ଅଚ୍ଛ ଋଷେ ମାରୁତଂ ଗଣଂ ଦାନା ମିତ୍ରଂ ନ ଯୋଷଣା । ଦିଵୋ ଵା ଧୃଷ୍ଣଵ ଓଜସା ସ୍ତୁତା ଧୀଭିରିଷଣ୍ଯତ
ଋଷି, ତୁମେ ମାରୁତଙ୍କ ଦଳକୁ ଯାଅ; ସେମାନେ ମିତ୍ର ଯେପରି ଜନନୀ ପ୍ରତି ଉଦାର, ତେଣୁ ଉଦାର। ଆକାଶରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଅନେକ ଭଲ ଭାବନାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେମାନେ ଦାନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି।
ନୂ ମନ୍ଵାନ ଏଷାଂ ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ନ ଵକ୍ଷଣା । ଦାନା ସଚେତ ସୂରିଭିର୍ଯାମଶ୍ରୁତେଭିରଞ୍ଜିଭିଃ
ଏବେ, ସେମାନେ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତା କରି, ଆମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଗୃହକୁ ଯିବା ପରି ଯାଉ। ଉଦାର, ସଚେତନ, ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ, ଆମେ ପ୍ରଶଂସା ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ସହିତ ଯାଉ।
ପ୍ର ଯେ ମେ ବନ୍ଧ୍ଵେଷେ ଗାଂ ଵୋଚନ୍ତ ସୂରଯଃ ପୃଶ୍ନିଂ ଵୋଚନ୍ତ ମାତରମ୍ । ଅଧା ପିତରମିଷ୍ମିଣଂ ରୁଦ୍ରଂ ଵୋଚନ୍ତ ଶିକ୍ଵସଃ
ମୋର ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଗାଁ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, ପୃଶ୍ନୀକୁ ମାତା ଭାବେ କହନ୍ତି। ତାପରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପିତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କହନ୍ତି।
ସପ୍ତ ମେ ସପ୍ତ ଶାକିନ ଏକମେକା ଶତା ଦଦୁଃ । ଯମୁନାଯାମଧି ଶ୍ରୁତମୁଦ୍ରାଧୋ ଗଵ୍ଯଂ ମୃଜେ ନି ରାଧୋ ଅଶ୍ଵ୍ଯଂ ମୃଜେ
ସାତ ଜଣେ, ସାତ ଦାନକାରୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏକ ଶତ ଦେଲେ। ଯମୁନା ତଟରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତଳେ ମୁଁ ଗୋଧନର ଫଳକୁ ପରିସ୍କାର କରିଲି, ଉପରେ ମୁଁ ଅଶ୍ୱଧନର ଫଳକୁ ପରିସ୍କାର କରିଲି।
କୋ ଵେଦ ଜାନମେଷାଂ କୋ ଵା ପୁରା ସୁମ୍ନେଷ୍ଵାସ ମରୁତାମ୍ । ଯଦ୍ଯୁଯୁଜ୍ରେ କିଲାସ୍ଯଃ
କିଏ ଏମାନେ କେମିତି ଜନ୍ମିଲେ ଜାଣିଛି? ପୁରୁଣା ଦିନରେ କିଏ ମାରୁତଙ୍କ ଦୟା ପାଇଲା? କିଏ ସେମାନେକୁ ଯୋଗାଇଲା?
ଐତାନ୍ରଥେଷୁ ତସ୍ଥୁଷଃ କଃ ଶୁଶ୍ରାଵ କଥା ଯଯୁଃ । କସ୍ମୈ ସସ୍ରୁଃ ସୁଦାସେ ଅନ୍ଵାପଯ ଇଳାଭିର୍ଵୃଷ୍ଟଯଃ ସହ
କିଏ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥିବା ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଛି? କିଏ ଜାଣିଛି ସେମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ? କିଏ ପାଇଁ ସେମାନେ ସୁଦାସଙ୍କୁ ଉପହାର ଓ ବର୍ଷା ସହିତ ଆସିଲେ?
ତେ ମ ଆହୁର୍ଯ ଆଯଯୁରୁପ ଦ୍ଯୁଭିର୍ଵିଭିର୍ମଦେ । ନରୋ ମର୍ଯା ଅରେପସ ଇମାନ୍ପଶ୍ଯନ୍ନିତି ଷ୍ଟୁହି
ମୋତେ କହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ଦିପ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ। ଉତ୍ତମ, ଯୁବକ, ଦୋଷହୀନ ଲୋକମାନେ, ଏମାନେକୁ ଦେଖି, ପ୍ରଶଂସା କର।
ଯେ ଅଞ୍ଜିଷୁ ଯେ ଵାଶୀଷୁ ସ୍ଵଭାନଵଃ ସ୍ରକ୍ଷୁ ରୁକ୍ମେଷୁ ଖାଦିଷୁ । ଶ୍ରାଯା ରଥେଷୁ ଧନ୍ଵସୁ
ଯେମାନେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ଯେମାନେ କୁହାଡ଼ି ଧରିଛନ୍ତି, ନିଜ ଦିପ୍ତିରେ ଅନ୍ୟ, ମାଳା, ସୁନା ଗହଣା, ଓ ଭାଲା ଧରିଛନ୍ତି; ରଥରେ ଓ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ସ୍ମା ରଥାଁ ଅନୁ ମୁଦେ ଦଧେ ମରୁତୋ ଜୀରଦାନଵଃ । ଵୃଷ୍ଟୀ ଦ୍ଯାଵୋ ଯତୀରିଵ
ମାରୁତମାନେ, ତୁମର ରଥଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ରଖିଛି, ସେମାନେ ସଦା ଦେଇଥାନ୍ତି। ବର୍ଷା ଆକାଶରେ ନଦୀ ପରି ଚଳିଥାଏ।
ଆ ଯଂ ନରଃ ସୁଦାନଵୋ ଦଦାଶୁଷେ ଦିଵଃ କୋଶମଚୁଚ୍ଯଵୁଃ । ଵି ପର୍ଜନ୍ଯଂ ସୃଜନ୍ତି ରୋଦସୀ ଅନୁ ଧନ୍ଵନା ଯନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ଉଦାର ଲୋକମାନେ ଉପାସକ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଘଡ଼ିକୁ ଢେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପର୍ଜନ୍ୟକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ବର୍ଷା ଭୂମିରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଚଳିଥାଏ।
ତତୃଦାନାଃ ସିନ୍ଧଵଃ କ୍ଷୋଦସା ରଜଃ ପ୍ର ସସ୍ରୁର୍ଧେନଵୋ ଯଥା । ସ୍ଯନ୍ନା ଅଶ୍ଵା ଇଵାଧ୍ଵନୋ ଵିମୋଚନେ ଵି ଯଦ୍ଵର୍ତନ୍ତ ଏନ୍ଯଃ
ନଦୀମାନେ ତୀବ୍ର ଫେନ ସହିତ ଦୌଡ଼ିଛନ୍ତି, ଧୂଳି ଉଡ଼ିଯାଏ, ଗାଁ ପରି; ଅଶ୍ୱମାନେ ରାସ୍ତାରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଚଳିଥାନ୍ତି, ତୀବ୍ର ଲୋକମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ଆ ଯାତ ମରୁତୋ ଦିଵ ଆନ୍ତରିକ୍ଷାଦମାଦୁତ । ମାଵ ସ୍ଥାତ ପରାଵତଃ
ମାରୁତମାନେ, ଆକାଶରୁ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ, ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ; ଦୟାକରି ଦୂରେ ରୁହିବେ ନାହିଁ।
ମା ଵୋ ରସାନିତଭା କୁଭା କ୍ରୁମୁର୍ମା ଵଃ ସିନ୍ଧୁର୍ନି ରୀରମତ୍ । ମା ଵଃ ପରି ଷ୍ଠାତ୍ସରଯୁଃ ପୁରୀଷିଣ୍ଯସ୍ମେ ଇତ୍ସୁମ୍ନମସ୍ତୁ ଵଃ
ରସା, ଅନିତଭା, କୁଭା, କ୍ରୁମୁ, ସିନ୍ଧୁ ତୁମକୁ ଅଟକାଇବେ ନାହିଁ; ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳରେ ସରୟୁ ତୁମକୁ ବାଧା ଦେବେ ନାହିଁ; ତୁମର ଦୟା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ତଂ ଵଃ ଶର୍ଧଂ ରଥାନାଂ ତ୍ଵେଷଂ ଗଣଂ ମାରୁତଂ ନଵ୍ଯସୀନାମ୍ । ଅନୁ ପ୍ର ଯନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ତୁମର ଦଳ, ରଥ, ଭୟଙ୍କର ମାରୁତ ଦଳ, ସଦା ନୂତନ; ବର୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଯାଏ।
ଶର୍ଧଂଶର୍ଧଂ ଵ ଏଷାଂ ଵ୍ରାତଂଵ୍ରାତଂ ଗଣଂଗଣଂ ସୁଶସ୍ତିଭିଃ । ଅନୁ କ୍ରାମେମ ଧୀତିଭିଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦଳ ପରେ ଦଳ, ଦଳ ପରେ ଦଳ, ଗଣ ପରେ ଗଣ, ଭଲ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ; ଆମେ ଭାବନାରେ ପଛରେ ଯାଉ।
କସ୍ମା ଅଦ୍ଯ ସୁଜାତାଯ ରାତହଵ୍ଯାଯ ପ୍ର ଯଯୁଃ । ଏନା ଯାମେନ ମରୁତଃ
କିଏ ପାଇଁ ଆଜି, ଭଲ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଉପହାର ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ଯାଇଛ? ଏହି ପଥରେ, ମାରୁତମାନେ।
ଯେନ ତୋକାଯ ତନଯାଯ ଧାନ୍ଯଂ ବୀଜଂ ଵହଧ୍ଵେ ଅକ୍ଷିତମ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତଦ୍ଧତ୍ତନ ଯଦ୍ଵ ଈମହେ ରାଧୋ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ସୌଭଗମ୍
ଯେପରି ତୁମେ ଅବିକ୍ଷୟ ଧାନ ଓ ମାନ୍ୟ ଦାନ୍ତିଛ, ସନ୍ତାନ ଓ ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ; ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁ, ତାହା ଦିଅ, ସମସ୍ତ ଲାଭ ଓ ସଫଳତା।
ଅତୀଯାମ ନିଦସ୍ତିରଃ ସ୍ଵସ୍ତିଭିର୍ହିତ୍ଵାଵଦ୍ଯମରାତୀଃ । ଵୃଷ୍ଟ୍ଵୀ ଶଂ ଯୋରାପ ଉସ୍ରି ଭେଷଜଂ ସ୍ଯାମ ମରୁତଃ ସହ
ଆମେ ଗଭୀର ଅଟୁଟ ଜଳକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ଅତିକ୍ରମ କରିବା; ଅପକାର ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ପଛରେ ଛାଡ଼ିବା। ବର୍ଷା ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ, ମାରୁତମାନେ, ଆମେ ତୁମେ ସହିତ ଉପଚାର ପାଇଁ ଚାହୁଁ।
ସୁଦେଵଃ ସମହାସତି ସୁଵୀରୋ ନରୋ ମରୁତଃ ସ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଯଂ ତ୍ରାଯଧ୍ଵେ ସ୍ଯାମ ତେ
ଯେଉଁ ମଣିଷଙ୍କୁ ମରୁତମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ସତ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସାହସୀ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ଏମିତି ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସ୍ତୁହି ଭୋଜାନ୍ସ୍ତୁଵତୋ ଅସ୍ଯ ଯାମନି ରଣନ୍ଗାଵୋ ନ ଯଵସେ । ଯତଃ ପୂର୍ଵାଁ ଇଵ ସଖୀଁରନୁ ହ୍ଵଯ ଗିରା ଗୃଣୀହି କାମିନଃ
ଦୟାଳୁମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କର। ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧର ଘୋଡ଼ା ତରୁଣ ଘାସକୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ, ସେପରି ତୁମର ପୁରୁଣା ସଙ୍ଗମାନେକୁ ଡାକ, ଇଚ୍ଛାଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଗୀତ ଗା।
ପ୍ର ଶର୍ଧାଯ ମାରୁତାଯ ସ୍ଵଭାନଵ ଇମାଂ ଵାଚମନଜା ପର୍ଵତଚ୍ଯୁତେ । ଘର୍ମସ୍ତୁଭେ ଦିଵ ଆ ପୃଷ୍ଠଯଜ୍ଵନେ ଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ରଵସେ ମହି ନୃମ୍ଣମର୍ଚତ
ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ନୂତନ ବାଣୀକୁ ଆତ୍ମଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ମରୁତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଅର୍ପଣ କର। ତାଙ୍କର ମହାନ ପୁରୁଷତ୍ୱ, ତେଜସ୍ୱୀ ମହିମା, ଓ ଆକାଶରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କର।
ପ୍ର ଵୋ ମରୁତସ୍ତଵିଷା ଉଦନ୍ଯଵୋ ଵଯୋଵୃଧୋ ଅଶ୍ଵଯୁଜଃ ପରିଜ୍ରଯଃ । ସଂ ଵିଦ୍ଯୁତା ଦଧତି ଵାଶତି ତ୍ରିତଃ ସ୍ଵରନ୍ତ୍ଯାପୋଽଵନା ପରିଜ୍ରଯଃ
ଓ ମରୁତମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁବା, ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରୁଥିବା, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଓ ଦ୍ରୁତ। ତୁମେ ବିଜୁଳି ଧର, ଏକସাথে ଗର୍ଜନ କର, ଜଳ ଧ୍ୱନି କରେ, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଭାବେ ବର୍ଷା କର।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମହସୋ ନରୋ ଅଶ୍ମଦିଦ୍ଯଵୋ ଵାତତ୍ଵିଷୋ ମରୁତଃ ପର୍ଵତଚ୍ଯୁତଃ । ଅବ୍ଦଯା ଚିନ୍ମୁହୁରା ହ୍ରାଦୁନୀଵୃତ ସ୍ତନଯଦମା ରଭସା ଉଦୋଜସଃ
ତେଜସ୍ୱୀ ପୁରୁଷମାନେ, ମରୁତମାନେ, ବାତ୍ୟାସ୍ୱରୂପୀ, ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କର ରଥ ଅଗ୍ନି ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗେ। ବର୍ଷା ସହିତ ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଢାକି ରହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି।
ଵ୍ଯକ୍ତୂନ୍ରୁଦ୍ରା ଵ୍ଯହାନି ଶିକ୍ଵସୋ ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵି ରଜାଂସି ଧୂତଯଃ । ଵି ଯଦଜ୍ରାଁ ଅଜଥ ନାଵ ଈଂ ଯଥା ଵି ଦୁର୍ଗାଣି ମରୁତୋ ନାହ ରିଷ୍ଯଥ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁଦ୍ରମାନେ ଆବରଣକୁ ଛିନ୍ଦି ଦେଇଛନ୍ତି, ମଧ୍ୟାକାଶ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ସଫା କରନ୍ତି। ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଯେପରି ନୌକା ପାନିକୁ ଚିରି ଯାଏ, ସେପରି ବାଧାକୁ ଦୂର କର, ଆପଦରେ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହାଁ।
ତଦ୍ଵୀର୍ଯଂ ଵୋ ମରୁତୋ ମହିତ୍ଵନଂ ଦୀର୍ଘଂ ତତାନ ସୂର୍ଯୋ ନ ଯୋଜନମ୍ । ଏତା ନ ଯାମେ ଅଗୃଭୀତଶୋଚିଷୋଽନଶ୍ଵଦାଂ ଯନ୍ନ୍ଯଯାତନା ଗିରିମ୍
ମରୁତମାନେ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଯାତ୍ରା ପରି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ, ତୁମର ଅଗ୍ନିକିରଣ କେହି ଧରିପାରେନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଘୋଡ଼ା ବିନା ପାହାଡ଼ ଅଟକାଇ ଯାଅ।
ଅଭ୍ରାଜି ଶର୍ଧୋ ମରୁତୋ ଯଦର୍ଣସଂ ମୋଷଥା ଵୃକ୍ଷଂ କପନେଵ ଵେଧସଃ । ଅଧ ସ୍ମା ନୋ ଅରମତିଂ ସଜୋଷସଶ୍ଚକ୍ଷୁରିଵ ଯନ୍ତମନୁ ନେଷଥା ସୁଗମ୍
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଶୋଭାମୟ ହେବାବେଳେ ଗଛକୁ କେବେ ଅପକାର କରନାହାଁ, ଯେପରି ଦକ୍ଷ କାରିଗର ଗଛକୁ ଭାଙ୍ଗେନାହିଁ। ଏହିପରି, ଏକତା ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ଆମକୁ ଭଲ ପଥରେ ନେଇଯାଅ, ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟି ଥିବାକୁ ଏକ ନେତା ନେଇଯାଏ।
ନ ସ ଜୀଯତେ ମରୁତୋ ନ ହନ୍ଯତେ ନ ସ୍ରେଧତି ନ ଵ୍ଯଥତେ ନ ରିଷ୍ଯତି । ନାସ୍ଯ ରାଯ ଉପ ଦସ୍ଯନ୍ତି ନୋତଯ ଋଷିଂ ଵା ଯଂ ରାଜାନଂ ଵା ସୁଷୂଦଥ
ଓ ମରୁତମାନେ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର, ସେ କେବେ ହାରେନାହିଁ, ମରେନାହିଁ, ଖସିଯାଏନାହିଁ, ଭୟ ପାଏନାହିଁ, ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଧନକୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିକଟକୁ ଆସିପାରନାହାଁ, ସେ ଋଷି ହେଉନ୍ କି ରାଜା, ଯାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ନିଯୁତ୍ଵନ୍ତୋ ଗ୍ରାମଜିତୋ ଯଥା ନରୋଽର୍ଯମଣୋ ନ ମରୁତଃ କଵନ୍ଧିନଃ । ପିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯୁତ୍ସଂ ଯଦିନାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍ଵ୍ଯୁନ୍ଦନ୍ତି ପୃଥିଵୀଂ ମଧ୍ଵୋ ଅନ୍ଧସା
ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିବା ମଣିଷମାନେ, ସେପରି ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ଦଳ ସହିତ ଅପରାଜିତ। ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ସେମାନେ ପାତ୍ରକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ମଧୁର ସୋମରସରେ ପୃଥିବୀକୁ ଭିଜାନ୍ତି।
ପ୍ରଵତ୍ଵତୀଯଂ ପୃଥିଵୀ ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ ପ୍ରଵତ୍ଵତୀ ଦ୍ଯୌର୍ଭଵତି ପ୍ରଯଦ୍ଭ୍ଯଃ । ପ୍ରଵତ୍ଵତୀଃ ପଥ୍ଯା ଅନ୍ତରିକ୍ଷ୍ଯାଃ ପ୍ରଵତ୍ଵନ୍ତଃ ପର୍ଵତା ଜୀରଦାନଵଃ
ଏହି ପୃଥିବୀ ମରୁତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ହେଉ, ଆକାଶ ଉଦ୍ୟମୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ହେଉ। ମଧ୍ୟାକାଶର ପଥ ଅନୁକୂଳ ହେଉ, ପୁରୁଣା ପାହାଡ଼ମାନେ ଅନୁକୂଳ ହେଉ।
ଯନ୍ମରୁତଃ ସଭରସଃ ସ୍ଵର୍ଣରଃ ସୂର୍ଯ ଉଦିତେ ମଦଥା ଦିଵୋ ନରଃ । ନ ଵୋଽଶ୍ଵାଃ ଶ୍ରଥଯନ୍ତାହ ସିସ୍ରତଃ ସଦ୍ଯୋ ଅସ୍ଯାଧ୍ଵନଃ ପାରମଶ୍ନୁଥ
ଓ ମରୁତମାନେ, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କରିବାବେଳେ, ତୁମର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦୌଡ଼ିବାରେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଏନାହାଁ। ତୁମେ ଏହି ପଥର ଶେଷକୁ ତୁରନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାଅ।