ଏଵା ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋତିଭିରଵ ପାହି ଗୃଣତଃ ଶୂର କାରୂନ୍ । ଉତ ତ୍ଵଚଂ ଦଦତୋ ଵାଜସାତୌ ପିପ୍ରୀହି ମଧ୍ଵଃ ସୁଷୁତସ୍ଯ ଚାରୋଃ
ଏହିପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବୀର, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଗାଇଁ। ଧନ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଚର୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଖୁସି କର, ମଧୁର ରସରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠ।
ଉତ ତ୍ଯେ ମା ପୌରୁକୁତ୍ସ୍ଯସ୍ଯ ସୂରେସ୍ତ୍ରସଦସ୍ଯୋର୍ହିରଣିନୋ ରରାଣାଃ । ଵହନ୍ତୁ ମା ଦଶ ଶ୍ଯେତାସୋ ଅସ୍ଯ ଗୈରିକ୍ଷିତସ୍ଯ କ୍ରତୁଭିର୍ନୁ ସଶ୍ଚେ
ଏବଂ ପୁରୁକୁତ୍ସ ପୁତ୍ର ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କର ସେ ଦଶଟି ଧଳା, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମୋତେ ବୋଝନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଲାଲ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ଆଗକୁ ନେଉନ୍ତୁ।
ଉତ ତ୍ଯେ ମା ମାରୁତାଶ୍ଵସ୍ଯ ଶୋଣାଃ କ୍ରତ୍ଵାମଘାସୋ ଵିଦଥସ୍ଯ ରାତୌ । ସହସ୍ରା ମେ ଚ୍ଯଵତାନୋ ଦଦାନ ଆନୂକମର୍ଯୋ ଵପୁଷେ ନାର୍ଚତ୍
ଏବଂ ମାରୁତାଶ୍ୱଙ୍କର ସେ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଶକ୍ତିରେ ଧନୀ, ସଭାରେ ଦାନ କରୁଥିବା, ମୋତେ ବୋଝନ୍ତୁ। ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ସଦା ଚଳିତ, ମୋତେ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତୁ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଉତ ତ୍ଯେ ମା ଧ୍ଵନ୍ଯସ୍ଯ ଜୁଷ୍ଟା ଲକ୍ଷ୍ମଣ୍ଯସ୍ଯ ସୁରୁଚୋ ଯତାନାଃ । ମହ୍ନା ରାଯଃ ସଂଵରଣସ୍ଯ ଋଷେର୍ଵ୍ରଜଂ ନ ଗାଵଃ ପ୍ରଯତା ଅପି ଗ୍ମନ୍
ଏବଂ ଧ୍ୱନ୍ୟଙ୍କର ସେ ଭଲପାଉଥିବା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ନିୟମିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମୋତେ ବୋଝନ୍ତୁ। ଋଷି ସଂବରଣଙ୍କ ଧନର ମହତ୍ତ୍ୱରେ, ଗାଁମାନେ ଯେପରି ଗୋଶାଳାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଆସନ୍ତୁ।
ଅଜାତଶତ୍ରୁମଜରା ସ୍ଵର୍ଵତ୍ଯନୁ ସ୍ଵଧାମିତା ଦସ୍ମମୀଯତେ । ସୁନୋତନ ପଚତ ବ୍ରହ୍ମଵାହସେ ପୁରୁଷ୍ଟୁତାଯ ପ୍ରତରଂ ଦଧାତନ
ଯାହାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇନାହିଁ, ଯିଏ ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ସ୍ୱଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ। ପ୍ରାର୍ଥନା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ଠାରେ, ଉପହାର ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଚାପି ଓ ପାକ କର।
ଆ ଯଃ ସୋମେନ ଜଠରମପିପ୍ରତାମନ୍ଦତ ମଘଵା ମଧ୍ଵୋ ଅନ୍ଧସଃ । ଯଦୀଂ ମୃଗାଯ ହନ୍ତଵେ ମହାଵଧଃ ସହସ୍ରଭୃଷ୍ଟିମୁଶନା ଵଧଂ ଯମତ୍
ଯିଏ ସୋମରେ ତାଙ୍କର ପେଟ ଭରିଛନ୍ତି, ସେ ଦାନଶୀଳ, ମଧୁର ପାନରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ପଶୁକୁ ମାରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ମହାଘାତକ, ହଜାର ଆଘାତ ଦେଇ, ଶତ୍ରୁକୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଯୋ ଅସ୍ମୈ ଘ୍ରଂସ ଉତ ଵା ଯ ଊଧନି ସୋମଂ ସୁନୋତି ଭଵତି ଦ୍ଯୁମାଁ ଅହ । ଅପାପ ଶକ୍ରସ୍ତତନୁଷ୍ଟିମୂହତି ତନୂଶୁଭ୍ରଂ ମଘଵା ଯଃ କଵାସଖଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଥାଏ, କିମ୍ବା ଘ୍ରାଂସରେ କିମ୍ବା ପାତ୍ରରେ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଶକ୍ର ତାଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି; ଦାନଶୀଳ, ଯାହାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯାଵଧୀତ୍ପିତରଂ ଯସ୍ଯ ମାତରଂ ଯସ୍ଯ ଶକ୍ରୋ ଭ୍ରାତରଂ ନାତ ଈଷତେ । ଵେତୀଦ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରଯତା ଯତଂକରୋ ନ କିଲ୍ବିଷାଦୀଷତେ ଵସ୍ଵ ଆକରଃ
ଯିଏ ପିତା, ମାତା କିମ୍ବା ଭାଇକୁ ମାରିଥାଏ—ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତିନାହାନ୍ତି। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ଧର୍ମର ପଥ ଜାଣନ୍ତି; ପାପୀଙ୍କୁ ଧନର ଭଣ୍ଡାର ମିଳେନାହିଁ।
ନ ପଞ୍ଚଭିର୍ଦଶଭିର୍ଵଷ୍ଟ୍ଯାରଭଂ ନାସୁନ୍ଵତା ସଚତେ ପୁଷ୍ଯତା ଚନ । ଜିନାତି ଵେଦମୁଯା ହନ୍ତି ଵା ଧୁନିରା ଦେଵଯୁଂ ଭଜତି ଗୋମତି ଵ୍ରଜେ
ସେ ପାଞ୍ଚ କିମ୍ବା ଦଶ ଜଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତିନାହିଁ; ଅନ୍ୟେ ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତିନାହିଁ କିମ୍ବା ଧନୀ, ସେମାନେ ସହିତ ମିଶନ୍ତିନାହିଁ। ସେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜିତନ୍ତି, ଶତ୍ରୁକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଗୋଧନରେ ଭାଗ କରନ୍ତି।
ଵିତ୍ଵକ୍ଷଣଃ ସମୃତୌ ଚକ୍ରମାସଜୋଽସୁନ୍ଵତୋ ଵିଷୁଣଃ ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଦମିତା ଵିଭୀଷଣୋ ଯଥାଵଶଂ ନଯତି ଦାସମାର୍ଯଃ
ଦ୍ରୁତ ଥିବା, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଏ; ଅର୍ପଣକାରୀଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ, ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତିପକ୍ଷ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାସ ଓ ଆର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳାନ୍ତି।
ସମୀଂ ପଣେରଜତି ଭୋଜନଂ ମୁଷେ ଵି ଦାଶୁଷେ ଭଜତି ସୂନରଂ ଵସୁ । ଦୁର୍ଗେ ଚନ ଧ୍ରିଯତେ ଵିଶ୍ଵ ଆ ପୁରୁ ଜନୋ ଯୋ ଅସ୍ଯ ତଵିଷୀମଚୁକ୍ରୁଧତ୍
ସେ ଚୋରଙ୍କ ସହ ଏକାଠି ଚାଲି, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଛିନିନେଇଥାଏ; ଯେ ପୂଜା କରେ, ଭଲ ଲୋକ, ସେଠିକୁ ଧନ ବଣ୍ଟିଦେଉଛି। ଯେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ରାଗିଦେଇଛି, ସେ ଲୋକ କେଉଁଠି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୃଢ଼ କିଲ୍ଲାରେ ମଧ୍ୟ, କିଛି ରକ୍ଷା କରିପାରେନି—ସେ ସବୁକିଛି ହରାଇଦେଉଛି।
ସଂ ଯଜ୍ଜନୌ ସୁଧନୌ ଵିଶ୍ଵଶର୍ଧସାଵଵେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ମଘଵା ଗୋଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ । ଯୁଜଂ ହ୍ଯନ୍ଯମକୃତ ପ୍ରଵେପନ୍ଯୁଦୀଂ ଗଵ୍ଯଂ ସୃଜତେ ସତ୍ଵଭିର୍ଧୁନିଃ
ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଜାଣନ୍ତି, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଲୋକ—ଧନୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ। ସେ ଏକ ଯୁଗଳକୁ କମ୍ପିତ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଝରଣା ଗାଈର ଦୁଧ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
ସହସ୍ରସାମାଗ୍ନିଵେଶିଂ ଗୃଣୀଷେ ଶତ୍ରିମଗ୍ନ ଉପମାଂ କେତୁମର୍ଯଃ । ତସ୍ମା ଆପଃ ସଂଯତଃ ପୀପଯନ୍ତ ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷତ୍ରମମଵତ୍ତ୍ଵେଷମସ୍ତୁ
ତୁମେ ହଜାର ଗୀତରେ ଗୃହୀତ, ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିବା, ଶତ୍ରୁ, ମହାନ୍ ଚିହ୍ନ, ମର୍ଯ୍ୟାଦାର ସଂକେତ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ନିୟମିତ ଜଳ ଝରିପଡ଼େ; ସେଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶାସନ ରହୁ।
ଯସ୍ତେ ସାଧିଷ୍ଠୋଽଵସ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରତୁଷ୍ଟମା ଭର । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଚର୍ଷଣୀସହଂ ସସ୍ନିଂ ଵାଜେଷୁ ଦୁଷ୍ଟରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସବୁଠାରୁ ଉପକାରୀ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାହାଯ୍ୟ ଆମକୁ ଦିଅ। ଯାହା ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ଲୋକମାନେ ସହାୟ, ଏବଂ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦେଉଛି।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ତେ ଚତସ୍ରୋ ଯଚ୍ଛୂର ସନ୍ତି ତିସ୍ରଃ । ଯଦ୍ଵା ପଞ୍ଚ କ୍ଷିତୀନାମଵସ୍ତତ୍ସୁ ନ ଆ ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଖରେ ଚାରିଟି, କିମ୍ବା ତିନୋଟି, କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚଟି ସାହାଯ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମ ପାଖରେ ଆଣ।
ଆ ତେଽଵୋ ଵରେଣ୍ଯଂ ଵୃଷନ୍ତମସ୍ଯ ହୂମହେ । ଵୃଷଜୂତିର୍ହି ଜଜ୍ଞିଷ ଆଭୂଭିରିନ୍ଦ୍ର ତୁର୍ଵଣିଃ
ଆମେ ତୁମ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାହାଯ୍ୟକୁ ଡାକୁଛୁ; କାରଣ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଳୀୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।
ଵୃଷା ହ୍ଯସି ରାଧସେ ଜଜ୍ଞିଷେ ଵୃଷ୍ଣି ତେ ଶଵଃ । ସ୍ଵକ୍ଷତ୍ରଂ ତେ ଧୃଷନ୍ମନଃ ସତ୍ରାହମିନ୍ଦ୍ର ପୌଂସ୍ଯମ୍
ତୁମେ ଦେବାରେ ବଳୀୟ, ବଳିଆ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ତୁମର ଶକ୍ତି ବଳିଆ। ତୁମର ନିଜ ଶକ୍ତି, ଧୃଢ଼ ମନ, ଏହି ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁରୁଷତ୍ୱର ଚିହ୍ନ।
ତ୍ଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ର ମର୍ତ୍ଯମମିତ୍ରଯନ୍ତମଦ୍ରିଵଃ । ସର୍ଵରଥା ଶତକ୍ରତୋ ନି ଯାହି ଶଵସସ୍ପତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ଯେ ମଣିଷ ଶତ୍ରୁ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ତାକୁ ଦମନ କର। ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଶତଶକ୍ତି ଥିବା, ସମସ୍ତ ରଥ ସହ ଆଗେ ବଢ଼।
ତ୍ଵାମିଦ୍ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ଜନାସୋ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ଉଗ୍ରଂ ପୂର୍ଵୀଷୁ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ହଵନ୍ତେ ଵାଜସାତଯେ
ତୁମେ ବୃତ୍ର ନାଶ କରୁଥିବା, ଯେଉଁମାନେ ଦର୍ବା ଛାଡ଼ି ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି। ପ୍ରାଚୀନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଚୀନ, ଉଗ୍ର, ବିଜୟ ପାଇଁ ତୁମେ ପୂଜିତ।
ଅସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ର ଦୁଷ୍ଟରଂ ପୁରୋଯାଵାନମାଜିଷୁ । ସଯାଵାନଂ ଧନେଧନେ ଵାଜଯନ୍ତମଵା ରଥମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ରଥକୁ ଅଜୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗେ ଯିବା ଭାବରେ କର। ଧନ ଓ ବିଜୟରେ ସଦା ଆମକୁ ଜିତାଇ ଦିଅ।
ଅସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ରେହି ନୋ ରଥମଵା ପୁରଂଧ୍ଯା । ଵଯଂ ଶଵିଷ୍ଠ ଵାର୍ଯଂ ଦିଵି ଶ୍ରଵୋ ଦଧୀମହି ଦିଵି ସ୍ତୋମଂ ମନାମହେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମର ରଥକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ପୁରନ୍ଧି। ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ, ଦିବ୍ୟ ମହିମା ଲାଗି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସ ଆ ଗମଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋ ଵସୂନାଂ ଚିକେତଦ୍ଦାତୁଂ ଦାମନୋ ରଯୀଣାମ୍ । ଧନ୍ଵଚରୋ ନ ଵଂସଗସ୍ତୃଷାଣଶ୍ଚକମାନଃ ପିବତୁ ଦୁଗ୍ଧମଂଶୁମ୍
ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଯିଏ ଧନର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝନ୍ତି, ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ମରୁଭୂମିରେ ତିଆରି ଲୋକ ପରି ମଧୁର ଦବା ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଁ ତରସି ରହନ୍ତି।
ଆ ତେ ହନୂ ହରିଵଃ ଶୂର ଶିପ୍ରେ ରୁହତ୍ସୋମୋ ନ ପର୍ଵତସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ । ଅନୁ ତ୍ଵା ରାଜନ୍ନର୍ଵତୋ ନ ହିନ୍ଵନ୍ଗୀର୍ଭିର୍ମଦେମ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵେ
ହେ ଶୂର, ହେ ହରିବ, ତୁମ ଦୁଇ ଗାଲାରେ ସୋମ ଉଠୁଅ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି। ରାଜା, ତୁମ ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବାମାନେ ପରି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା।
ଚକ୍ରଂ ନ ଵୃତ୍ତଂ ପୁରୁହୂତ ଵେପତେ ମନୋ ଭିଯା ମେ ଅମତେରିଦଦ୍ରିଵଃ । ରଥାଦଧି ତ୍ଵା ଜରିତା ସଦାଵୃଧ କୁଵିନ୍ନୁ ସ୍ତୋଷନ୍ମଘଵନ୍ପୁରୂଵସୁଃ
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ରଥଚକ୍ର ପରି ମୋର ମନ ତୁମ ଶକ୍ତି ଭାବି ଭୟରେ କମ୍ପିଉଛି, ହେ ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା। ଗାୟକ ସଦା ବଢ଼ୁଥିବା, ତୁମକୁ ରଥରେ ବସାଏ; ଦାନଶୀଳ, ଧନବାନ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।
ଏଷ ଗ୍ରାଵେଵ ଜରିତା ତ ଇନ୍ଦ୍ରେଯର୍ତି ଵାଚଂ ବୃହଦାଶୁଷାଣଃ । ପ୍ର ସଵ୍ଯେନ ମଘଵନ୍ଯଂସି ରାଯଃ ପ୍ର ଦକ୍ଷିଣିଦ୍ଧରିଵୋ ମା ଵି ଵେନଃ
ଏହି ଗାୟକ, ପାହାଡ଼ ପାଥର ପରି, ତୁମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ଉଠାଏ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦବା ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। ଦାନଶୀଳ, ବାମ ହାତରେ ଉପହାର ଦିଅ; ଡାହାଣ ହାତରେ, ହେ ହରିବ, କିଛି ରଖିନଥିଅ।
ଵୃଷା ତ୍ଵା ଵୃଷଣଂ ଵର୍ଧତୁ ଦ୍ଯୌର୍ଵୃଷା ଵୃଷଭ୍ଯାଂ ଵହସେ ହରିଭ୍ଯାମ୍ । ସ ନୋ ଵୃଷା ଵୃଷରଥଃ ସୁଶିପ୍ର ଵୃଷକ୍ରତୋ ଵୃଷା ଵଜ୍ରିନ୍ଭରେ ଧାଃ
ଆକାଶ ତୁମେ ବଳିଆ ହେଉ, ବଳିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳିଆ; ଦୁଇ ହରି ଘୋଡ଼ାରେ ତୁମେ ଚଳା। ଏଭଳି, ବଳିଆ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥର ଇନ୍ଦ୍ର, ଉତ୍ତମ ଗାଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ଯୋ ରୋହିତୌ ଵାଜିନୌ ଵାଜିନୀଵାନ୍ତ୍ରିଭିଃ ଶତୈଃ ସଚମାନାଵଦିଷ୍ଟ । ଯୂନେ ସମସ୍ମୈ କ୍ଷିତଯୋ ନମନ୍ତାଂ ଶ୍ରୁତରଥାଯ ମରୁତୋ ଦୁଵୋଯା
ଯିଏ ତିନି ଶତ ସାଥି ସହିତ, ଦୁଇ ଲାଲ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼େ—ଯୁବକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାନ୍ତୁ; ରଥରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକଠି ହେଉନ୍ତୁ।
ସଂ ଭାନୁନା ଯତତେ ସୂର୍ଯସ୍ଯାଜୁହ୍ଵାନୋ ଘୃତପୃଷ୍ଠଃ ସ୍ଵଞ୍ଚାଃ । ତସ୍ମା ଅମୃଧ୍ରା ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛାନ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁନଵାମେତ୍ଯାହ
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଘୃତ ଲଗାଇ, ଶରୀର ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଉଷା ଆଲୋକିତ ହୁଏ; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଆମେ ସୋମ ଚାପିବା, ସେ ଏହିପରି କହନ୍ତି।
ସମିଦ୍ଧାଗ୍ନିର୍ଵନଵତ୍ସ୍ତୀର୍ଣବର୍ହିର୍ଯୁକ୍ତଗ୍ରାଵା ସୁତସୋମୋ ଜରାତେ । ଗ୍ରାଵାଣୋ ଯସ୍ଯେଷିରଂ ଵଦନ୍ତ୍ଯଯଦଧ୍ଵର୍ଯୁର୍ହଵିଷାଵ ସିନ୍ଧୁମ୍
ଜଳାଇ ଦିଆ ଅଗ୍ନି ମନମୋହା, ପବିତ୍ର ଦର୍ବା ଶୋଇ ଦିଆଯାଇଛି, ପାଥର ତିଆରି ହୋଇଛି, ଏବଂ ସୋମ ଚାପି ଦିଆଯାଇଛି; ପାଥରଗୁଡିକ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଥାନ୍ତି, ପୂଜାରୀ ଉପହାର ନେଇ ନଦୀ ପାଖକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଵଧୂରିଯଂ ପତିମିଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯେତି ଯ ଈଂ ଵହାତେ ମହିଷୀମିଷିରାମ୍ । ଆସ୍ଯ ଶ୍ରଵସ୍ଯାଦ୍ରଥ ଆ ଚ ଘୋଷାତ୍ପୁରୂ ସହସ୍ରା ପରି ଵର୍ତଯାତେ
ଅନ୍ତୁ ଅନ୍ତୁ ପତିକୁ ଚାହିଁ କୁହୁଡ଼ି ଆସୁଛି, ରାଣୀ ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି; ରଥର ଶବ୍ଦରୁ ଅନେକ ହଜାର ଲୋକ ଗାନ୍ତି ଘୂରି ଯାଉଛନ୍ତି।