ମରୁତ୍ସୁ ଵୋ ଦଧୀମହି ସ୍ତୋମଂ ଯଜ୍ଞଂ ଚ ଧୃଷ୍ଣୁଯା । ଵିଶ୍ଵେ ଯେ ମାନୁଷା ଯୁଗା ପାନ୍ତି ମର୍ତ୍ଯଂ ରିଷଃ
ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ଆମେ ସାହସ ସହିତ ସ୍ତୁତି ଓ ଯଜ୍ଞ ଦେଉ; ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଅର୍ହନ୍ତୋ ଯେ ସୁଦାନଵୋ ନରୋ ଅସାମିଶଵସଃ । ପ୍ର ଯଜ୍ଞଂ ଯଜ୍ଞିଯେଭ୍ଯୋ ଦିଵୋ ଅର୍ଚା ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଯେମାନେ ମହାନ, ଦାନଶୀଳ, ଅଜେୟ ଶକ୍ତିର ନର; ସେମାନଙ୍କୁ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ଦିଗନ୍ତରେ ଅର୍ପଣ କର।
ଆ ରୁକ୍ମୈରା ଯୁଧା ନର ଋଷ୍ଵା ଋଷ୍ଟୀରସୃକ୍ଷତ । ଅନ୍ଵେନାଁ ଅହ ଵିଦ୍ଯୁତୋ ମରୁତୋ ଜଜ୍ଝତୀରିଵ ଭାନୁରର୍ତ ତ୍ମନା ଦିଵଃ
ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚ ନରମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଚମକ, ମାରୁତମାନେ ଜନନୀମାନେ ପରି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶରେ ତେଜ ଦେଉଛି।
ଯେ ଵାଵୃଧନ୍ତ ପାର୍ଥିଵା ଯ ଉରାଵନ୍ତରିକ୍ଷ ଆ । ଵୃଜନେ ଵା ନଦୀନାଂ ସଧସ୍ଥେ ଵା ମହୋ ଦିଵଃ
ଯେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବଡ଼ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ବିଶାଳ ଆକାଶମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ନଦୀମାନଙ୍କ ମିଳନସ୍ଥଳରେ କିମ୍ବା ଦିଗନ୍ତର ନିବାସରେ ଅଛନ୍ତି।
ଶର୍ଧୋ ମାରୁତମୁଚ୍ଛଂସ ସତ୍ଯଶଵସମୃଭ୍ଵସମ୍ । ଉତ ସ୍ମ ତେ ଶୁଭେ ନରଃ ପ୍ର ସ୍ଯନ୍ଦ୍ରା ଯୁଜତ ତ୍ମନା
ମାରୁତମାନଙ୍କର ଦଳ, ସ୍ତୁତିତ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବର ଅଧିକାରୀ; ଏବଂ ହେ ନରମାନେ, ତୁମ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଯୋଗାଯୋଗ କରନ୍ତି।
ଉତ ସ୍ମ ତେ ପରୁଷ୍ଣ୍ଯାମୂର୍ଣା ଵସତ ଶୁନ୍ଧ୍ଯଵଃ । ଉତ ପଵ୍ଯା ରଥାନାମଦ୍ରିଂ ଭିନ୍ଦନ୍ତ୍ଯୋଜସା
ପରୁଷ୍ଣୀ ନଦୀରେ, ଉଲୁନ୍ତା ପିନ୍ଧିଥିବା ଶୁଭ୍ରମାନେ ବସନ୍ତି; ତାଙ୍କ ରଥର ଚକା ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥାଏ।
ଆପଥଯୋ ଵିପଥଯୋଽନ୍ତସ୍ପଥା ଅନୁପଥାଃ । ଏତେଭିର୍ମହ୍ଯଂ ନାମଭିର୍ଯଜ୍ଞଂ ଵିଷ୍ଟାର ଓହତେ
ମୁଖ୍ୟ ପଥ, ଉପପଥ, ଭିତର ରାସ୍ତା, ପାର୍ଶ୍ୱ ପଥ—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମରେ, ମୋ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ଅଧା ନରୋ ନ୍ଯୋହତେଽଧା ନିଯୁତ ଓହତେ । ଅଧା ପାରାଵତା ଇତି ଚିତ୍ରା ରୂପାଣି ଦର୍ଶ୍ଯା
ତାପରେ ନରମାନେ ସ୍ତୁତିତ ହୁଅନ୍ତି, ତାପରେ ଦଳମାନେ ସ୍ତୁତିତ ହୁଅନ୍ତି; ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ପାଖ ପରି, ସେମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ।
ଛନ୍ଦସ୍ତୁଭଃ କୁଭନ୍ଯଵ ଉତ୍ସମା କୀରିଣୋ ନୃତୁଃ । ତେ ମେ କେ ଚିନ୍ନ ତାଯଵ ଊମା ଆସନ୍ଦୃଶି ତ୍ଵିଷେ
ଛନ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା କୁଭନ୍ୟମାନେ, ଉତ୍ସରେ ପ୍ରବାହ କରୁଥିବା, ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ପରି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ମୋ ସହଚର, ମାଆ, କିଛି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଯ ଋଷ୍ଵା ଋଷ୍ଟିଵିଦ୍ଯୁତଃ କଵଯଃ ସନ୍ତି ଵେଧସଃ । ତମୃଷେ ମାରୁତଂ ଗଣଂ ନମସ୍ଯା ରମଯା ଗିରା
ଯେମାନେ ଉଚ୍ଚ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବନ୍ତ ଓ ସୃଜନଶୀଳ; ଏହି ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ, ହେ ଋଷି, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଗୀତରେ ନମସ୍କାର କରିବା।
ଅଚ୍ଛ ଋଷେ ମାରୁତଂ ଗଣଂ ଦାନା ମିତ୍ରଂ ନ ଯୋଷଣା । ଦିଵୋ ଵା ଧୃଷ୍ଣଵ ଓଜସା ସ୍ତୁତା ଧୀଭିରିଷଣ୍ଯତ
ଋଷି, ତୁମେ ମାରୁତଙ୍କ ଦଳକୁ ଯାଅ; ସେମାନେ ମିତ୍ର ଯେପରି ଜନନୀ ପ୍ରତି ଉଦାର, ତେଣୁ ଉଦାର। ଆକାଶରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଅନେକ ଭଲ ଭାବନାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେମାନେ ଦାନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି।
ନୂ ମନ୍ଵାନ ଏଷାଂ ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ନ ଵକ୍ଷଣା । ଦାନା ସଚେତ ସୂରିଭିର୍ଯାମଶ୍ରୁତେଭିରଞ୍ଜିଭିଃ
ଏବେ, ସେମାନେ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତା କରି, ଆମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଗୃହକୁ ଯିବା ପରି ଯାଉ। ଉଦାର, ସଚେତନ, ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ, ଆମେ ପ୍ରଶଂସା ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ସହିତ ଯାଉ।
ପ୍ର ଯେ ମେ ବନ୍ଧ୍ଵେଷେ ଗାଂ ଵୋଚନ୍ତ ସୂରଯଃ ପୃଶ୍ନିଂ ଵୋଚନ୍ତ ମାତରମ୍ । ଅଧା ପିତରମିଷ୍ମିଣଂ ରୁଦ୍ରଂ ଵୋଚନ୍ତ ଶିକ୍ଵସଃ
ମୋର ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଗାଁ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, ପୃଶ୍ନୀକୁ ମାତା ଭାବେ କହନ୍ତି। ତାପରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପିତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କହନ୍ତି।
ସପ୍ତ ମେ ସପ୍ତ ଶାକିନ ଏକମେକା ଶତା ଦଦୁଃ । ଯମୁନାଯାମଧି ଶ୍ରୁତମୁଦ୍ରାଧୋ ଗଵ୍ଯଂ ମୃଜେ ନି ରାଧୋ ଅଶ୍ଵ୍ଯଂ ମୃଜେ
ସାତ ଜଣେ, ସାତ ଦାନକାରୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏକ ଶତ ଦେଲେ। ଯମୁନା ତଟରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତଳେ ମୁଁ ଗୋଧନର ଫଳକୁ ପରିସ୍କାର କରିଲି, ଉପରେ ମୁଁ ଅଶ୍ୱଧନର ଫଳକୁ ପରିସ୍କାର କରିଲି।
କୋ ଵେଦ ଜାନମେଷାଂ କୋ ଵା ପୁରା ସୁମ୍ନେଷ୍ଵାସ ମରୁତାମ୍ । ଯଦ୍ଯୁଯୁଜ୍ରେ କିଲାସ୍ଯଃ
କିଏ ଏମାନେ କେମିତି ଜନ୍ମିଲେ ଜାଣିଛି? ପୁରୁଣା ଦିନରେ କିଏ ମାରୁତଙ୍କ ଦୟା ପାଇଲା? କିଏ ସେମାନେକୁ ଯୋଗାଇଲା?
ଐତାନ୍ରଥେଷୁ ତସ୍ଥୁଷଃ କଃ ଶୁଶ୍ରାଵ କଥା ଯଯୁଃ । କସ୍ମୈ ସସ୍ରୁଃ ସୁଦାସେ ଅନ୍ଵାପଯ ଇଳାଭିର୍ଵୃଷ୍ଟଯଃ ସହ
କିଏ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥିବା ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଛି? କିଏ ଜାଣିଛି ସେମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ? କିଏ ପାଇଁ ସେମାନେ ସୁଦାସଙ୍କୁ ଉପହାର ଓ ବର୍ଷା ସହିତ ଆସିଲେ?
ତେ ମ ଆହୁର୍ଯ ଆଯଯୁରୁପ ଦ୍ଯୁଭିର୍ଵିଭିର୍ମଦେ । ନରୋ ମର୍ଯା ଅରେପସ ଇମାନ୍ପଶ୍ଯନ୍ନିତି ଷ୍ଟୁହି
ମୋତେ କହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ଦିପ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ। ଉତ୍ତମ, ଯୁବକ, ଦୋଷହୀନ ଲୋକମାନେ, ଏମାନେକୁ ଦେଖି, ପ୍ରଶଂସା କର।
ଯେ ଅଞ୍ଜିଷୁ ଯେ ଵାଶୀଷୁ ସ୍ଵଭାନଵଃ ସ୍ରକ୍ଷୁ ରୁକ୍ମେଷୁ ଖାଦିଷୁ । ଶ୍ରାଯା ରଥେଷୁ ଧନ୍ଵସୁ
ଯେମାନେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ଯେମାନେ କୁହାଡ଼ି ଧରିଛନ୍ତି, ନିଜ ଦିପ୍ତିରେ ଅନ୍ୟ, ମାଳା, ସୁନା ଗହଣା, ଓ ଭାଲା ଧରିଛନ୍ତି; ରଥରେ ଓ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ସ୍ମା ରଥାଁ ଅନୁ ମୁଦେ ଦଧେ ମରୁତୋ ଜୀରଦାନଵଃ । ଵୃଷ୍ଟୀ ଦ୍ଯାଵୋ ଯତୀରିଵ
ମାରୁତମାନେ, ତୁମର ରଥଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ରଖିଛି, ସେମାନେ ସଦା ଦେଇଥାନ୍ତି। ବର୍ଷା ଆକାଶରେ ନଦୀ ପରି ଚଳିଥାଏ।
ଆ ଯଂ ନରଃ ସୁଦାନଵୋ ଦଦାଶୁଷେ ଦିଵଃ କୋଶମଚୁଚ୍ଯଵୁଃ । ଵି ପର୍ଜନ୍ଯଂ ସୃଜନ୍ତି ରୋଦସୀ ଅନୁ ଧନ୍ଵନା ଯନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ଉଦାର ଲୋକମାନେ ଉପାସକ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଘଡ଼ିକୁ ଢେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପର୍ଜନ୍ୟକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ବର୍ଷା ଭୂମିରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଚଳିଥାଏ।
ତତୃଦାନାଃ ସିନ୍ଧଵଃ କ୍ଷୋଦସା ରଜଃ ପ୍ର ସସ୍ରୁର୍ଧେନଵୋ ଯଥା । ସ୍ଯନ୍ନା ଅଶ୍ଵା ଇଵାଧ୍ଵନୋ ଵିମୋଚନେ ଵି ଯଦ୍ଵର୍ତନ୍ତ ଏନ୍ଯଃ
ନଦୀମାନେ ତୀବ୍ର ଫେନ ସହିତ ଦୌଡ଼ିଛନ୍ତି, ଧୂଳି ଉଡ଼ିଯାଏ, ଗାଁ ପରି; ଅଶ୍ୱମାନେ ରାସ୍ତାରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଚଳିଥାନ୍ତି, ତୀବ୍ର ଲୋକମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ଆ ଯାତ ମରୁତୋ ଦିଵ ଆନ୍ତରିକ୍ଷାଦମାଦୁତ । ମାଵ ସ୍ଥାତ ପରାଵତଃ
ମାରୁତମାନେ, ଆକାଶରୁ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ, ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ; ଦୟାକରି ଦୂରେ ରୁହିବେ ନାହିଁ।
ମା ଵୋ ରସାନିତଭା କୁଭା କ୍ରୁମୁର୍ମା ଵଃ ସିନ୍ଧୁର୍ନି ରୀରମତ୍ । ମା ଵଃ ପରି ଷ୍ଠାତ୍ସରଯୁଃ ପୁରୀଷିଣ୍ଯସ୍ମେ ଇତ୍ସୁମ୍ନମସ୍ତୁ ଵଃ
ରସା, ଅନିତଭା, କୁଭା, କ୍ରୁମୁ, ସିନ୍ଧୁ ତୁମକୁ ଅଟକାଇବେ ନାହିଁ; ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳରେ ସରୟୁ ତୁମକୁ ବାଧା ଦେବେ ନାହିଁ; ତୁମର ଦୟା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ତଂ ଵଃ ଶର୍ଧଂ ରଥାନାଂ ତ୍ଵେଷଂ ଗଣଂ ମାରୁତଂ ନଵ୍ଯସୀନାମ୍ । ଅନୁ ପ୍ର ଯନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ତୁମର ଦଳ, ରଥ, ଭୟଙ୍କର ମାରୁତ ଦଳ, ସଦା ନୂତନ; ବର୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଯାଏ।
ଶର୍ଧଂଶର୍ଧଂ ଵ ଏଷାଂ ଵ୍ରାତଂଵ୍ରାତଂ ଗଣଂଗଣଂ ସୁଶସ୍ତିଭିଃ । ଅନୁ କ୍ରାମେମ ଧୀତିଭିଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦଳ ପରେ ଦଳ, ଦଳ ପରେ ଦଳ, ଗଣ ପରେ ଗଣ, ଭଲ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ; ଆମେ ଭାବନାରେ ପଛରେ ଯାଉ।
କସ୍ମା ଅଦ୍ଯ ସୁଜାତାଯ ରାତହଵ୍ଯାଯ ପ୍ର ଯଯୁଃ । ଏନା ଯାମେନ ମରୁତଃ
କିଏ ପାଇଁ ଆଜି, ଭଲ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଉପହାର ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ଯାଇଛ? ଏହି ପଥରେ, ମାରୁତମାନେ।
ଯେନ ତୋକାଯ ତନଯାଯ ଧାନ୍ଯଂ ବୀଜଂ ଵହଧ୍ଵେ ଅକ୍ଷିତମ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତଦ୍ଧତ୍ତନ ଯଦ୍ଵ ଈମହେ ରାଧୋ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ସୌଭଗମ୍
ଯେପରି ତୁମେ ଅବିକ୍ଷୟ ଧାନ ଓ ମାନ୍ୟ ଦାନ୍ତିଛ, ସନ୍ତାନ ଓ ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ; ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁ, ତାହା ଦିଅ, ସମସ୍ତ ଲାଭ ଓ ସଫଳତା।
ଅତୀଯାମ ନିଦସ୍ତିରଃ ସ୍ଵସ୍ତିଭିର୍ହିତ୍ଵାଵଦ୍ଯମରାତୀଃ । ଵୃଷ୍ଟ୍ଵୀ ଶଂ ଯୋରାପ ଉସ୍ରି ଭେଷଜଂ ସ୍ଯାମ ମରୁତଃ ସହ
ଆମେ ଗଭୀର ଅଟୁଟ ଜଳକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ଅତିକ୍ରମ କରିବା; ଅପକାର ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ପଛରେ ଛାଡ଼ିବା। ବର୍ଷା ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ, ମାରୁତମାନେ, ଆମେ ତୁମେ ସହିତ ଉପଚାର ପାଇଁ ଚାହୁଁ।
ସୁଦେଵଃ ସମହାସତି ସୁଵୀରୋ ନରୋ ମରୁତଃ ସ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଯଂ ତ୍ରାଯଧ୍ଵେ ସ୍ଯାମ ତେ
ଯେଉଁ ମଣିଷଙ୍କୁ ମରୁତମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ସତ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସାହସୀ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ଏମିତି ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସ୍ତୁହି ଭୋଜାନ୍ସ୍ତୁଵତୋ ଅସ୍ଯ ଯାମନି ରଣନ୍ଗାଵୋ ନ ଯଵସେ । ଯତଃ ପୂର୍ଵାଁ ଇଵ ସଖୀଁରନୁ ହ୍ଵଯ ଗିରା ଗୃଣୀହି କାମିନଃ
ଦୟାଳୁମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କର। ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧର ଘୋଡ଼ା ତରୁଣ ଘାସକୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ, ସେପରି ତୁମର ପୁରୁଣା ସଙ୍ଗମାନେକୁ ଡାକ, ଇଚ୍ଛାଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଗୀତ ଗା।