ତତୃଦାନାଃ ସିନ୍ଧଵଃ କ୍ଷୋଦସା ରଜଃ ପ୍ର ସସ୍ରୁର୍ଧେନଵୋ ଯଥା । ସ୍ଯନ୍ନା ଅଶ୍ଵା ଇଵାଧ୍ଵନୋ ଵିମୋଚନେ ଵି ଯଦ୍ଵର୍ତନ୍ତ ଏନ୍ଯଃ
ନଦୀମାନେ ତୀବ୍ର ଫେନ ସହିତ ଦୌଡ଼ିଛନ୍ତି, ଧୂଳି ଉଡ଼ିଯାଏ, ଗାଁ ପରି; ଅଶ୍ୱମାନେ ରାସ୍ତାରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଚଳିଥାନ୍ତି, ତୀବ୍ର ଲୋକମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ଆ ଯାତ ମରୁତୋ ଦିଵ ଆନ୍ତରିକ୍ଷାଦମାଦୁତ । ମାଵ ସ୍ଥାତ ପରାଵତଃ
ମାରୁତମାନେ, ଆକାଶରୁ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ, ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ; ଦୟାକରି ଦୂରେ ରୁହିବେ ନାହିଁ।
ମା ଵୋ ରସାନିତଭା କୁଭା କ୍ରୁମୁର୍ମା ଵଃ ସିନ୍ଧୁର୍ନି ରୀରମତ୍ । ମା ଵଃ ପରି ଷ୍ଠାତ୍ସରଯୁଃ ପୁରୀଷିଣ୍ଯସ୍ମେ ଇତ୍ସୁମ୍ନମସ୍ତୁ ଵଃ
ରସା, ଅନିତଭା, କୁଭା, କ୍ରୁମୁ, ସିନ୍ଧୁ ତୁମକୁ ଅଟକାଇବେ ନାହିଁ; ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳରେ ସରୟୁ ତୁମକୁ ବାଧା ଦେବେ ନାହିଁ; ତୁମର ଦୟା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ତଂ ଵଃ ଶର୍ଧଂ ରଥାନାଂ ତ୍ଵେଷଂ ଗଣଂ ମାରୁତଂ ନଵ୍ଯସୀନାମ୍ । ଅନୁ ପ୍ର ଯନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ତୁମର ଦଳ, ରଥ, ଭୟଙ୍କର ମାରୁତ ଦଳ, ସଦା ନୂତନ; ବର୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଯାଏ।
ଶର୍ଧଂଶର୍ଧଂ ଵ ଏଷାଂ ଵ୍ରାତଂଵ୍ରାତଂ ଗଣଂଗଣଂ ସୁଶସ୍ତିଭିଃ । ଅନୁ କ୍ରାମେମ ଧୀତିଭିଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦଳ ପରେ ଦଳ, ଦଳ ପରେ ଦଳ, ଗଣ ପରେ ଗଣ, ଭଲ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ; ଆମେ ଭାବନାରେ ପଛରେ ଯାଉ।
କସ୍ମା ଅଦ୍ଯ ସୁଜାତାଯ ରାତହଵ୍ଯାଯ ପ୍ର ଯଯୁଃ । ଏନା ଯାମେନ ମରୁତଃ
କିଏ ପାଇଁ ଆଜି, ଭଲ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଉପହାର ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ଯାଇଛ? ଏହି ପଥରେ, ମାରୁତମାନେ।
ଯେନ ତୋକାଯ ତନଯାଯ ଧାନ୍ଯଂ ବୀଜଂ ଵହଧ୍ଵେ ଅକ୍ଷିତମ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତଦ୍ଧତ୍ତନ ଯଦ୍ଵ ଈମହେ ରାଧୋ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ସୌଭଗମ୍
ଯେପରି ତୁମେ ଅବିକ୍ଷୟ ଧାନ ଓ ମାନ୍ୟ ଦାନ୍ତିଛ, ସନ୍ତାନ ଓ ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ; ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁ, ତାହା ଦିଅ, ସମସ୍ତ ଲାଭ ଓ ସଫଳତା।
ଅତୀଯାମ ନିଦସ୍ତିରଃ ସ୍ଵସ୍ତିଭିର୍ହିତ୍ଵାଵଦ୍ଯମରାତୀଃ । ଵୃଷ୍ଟ୍ଵୀ ଶଂ ଯୋରାପ ଉସ୍ରି ଭେଷଜଂ ସ୍ଯାମ ମରୁତଃ ସହ
ଆମେ ଗଭୀର ଅଟୁଟ ଜଳକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ଅତିକ୍ରମ କରିବା; ଅପକାର ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ପଛରେ ଛାଡ଼ିବା। ବର୍ଷା ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ, ମାରୁତମାନେ, ଆମେ ତୁମେ ସହିତ ଉପଚାର ପାଇଁ ଚାହୁଁ।
ସୁଦେଵଃ ସମହାସତି ସୁଵୀରୋ ନରୋ ମରୁତଃ ସ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଯଂ ତ୍ରାଯଧ୍ଵେ ସ୍ଯାମ ତେ
ଯେଉଁ ମଣିଷଙ୍କୁ ମରୁତମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ସତ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସାହସୀ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ଏମିତି ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସ୍ତୁହି ଭୋଜାନ୍ସ୍ତୁଵତୋ ଅସ୍ଯ ଯାମନି ରଣନ୍ଗାଵୋ ନ ଯଵସେ । ଯତଃ ପୂର୍ଵାଁ ଇଵ ସଖୀଁରନୁ ହ୍ଵଯ ଗିରା ଗୃଣୀହି କାମିନଃ
ଦୟାଳୁମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କର। ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧର ଘୋଡ଼ା ତରୁଣ ଘାସକୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ, ସେପରି ତୁମର ପୁରୁଣା ସଙ୍ଗମାନେକୁ ଡାକ, ଇଚ୍ଛାଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଗୀତ ଗା।
ପ୍ର ଶର୍ଧାଯ ମାରୁତାଯ ସ୍ଵଭାନଵ ଇମାଂ ଵାଚମନଜା ପର୍ଵତଚ୍ଯୁତେ । ଘର୍ମସ୍ତୁଭେ ଦିଵ ଆ ପୃଷ୍ଠଯଜ୍ଵନେ ଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ରଵସେ ମହି ନୃମ୍ଣମର୍ଚତ
ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ନୂତନ ବାଣୀକୁ ଆତ୍ମଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ମରୁତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଅର୍ପଣ କର। ତାଙ୍କର ମହାନ ପୁରୁଷତ୍ୱ, ତେଜସ୍ୱୀ ମହିମା, ଓ ଆକାଶରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କର।
ପ୍ର ଵୋ ମରୁତସ୍ତଵିଷା ଉଦନ୍ଯଵୋ ଵଯୋଵୃଧୋ ଅଶ୍ଵଯୁଜଃ ପରିଜ୍ରଯଃ । ସଂ ଵିଦ୍ଯୁତା ଦଧତି ଵାଶତି ତ୍ରିତଃ ସ୍ଵରନ୍ତ୍ଯାପୋଽଵନା ପରିଜ୍ରଯଃ
ଓ ମରୁତମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁବା, ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରୁଥିବା, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଓ ଦ୍ରୁତ। ତୁମେ ବିଜୁଳି ଧର, ଏକସাথে ଗର୍ଜନ କର, ଜଳ ଧ୍ୱନି କରେ, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଭାବେ ବର୍ଷା କର।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମହସୋ ନରୋ ଅଶ୍ମଦିଦ୍ଯଵୋ ଵାତତ୍ଵିଷୋ ମରୁତଃ ପର୍ଵତଚ୍ଯୁତଃ । ଅବ୍ଦଯା ଚିନ୍ମୁହୁରା ହ୍ରାଦୁନୀଵୃତ ସ୍ତନଯଦମା ରଭସା ଉଦୋଜସଃ
ତେଜସ୍ୱୀ ପୁରୁଷମାନେ, ମରୁତମାନେ, ବାତ୍ୟାସ୍ୱରୂପୀ, ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କର ରଥ ଅଗ୍ନି ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗେ। ବର୍ଷା ସହିତ ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଢାକି ରହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି।
ଵ୍ଯକ୍ତୂନ୍ରୁଦ୍ରା ଵ୍ଯହାନି ଶିକ୍ଵସୋ ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵି ରଜାଂସି ଧୂତଯଃ । ଵି ଯଦଜ୍ରାଁ ଅଜଥ ନାଵ ଈଂ ଯଥା ଵି ଦୁର୍ଗାଣି ମରୁତୋ ନାହ ରିଷ୍ଯଥ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁଦ୍ରମାନେ ଆବରଣକୁ ଛିନ୍ଦି ଦେଇଛନ୍ତି, ମଧ୍ୟାକାଶ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ସଫା କରନ୍ତି। ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଯେପରି ନୌକା ପାନିକୁ ଚିରି ଯାଏ, ସେପରି ବାଧାକୁ ଦୂର କର, ଆପଦରେ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହାଁ।
ତଦ୍ଵୀର୍ଯଂ ଵୋ ମରୁତୋ ମହିତ୍ଵନଂ ଦୀର୍ଘଂ ତତାନ ସୂର୍ଯୋ ନ ଯୋଜନମ୍ । ଏତା ନ ଯାମେ ଅଗୃଭୀତଶୋଚିଷୋଽନଶ୍ଵଦାଂ ଯନ୍ନ୍ଯଯାତନା ଗିରିମ୍
ମରୁତମାନେ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଯାତ୍ରା ପରି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ, ତୁମର ଅଗ୍ନିକିରଣ କେହି ଧରିପାରେନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଘୋଡ଼ା ବିନା ପାହାଡ଼ ଅଟକାଇ ଯାଅ।
ଅଭ୍ରାଜି ଶର୍ଧୋ ମରୁତୋ ଯଦର୍ଣସଂ ମୋଷଥା ଵୃକ୍ଷଂ କପନେଵ ଵେଧସଃ । ଅଧ ସ୍ମା ନୋ ଅରମତିଂ ସଜୋଷସଶ୍ଚକ୍ଷୁରିଵ ଯନ୍ତମନୁ ନେଷଥା ସୁଗମ୍
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଶୋଭାମୟ ହେବାବେଳେ ଗଛକୁ କେବେ ଅପକାର କରନାହାଁ, ଯେପରି ଦକ୍ଷ କାରିଗର ଗଛକୁ ଭାଙ୍ଗେନାହିଁ। ଏହିପରି, ଏକତା ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ଆମକୁ ଭଲ ପଥରେ ନେଇଯାଅ, ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟି ଥିବାକୁ ଏକ ନେତା ନେଇଯାଏ।
ନ ସ ଜୀଯତେ ମରୁତୋ ନ ହନ୍ଯତେ ନ ସ୍ରେଧତି ନ ଵ୍ଯଥତେ ନ ରିଷ୍ଯତି । ନାସ୍ଯ ରାଯ ଉପ ଦସ୍ଯନ୍ତି ନୋତଯ ଋଷିଂ ଵା ଯଂ ରାଜାନଂ ଵା ସୁଷୂଦଥ
ଓ ମରୁତମାନେ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର, ସେ କେବେ ହାରେନାହିଁ, ମରେନାହିଁ, ଖସିଯାଏନାହିଁ, ଭୟ ପାଏନାହିଁ, ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଧନକୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିକଟକୁ ଆସିପାରନାହାଁ, ସେ ଋଷି ହେଉନ୍ କି ରାଜା, ଯାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ନିଯୁତ୍ଵନ୍ତୋ ଗ୍ରାମଜିତୋ ଯଥା ନରୋଽର୍ଯମଣୋ ନ ମରୁତଃ କଵନ୍ଧିନଃ । ପିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯୁତ୍ସଂ ଯଦିନାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍ଵ୍ଯୁନ୍ଦନ୍ତି ପୃଥିଵୀଂ ମଧ୍ଵୋ ଅନ୍ଧସା
ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିବା ମଣିଷମାନେ, ସେପରି ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ଦଳ ସହିତ ଅପରାଜିତ। ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ସେମାନେ ପାତ୍ରକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ମଧୁର ସୋମରସରେ ପୃଥିବୀକୁ ଭିଜାନ୍ତି।
ପ୍ରଵତ୍ଵତୀଯଂ ପୃଥିଵୀ ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ ପ୍ରଵତ୍ଵତୀ ଦ୍ଯୌର୍ଭଵତି ପ୍ରଯଦ୍ଭ୍ଯଃ । ପ୍ରଵତ୍ଵତୀଃ ପଥ୍ଯା ଅନ୍ତରିକ୍ଷ୍ଯାଃ ପ୍ରଵତ୍ଵନ୍ତଃ ପର୍ଵତା ଜୀରଦାନଵଃ
ଏହି ପୃଥିବୀ ମରୁତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ହେଉ, ଆକାଶ ଉଦ୍ୟମୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ହେଉ। ମଧ୍ୟାକାଶର ପଥ ଅନୁକୂଳ ହେଉ, ପୁରୁଣା ପାହାଡ଼ମାନେ ଅନୁକୂଳ ହେଉ।
ଯନ୍ମରୁତଃ ସଭରସଃ ସ୍ଵର୍ଣରଃ ସୂର୍ଯ ଉଦିତେ ମଦଥା ଦିଵୋ ନରଃ । ନ ଵୋଽଶ୍ଵାଃ ଶ୍ରଥଯନ୍ତାହ ସିସ୍ରତଃ ସଦ୍ଯୋ ଅସ୍ଯାଧ୍ଵନଃ ପାରମଶ୍ନୁଥ
ଓ ମରୁତମାନେ, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କରିବାବେଳେ, ତୁମର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦୌଡ଼ିବାରେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଏନାହାଁ। ତୁମେ ଏହି ପଥର ଶେଷକୁ ତୁରନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାଅ।
ଅଂସେଷୁ ଵ ଋଷ୍ଟଯଃ ପତ୍ସୁ ଖାଦଯୋ ଵକ୍ଷସ୍ସୁ ରୁକ୍ମା ମରୁତୋ ରଥେ ଶୁଭଃ । ଅଗ୍ନିଭ୍ରାଜସୋ ଵିଦ୍ଯୁତୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ ଶିପ୍ରାଃ ଶୀର୍ଷସୁ ଵିତତା ହିରଣ୍ଯଯୀଃ
ତୁମର କାନ୍ଧରେ ବଣ୍ଡା, ଉରୁରେ ତୀର, ଛାତିରେ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର, ମରୁତମାନେ, ତୁମର ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଚମକୁଛ। ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ବାହୁ, ହାତରେ ବିଜୁଳି, ମୁଣ୍ଡରେ ସୁନା ଚୁଡ଼ା ଖୋଲି ରହିଛି।
ତଂ ନାକମର୍ଯୋ ଅଗୃଭୀତଶୋଚିଷଂ ରୁଶତ୍ପିପ୍ପଲଂ ମରୁତୋ ଵି ଧୂନୁଥ । ସମଚ୍ଯନ୍ତ ଵୃଜନାତିତ୍ଵିଷନ୍ତ ଯତ୍ସ୍ଵରନ୍ତି ଘୋଷଂ ଵିତତମୃତାଯଵଃ
ଯେ ଅପରିଗ୍ରହ୍ୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଚମକୁଥିବା ଶିଖର, ଶୁଭ୍ର ପତ୍ର ଯୁକ୍ତ, ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ତାକୁ ହଲାଇଦେଉ। ବହୁ ଦୂରରୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ, ଯେତେବେଳେ ବୀରମାନଙ୍କର ଦୂର ପ୍ରସାରିତ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଏ।
ଯୁଷ୍ମାଦତ୍ତସ୍ଯ ମରୁତୋ ଵିଚେତସୋ ରାଯଃ ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯୋ ଵଯସ୍ଵତଃ । ନ ଯୋ ଯୁଚ୍ଛତି ତିଷ୍ଯୋ ଯଥା ଦିଵୋଽସ୍ମେ ରାରନ୍ତ ମରୁତଃ ସହସ୍ରିଣମ୍
ମରୁତମାନେ, ତୁମଠାରୁ ଆମେ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ ଧନ, ରଥଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରଚୁର ସମ୍ପଦ ପାଉ। ଯେ ଅପରାଜିତ, ନିଶ୍ଚିତ ଧନୁର୍ବାଣୀ ପରି, ସେ ଆମ ପାଖରେ ହଜାର ଧନ ଆଣିଦିଅ, ମରୁତମାନେ।
ଯୂଯଂ ରଯିଂ ମରୁତ ସ୍ପାର୍ହଵୀରଂ ଯୂଯମୃଷିମଵଥ ସାମଵିପ୍ରମ୍ । ଯୂଯମର୍ଵନ୍ତଂ ଭରତାଯ ଵାଜଂ ଯୂଯଂ ଧତ୍ଥ ରାଜାନଂ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିମନ୍ତମ୍
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଦେଉଛ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସାହସୀ ଧନ; ତୁମେ ସାମଗାୟକ ଓ ଋଷିଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମେ ଦୌଡ଼ୁଥିବାକୁ ବିଜୟ ପୁରସ୍କାର ଦେଉଛ; ଯେ ଯୋଗ୍ୟ, ତାକୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଉଛ।
ତଦ୍ଵୋ ଯାମି ଦ୍ରଵିଣଂ ସଦ୍ଯଊତଯୋ ଯେନା ସ୍ଵର୍ଣ ତତନାମ ନୄଁରଭି । ଇଦଂ ସୁ ମେ ମରୁତୋ ହର୍ଯତା ଵଚୋ ଯସ୍ଯ ତରେମ ତରସା ଶତଂ ହିମାଃ
ମରୁତମାନେ, ତୁମ ଉପକାରରେ ଯେ ଧନ ଆମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟିପାରିବା, ସେହି ଧନ ମୁଁ ଚାହେଁ। ଏହି ମୋର ମନୋହର ବାଣୀ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁ। ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ଶତ ଶୀତକାଳ ଅଟକାଇ ପାରିବା।
ପ୍ରଯଜ୍ଯଵୋ ମରୁତୋ ଭ୍ରାଜଦୃଷ୍ଟଯୋ ବୃହଦ୍ଵଯୋ ଦଧିରେ ରୁକ୍ମଵକ୍ଷସଃ । ଈଯନ୍ତେ ଅଶ୍ଵୈଃ ସୁଯମେଭିରାଶୁଭିଃ ଶୁଭଂ ଯାତାମନୁ ରଥା ଅଵୃତ୍ସତ
ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ସାହରେ, ଚମକୁଥିବା ରୂପରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ, ଛାତିରେ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ମରୁତମାନେ, ସେମାନେ ଭଲ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଯାଉଛନ୍ତି। ତୁମର ରଥ ଭଲ ପଥରେ ଆଗେ ବଢ଼ୁ।
ସ୍ଵଯଂ ଦଧିଧ୍ଵେ ତଵିଷୀଂ ଯଥା ଵିଦ ବୃହନ୍ମହାନ୍ତ ଉର୍ଵିଯା ଵି ରାଜଥ । ଉତାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ମମିରେ ଵ୍ଯୋଜସା ଶୁଭଂ ଯାତାମନୁ ରଥା ଅଵୃତ୍ସତ
ତୁମେ ନିଜେ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଜଣା ଭଳି ବହନ କର, ବଡ଼ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନେ, ତୁମେ ବିଶାଳ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ। ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ମାପିଛ, ଶୋଭାମୟ ରଥଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛ।
ସାକଂ ଜାତାଃ ସୁଭ୍ଵଃ ସାକମୁକ୍ଷିତାଃ ଶ୍ରିଯେ ଚିଦା ପ୍ରତରଂ ଵାଵୃଧୁର୍ନରଃ । ଵିରୋକିଣଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯେଵ ରଶ୍ମଯଃ ଶୁଭଂ ଯାତାମନୁ ରଥା ଅଵୃତ୍ସତ
ତୁମେ ସମେତ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ସମେତ ମୁକ୍ତ ହେଉଛ, ଏବଂ ମହିମା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୋଭାମୟ ରଥଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛ।
ଆଭୂଷେଣ୍ଯଂ ଵୋ ମରୁତୋ ମହିତ୍ଵନଂ ଦିଦୃକ୍ଷେଣ୍ଯଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯେଵ ଚକ୍ଷଣମ୍ । ଉତୋ ଅସ୍ମାଁ ଅମୃତତ୍ଵେ ଦଧାତନ ଶୁଭଂ ଯାତାମନୁ ରଥା ଅଵୃତ୍ସତ
ମରୁତମାନେ, ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅଳଙ୍କୃତ, ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ଷୁ ପରି। ଆମ ପାଇଁ ଅମରତ୍ୱ ଦିଅ, ଶୋଭାମୟ ରଥଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛ।
ଉଦୀରଯଥା ମରୁତଃ ସମୁଦ୍ରତୋ ଯୂଯଂ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଵର୍ଷଯଥା ପୁରୀଷିଣଃ । ନ ଵୋ ଦସ୍ରା ଉପ ଦସ୍ଯନ୍ତି ଧେନଵଃ ଶୁଭଂ ଯାତାମନୁ ରଥା ଅଵୃତ୍ସତ
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠାଅଛ, ବର୍ଷା ବର୍ଷାଅଛ, ତୁମେ ପାଣିରେ ଧନୀ। କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗାଈ ତୁମକୁ ବଞ୍ଚି ରଖେନାହିଁ; ଶୋଭାମୟ ରଥଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛ।