ଚକ୍ରାଣାସଃ ପରୀଣହଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ହିରଣ୍ଯେନ ମଣିନା ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ନ ହିନ୍ଵାନାସସ୍ତିତିରୁସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପରି ସ୍ପଶୋ ଅଦଧାତ୍ସୂର୍ଯେଣ
ସେମାନେ ସୁନାର ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ଚଳିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଶ୍ମି ରଖିଲେ।
ପରି ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଉଭେ ଅବୁଭୋଜୀର୍ମହିନା ଵିଶ୍ଵତଃ ସୀମ୍ । ଅମନ୍ଯମାନାଁ ଅଭି ମନ୍ଯମାନୈର୍ନିର୍ବ୍ରହ୍ମଭିରଧମୋ ଦସ୍ଯୁମିନ୍ଦ୍ର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ମହିମାରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘେରିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଭିମାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ତଳକୁ କରିଦେଲେ।
ନ ଯେ ଦିଵଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅନ୍ତମାପୁର୍ନ ମାଯାଭିର୍ଧନଦାଂ ପର୍ଯଭୂଵନ୍ । ଯୁଜଂ ଵଜ୍ରଂ ଵୃଷଭଶ୍ଚକ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନିର୍ଜ୍ଯୋତିଷା ତମସୋ ଗା ଅଦୁକ୍ଷତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଧନଦାତାକୁ ତାଙ୍କର ଚତୁରି ଦ୍ୱାରା ଘେରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଳିଅଠା ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଗାଈଁମାନେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଅନୁ ସ୍ଵଧାମକ୍ଷରନ୍ନାପୋ ଅସ୍ଯାଵର୍ଧତ ମଧ୍ଯ ଆ ନାଵ୍ଯାନାମ୍ । ସଧ୍ରୀଚୀନେନ ମନସା ତମିନ୍ଦ୍ର ଓଜିଷ୍ଠେନ ହନ୍ମନାହନ୍ନଭି ଦ୍ଯୂନ୍
ପାଣି ତାଙ୍କର ନିଜ ଗତିରେ ବହିଲା, ଓ ନୌକାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଢ଼ିଗଲା। ଏକତା ମନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ମାରି ଜିତିଲେ।
ନ୍ଯାଵିଧ୍ଯଦିଲୀବିଶସ୍ଯ ଦୃଳ୍ହା ଵି ଶୃଙ୍ଗିଣମଭିନଚ୍ଛୁଷ୍ଣମିନ୍ଦ୍ରଃ । ଯାଵତ୍ତରୋ ମଘଵନ୍ଯାଵଦୋଜୋ ଵଜ୍ରେଣ ଶତ୍ରୁମଵଧୀଃ ପୃତନ୍ଯୁମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଦିଳୀପଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ଭେଦିଦେଲେ, ଶିଂଗାଳୁ ଦାନବ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତନ୍ୟୁକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଅଭି ସିଧ୍ମୋ ଅଜିଗାଦସ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଵି ତିଗ୍ମେନ ଵୃଷଭେଣା ପୁରୋଽଭେତ୍ । ସଂ ଵଜ୍ରେଣାସୃଜଦ୍ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ର ସ୍ଵାଂ ମତିମତିରଚ୍ଛାଶଦାନଃ
ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲା; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଳଦ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁରମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାଧାକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ; ତାଙ୍କର ନିଜ ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଦାନକୁ ଆଣିଲା।
ଆଵଃ କୁତ୍ସମିନ୍ଦ୍ର ଯସ୍ମିଞ୍ଚାକନ୍ପ୍ରାଵୋ ଯୁଧ୍ଯନ୍ତଂ ଵୃଷଭଂ ଦଶଦ୍ଯୁମ୍ । ଶଫଚ୍ଯୁତୋ ରେଣୁର୍ନକ୍ଷତ ଦ୍ଯାମୁଚ୍ଛ୍ଵୈତ୍ରେଯୋ ନୃଷାହ୍ଯାଯ ତସ୍ଥୌ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୁତ୍ସଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଶଦ୍ୟୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଖୁରରେ ଉଡ଼ିଥିବା ଧୂଳି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ ପାରିଲାନି, ଏବଂ ଉଶ୍ବିତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ମଣିଷଙ୍କ ଜୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।
ଆଵଃ ଶମଂ ଵୃଷଭଂ ତୁଗ୍ର୍ଯାସୁ କ୍ଷେତ୍ରଜେଷେ ମଘଵଞ୍ଛ୍ଵିତ୍ର୍ଯଂ ଗାମ୍ । ଜ୍ଯୋକ୍ଚିଦତ୍ର ତସ୍ଥିଵାଂସୋ ଅକ୍ରଞ୍ଛତ୍ରୂଯତାମଧରା ଵେଦନାକଃ
ମଘବାନ୍, ତୁମେ ତୁଗ୍ରମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶମଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ର ପାଇଁ ହୋଇଥିବା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଶ୍ୱିତ୍ରି ଗାୟକୁ ମଧ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ। ସେମାନେ ଦିନରେ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଲେ, ପକ୍ଷେପାତୀ ଶତ୍ରୁମାନେ ତଳେ ପଡ଼ି ନିଜ ହାର ଦେଖିଲେ।
ତ୍ରିଶ୍ଚିନ୍ନୋ ଅଦ୍ଯା ଭଵତଂ ନଵେଦସା ଵିଭୁର୍ଵାଂ ଯାମ ଉତ ରାତିରଶ୍ଵିନା । ଯୁଵୋର୍ହି ଯନ୍ତ୍ରଂ ହିମ୍ଯେଵ ଵାସସୋଽଭ୍ଯାଯଂସେନ୍ଯା ଭଵତଂ ମନୀଷିଭିଃ
ଆଜି ତୁମେ ତିନିଚକା ରଥରେ ଆସ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ତୁମର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଦାୟା ନେଇ। ତୁମର ଯନ୍ତ୍ର ହିମର ପୋଶାକ ପରି, ଜଣେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହ ତାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତ୍ରଯଃ ପଵଯୋ ମଧୁଵାହନେ ରଥେ ସୋମସ୍ଯ ଵେନାମନୁ ଵିଶ୍ଵ ଇଦ୍ଵିଦୁଃ । ତ୍ରଯ ସ୍କମ୍ଭାସ ସ୍କଭିତାସ ଆରଭେ ତ୍ରିର୍ନକ୍ତଂ ଯାଥସ୍ତ୍ରିର୍ଵଶ୍ଵିନା ଦିଵା
ତିନିଟି ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ମଧୁ ଭରା ରଥକୁ ଟାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସୋମର ସୁର ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି। ତିନିଟି ଦୃଢ଼ ଖୁଟି ଆରମ୍ଭରେ ରହିଛି, ତୁମେ ତିନି ରାତି ଓ ତିନି ଦିନ ଯାତ୍ରା କର, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ।
ସମାନେ ଅହନ୍ତ୍ରିରଵଦ୍ଯଗୋହନା ତ୍ରିରଦ୍ଯ ଯଜ୍ଞଂ ମଧୁନା ମିମିକ୍ଷତମ୍ । ତ୍ରିର୍ଵାଜଵତୀରିଷୋ ଅଶ୍ଵିନା ଯୁଵଂ ଦୋଷା ଅସ୍ମଭ୍ଯମୁଷସଶ୍ଚ ପିନ୍ଵତମ୍
ସେଇ ଦିନରେ ତିନିଥର ତୁମେ ଦୋଷରହିତ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ, ତିନିଥର ମଧୁର ହବି ଚାଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ତିନିଥର ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଭାତ ଓ ଦିନ ଆସିଲେ ଉପହାର ଦେଉଛ।
ତ୍ରିର୍ଵର୍ତିର୍ଯାତଂ ତ୍ରିରନୁଵ୍ରତେ ଜନେ ତ୍ରିଃ ସୁପ୍ରାଵ୍ଯେ ତ୍ରେଧେଵ ଶିକ୍ଷତମ୍ । ତ୍ରିର୍ନାନ୍ଦ୍ଯଂ ଵହତମଶ୍ଵିନା ଯୁଵଂ ତ୍ରିଃ ପୃକ୍ଷୋ ଅସ୍ମେ ଅକ୍ଷରେଵ ପିନ୍ଵତମ୍
ତିନିଥର ତୁମେ ଚକ୍ରାକାର ଯାତ୍ରା କର, ତିନିଥର ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛ, ତିନିଥର ଉତ୍ତମ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଛ, ଯେପରି ତିନିଗୁଣ ମାପରେ। ତିନିଥର ଆନନ୍ଦ ଆଣ, ତିନିଥର ଅଶେଷ ଝରଣା ପରି ଆମ ପାଇଁ ଧାରା ଝରାଅ।
ତ୍ରିର୍ନୋ ରଯିଂ ଵହତମଶ୍ଵିନା ଯୁଵଂ ତ୍ରିର୍ଦେଵତାତା ତ୍ରିରୁତାଵତଂ ଧିଯଃ । ତ୍ରିଃ ସୌଭଗତ୍ଵଂ ତ୍ରିରୁତ ଶ୍ରଵାଂସି ନସ୍ତ୍ରିଷ୍ଠଂ ଵାଂ ସୂରେ ଦୁହିତା ରୁହଦ୍ରଥମ୍
ତିନିଥର ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଆଣ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ତିନିଥର ଦେବତା ଭାବେ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ତିନିଥର ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଓ କୀର୍ତି ଦିଅ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ରଥ ଟାଣେ, ସେଠାକୁ ଆସ।
ତ୍ରିର୍ନୋ ଅଶ୍ଵିନା ଦିଵ୍ଯାନି ଭେଷଜା ତ୍ରିଃ ପାର୍ଥିଵାନି ତ୍ରିରୁ ଦତ୍ତମଦ୍ଭ୍ଯଃ । ଓମାନଂ ଶଂଯୋର୍ମମକାଯ ସୂନଵେ ତ୍ରିଧାତୁ ଶର୍ମ ଵହତଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ
ତିନିଥର ଦିବ୍ୟ ଔଷଧ ଆଣ, ତିନିଥର ପୃଥିବୀର ଔଷଧ ଆଣ, ତିନିଥର ଜଳରୁ ମିଳୁଥିବା ଔଷଧ ଦିଅ। ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଣ, ଏବଂ ତିନିଗୁଣ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ହେ ଶୁଭର ଠାକୁର।
ତ୍ରିର୍ନୋ ଅଶ୍ଵିନା ଯଜତା ଦିଵେଦିଵେ ପରି ତ୍ରିଧାତୁ ପୃଥିଵୀମଶାଯତମ୍ । ତିସ୍ରୋ ନାସତ୍ଯା ରଥ୍ଯା ପରାଵତ ଆତ୍ମେଵ ଵାତଃ ସ୍ଵସରାଣି ଗଚ୍ଛତମ୍
ତିନିଥର ଦିନେ ଦିନେ ଆରାଧନା ହେଉ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ। ତିନିଗୁଣ ପୃଥିବୀ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ। ତିନିଟି ରଥ ଦୂର ମାର୍ଗରେ ଯାଉଛି, ହେ ନାସତ୍ୟ, ବାତାସ ପରି ତୁମ ଆତ୍ମା ତୁମ ସହୋଦରୀଙ୍କୁ ଯାଉଛି।
ତ୍ରିରଶ୍ଵିନା ସିନ୍ଧୁଭିଃ ସପ୍ତମାତୃଭିସ୍ତ୍ରଯ ଆହାଵାସ୍ତ୍ରେଧା ହଵିଷ୍କୃତମ୍ । ତିସ୍ରଃ ପୃଥିଵୀରୁପରି ପ୍ରଵା ଦିଵୋ ନାକଂ ରକ୍ଷେଥେ ଦ୍ଯୁଭିରକ୍ତୁଭିର୍ହିତମ୍
ତିନିଥର ଅଶ୍ୱିନୀ, ସାତ ନଦୀ ଓ ସେମାନଙ୍କର ମାଆମାନେ ସହିତ ଆସ, ତିନିଥର ଡାକ ଓ ତିନିଗୁଣ ହବି ତିଆରି। ଉପରେ ତିନିଟି ପୃଥିବୀ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ତୁମେ ଦିନ ଓ ରାତି ସହ ଦିବ୍ୟ ଶିଖରକୁ ରକ୍ଷା କର।
କ୍ଵ ତ୍ରୀ ଚକ୍ରା ତ୍ରିଵୃତୋ ରଥସ୍ଯ କ୍ଵ ତ୍ରଯୋ ଵନ୍ଧୁରୋ ଯେ ସନୀଳାଃ । କଦା ଯୋଗୋ ଵାଜିନୋ ରାସଭସ୍ଯ ଯେନ ଯଜ୍ଞଂ ନାସତ୍ଯୋପଯାଥଃ
ତୁମର ତିନିଟି ଚକା ଥିବା ରଥ କେଉଁଠି? ତିନିଟି ଦୃଢ଼ ଆସନ କେଉଁଠି? ତୁମେ ତୀବ୍ର ଗଧା ସହିତ କେବେ ଏକତ୍ର ହେବ? ଯାହା ଦ୍ୱାରା ହେ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ।
ଆ ନାସତ୍ଯା ଗଚ୍ଛତଂ ହୂଯତେ ହଵିର୍ମଧ୍ଵଃ ପିବତଂ ମଧୁପେଭିରାସଭିଃ । ଯୁଵୋର୍ହି ପୂର୍ଵଂ ସଵିତୋଷସୋ ରଥମୃତାଯ ଚିତ୍ରଂ ଘୃତଵନ୍ତମିଷ୍ଯତି
ଆସ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ତୁମ ପାଇଁ ହବି ଡାକାଯାଉଛି। ମଧୁ ପିଅ, ମଧୁ ପ୍ରିୟ ଗଧାମାନେ ସହିତ। ତୁମର ଘୃତ ଭରା ରଥକୁ ପ୍ରଭାତମାନେ ଧର୍ମିକଙ୍କ ପାଇଁ ଚାହାଁନ୍ତି।
ଆ ନାସତ୍ଯା ତ୍ରିଭିରେକାଦଶୈରିହ ଦେଵେଭିର୍ଯାତଂ ମଧୁପେଯମଶ୍ଵିନା । ପ୍ରାଯୁସ୍ତାରିଷ୍ଟଂ ନୀ ରପାଂସି ମୃକ୍ଷତଂ ସେଧତଂ ଦ୍ଵେଷୋ ଭଵତଂ ସଚାଭୁଵା
ତିନି ଓ ଏଗାରୋଟି ଦେବତା ସହ ଏଠାକୁ ଆସ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ମଧୁର ପାନ ପାଇଁ। ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାର କରାଅ, ପାପ ଦୂର କର, ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କର, ଏବଂ ସହଯାତ୍ରୀ ହେଉ।
ଆ ନୋ ଅଶ୍ଵିନା ତ୍ରିଵୃତା ରଥେନାର୍ଵାଞ୍ଚଂ ରଯିଂ ଵହତଂ ସୁଵୀରମ୍ । ଶୃଣ୍ଵନ୍ତା ଵାମଵସେ ଜୋହଵୀମି ଵୃଧେ ଚ ନୋ ଭଵତଂ ଵାଜସାତୌ
ତୁମର ତିନିଚକା ରଥରେ ନିକଟକୁ ଆସ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆମକୁ ଧନ ଓ ପ୍ରବଳ ସନ୍ତାନ ଦିଅ। ଆମର ଡାକ ଶୁଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ହେଉ।
ହ୍ଵଯାମ୍ଯଗ୍ନିଂ ପ୍ରଥମଂ ସ୍ଵସ୍ତଯେ ହ୍ଵଯାମି ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵିହାଵସେ । ହ୍ଵଯାମି ରାତ୍ରୀଂ ଜଗତୋ ନିଵେଶନୀଂ ହ୍ଵଯାମି ଦେଵଂ ସଵିତାରମୂତଯେ
ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛି। ଏହି ସଂସାରକୁ ବସାଇଥିବା ରାତିକୁ ଡାକୁଛି, ଏବଂ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦେବତା ସବିତାକୁ ଡାକୁଛି।
ଆ କୃଷ୍ଣେନ ରଜସା ଵର୍ତମାନୋ ନିଵେଶଯନ୍ନମୃତଂ ମର୍ତ୍ଯଂ ଚ । ହିରଣ୍ଯଯେନ ସଵିତା ରଥେନା ଦେଵୋ ଯାତି ଭୁଵନାନି ପଶ୍ଯନ୍
କଳା ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚଳି, ଅମର ଓ ମରଣଶୀଳ ଦୁହିଁକୁ ବସାଇ, ସବିତା ଦେବତା ସୁନା ରଥରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖି ଯାଉଛନ୍ତି।
ଯାତି ଦେଵଃ ପ୍ରଵତା ଯାତ୍ଯୁଦ୍ଵତା ଯାତି ଶୁଭ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଯଜତୋ ହରିଭ୍ଯାମ୍ । ଆ ଦେଵୋ ଯାତି ସଵିତା ପରାଵତୋଽପ ଵିଶ୍ଵା ଦୁରିତା ବାଧମାନଃ
ଦେବତା ତଳ ମାର୍ଗରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଉପର ମାର୍ଗରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଧଳା ଓ ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଯାଉଛନ୍ତି। ସବିତା ଦେବତା ଦୂରରୁ ଆସନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଅଭୀଵୃତଂ କୃଶନୈର୍ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ହିରଣ୍ଯଶମ୍ଯଂ ଯଜତୋ ବୃହନ୍ତମ୍ । ଆସ୍ଥାଦ୍ରଥଂ ସଵିତା ଚିତ୍ରଭାନୁଃ କୃଷ୍ଣା ରଜାଂସି ତଵିଷୀଂ ଦଧାନଃ
କିରଣରେ ଢାକା, ସମସ୍ତ ରୂପରେ, ସୁନା ଯୋକ୍ତି ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପୂଜ୍ୟ, ଚମକୁଥିବା ସବିତା ତାଙ୍କ ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି, କଳା ଆକାଶରେ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି।
ଵି ଜନାଞ୍ଛ୍ଯାଵାଃ ଶିତିପାଦୋ ଅଖ୍ଯନ୍ରଥଂ ହିରଣ୍ଯପ୍ରଉଗଂ ଵହନ୍ତଃ । ଶଶ୍ଵଦ୍ଵିଶଃ ସଵିତୁର୍ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯୋପସ୍ଥେ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ତସ୍ଥୁଃ
ଶିତଳ ପାଦ ଥିବା ଦୁଇଟି ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନାର ଦଣ୍ଡ ଥିବା ରଥକୁ ଟାଣି ନେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି । ଦେବତା ସବିତାଙ୍କର କୋଳରେ ସବୁ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଇଛି ।
ତିସ୍ରୋ ଦ୍ଯାଵଃ ସଵିତୁର୍ଦ୍ଵା ଉପସ୍ଥାଁ ଏକା ଯମସ୍ଯ ଭୁଵନେ ଵିରାଷାଟ୍ । ଆଣିଂ ନ ରଥ୍ଯମମୃତାଧି ତସ୍ଥୁରିହ ବ୍ରଵୀତୁ ଯ ଉ ତଚ୍ଚିକେତତ୍
ସବିତାଙ୍କର କୋଳରେ ତିନିଟି ଆକାଶ ଅଛି; ସେଥିରୁ ଦୁଇଟି ପ୍ରକାଶିତ, ଏକଟି ଯମଙ୍କର ଲୋକରେ ଅଛି । ରଥର ଧୁରା ପରି ସେମାନେ ଅମୃତ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ । ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କିଏ ଜାଣେ, ସେ ଏଠାରେ କହୁନ୍ତୁ ।
ଵି ସୁପର୍ଣୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଣ୍ଯଖ୍ଯଦ୍ଗଭୀରଵେପା ଅସୁରଃ ସୁନୀଥଃ । କ୍ଵେଦାନୀଂ ସୂର୍ଯଃ କଶ୍ଚିକେତ କତମାଂ ଦ୍ଯାଂ ରଶ୍ମିରସ୍ଯା ତତାନ
ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷୀ ଆକାଶର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି; ଗଭୀର ଉନ୍ମାଦ ଦେଇଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ନେତୃତ୍ୱଦାନ୍ତା ଅସୁର । ଏବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରେ? କେଉଁ ଆକାଶକୁ ତାଙ୍କର କିରଣ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି?
ଅଷ୍ଟୌ ଵ୍ଯଖ୍ଯତ୍କକୁଭଃ ପୃଥିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରୀ ଧନ୍ଵ ଯୋଜନା ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ । ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଃ ସଵିତା ଦେଵ ଆଗାଦ୍ଦଧଦ୍ରତ୍ନା ଦାଶୁଷେ ଵାର୍ଯାଣି
ସେ ଏହି ପୃଥିବୀର ଆଠଟି ଦିଗ, ତିନିଟି ମରୁଭୂମି, ସାତଟି ନଦୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି । ସୁନା ଆଖି ଥିବା ଦେବତା ସବିତା ଆସିଛନ୍ତି, ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି ।
ହିରଣ୍ଯପାଣିଃ ସଵିତା ଵିଚର୍ଷଣିରୁଭେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତରୀଯତେ । ଅପାମୀଵାଂ ବାଧତେ ଵେତି ସୂର୍ଯମଭି କୃଷ୍ଣେନ ରଜସା ଦ୍ଯାମୃଣୋତି
ସୁନା ହାତ ଥିବା, କୌଶଳୀ ସବିତା ଦେବତା ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବା କରନ୍ତି । ସେ ଜଳରୁ ରୋଗକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ କଳା ଆକାଶରେ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଇଛନ୍ତି ।
ହିରଣ୍ଯହସ୍ତୋ ଅସୁରଃ ସୁନୀଥଃ ସୁମୃଳୀକଃ ସ୍ଵଵାଁ ଯାତ୍ଵର୍ଵାଙ୍ । ଅପସେଧନ୍ରକ୍ଷସୋ ଯାତୁଧାନାନସ୍ଥାଦ୍ଦେଵଃ ପ୍ରତିଦୋଷଂ ଗୃଣାନଃ
ସୁନା ହାତ ଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ନେତୃତ୍ୱଦାନ୍ତା ଅସୁର, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଆତ୍ମପ୍ରଭା ଥିବା, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲନ୍ତି । ସେ ଦେବତା ରାତି ପ୍ରତି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ମାୟାବୀଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ।