ଵି ଷୂ ମୃଧୋ ଜନୁଷା ଦାନମିନ୍ଵନ୍ନହନ୍ଗଵା ମଘଵନ୍ସଂଚକାନଃ । ଅତ୍ରା ଦାସସ୍ଯ ନମୁଚେଃ ଶିରୋ ଯଦଵର୍ତଯୋ ମନଵେ ଗାତୁମିଚ୍ଛନ୍
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ଜନ୍ମ ସମୟରୁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚିତ୍ରିକରିଦେଲେ, ଗାଁ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଧନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ସେଠାରେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦାସ ନମୁଚିଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘୁରାଇଦେଲେ, ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଦେଲେ।
ଯୁଜଂ ହି ମାମକୃଥା ଆଦିଦିନ୍ଦ୍ର ଶିରୋ ଦାସସ୍ଯ ନମୁଚେର୍ମଥାଯନ୍ । ଅଶ୍ମାନଂ ଚିତ୍ସ୍ଵର୍ଯଂ ଵର୍ତମାନଂ ପ୍ର ଚକ୍ରିଯେଵ ରୋଦସୀ ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋତେ ଯୋଗାଇଥିଲ, ଦାସ ନମୁଚିଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲ। ଚମକୁଥିବା ଓ ଚଳିଥିବା ପଥରକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲ, ଯେପରି ଦୁଇ ଜଗତକୁ ତୁମେ ତିଆରି କରିଥିଲ।
ସ୍ତ୍ରିଯୋ ହି ଦାସ ଆଯୁଧାନି ଚକ୍ରେ କିଂ ମା କରନ୍ନବଲା ଅସ୍ଯ ସେନାଃ । ଅନ୍ତର୍ହ୍ଯଖ୍ଯଦୁଭେ ଅସ୍ଯ ଧେନେ ଅଥୋପ ପ୍ରୈଦ୍ଯୁଧଯେ ଦସ୍ଯୁମିନ୍ଦ୍ରଃ
ଦାସ ନାରୀମାନେ ପରି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଦୁର୍ବଳ ସେନାମାନେ ମୋତେ କଣ କରିପାରିବେ? ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଗାଁ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଦାସ୍ୟୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
ସମତ୍ର ଗାଵୋଽଭିତୋଽନଵନ୍ତେହେହ ଵତ୍ସୈର୍ଵିଯୁତା ଯଦାସନ୍ । ସଂ ତା ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସୃଜଦସ୍ଯ ଶାକୈର୍ଯଦୀଂ ସୋମାସଃ ସୁଷୁତା ଅମନ୍ଦନ୍
ଏଠାରେ ଗାଁମାନେ, ସମସ୍ତେ ଚାରିପାଖରେ, ତାଙ୍କର ବଛାଠାରୁ ଅଲଗା ହେବାବେଳେ ଏକାସାଥି ଦହାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏକାଠି କରିଦେଲେ, ଯେତେବେଳେ ଭଲଭାବେ ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା।
ଯଦୀଂ ସୋମା ବଭ୍ରୁଧୂତା ଅମନ୍ଦନ୍ନରୋରଵୀଦ୍ଵୃଷଭଃ ସାଦନେଷୁ । ପୁରଂଦରଃ ପପିଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ଯ ପୁନର୍ଗଵାମଦଦାଦୁସ୍ରିଯାଣାମ୍
ଯେତେବେଳେ ପିତାଳିଆ ଓ ହଲାଇଯାଇଥିବା ସୋମ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲା, ସେ ଉଁଘାରେ ବୃଷଭ ଗଜଗଜାଇଲା। ପୁର ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପିଇଥିବା ପରେ ଉପାସକମାନେ ପାଇଁ ଗାଁମାନେକୁ ପୁନି ଦେଇଦେଲେ।
ଭଦ୍ରମିଦଂ ରୁଶମା ଅଗ୍ନେ ଅକ୍ରନ୍ଗଵାଂ ଚତ୍ଵାରି ଦଦତଃ ସହସ୍ରା । ଋଣଂଚଯସ୍ଯ ପ୍ରଯତା ମଘାନି ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରଭୀଷ୍ମ ନୃତମସ୍ଯ ନୃଣାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ରୁଶମାମାନେ ଯେ ଚାରି ହଜାର ଗାଁ ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ଭଲ ଘଟଣା। ଋଣ ଦେଇଥିବା ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ, ଆମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନର ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରିଛୁ।
ସୁପେଶସଂ ମାଵ ସୃଜନ୍ତ୍ଯସ୍ତଂ ଗଵାଂ ସହସ୍ରୈ ରୁଶମାସୋ ଅଗ୍ନେ । ତୀଵ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରମମମନ୍ଦୁଃ ସୁତାସୋଽକ୍ତୋର୍ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ ପରିତକ୍ମ୍ଯାଯାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ରୁଶମାମାନେ ହଜାର ହଜାର ଗାଁ ସହିତ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପହାର ପଠାଇଛନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଥିଲେ, ପରିତକ୍ମ୍ୟା ଦିନର ଉଷାରେ।
ଔଚ୍ଛତ୍ସା ରାତ୍ରୀ ପରିତକ୍ମ୍ଯା ଯାଁ ଋଣଂଚଯେ ରାଜନି ରୁଶମାନାମ୍ । ଅତ୍ଯୋ ନ ଵାଜୀ ରଘୁରଜ୍ଯମାନୋ ବଭ୍ରୁଶ୍ଚତ୍ଵାର୍ଯସନତ୍ସହସ୍ରା
ପରିତକ୍ମ୍ୟାର ସେ ରାତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ରୁଶମାମାନଙ୍କର ରାଜା ଋଣଞ୍ଚୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, କାଠିଆ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାରି ହଜାର ଲାଭ କଲେ।
ଚତୁଃସହସ୍ରଂ ଗଵ୍ଯସ୍ଯ ପଶ୍ଵଃ ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରଭୀଷ୍ମ ରୁଶମେଷ୍ଵଗ୍ନେ । ଘର୍ମଶ୍ଚିତ୍ତପ୍ତଃ ପ୍ରଵୃଜେ ଯ ଆସୀଦଯସ୍ମଯସ୍ତମ୍ଵାଦାମ ଵିପ୍ରାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ରୁଶମାମାନେଠାରୁ ଆମେ ଚାରି ହଜାର ଗାଁ ଓ ପଶୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛୁ। ତାପିଥିବା ଘର୍ମ ପାତ୍ର ଯେଉଁଥିରେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଆମେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ବୋଲି ଘୋଷଣା କରୁଛୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ରଥାଯ ପ୍ରଵତଂ କୃଣୋତି ଯମଧ୍ଯସ୍ଥାନ୍ମଘଵା ଵାଜଯନ୍ତମ୍ । ଯୂଥେଵ ପଶ୍ଵୋ ଵ୍ଯୁନୋତି ଗୋପା ଅରିଷ୍ଟୋ ଯାତି ପ୍ରଥମଃ ସିଷାସନ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ରଥ ପାଇଁ ପଥ ବନାନ୍ତି, ଯିଏ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ ବିଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ଗୋପାଳକ ଯେପରି ଝୁଣ୍ଡରେ ଗାଁମାନେକୁ ଅଲଗା କରେ, ସେଉଁପରି ଅକ୍ଷତ ଥିବା ଏହି ଭଗବାନ ପ୍ରଥମେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଯାନ୍ତି।
ଆ ପ୍ର ଦ୍ରଵ ହରିଵୋ ମା ଵି ଵେନଃ ପିଶଙ୍ଗରାତେ ଅଭି ନଃ ସଚସ୍ଵ । ନହି ତ୍ଵଦିନ୍ଦ୍ର ଵସ୍ଯୋ ଅନ୍ଯଦସ୍ତ୍ଯମେନାଁଶ୍ଚିଜ୍ଜନିଵତଶ୍ଚକର୍ଥ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପିତାଳିଆ ଘୋଡ଼ାରେ ଆଗକୁ ଚାଲ, ବିଳମ୍ବ କରନି; ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧନ ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ର; ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏହି କାମ କରିଛ।
ଉଦ୍ଯତ୍ସହଃ ସହସ ଆଜନିଷ୍ଟ ଦେଦିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଵିଶ୍ଵା । ପ୍ରାଚୋଦଯତ୍ସୁଦୁଘା ଵଵ୍ରେ ଅନ୍ତର୍ଵି ଜ୍ଯୋତିଷା ସଂଵଵୃତ୍ଵତ୍ତମୋଽଵଃ
ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ପ୍ରବଳ ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ସେ ଘେରା ଭିତରେ ସଦା ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଁକୁ ଚାଲି କଲେ; ଆଲୋକରେ ଏକଠା ହୋଇଥିବା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ଅନଵସ୍ତେ ରଥମଶ୍ଵାଯ ତକ୍ଷନ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ଵଜ୍ରଂ ପୁରୁହୂତ ଦ୍ଯୁମନ୍ତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମହଯନ୍ତୋ ଅର୍କୈରଵର୍ଧଯନ୍ନହଯେ ହନ୍ତଵା ଉ
କାରିଗରମାନେ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ରଥ ତିଆରି କରନ୍ତି, ତ୍ୱଷ୍ଟା ତୁମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଜ୍ର ତିଆରି କରନ୍ତି, ହେ ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା। ପୁରୋହିତମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରାଇଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ।
ଵୃଷ୍ଣେ ଯତ୍ତେ ଵୃଷଣୋ ଅର୍କମର୍ଚାନିନ୍ଦ୍ର ଗ୍ରାଵାଣୋ ଅଦିତିଃ ସଜୋଷାଃ । ଅନଶ୍ଵାସୋ ଯେ ପଵଯୋଽରଥା ଇନ୍ଦ୍ରେଷିତା ଅଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଦସ୍ଯୂନ୍
ପ୍ରବଳଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଗୀତ ଗାଉନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପାଥର ଦ୍ୱାରା, ଅଦିତି ସହ ଏକତାରେ। ଯେମାନେ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ବିହୀନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚଳାଣରେ, ସେମାନେ ଦାସ୍ୟୁଙ୍କୁ ପଛକୁ ହଟାଇଦେଲେ।
ପ୍ର ତେ ପୂର୍ଵାଣି କରଣାନି ଵୋଚଂ ପ୍ର ନୂତନା ମଘଵନ୍ଯା ଚକର୍ଥ । ଶକ୍ତୀଵୋ ଯଦ୍ଵିଭରା ରୋଦସୀ ଉଭେ ଜଯନ୍ନପୋ ମନଵେ ଦାନୁଚିତ୍ରାଃ
ମୁଁ ତୁମର ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କହିଛି, ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରି, ତୁମେ ଦୁଇ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କର, ଜଳକୁ ଜିତି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦାନ ଦେଉଛ।
ତଦିନ୍ନୁ ତେ କରଣଂ ଦସ୍ମ ଵିପ୍ରାହିଂ ଯଦ୍ଘ୍ନନ୍ନୋଜୋ ଅତ୍ରାମିମୀଥାଃ । ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଚିତ୍ପରି ମାଯା ଅଗୃଭ୍ଣାଃ ପ୍ରପିତ୍ଵଂ ଯନ୍ନପ ଦସ୍ଯୂଁରସେଧଃ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯାହାର ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି: ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଏଠାରେ ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ମାପିଲେ; ଶୁଷ୍ଣଙ୍କର ମାୟାକୁ ଧରିଲେ, ଏବଂ ଜଳରୁ ଦାସ୍ୟୁମାନେ ଯେତେବେଳେ ଦୂର କଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ପ୍ରବାହକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତ୍ଵମପୋ ଯଦଵେ ତୁର୍ଵଶାଯାରମଯଃ ସୁଦୁଘାଃ ପାର ଇନ୍ଦ୍ର । ଉଗ୍ରମଯାତମଵହୋ ହ କୁତ୍ସଂ ସଂ ହ ଯଦ୍ଵାମୁଶନାରନ୍ତ ଦେଵାଃ
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବଶଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳକୁ ପ୍ରବାହିତ କରିଥିଲ, ଏହାକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଲ; ଉଗ୍ର ଆୟୁ ଓ କୁତ୍ସକୁ ତୁମେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାର କରାଇଲ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ତୁମ ସହ ଖୁସି ହେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାକୁତ୍ସା ଵହମାନା ରଥେନା ଵାମତ୍ଯା ଅପି କର୍ଣେ ଵହନ୍ତୁ । ନିଃ ଷୀମଦ୍ଭ୍ଯୋ ଧମଥୋ ନିଃ ଷଧସ୍ଥାନ୍ମଘୋନୋ ହୃଦୋ ଵରଥସ୍ତମାଂସି
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ କୁତ୍ସ ରଥରେ ବସି, ସେଇ ଦୁଇ ରମଣୀୟ ଗୀତକୁ ତୁମ କାନକୁ ପହଞ୍ଚାନ୍ତୁ; ନିରବମାନେ, ଅଲଗା ବସିଥିବାମାନେ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂର କର, ଏବଂ ଆମ ହୃଦୟରୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟା।
ଵାତସ୍ଯ ଯୁକ୍ତାନ୍ସୁଯୁଜଶ୍ଚିଦଶ୍ଵାନ୍କଵିଶ୍ଚିଦେଷୋ ଅଜଗନ୍ନଵସ୍ଯୁଃ । ଵିଶ୍ଵେ ତେ ଅତ୍ର ମରୁତଃ ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣି ତଵିଷୀମଵର୍ଧନ୍
ବାୟୁଙ୍କର ଭଲ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ମରୁତମାନେ, ତୁମ ସାଙ୍ଗମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି।
ସୂରଶ୍ଚିଦ୍ରଥଂ ପରିତକ୍ମ୍ଯାଯାଂ ପୂର୍ଵଂ କରଦୁପରଂ ଜୂଜୁଵାଂସମ୍ । ଭରଚ୍ଚକ୍ରମେତଶଃ ସଂ ରିଣାତି ପୁରୋ ଦଧତ୍ସନିଷ୍ଯତି କ୍ରତୁଂ ନଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଏହି ପଥରେ ଘୂରେ, ପ୍ରଥମେ ତାହାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, ପରେ ଆଗକୁ ଆଗ୍ରହ କରେ; ଚକ୍ର, ତୀବ୍ର ଗତି ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରେ, ଆଗରେ ଚାଲିଥାଏ, ଏବଂ ଆମ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବ।
ଆଯଂ ଜନା ଅଭିଚକ୍ଷେ ଜଗାମେନ୍ଦ୍ରଃ ସଖାଯଂ ସୁତସୋମମିଚ୍ଛନ୍ । ଵଦନ୍ଗ୍ରାଵାଵ ଵେଦିଂ ଭ୍ରିଯାତେ ଯସ୍ଯ ଜୀରମଧ୍ଵର୍ଯଵଶ୍ଚରନ୍ତି
ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶା କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସୋମ ଚାପିଥିବା ବନ୍ଧୁକୁ ଖୋଜନ୍ତି; ପାଥର କହେ, 'ବେଦିକା ଭରିଯାଉ', ଯାହା ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହ ପୂଜାରୀମାନେ ଚାଲିଥାନ୍ତି।
ଯେ ଚାକନନ୍ତ ଚାକନନ୍ତ ନୂ ତେ ମର୍ତା ଅମୃତ ମୋ ତେ ଅଂହ ଆରନ୍ । ଵାଵନ୍ଧି ଯଜ୍ଯୂଁରୁତ ତେଷୁ ଧେହ୍ଯୋଜୋ ଜନେଷୁ ଯେଷୁ ତେ ସ୍ଯାମ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ପୂର୍ବେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ହେ ଅମର, ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ହେଉ; ଆମ ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଯେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମ ସହ ବସିପାରିବା, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ରଖ।
ଅଦର୍ଦରୁତ୍ସମସୃଜୋ ଵି ଖାନି ତ୍ଵମର୍ଣଵାନ୍ବଦ୍ବଧାନାଁ ଅରମ୍ଣାଃ । ମହାନ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ପର୍ଵତଂ ଵି ଯଦ୍ଵଃ ସୃଜୋ ଵି ଧାରା ଅଵ ଦାନଵଂ ହନ୍
ତୁମେ ଚ୍ୟୁତ କଲ, ପଥ ଖୋଲିଲ, ରାସ୍ତା ମୁକ୍ତ କଲ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅବରୋଧ ଭଙ୍ଗ କଲ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କଲ, ଧାରା ଚାଲିଗଲ, ଏବଂ ଦାନବକୁ ହତ୍ୟା କଲ।
ତ୍ଵମୁତ୍ସାଁ ଋତୁଭିର୍ବଦ୍ବଧାନାଁ ଅରଂହ ଊଧଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ଵଜ୍ରିନ୍ । ଅହିଂ ଚିଦୁଗ୍ର ପ୍ରଯୁତଂ ଶଯାନଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ତଵିଷୀମଧତ୍ଥାଃ
ତୁମେ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ନିୟମିତ ସମୟରେ ଅବରୋଧ ଭଙ୍ଗ କଲ; ପାହାଡ଼ର ଥନକୁ ମୁକ୍ତ କଲ; ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପ, ଅନେକ ଚକ୍ର ମେଳି ଶୋଇଥିବା, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ହେ ଉଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ହତ୍ୟା କଲ।
ତ୍ଯସ୍ଯ ଚିନ୍ମହତୋ ନିର୍ମୃଗସ୍ଯ ଵଧର୍ଜଘାନ ତଵିଷୀଭିରିନ୍ଦ୍ରଃ । ଯ ଏକ ଇଦପ୍ରତିର୍ମନ୍ଯମାନ ଆଦସ୍ମାଦନ୍ଯୋ ଅଜନିଷ୍ଟ ତଵ୍ଯାନ୍
ସେଇ ବଡ଼ ଅଜାନା ପଶୁର ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ହତ୍ୟା କଲେ; ଯିଏ ନିଜକୁ ଅପରିମିତ ଭାବିଥିଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଆଉ ଏକ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦେଷାଂ ସ୍ଵଧଯା ମଦନ୍ତଂ ମିହୋ ନପାତଂ ସୁଵୃଧଂ ତମୋଗାମ୍ । ଵୃଷପ୍ରଭର୍ମା ଦାନଵସ୍ଯ ଭାମଂ ଵଜ୍ରେଣ ଵଜ୍ରୀ ନି ଜଘାନ ଶୁଷ୍ଣମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ, ମିହର ସନ୍ତାନ, ଅନ୍ଧକାରରେ ବଡ଼ ହୋଇଥିଲେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ବୃଷଭ ଦାନବ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ହତ୍ୟା କଲେ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦସ୍ଯ କ୍ରତୁଭିର୍ନିଷତ୍ତମମର୍ମଣୋ ଵିଦଦିଦସ୍ଯ ମର୍ମ । ଯଦୀଂ ସୁକ୍ଷତ୍ର ପ୍ରଭୃତା ମଦସ୍ଯ ଯୁଯୁତ୍ସନ୍ତଂ ତମସି ହର୍ମ୍ଯେ ଧାଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କର ଚତୁରାଇରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁର୍ବଳ ସ୍ଥାନକୁ ତୁମେ ଚିହ୍ନଟ କଲ; ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମଦର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଦ୍ବୀକୁ ଘରର ଅନ୍ଧକାରରେ ରଖିଲେ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦିତ୍ଥା କତ୍ପଯଂ ଶଯାନମସୂର୍ଯେ ତମସି ଵାଵୃଧାନମ୍ । ତଂ ଚିନ୍ମନ୍ଦାନୋ ଵୃଷଭଃ ସୁତସ୍ଯୋଚ୍ଚୈରିନ୍ଦ୍ରୋ ଅପଗୂର୍ଯା ଜଘାନ
ଯିଏ ଏଭଳି ଅସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଶୋଇ ଥିଲେ, ବଡ଼ ହେଉଥିଲେ, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ହସି ହସି, ବୃଷଭ ଏବଂ ସୋମ ପିଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରୁ ହତ୍ୟା କଲେ।
ଉଦ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ରୋ ମହତେ ଦାନଵାଯ ଵଧର୍ଯମିଷ୍ଟ ସହୋ ଅପ୍ରତୀତମ୍ । ଯଦୀଂ ଵଜ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତୌ ଦଦାଭ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜନ୍ତୋରଧମଂ ଚକାର
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବଡ଼ ଦାନବ ପାଇଁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ, ଅପରାଜିତ ପ୍ରହାର ଚାହିଲେ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବଜ୍ର ଧରିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ କରିଦେଲେ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦର୍ଣଂ ମଧୁପଂ ଶଯାନମସିନ୍ଵଂ ଵଵ୍ରଂ ମହ୍ଯାଦଦୁଗ୍ରଃ । ଅପାଦମତ୍ରଂ ମହତା ଵଧେନ ନି ଦୁର୍ଯୋଣ ଆଵୃଣଙ୍ମୃଧ୍ରଵାଚମ୍
ଯିଏ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ମଧୁ ପିଉଥିଲେ, ଗୁହାରେ ଶୋଇଥିଲେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କରକୁ, ହେ ଉଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହତ୍ୟା କଲ; ପାଦ ନଥିବା, ହାତ ନଥିବା, ବଡ଼ ପ୍ରହାରରେ ତୁମେ ତାକୁ ଅନ୍ଧକାର ଥାଏ ଫିଙ୍ଗିଦେଲ, ତାଙ୍କର କଥା ଶାନ୍ତ ହେଲା।