ଆଯଂ ଜନା ଅଭିଚକ୍ଷେ ଜଗାମେନ୍ଦ୍ରଃ ସଖାଯଂ ସୁତସୋମମିଚ୍ଛନ୍ । ଵଦନ୍ଗ୍ରାଵାଵ ଵେଦିଂ ଭ୍ରିଯାତେ ଯସ୍ଯ ଜୀରମଧ୍ଵର୍ଯଵଶ୍ଚରନ୍ତି
ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶା କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସୋମ ଚାପିଥିବା ବନ୍ଧୁକୁ ଖୋଜନ୍ତି; ପାଥର କହେ, 'ବେଦିକା ଭରିଯାଉ', ଯାହା ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହ ପୂଜାରୀମାନେ ଚାଲିଥାନ୍ତି।
ଯେ ଚାକନନ୍ତ ଚାକନନ୍ତ ନୂ ତେ ମର୍ତା ଅମୃତ ମୋ ତେ ଅଂହ ଆରନ୍ । ଵାଵନ୍ଧି ଯଜ୍ଯୂଁରୁତ ତେଷୁ ଧେହ୍ଯୋଜୋ ଜନେଷୁ ଯେଷୁ ତେ ସ୍ଯାମ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ପୂର୍ବେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ହେ ଅମର, ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ହେଉ; ଆମ ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଯେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମ ସହ ବସିପାରିବା, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ରଖ।
ଅଦର୍ଦରୁତ୍ସମସୃଜୋ ଵି ଖାନି ତ୍ଵମର୍ଣଵାନ୍ବଦ୍ବଧାନାଁ ଅରମ୍ଣାଃ । ମହାନ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ପର୍ଵତଂ ଵି ଯଦ୍ଵଃ ସୃଜୋ ଵି ଧାରା ଅଵ ଦାନଵଂ ହନ୍
ତୁମେ ଚ୍ୟୁତ କଲ, ପଥ ଖୋଲିଲ, ରାସ୍ତା ମୁକ୍ତ କଲ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅବରୋଧ ଭଙ୍ଗ କଲ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କଲ, ଧାରା ଚାଲିଗଲ, ଏବଂ ଦାନବକୁ ହତ୍ୟା କଲ।
ତ୍ଵମୁତ୍ସାଁ ଋତୁଭିର୍ବଦ୍ବଧାନାଁ ଅରଂହ ଊଧଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ଵଜ୍ରିନ୍ । ଅହିଂ ଚିଦୁଗ୍ର ପ୍ରଯୁତଂ ଶଯାନଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ତଵିଷୀମଧତ୍ଥାଃ
ତୁମେ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ନିୟମିତ ସମୟରେ ଅବରୋଧ ଭଙ୍ଗ କଲ; ପାହାଡ଼ର ଥନକୁ ମୁକ୍ତ କଲ; ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପ, ଅନେକ ଚକ୍ର ମେଳି ଶୋଇଥିବା, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ହେ ଉଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ହତ୍ୟା କଲ।
ତ୍ଯସ୍ଯ ଚିନ୍ମହତୋ ନିର୍ମୃଗସ୍ଯ ଵଧର୍ଜଘାନ ତଵିଷୀଭିରିନ୍ଦ୍ରଃ । ଯ ଏକ ଇଦପ୍ରତିର୍ମନ୍ଯମାନ ଆଦସ୍ମାଦନ୍ଯୋ ଅଜନିଷ୍ଟ ତଵ୍ଯାନ୍
ସେଇ ବଡ଼ ଅଜାନା ପଶୁର ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ହତ୍ୟା କଲେ; ଯିଏ ନିଜକୁ ଅପରିମିତ ଭାବିଥିଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଆଉ ଏକ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦେଷାଂ ସ୍ଵଧଯା ମଦନ୍ତଂ ମିହୋ ନପାତଂ ସୁଵୃଧଂ ତମୋଗାମ୍ । ଵୃଷପ୍ରଭର୍ମା ଦାନଵସ୍ଯ ଭାମଂ ଵଜ୍ରେଣ ଵଜ୍ରୀ ନି ଜଘାନ ଶୁଷ୍ଣମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ, ମିହର ସନ୍ତାନ, ଅନ୍ଧକାରରେ ବଡ଼ ହୋଇଥିଲେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ବୃଷଭ ଦାନବ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ହତ୍ୟା କଲେ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦସ୍ଯ କ୍ରତୁଭିର୍ନିଷତ୍ତମମର୍ମଣୋ ଵିଦଦିଦସ୍ଯ ମର୍ମ । ଯଦୀଂ ସୁକ୍ଷତ୍ର ପ୍ରଭୃତା ମଦସ୍ଯ ଯୁଯୁତ୍ସନ୍ତଂ ତମସି ହର୍ମ୍ଯେ ଧାଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କର ଚତୁରାଇରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁର୍ବଳ ସ୍ଥାନକୁ ତୁମେ ଚିହ୍ନଟ କଲ; ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମଦର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଦ୍ବୀକୁ ଘରର ଅନ୍ଧକାରରେ ରଖିଲେ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦିତ୍ଥା କତ୍ପଯଂ ଶଯାନମସୂର୍ଯେ ତମସି ଵାଵୃଧାନମ୍ । ତଂ ଚିନ୍ମନ୍ଦାନୋ ଵୃଷଭଃ ସୁତସ୍ଯୋଚ୍ଚୈରିନ୍ଦ୍ରୋ ଅପଗୂର୍ଯା ଜଘାନ
ଯିଏ ଏଭଳି ଅସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଶୋଇ ଥିଲେ, ବଡ଼ ହେଉଥିଲେ, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ହସି ହସି, ବୃଷଭ ଏବଂ ସୋମ ପିଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରୁ ହତ୍ୟା କଲେ।
ଉଦ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ରୋ ମହତେ ଦାନଵାଯ ଵଧର୍ଯମିଷ୍ଟ ସହୋ ଅପ୍ରତୀତମ୍ । ଯଦୀଂ ଵଜ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତୌ ଦଦାଭ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜନ୍ତୋରଧମଂ ଚକାର
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବଡ଼ ଦାନବ ପାଇଁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ, ଅପରାଜିତ ପ୍ରହାର ଚାହିଲେ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବଜ୍ର ଧରିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ କରିଦେଲେ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦର୍ଣଂ ମଧୁପଂ ଶଯାନମସିନ୍ଵଂ ଵଵ୍ରଂ ମହ୍ଯାଦଦୁଗ୍ରଃ । ଅପାଦମତ୍ରଂ ମହତା ଵଧେନ ନି ଦୁର୍ଯୋଣ ଆଵୃଣଙ୍ମୃଧ୍ରଵାଚମ୍
ଯିଏ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ମଧୁ ପିଉଥିଲେ, ଗୁହାରେ ଶୋଇଥିଲେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କରକୁ, ହେ ଉଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହତ୍ୟା କଲ; ପାଦ ନଥିବା, ହାତ ନଥିବା, ବଡ଼ ପ୍ରହାରରେ ତୁମେ ତାକୁ ଅନ୍ଧକାର ଥାଏ ଫିଙ୍ଗିଦେଲ, ତାଙ୍କର କଥା ଶାନ୍ତ ହେଲା।
କୋ ଅସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମଂ ତଵିଷୀଂ ଵରାତ ଏକୋ ଧନା ଭରତେ ଅପ୍ରତୀତଃ । ଇମେ ଚିଦସ୍ଯ ଜ୍ରଯସୋ ନୁ ଦେଵୀ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୌଜସୋ ଭିଯସା ଜିହାତେ
କିଏ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବକୁ ରୋକିପାରିବ? ସେ ଏକା, ଅପରାଜିତ, ଧନ ଜିତିନେଇଥାନ୍ତି; ଏହି ଦ୍ରୁତଗତିମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରି ପଳାଉଛନ୍ତି।
ନ୍ଯସ୍ମୈ ଦେଵୀ ସ୍ଵଧିତିର୍ଜିହୀତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଗାତୁରୁଶତୀଵ ଯେମେ । ସଂ ଯଦୋଜୋ ଯୁଵତେ ଵିଶ୍ଵମାଭିରନୁ ସ୍ଵଧାଵ୍ନେ କ୍ଷିତଯୋ ନମନ୍ତ
ତାଙ୍କୁ, ଦେବୀ ଅନୁଗ୍ରହ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବାଛିନେଇଥାଏ, ଯେପରି ତୀବ୍ର ଗତିର ଜନନୀ ବର କରେ; ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଥିବାକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଏକଂ ନୁ ତ୍ଵା ସତ୍ପତିଂ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯଂ ଜାତଂ ଶୃଣୋମି ଯଶସଂ ଜନେଷୁ । ତଂ ମେ ଜଗୃଭ୍ର ଆଶସୋ ନଵିଷ୍ଠଂ ଦୋଷା ଵସ୍ତୋର୍ହଵମାନାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ତୁମକୁ, ହେ ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ, ପଞ୍ଚଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଥିବା ବୋଲି ଶୁଣିଛି। ଆଶାବାନ୍ ଲୋକମାନେ ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତରେ ତୁମକୁ ଡାକି, ମୋ ପାଇଁ ନୂତନ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିଛନ୍ତି।
ଏଵା ହି ତ୍ଵାମୃତୁଥା ଯାତଯନ୍ତଂ ମଘା ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଦଦତଂ ଶୃଣୋମି । କିଂ ତେ ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଗୃହତେ ସଖାଯୋ ଯେ ତ୍ଵାଯା ନିଦଧୁଃ କାମମିନ୍ଦ୍ର
ମୁଁ ଏହିପରି ତୁମକୁ ଶୁଣିଛି, ଯିଏ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚାଲିଥାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଦେଉଛନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁ ସଙ୍ଗୀମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କାମର?
ମହି ମହେ ତଵସେ ଦୀଧ୍ଯେ ନୄନିନ୍ଦ୍ରାଯେତ୍ଥା ତଵସେ ଅତଵ୍ଯାନ୍ । ଯୋ ଅସ୍ମୈ ସୁମତିଂ ଵାଜସାତୌ ସ୍ତୁତୋ ଜନେ ସମର୍ଯଶ୍ଚିକେତ
ମୁଁ ମହାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସା ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ—ଏହିପରି ଅଟବୀରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ। ଯିଏ ଧନ ଲାଗି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ, ସେ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧର ସାଥୀ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି।
ସ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଧିଯସାନୋ ଅର୍କୈର୍ହରୀଣାଂ ଵୃଷନ୍ଯୋକ୍ତ୍ରମଶ୍ରେଃ । ଯା ଇତ୍ଥା ମଘଵନ୍ନନୁ ଜୋଷଂ ଵକ୍ଷୋ ଅଭି ପ୍ରାର୍ଯଃ ସକ୍ଷି ଜନାନ୍
ତେଣୁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରେରିତ, ଅମର ହୋଇ ହରି ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ଗୀତରେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ହେଉନି। ହେ ଦାନଶୀଳ, ଏପରି ଆନନ୍ଦରେ ଆଗେ ବଢ଼, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର।
ନ ତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ରାଭ୍ଯସ୍ମଦୃଷ୍ଵାଯୁକ୍ତାସୋ ଅବ୍ରହ୍ମତା ଯଦସନ୍ । ତିଷ୍ଠା ରଥମଧି ତଂ ଵଜ୍ରହସ୍ତା ରଶ୍ମିଂ ଦେଵ ଯମସେ ସ୍ଵଶ୍ଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ କେବେ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହାନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ କିଛି ହେଲେନାହିଁ। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମର ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଅ, ରଶ୍ମି ଧର, ଦେବତା, ନିଜ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚଳାଅ।
ପୁରୂ ଯତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥା ଗଵେ ଚକର୍ଥୋର୍ଵରାସୁ ଯୁଧ୍ଯନ୍ । ତତକ୍ଷେ ସୂର୍ଯାଯ ଚିଦୋକସି ସ୍ଵେ ଵୃଷା ସମତ୍ସୁ ଦାସସ୍ଯ ନାମ ଚିତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା ଅଛି; ଗାଁ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ତୁମେ ବିସ୍ତୃତ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ। ହେ ବଳବାନ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଘରେ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାସଙ୍କ ନାମକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଛ।
ଵଯଂ ତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେ ଚ ନରଃ ଶର୍ଧୋ ଜଜ୍ଞାନା ଯାତାଶ୍ଚ ରଥାଃ । ଆସ୍ମାଞ୍ଜଗମ୍ଯାଦହିଶୁଷ୍ମ ସତ୍ଵା ଭଗୋ ନ ହଵ୍ଯଃ ପ୍ରଭୃଥେଷୁ ଚାରୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର, ଏବଂ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେମାନେ ଓ ଯେଉଁ ରଥ ଚଳିଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର। ହେ ଅହିଘାତୀ, ତୁମର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଭାଗ୍ୟବତୀ ପରି, ହବିରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ପପୃକ୍ଷେଣ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵେ ହ୍ଯୋଜୋ ନୃମ୍ଣାନି ଚ ନୃତମାନୋ ଅମର୍ତଃ । ସ ନ ଏନୀଂ ଵସଵାନୋ ରଯିଂ ଦାଃ ପ୍ରାର୍ଯ ସ୍ତୁଷେ ତୁଵିମଘସ୍ଯ ଦାନମ୍
ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ଅମର, ପୁରୁଷକାର୍ଯ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହେ ଧନଦାତା, ଏହି ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ମୁଁ ବହୁତ ଦାନଶୀଳଙ୍କ ଦାନକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଏଵା ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋତିଭିରଵ ପାହି ଗୃଣତଃ ଶୂର କାରୂନ୍ । ଉତ ତ୍ଵଚଂ ଦଦତୋ ଵାଜସାତୌ ପିପ୍ରୀହି ମଧ୍ଵଃ ସୁଷୁତସ୍ଯ ଚାରୋଃ
ଏହିପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବୀର, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଗାଇଁ। ଧନ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଚର୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଖୁସି କର, ମଧୁର ରସରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠ।
ଉତ ତ୍ଯେ ମା ପୌରୁକୁତ୍ସ୍ଯସ୍ଯ ସୂରେସ୍ତ୍ରସଦସ୍ଯୋର୍ହିରଣିନୋ ରରାଣାଃ । ଵହନ୍ତୁ ମା ଦଶ ଶ୍ଯେତାସୋ ଅସ୍ଯ ଗୈରିକ୍ଷିତସ୍ଯ କ୍ରତୁଭିର୍ନୁ ସଶ୍ଚେ
ଏବଂ ପୁରୁକୁତ୍ସ ପୁତ୍ର ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କର ସେ ଦଶଟି ଧଳା, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମୋତେ ବୋଝନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଲାଲ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ଆଗକୁ ନେଉନ୍ତୁ।
ଉତ ତ୍ଯେ ମା ମାରୁତାଶ୍ଵସ୍ଯ ଶୋଣାଃ କ୍ରତ୍ଵାମଘାସୋ ଵିଦଥସ୍ଯ ରାତୌ । ସହସ୍ରା ମେ ଚ୍ଯଵତାନୋ ଦଦାନ ଆନୂକମର୍ଯୋ ଵପୁଷେ ନାର୍ଚତ୍
ଏବଂ ମାରୁତାଶ୍ୱଙ୍କର ସେ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଶକ୍ତିରେ ଧନୀ, ସଭାରେ ଦାନ କରୁଥିବା, ମୋତେ ବୋଝନ୍ତୁ। ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ସଦା ଚଳିତ, ମୋତେ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତୁ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଉତ ତ୍ଯେ ମା ଧ୍ଵନ୍ଯସ୍ଯ ଜୁଷ୍ଟା ଲକ୍ଷ୍ମଣ୍ଯସ୍ଯ ସୁରୁଚୋ ଯତାନାଃ । ମହ୍ନା ରାଯଃ ସଂଵରଣସ୍ଯ ଋଷେର୍ଵ୍ରଜଂ ନ ଗାଵଃ ପ୍ରଯତା ଅପି ଗ୍ମନ୍
ଏବଂ ଧ୍ୱନ୍ୟଙ୍କର ସେ ଭଲପାଉଥିବା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ନିୟମିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମୋତେ ବୋଝନ୍ତୁ। ଋଷି ସଂବରଣଙ୍କ ଧନର ମହତ୍ତ୍ୱରେ, ଗାଁମାନେ ଯେପରି ଗୋଶାଳାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଆସନ୍ତୁ।
ଅଜାତଶତ୍ରୁମଜରା ସ୍ଵର୍ଵତ୍ଯନୁ ସ୍ଵଧାମିତା ଦସ୍ମମୀଯତେ । ସୁନୋତନ ପଚତ ବ୍ରହ୍ମଵାହସେ ପୁରୁଷ୍ଟୁତାଯ ପ୍ରତରଂ ଦଧାତନ
ଯାହାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇନାହିଁ, ଯିଏ ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ସ୍ୱଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ। ପ୍ରାର୍ଥନା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ଠାରେ, ଉପହାର ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଚାପି ଓ ପାକ କର।
ଆ ଯଃ ସୋମେନ ଜଠରମପିପ୍ରତାମନ୍ଦତ ମଘଵା ମଧ୍ଵୋ ଅନ୍ଧସଃ । ଯଦୀଂ ମୃଗାଯ ହନ୍ତଵେ ମହାଵଧଃ ସହସ୍ରଭୃଷ୍ଟିମୁଶନା ଵଧଂ ଯମତ୍
ଯିଏ ସୋମରେ ତାଙ୍କର ପେଟ ଭରିଛନ୍ତି, ସେ ଦାନଶୀଳ, ମଧୁର ପାନରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ପଶୁକୁ ମାରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ମହାଘାତକ, ହଜାର ଆଘାତ ଦେଇ, ଶତ୍ରୁକୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଯୋ ଅସ୍ମୈ ଘ୍ରଂସ ଉତ ଵା ଯ ଊଧନି ସୋମଂ ସୁନୋତି ଭଵତି ଦ୍ଯୁମାଁ ଅହ । ଅପାପ ଶକ୍ରସ୍ତତନୁଷ୍ଟିମୂହତି ତନୂଶୁଭ୍ରଂ ମଘଵା ଯଃ କଵାସଖଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଥାଏ, କିମ୍ବା ଘ୍ରାଂସରେ କିମ୍ବା ପାତ୍ରରେ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଶକ୍ର ତାଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି; ଦାନଶୀଳ, ଯାହାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯାଵଧୀତ୍ପିତରଂ ଯସ୍ଯ ମାତରଂ ଯସ୍ଯ ଶକ୍ରୋ ଭ୍ରାତରଂ ନାତ ଈଷତେ । ଵେତୀଦ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରଯତା ଯତଂକରୋ ନ କିଲ୍ବିଷାଦୀଷତେ ଵସ୍ଵ ଆକରଃ
ଯିଏ ପିତା, ମାତା କିମ୍ବା ଭାଇକୁ ମାରିଥାଏ—ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତିନାହାନ୍ତି। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ଧର୍ମର ପଥ ଜାଣନ୍ତି; ପାପୀଙ୍କୁ ଧନର ଭଣ୍ଡାର ମିଳେନାହିଁ।
ନ ପଞ୍ଚଭିର୍ଦଶଭିର୍ଵଷ୍ଟ୍ଯାରଭଂ ନାସୁନ୍ଵତା ସଚତେ ପୁଷ୍ଯତା ଚନ । ଜିନାତି ଵେଦମୁଯା ହନ୍ତି ଵା ଧୁନିରା ଦେଵଯୁଂ ଭଜତି ଗୋମତି ଵ୍ରଜେ
ସେ ପାଞ୍ଚ କିମ୍ବା ଦଶ ଜଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତିନାହିଁ; ଅନ୍ୟେ ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତିନାହିଁ କିମ୍ବା ଧନୀ, ସେମାନେ ସହିତ ମିଶନ୍ତିନାହିଁ। ସେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜିତନ୍ତି, ଶତ୍ରୁକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଗୋଧନରେ ଭାଗ କରନ୍ତି।
ଵିତ୍ଵକ୍ଷଣଃ ସମୃତୌ ଚକ୍ରମାସଜୋଽସୁନ୍ଵତୋ ଵିଷୁଣଃ ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଦମିତା ଵିଭୀଷଣୋ ଯଥାଵଶଂ ନଯତି ଦାସମାର୍ଯଃ
ଦ୍ରୁତ ଥିବା, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଏ; ଅର୍ପଣକାରୀଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ, ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତିପକ୍ଷ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାସ ଓ ଆର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳାନ୍ତି।