣାମ୍
ମରୁତମାନେ, ଆମକୁ ଧନର ଦିଗକୁ ନେଉ, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ। ଆମର ହବି ଗ୍ରହଣ କର, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ; ଆମେ ସମ୍ପଦର ମାଲିକ ହେଉ।
ଅଗ୍ନେ ଶର୍ଧନ୍ତମା ଗଣଂ ପିଷ୍ଟଂ ରୁକ୍ମେଭିରଞ୍ଜିଭିଃ । ଵିଶୋ ଅଦ୍ଯ ମରୁତାମଵ ହ୍ଵଯେ ଦିଵଶ୍ଚିଦ୍ରୋଚନାଦଧି
ଅଗ୍ନି, ଏହି ଦିନ ତୁମେ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମରୁତମାନଙ୍କର ଦଳକୁ ଆହ୍ୱାନ କର, ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରୁ ମଧ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ।
ଯଥା ଚିନ୍ମନ୍ଯସେ ହୃଦା ତଦିନ୍ମେ ଜଗ୍ମୁରାଶସଃ । ଯେ ତେ ନେଦିଷ୍ଠଂ ହଵନାନ୍ଯାଗମନ୍ତାନ୍ଵର୍ଧ ଭୀମସଂଦୃଶଃ
ତୁମେ ହୃଦୟରେ ଯାହା ଭାବୁଛ, ସେହିପରି ମୋ ପାଇଁ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ସବୁଠାରୁ ନିକଟରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତୁମର ହବି ନିକଟକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତୁମେ ବଢ଼।
ମୀଳ୍ହୁଷ୍ମତୀଵ ପୃଥିଵୀ ପରାହତା ମଦନ୍ତ୍ଯେତ୍ଯସ୍ମଦା । ଋକ୍ଷୋ ନ ଵୋ ମରୁତଃ ଶିମୀଵାଁ ଅମୋ ଦୁଧ୍ରୋ ଗୌରିଵ ଭୀମଯୁଃ
ଉପହାରରେ ଧନୀ ପୃଥିବୀ ପରି, ଦୂରରୁ ଆଘାତ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଭାଲୁ ପରି, ମରୁତମାନେ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଭୟଙ୍କର, ଅଉ ଅଜ ଗାଈ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ନି ଯେ ରିଣନ୍ତ୍ଯୋଜସା ଵୃଥା ଗାଵୋ ନ ଦୁର୍ଧୁରଃ । ଅଶ୍ମାନଂ ଚିତ୍ସ୍ଵର୍ଯଂ ପର୍ଵତଂ ଗିରିଂ ପ୍ର ଚ୍ଯାଵଯନ୍ତି ଯାମଭିଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିରେ ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଦିଅନ୍ତି, ଅବଶ୍ୟ ଗାଈ ପରି ଅବରୋଧ କରିହେବା ନୁହେଁ; ପାହାଡ଼, ପାଥର କିମ୍ବା ଗିରିକୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ହିଲାଇଦିଅନ୍ତି।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ନୂନମେଷାଂ ସ୍ତୋମୈଃ ସମୁକ୍ଷିତାନାମ୍ । ମରୁତାଂ ପୁରୁତମମପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଗଵାଂ ସର୍ଗମିଵ ହ୍ଵଯେ
ଏହି ଅଳଙ୍କୃତମାନେର ସ୍ତୁତି ସହ ଏବେ ଉଠ। ମୁଁ ମରୁତମାନଙ୍କର ଅପୂର୍ବ, ଅଦ୍ଭୁତ ଦଳକୁ ଗାଈର ଧାରା ପରି ଡାକୁଛି।
ଯୁଙ୍ଗ୍ଧ୍ଵଂ ହ୍ଯରୁଷୀ ରଥେ ଯୁଙ୍ଗ୍ଧ୍ଵଂ ରଥେଷୁ ରୋହିତଃ । ଯୁଙ୍ଗ୍ଧ୍ଵଂ ହରୀ ଅଜିରା ଧୁରି ଵୋଳ୍ହଵେ ଵହିଷ୍ଠା ଧୁରି ଵୋଳ୍ହଵେ
ତୁମେ ରଥକୁ ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଅ, ରଥଗୁଡ଼ିକୁ କନ୍ସା ରଙ୍ଗର ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଅ। ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଗାଅ, ଯେଉଁମାନେ ଚଲାଇବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଉତ ସ୍ଯ ଵାଜ୍ଯରୁଷସ୍ତୁଵିଷ୍ଵଣିରିହ ସ୍ମ ଧାଯି ଦର୍ଶତଃ । ମା ଵୋ ଯାମେଷୁ ମରୁତଶ୍ଚିରଂ କରତ୍ପ୍ର ତଂ ରଥେଷୁ ଚୋଦତ
ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲାଲ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଏଠାରେ ବସିଛି, ଦେଖିବାକୁ ଶୋଭାମୟ। ମରୁତମାନେ, ତୁମର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରଥରେ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ; ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
ରଥଂ ନୁ ମାରୁତଂ ଵଯଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯୁମା ହୁଵାମହେ । ଆ ଯସ୍ମିନ୍ତସ୍ଥୌ ସୁରଣାନି ବିଭ୍ରତୀ ସଚା ମରୁତ୍ସୁ ରୋଦସୀ
ଆମେ ଏବେ ମରୁତଙ୍କର ରଥକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯାହା ଖ୍ୟାତିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇ ଜଗତ ଧନ ଧରି ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି।
ତଂ ଵଃ ଶର୍ଧଂ ରଥେଶୁଭଂ ତ୍ଵେଷଂ ପନସ୍ଯୁମା ହୁଵେ । ଯସ୍ମିନ୍ସୁଜାତା ସୁଭଗା ମହୀଯତେ ସଚା ମରୁତ୍ସୁ ମୀଳ୍ହୁଷୀ
ତୁମର ସେଇ ଦଳ, ରଥ ପାଇଁ ଶୋଭିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ମୁଁ ଡାକୁଛି। ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମହିମା ପାଉଛି, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ ଉପହାରଦାନୀ।
ଆ ରୁଦ୍ରାସ ଇନ୍ଦ୍ରଵନ୍ତଃ ସଜୋଷସୋ ହିରଣ୍ଯରଥାଃ ସୁଵିତାଯ ଗନ୍ତନ । ଇଯଂ ଵୋ ଅସ୍ମତ୍ପ୍ରତି ହର୍ଯତେ ମତିସ୍ତୃଷ୍ଣଜେ ନ ଦିଵ ଉତ୍ସା ଉଦନ୍ଯଵେ
ହେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସୁନାର ରଥରେ ବସି, ଆମର ଭଲ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ । ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଆମ ପକ୍ଷରୁ ଆପଣମାନେ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପିତ, ଯେପରି ତିଆରି ହେଉଥିବା ପାଣିରୁ ଆକାଶକୁ ତରଳତା ଉଠେ ।
ଵାଶୀମନ୍ତ ଋଷ୍ଟିମନ୍ତୋ ମନୀଷିଣଃ ସୁଧନ୍ଵାନ ଇଷୁମନ୍ତୋ ନିଷଙ୍ଗିଣଃ । ସ୍ଵଶ୍ଵା ସ୍ଥ ସୁରଥାଃ ପୃଶ୍ନିମାତରଃ ସ୍ଵାଯୁଧା ମରୁତୋ ଯାଥନା ଶୁଭମ୍
ତୁମେ ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା, ବଣ୍ଡୁକ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ ଓ ତୀର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମର ନିଜ ଘୋଡା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ, ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଓ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଅଛି—ହେ ମରୁତମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଆଣନ୍ତୁ ।
ଧୂନୁଥ ଦ୍ଯାଂ ପର୍ଵତାନ୍ଦାଶୁଷେ ଵସୁ ନି ଵୋ ଵନା ଜିହତେ ଯାମନୋ ଭିଯା । କୋପଯଥ ପୃଥିଵୀଂ ପୃଶ୍ନିମାତରଃ ଶୁଭେ ଯଦୁଗ୍ରାଃ ପୃଷତୀରଯୁଗ୍ଧ୍ଵମ୍
ତୁମେ ଆକାଶ ଓ ପାହାଡ଼କୁ କମ୍ପିତ କର, ଦାନ କରୁଥିବା, ତୁମ ଆଗମନରେ ଜଙ୍ଗଲ ଭୟରେ ତଳମଳ କରେ । ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଚିହ୍ନିତ ମାଡ଼ି ଯୁଗାଯୁଗି ହୁଏ ।
ଵାତତ୍ଵିଷୋ ମରୁତୋ ଵର୍ଷନିର୍ଣିଜୋ ଯମା ଇଵ ସୁସଦୃଶଃ ସୁପେଶସଃ । ପିଶଙ୍ଗାଶ୍ଵା ଅରୁଣାଶ୍ଵା ଅରେପସଃ ପ୍ରତ୍ଵକ୍ଷସୋ ମହିନା ଦ୍ଯୌରିଵୋରଵଃ
ବାତାସ ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ମରୁତମାନେ, ବର୍ଷା ବର୍ଷାଇଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ପିତାମ୍ବର ଘୋଡା, କେହି ଲାଲ ଘୋଡା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହରେ, ତୁମର ମହିମା ଆକାଶ ପରି ଗଞ୍ଜିଉଛି ।
ପୁରୁଦ୍ରପ୍ସା ଅଞ୍ଜିମନ୍ତଃ ସୁଦାନଵସ୍ତ୍ଵେଷସଂଦୃଶୋ ଅନଵଭ୍ରରାଧସଃ । ସୁଜାତାସୋ ଜନୁଷା ରୁକ୍ମଵକ୍ଷସୋ ଦିଵୋ ଅର୍କା ଅମୃତଂ ନାମ ଭେଜିରେ
ଅନେକ ଦାନରେ ଧନୀ, ଶୋଭା ଥିବା, ଦୟାଳୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖା, ଅନ୍ଧକାର ରହିତ; ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରି, ସୁନା ଛାତି ଥିବା, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅମର ନାମ ପାଇଛନ୍ତି ।
ଋଷ୍ଟଯୋ ଵୋ ମରୁତୋ ଅଂସଯୋରଧି ସହ ଓଜୋ ବାହ୍ଵୋର୍ଵୋ ବଲଂ ହିତମ୍ । ନୃମ୍ଣା ଶୀର୍ଷସ୍ଵାଯୁଧା ରଥେଷୁ ଵୋ ଵିଶ୍ଵା ଵଃ ଶ୍ରୀରଧି ତନୂଷୁ ପିପିଶେ
ମରୁତମାନେ, ତୁମର ବଣ୍ଡୁକ ଦୁଇ କାନ୍ଧରେ ରହିଛି; ଶକ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ଦୁଇ ବାହୁରେ ବିସ୍ତାରିତ । ଶୂରତା ମୁଣ୍ଡରେ ରହିଛି, ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ରଥରେ; ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ତୁମର ଦେହରେ ବିସ୍ତାରିତ ।
ଗୋମଦଶ୍ଵାଵଦ୍ରଥଵତ୍ସୁଵୀରଂ ଚନ୍ଦ୍ରଵଦ୍ରାଧୋ ମରୁତୋ ଦଦା ନଃ । ପ୍ରଶସ୍ତିଂ ନଃ କୃଣୁତ ରୁଦ୍ରିଯାସୋ ଭକ୍ଷୀଯ ଵୋଽଵସୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ
ଗାଁ, ଘୋଡା, ରଥ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ, ମରୁତମାନେ । ଆମକୁ ପ୍ରଶଂସା ଦିଅନ୍ତୁ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ; ଆମେ ତୁମର ଦିବ୍ୟ କୃପା ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା ।
ହଯେ ନରୋ ମରୁତୋ ମୃଳତା ନସ୍ତୁଵୀମଘାସୋ ଅମୃତା ଋତଜ୍ଞାଃ । ସତ୍ଯଶ୍ରୁତଃ କଵଯୋ ଯୁଵାନୋ ବୃହଦ୍ଗିରଯୋ ବୃହଦୁକ୍ଷମାଣାଃ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତୁ—ଅନେକ ଦାନ ଦେଉଥିବା, ଅମର, ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା । ସତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯୁବକ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା ।
ତମୁ ନୂନଂ ତଵିଷୀମନ୍ତମେଷାଂ ସ୍ତୁଷେ ଗଣଂ ମାରୁତଂ ନଵ୍ଯସୀନାମ୍ । ଯ ଆଶ୍ଵଶ୍ଵା ଅମଵଦ୍ଵହନ୍ତ ଉତେଶିରେ ଅମୃତସ୍ଯ ସ୍ଵରାଜଃ
ଏବେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସଦା ନୂତନ ମରୁତ ଦଳକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ । ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଘୋଡା ବହନ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅମରତ୍ୱର ଶାସକ ।
ତ୍ଵେଷଂ ଗଣଂ ତଵସଂ ଖାଦିହସ୍ତଂ ଧୁନିଵ୍ରତଂ ମାଯିନଂ ଦାତିଵାରମ୍ । ମଯୋଭୁଵୋ ଯେ ଅମିତା ମହିତ୍ଵା ଵନ୍ଦସ୍ଵ ଵିପ୍ର ତୁଵିରାଧସୋ ନୄନ୍
ଭୟଙ୍କର ଦଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜହ୍ନା ଭଳି ମୁଖ, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦାନଶୀଳ । ହେ ଋଷି, ସେମାନେ ଅପାର ମହିମା ଓ ମହାନ ଦାନରେ ପ୍ରଶଂସା କର ।
ଆ ଵୋ ଯନ୍ତୂଦଵାହାସୋ ଅଦ୍ଯ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଯେ ଵିଶ୍ଵେ ମରୁତୋ ଜୁନନ୍ତି । ଅଯଂ ଯୋ ଅଗ୍ନିର୍ମରୁତଃ ସମିଦ୍ଧ ଏତଂ ଜୁଷଧ୍ଵଂ କଵଯୋ ଯୁଵାନଃ
ତୁମର ତୀବ୍ର ରଥ ଆଜି ଆସୁନ୍ତୁ, ମରୁତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତେ ବର୍ଷା ଆଣନ୍ତି । ଏହି ଅଗ୍ନି, ମରୁତମାନେ, ଜଳିଛି; ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯୁବକମାନେ ।
ଯୂଯଂ ରାଜାନମିର୍ଯଂ ଜନାଯ ଵିଭ୍ଵତଷ୍ଟଂ ଜନଯଥା ଯଜତ୍ରାଃ । ଯୁଷ୍ମଦେତି ମୁଷ୍ଟିହା ବାହୁଜୂତୋ ଯୁଷ୍ମତ୍ସଦଶ୍ଵୋ ମରୁତଃ ସୁଵୀରଃ
ପୂଜ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ରାଜାକୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କର, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର । ତୁମଠାରୁ ମୁଷ୍ଟିଧାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଆସେ; ତୁମଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା, ମରୁତମାନେ ।
ଅରା ଇଵେଦଚରମା ଅହେଵ ପ୍ରପ୍ର ଜାଯନ୍ତେ ଅକଵା ମହୋଭିଃ । ପୃଶ୍ନେଃ ପୁତ୍ରା ଉପମାସୋ ରଭିଷ୍ଠାଃ ସ୍ଵଯା ମତ୍ଯା ମରୁତଃ ସଂ ମିମିକ୍ଷୁଃ
ଅବାଧ ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା, ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ । ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ମରୁତମାନେ ।
ଯତ୍ପ୍ରାଯାସିଷ୍ଟ ପୃଷତୀଭିରଶ୍ଵୈର୍ଵୀଳୁପଵିଭିର୍ମରୁତୋ ରଥେଭିଃ । କ୍ଷୋଦନ୍ତ ଆପୋ ରିଣତେ ଵନାନ୍ଯଵୋସ୍ରିଯୋ ଵୃଷଭଃ କ୍ରନ୍ଦତୁ ଦ୍ଯୌଃ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡା ଓ ସୁନାର ରଥ ସହ ଆଗେ ବଢ଼, ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ପାଣିକୁ ଉଲଟାଉଛ, ଜଙ୍ଗଲ ଭାଙ୍ଗୁଛ, ଏବଂ ବୃଷଭ ଗର୍ଜନ କରେ, ଆକାଶ ଗଞ୍ଜିଉଛି ।
ପ୍ରଥିଷ୍ଟ ଯାମନ୍ପୃଥିଵୀ ଚିଦେଷାଂ ଭର୍ତେଵ ଗର୍ଭଂ ସ୍ଵମିଚ୍ଛଵୋ ଧୁଃ । ଵାତାନ୍ହ୍ଯଶ୍ଵାନ୍ଧୁର୍ଯାଯୁଯୁଜ୍ରେ ଵର୍ଷଂ ସ୍ଵେଦଂ ଚକ୍ରିରେ ରୁଦ୍ରିଯାସଃ
ତୁମେ ତୁମ ଗତିକୁ ଏମିତି ବିସ୍ତାର କର, ଯେପରି ମାଟି ମଧ୍ୟ ମାଆ ଗର୍ଭ ଧରିଥିବା ପରି ଦେଇ ଦିଏ । ବାୟୁ ଘୋଡା ରଥକୁ ଯୋଡ଼ାଯାଉଛି, ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ବର୍ଷା ଓ ଘମ ଆଣନ୍ତି ।
ହଯେ ନରୋ ମରୁତୋ ମୃଳତା ନସ୍ତୁଵୀମଘାସୋ ଅମୃତା ଋତଜ୍ଞାଃ । ସତ୍ଯଶ୍ରୁତଃ କଵଯୋ ଯୁଵାନୋ ବୃହଦ୍ଗିରଯୋ ବୃହଦୁକ୍ଷମାଣାଃ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତୁ—ଅନେକ ଦାନ ଦେଉଥିବା, ଅମର, ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା । ସତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯୁବକ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା ।