କୋ ଅସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମଂ ତଵିଷୀଂ ଵରାତ ଏକୋ ଧନା ଭରତେ ଅପ୍ରତୀତଃ । ଇମେ ଚିଦସ୍ଯ ଜ୍ରଯସୋ ନୁ ଦେଵୀ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୌଜସୋ ଭିଯସା ଜିହାତେ
କିଏ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବକୁ ରୋକିପାରିବ? ସେ ଏକା, ଅପରାଜିତ, ଧନ ଜିତିନେଇଥାନ୍ତି; ଏହି ଦ୍ରୁତଗତିମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରି ପଳାଉଛନ୍ତି।
ନ୍ଯସ୍ମୈ ଦେଵୀ ସ୍ଵଧିତିର୍ଜିହୀତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଗାତୁରୁଶତୀଵ ଯେମେ । ସଂ ଯଦୋଜୋ ଯୁଵତେ ଵିଶ୍ଵମାଭିରନୁ ସ୍ଵଧାଵ୍ନେ କ୍ଷିତଯୋ ନମନ୍ତ
ତାଙ୍କୁ, ଦେବୀ ଅନୁଗ୍ରହ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବାଛିନେଇଥାଏ, ଯେପରି ତୀବ୍ର ଗତିର ଜନନୀ ବର କରେ; ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଥିବାକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଏକଂ ନୁ ତ୍ଵା ସତ୍ପତିଂ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯଂ ଜାତଂ ଶୃଣୋମି ଯଶସଂ ଜନେଷୁ । ତଂ ମେ ଜଗୃଭ୍ର ଆଶସୋ ନଵିଷ୍ଠଂ ଦୋଷା ଵସ୍ତୋର୍ହଵମାନାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ତୁମକୁ, ହେ ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ, ପଞ୍ଚଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଥିବା ବୋଲି ଶୁଣିଛି। ଆଶାବାନ୍ ଲୋକମାନେ ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତରେ ତୁମକୁ ଡାକି, ମୋ ପାଇଁ ନୂତନ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିଛନ୍ତି।
ଏଵା ହି ତ୍ଵାମୃତୁଥା ଯାତଯନ୍ତଂ ମଘା ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଦଦତଂ ଶୃଣୋମି । କିଂ ତେ ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଗୃହତେ ସଖାଯୋ ଯେ ତ୍ଵାଯା ନିଦଧୁଃ କାମମିନ୍ଦ୍ର
ମୁଁ ଏହିପରି ତୁମକୁ ଶୁଣିଛି, ଯିଏ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚାଲିଥାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଦେଉଛନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁ ସଙ୍ଗୀମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କାମର?
ମହି ମହେ ତଵସେ ଦୀଧ୍ଯେ ନୄନିନ୍ଦ୍ରାଯେତ୍ଥା ତଵସେ ଅତଵ୍ଯାନ୍ । ଯୋ ଅସ୍ମୈ ସୁମତିଂ ଵାଜସାତୌ ସ୍ତୁତୋ ଜନେ ସମର୍ଯଶ୍ଚିକେତ
ମୁଁ ମହାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସା ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ—ଏହିପରି ଅଟବୀରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ। ଯିଏ ଧନ ଲାଗି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ, ସେ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧର ସାଥୀ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି।
ସ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଧିଯସାନୋ ଅର୍କୈର୍ହରୀଣାଂ ଵୃଷନ୍ଯୋକ୍ତ୍ରମଶ୍ରେଃ । ଯା ଇତ୍ଥା ମଘଵନ୍ନନୁ ଜୋଷଂ ଵକ୍ଷୋ ଅଭି ପ୍ରାର୍ଯଃ ସକ୍ଷି ଜନାନ୍
ତେଣୁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରେରିତ, ଅମର ହୋଇ ହରି ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ଗୀତରେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ହେଉନି। ହେ ଦାନଶୀଳ, ଏପରି ଆନନ୍ଦରେ ଆଗେ ବଢ଼, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର।
ନ ତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ରାଭ୍ଯସ୍ମଦୃଷ୍ଵାଯୁକ୍ତାସୋ ଅବ୍ରହ୍ମତା ଯଦସନ୍ । ତିଷ୍ଠା ରଥମଧି ତଂ ଵଜ୍ରହସ୍ତା ରଶ୍ମିଂ ଦେଵ ଯମସେ ସ୍ଵଶ୍ଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ କେବେ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହାନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ କିଛି ହେଲେନାହିଁ। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମର ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଅ, ରଶ୍ମି ଧର, ଦେବତା, ନିଜ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚଳାଅ।
ପୁରୂ ଯତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥା ଗଵେ ଚକର୍ଥୋର୍ଵରାସୁ ଯୁଧ୍ଯନ୍ । ତତକ୍ଷେ ସୂର୍ଯାଯ ଚିଦୋକସି ସ୍ଵେ ଵୃଷା ସମତ୍ସୁ ଦାସସ୍ଯ ନାମ ଚିତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା ଅଛି; ଗାଁ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ତୁମେ ବିସ୍ତୃତ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ। ହେ ବଳବାନ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଘରେ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାସଙ୍କ ନାମକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଛ।
ଵଯଂ ତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେ ଚ ନରଃ ଶର୍ଧୋ ଜଜ୍ଞାନା ଯାତାଶ୍ଚ ରଥାଃ । ଆସ୍ମାଞ୍ଜଗମ୍ଯାଦହିଶୁଷ୍ମ ସତ୍ଵା ଭଗୋ ନ ହଵ୍ଯଃ ପ୍ରଭୃଥେଷୁ ଚାରୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର, ଏବଂ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେମାନେ ଓ ଯେଉଁ ରଥ ଚଳିଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର। ହେ ଅହିଘାତୀ, ତୁମର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଭାଗ୍ୟବତୀ ପରି, ହବିରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ପପୃକ୍ଷେଣ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵେ ହ୍ଯୋଜୋ ନୃମ୍ଣାନି ଚ ନୃତମାନୋ ଅମର୍ତଃ । ସ ନ ଏନୀଂ ଵସଵାନୋ ରଯିଂ ଦାଃ ପ୍ରାର୍ଯ ସ୍ତୁଷେ ତୁଵିମଘସ୍ଯ ଦାନମ୍
ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ଅମର, ପୁରୁଷକାର୍ଯ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହେ ଧନଦାତା, ଏହି ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ମୁଁ ବହୁତ ଦାନଶୀଳଙ୍କ ଦାନକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଏଵା ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋତିଭିରଵ ପାହି ଗୃଣତଃ ଶୂର କାରୂନ୍ । ଉତ ତ୍ଵଚଂ ଦଦତୋ ଵାଜସାତୌ ପିପ୍ରୀହି ମଧ୍ଵଃ ସୁଷୁତସ୍ଯ ଚାରୋଃ
ଏହିପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବୀର, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଗାଇଁ। ଧନ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଚର୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଖୁସି କର, ମଧୁର ରସରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠ।
ଉତ ତ୍ଯେ ମା ପୌରୁକୁତ୍ସ୍ଯସ୍ଯ ସୂରେସ୍ତ୍ରସଦସ୍ଯୋର୍ହିରଣିନୋ ରରାଣାଃ । ଵହନ୍ତୁ ମା ଦଶ ଶ୍ଯେତାସୋ ଅସ୍ଯ ଗୈରିକ୍ଷିତସ୍ଯ କ୍ରତୁଭିର୍ନୁ ସଶ୍ଚେ
ଏବଂ ପୁରୁକୁତ୍ସ ପୁତ୍ର ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କର ସେ ଦଶଟି ଧଳା, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମୋତେ ବୋଝନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଲାଲ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ଆଗକୁ ନେଉନ୍ତୁ।
ଉତ ତ୍ଯେ ମା ମାରୁତାଶ୍ଵସ୍ଯ ଶୋଣାଃ କ୍ରତ୍ଵାମଘାସୋ ଵିଦଥସ୍ଯ ରାତୌ । ସହସ୍ରା ମେ ଚ୍ଯଵତାନୋ ଦଦାନ ଆନୂକମର୍ଯୋ ଵପୁଷେ ନାର୍ଚତ୍
ଏବଂ ମାରୁତାଶ୍ୱଙ୍କର ସେ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଶକ୍ତିରେ ଧନୀ, ସଭାରେ ଦାନ କରୁଥିବା, ମୋତେ ବୋଝନ୍ତୁ। ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ସଦା ଚଳିତ, ମୋତେ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତୁ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଉତ ତ୍ଯେ ମା ଧ୍ଵନ୍ଯସ୍ଯ ଜୁଷ୍ଟା ଲକ୍ଷ୍ମଣ୍ଯସ୍ଯ ସୁରୁଚୋ ଯତାନାଃ । ମହ୍ନା ରାଯଃ ସଂଵରଣସ୍ଯ ଋଷେର୍ଵ୍ରଜଂ ନ ଗାଵଃ ପ୍ରଯତା ଅପି ଗ୍ମନ୍
ଏବଂ ଧ୍ୱନ୍ୟଙ୍କର ସେ ଭଲପାଉଥିବା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ନିୟମିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମୋତେ ବୋଝନ୍ତୁ। ଋଷି ସଂବରଣଙ୍କ ଧନର ମହତ୍ତ୍ୱରେ, ଗାଁମାନେ ଯେପରି ଗୋଶାଳାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଆସନ୍ତୁ।
ଅଜାତଶତ୍ରୁମଜରା ସ୍ଵର୍ଵତ୍ଯନୁ ସ୍ଵଧାମିତା ଦସ୍ମମୀଯତେ । ସୁନୋତନ ପଚତ ବ୍ରହ୍ମଵାହସେ ପୁରୁଷ୍ଟୁତାଯ ପ୍ରତରଂ ଦଧାତନ
ଯାହାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇନାହିଁ, ଯିଏ ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ସ୍ୱଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ। ପ୍ରାର୍ଥନା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ଠାରେ, ଉପହାର ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଚାପି ଓ ପାକ କର।
ଆ ଯଃ ସୋମେନ ଜଠରମପିପ୍ରତାମନ୍ଦତ ମଘଵା ମଧ୍ଵୋ ଅନ୍ଧସଃ । ଯଦୀଂ ମୃଗାଯ ହନ୍ତଵେ ମହାଵଧଃ ସହସ୍ରଭୃଷ୍ଟିମୁଶନା ଵଧଂ ଯମତ୍
ଯିଏ ସୋମରେ ତାଙ୍କର ପେଟ ଭରିଛନ୍ତି, ସେ ଦାନଶୀଳ, ମଧୁର ପାନରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ପଶୁକୁ ମାରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ମହାଘାତକ, ହଜାର ଆଘାତ ଦେଇ, ଶତ୍ରୁକୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଯୋ ଅସ୍ମୈ ଘ୍ରଂସ ଉତ ଵା ଯ ଊଧନି ସୋମଂ ସୁନୋତି ଭଵତି ଦ୍ଯୁମାଁ ଅହ । ଅପାପ ଶକ୍ରସ୍ତତନୁଷ୍ଟିମୂହତି ତନୂଶୁଭ୍ରଂ ମଘଵା ଯଃ କଵାସଖଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଥାଏ, କିମ୍ବା ଘ୍ରାଂସରେ କିମ୍ବା ପାତ୍ରରେ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଶକ୍ର ତାଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି; ଦାନଶୀଳ, ଯାହାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯାଵଧୀତ୍ପିତରଂ ଯସ୍ଯ ମାତରଂ ଯସ୍ଯ ଶକ୍ରୋ ଭ୍ରାତରଂ ନାତ ଈଷତେ । ଵେତୀଦ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରଯତା ଯତଂକରୋ ନ କିଲ୍ବିଷାଦୀଷତେ ଵସ୍ଵ ଆକରଃ
ଯିଏ ପିତା, ମାତା କିମ୍ବା ଭାଇକୁ ମାରିଥାଏ—ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତିନାହାନ୍ତି। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ଧର୍ମର ପଥ ଜାଣନ୍ତି; ପାପୀଙ୍କୁ ଧନର ଭଣ୍ଡାର ମିଳେନାହିଁ।
ନ ପଞ୍ଚଭିର୍ଦଶଭିର୍ଵଷ୍ଟ୍ଯାରଭଂ ନାସୁନ୍ଵତା ସଚତେ ପୁଷ୍ଯତା ଚନ । ଜିନାତି ଵେଦମୁଯା ହନ୍ତି ଵା ଧୁନିରା ଦେଵଯୁଂ ଭଜତି ଗୋମତି ଵ୍ରଜେ
ସେ ପାଞ୍ଚ କିମ୍ବା ଦଶ ଜଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତିନାହିଁ; ଅନ୍ୟେ ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତିନାହିଁ କିମ୍ବା ଧନୀ, ସେମାନେ ସହିତ ମିଶନ୍ତିନାହିଁ। ସେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜିତନ୍ତି, ଶତ୍ରୁକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଗୋଧନରେ ଭାଗ କରନ୍ତି।
ଵିତ୍ଵକ୍ଷଣଃ ସମୃତୌ ଚକ୍ରମାସଜୋଽସୁନ୍ଵତୋ ଵିଷୁଣଃ ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଦମିତା ଵିଭୀଷଣୋ ଯଥାଵଶଂ ନଯତି ଦାସମାର୍ଯଃ
ଦ୍ରୁତ ଥିବା, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଏ; ଅର୍ପଣକାରୀଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ, ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତିପକ୍ଷ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାସ ଓ ଆର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳାନ୍ତି।
ସମୀଂ ପଣେରଜତି ଭୋଜନଂ ମୁଷେ ଵି ଦାଶୁଷେ ଭଜତି ସୂନରଂ ଵସୁ । ଦୁର୍ଗେ ଚନ ଧ୍ରିଯତେ ଵିଶ୍ଵ ଆ ପୁରୁ ଜନୋ ଯୋ ଅସ୍ଯ ତଵିଷୀମଚୁକ୍ରୁଧତ୍
ସେ ଚୋରଙ୍କ ସହ ଏକାଠି ଚାଲି, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଛିନିନେଇଥାଏ; ଯେ ପୂଜା କରେ, ଭଲ ଲୋକ, ସେଠିକୁ ଧନ ବଣ୍ଟିଦେଉଛି। ଯେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ରାଗିଦେଇଛି, ସେ ଲୋକ କେଉଁଠି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୃଢ଼ କିଲ୍ଲାରେ ମଧ୍ୟ, କିଛି ରକ୍ଷା କରିପାରେନି—ସେ ସବୁକିଛି ହରାଇଦେଉଛି।
ସଂ ଯଜ୍ଜନୌ ସୁଧନୌ ଵିଶ୍ଵଶର୍ଧସାଵଵେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ମଘଵା ଗୋଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ । ଯୁଜଂ ହ୍ଯନ୍ଯମକୃତ ପ୍ରଵେପନ୍ଯୁଦୀଂ ଗଵ୍ଯଂ ସୃଜତେ ସତ୍ଵଭିର୍ଧୁନିଃ
ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଜାଣନ୍ତି, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଲୋକ—ଧନୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ। ସେ ଏକ ଯୁଗଳକୁ କମ୍ପିତ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଝରଣା ଗାଈର ଦୁଧ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
ସହସ୍ରସାମାଗ୍ନିଵେଶିଂ ଗୃଣୀଷେ ଶତ୍ରିମଗ୍ନ ଉପମାଂ କେତୁମର୍ଯଃ । ତସ୍ମା ଆପଃ ସଂଯତଃ ପୀପଯନ୍ତ ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷତ୍ରମମଵତ୍ତ୍ଵେଷମସ୍ତୁ
ତୁମେ ହଜାର ଗୀତରେ ଗୃହୀତ, ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିବା, ଶତ୍ରୁ, ମହାନ୍ ଚିହ୍ନ, ମର୍ଯ୍ୟାଦାର ସଂକେତ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ନିୟମିତ ଜଳ ଝରିପଡ଼େ; ସେଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶାସନ ରହୁ।
ଯସ୍ତେ ସାଧିଷ୍ଠୋଽଵସ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରତୁଷ୍ଟମା ଭର । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଚର୍ଷଣୀସହଂ ସସ୍ନିଂ ଵାଜେଷୁ ଦୁଷ୍ଟରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସବୁଠାରୁ ଉପକାରୀ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାହାଯ୍ୟ ଆମକୁ ଦିଅ। ଯାହା ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ଲୋକମାନେ ସହାୟ, ଏବଂ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦେଉଛି।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ତେ ଚତସ୍ରୋ ଯଚ୍ଛୂର ସନ୍ତି ତିସ୍ରଃ । ଯଦ୍ଵା ପଞ୍ଚ କ୍ଷିତୀନାମଵସ୍ତତ୍ସୁ ନ ଆ ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଖରେ ଚାରିଟି, କିମ୍ବା ତିନୋଟି, କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚଟି ସାହାଯ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମ ପାଖରେ ଆଣ।
ଆ ତେଽଵୋ ଵରେଣ୍ଯଂ ଵୃଷନ୍ତମସ୍ଯ ହୂମହେ । ଵୃଷଜୂତିର୍ହି ଜଜ୍ଞିଷ ଆଭୂଭିରିନ୍ଦ୍ର ତୁର୍ଵଣିଃ
ଆମେ ତୁମ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାହାଯ୍ୟକୁ ଡାକୁଛୁ; କାରଣ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଳୀୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।
ଵୃଷା ହ୍ଯସି ରାଧସେ ଜଜ୍ଞିଷେ ଵୃଷ୍ଣି ତେ ଶଵଃ । ସ୍ଵକ୍ଷତ୍ରଂ ତେ ଧୃଷନ୍ମନଃ ସତ୍ରାହମିନ୍ଦ୍ର ପୌଂସ୍ଯମ୍
ତୁମେ ଦେବାରେ ବଳୀୟ, ବଳିଆ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ତୁମର ଶକ୍ତି ବଳିଆ। ତୁମର ନିଜ ଶକ୍ତି, ଧୃଢ଼ ମନ, ଏହି ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁରୁଷତ୍ୱର ଚିହ୍ନ।
ତ୍ଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ର ମର୍ତ୍ଯମମିତ୍ରଯନ୍ତମଦ୍ରିଵଃ । ସର୍ଵରଥା ଶତକ୍ରତୋ ନି ଯାହି ଶଵସସ୍ପତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ଯେ ମଣିଷ ଶତ୍ରୁ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ତାକୁ ଦମନ କର। ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଶତଶକ୍ତି ଥିବା, ସମସ୍ତ ରଥ ସହ ଆଗେ ବଢ଼।
ତ୍ଵାମିଦ୍ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ଜନାସୋ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ଉଗ୍ରଂ ପୂର୍ଵୀଷୁ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ହଵନ୍ତେ ଵାଜସାତଯେ
ତୁମେ ବୃତ୍ର ନାଶ କରୁଥିବା, ଯେଉଁମାନେ ଦର୍ବା ଛାଡ଼ି ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି। ପ୍ରାଚୀନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଚୀନ, ଉଗ୍ର, ବିଜୟ ପାଇଁ ତୁମେ ପୂଜିତ।
ଅସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ର ଦୁଷ୍ଟରଂ ପୁରୋଯାଵାନମାଜିଷୁ । ସଯାଵାନଂ ଧନେଧନେ ଵାଜଯନ୍ତମଵା ରଥମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ରଥକୁ ଅଜୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗେ ଯିବା ଭାବରେ କର। ଧନ ଓ ବିଜୟରେ ସଦା ଆମକୁ ଜିତାଇ ଦିଅ।