ଯୋ ମ ଇତି ପ୍ରଵୋଚତ୍ଯଶ୍ଵମେଧାଯ ସୂରଯେ । ଦଦଦୃଚା ସନିଂ ଯତେ ଦଦନ୍ମେଧାମୃତାଯତେ
ଯିଏ ମୋତେ କହନ୍ତି, 'ଅଶ୍ୱମେଧ ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ନାଥ ପାଇଁ', ସେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ପାଇଁ ସାଥୀ ଦେଉଛନ୍ତି, ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ମା ପରୁଷାଃ ଶତମୁଦ୍ଧର୍ଷଯନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଷଣଃ । ଅଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ଦାନାଃ ସୋମା ଇଵ ତ୍ର୍ଯାଶିରଃ
ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ, ଏକ ଶତ, ଅଶ୍ୱମେଧ ଦାନକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୋମରସ ଭଳି, ତିନି ମୁଣ୍ଡିଆ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଶତଦାଵ୍ନ୍ଯଶ୍ଵମେଧେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । କ୍ଷତ୍ରଂ ଧାରଯତଂ ବୃହଦ୍ଦିଵି ସୂର୍ଯମିଵାଜରମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଅଗ୍ନି, ଶତଦାନ ଅଶ୍ୱମେଧରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରନ୍ତୁ, ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଅମର।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନିର୍ଦିଵି ଶୋଚିରଶ୍ରେତ୍ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙୁଷସମୁର୍ଵିଯା ଵି ଭାତି । ଏତି ପ୍ରାଚୀ ଵିଶ୍ଵଵାରା ନମୋଭିର୍ଦେଵାଁ ଈଳାନା ହଵିଷା ଘୃତାଚୀ
ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି ଆକାଶରେ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ; ଦେବତାମାନେ ହୋମ ଆଶା କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଘୃତ ନେଇ ଆସନ୍ତି।
ସମିଧ୍ଯମାନୋ ଅମୃତସ୍ଯ ରାଜସି ହଵିଷ୍କୃଣ୍ଵନ୍ତଂ ସଚସେ ସ୍ଵସ୍ତଯେ । ଵିଶ୍ଵଂ ସ ଧତ୍ତେ ଦ୍ରଵିଣଂ ଯମିନ୍ଵସ୍ଯାତିଥ୍ଯମଗ୍ନେ ନି ଚ ଧତ୍ତ ଇତ୍ପୁରଃ
ଜଳୁଥିବା ବେଳେ, ତୁମେ ଅମରତ୍ୱର ରାଜା; ଯିଏ ହୋମ କରୁଛି, ସେଠାରେ ଭଲ ହେବା ପାଇଁ ତୁମେ ସାଥ ଦେଉଛ; ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଉଛ, ଏବଂ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଆଗରେ ଆଦର କର।
ଅଗ୍ନେ ଶର୍ଧ ମହତେ ସୌଭଗାଯ ତଵ ଦ୍ଯୁମ୍ନାନ୍ଯୁତ୍ତମାନି ସନ୍ତୁ । ସଂ ଜାସ୍ପତ୍ଯଂ ସୁଯମମା କୃଣୁଷ୍ଵ ଶତ୍ରୂଯତାମଭି ତିଷ୍ଠା ମହାଂସି
ହେ ଅଗ୍ନି, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର; ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା ଆମର ହେଉ; ଆମକୁ ଏକତା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରିବାରରେ ଏକତ୍ର କର, ଶତ୍ରୁମାନେ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେଖାଅ।
ସମିଦ୍ଧସ୍ଯ ପ୍ରମହସୋଽଗ୍ନେ ଵନ୍ଦେ ତଵ ଶ୍ରିଯମ୍ । ଵୃଷଭୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନଵାଁ ଅସି ସମଧ୍ଵରେଷ୍ଵିଧ୍ଯସେ
ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ତୁମର ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରେ; ତୁମେ ଗୌରବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃଷଭ, ଯଜ୍ଞରେ ଜଳିଉଛ।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନ ଆହୁତ ଦେଵାନ୍ଯକ୍ଷି ସ୍ଵଧ୍ଵର । ତ୍ଵଂ ହି ହଵ୍ଯଵାଳସି
ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇ, ତୁମେ ଦେବତାମାନେକୁ ଯଜ୍ଞକୁ ନେଉଛ; କାରଣ ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ହୋମ ଧାରଣ କରୁଥିବା।
ଆ ଜୁହୋତା ଦୁଵସ୍ଯତାଗ୍ନିଂ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ଵୃଣୀଧ୍ଵଂ ହଵ୍ଯଵାହନମ୍
ପବିତ୍ର ମନୋଭାବରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହୁତି ଦିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତୁ; ତାଙ୍କୁ ଆହୁତି ବହନ କରିବା ପାଇଁ ବାଛନ୍ତୁ।
ତ୍ର୍ଯର୍ଯମା ମନୁଷୋ ଦେଵତାତା ତ୍ରୀ ରୋଚନା ଦିଵ୍ଯା ଧାରଯନ୍ତ । ଅର୍ଚନ୍ତି ତ୍ଵା ମରୁତଃ ପୂତଦକ୍ଷାସ୍ତ୍ଵମେଷାମୃଷିରିନ୍ଦ୍ରାସି ଧୀରଃ
ତିନି ଭାବରେ ଅର୍ୟମା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଦେବତାପିତା; ସେ ତିନିଟି ଦିବ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଶୁଦ୍ଧ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ଋଷି ଓ ଧୃଡ଼ ବୀର।
ଅନୁ ଯଦୀଂ ମରୁତୋ ମନ୍ଦସାନମାର୍ଚନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଂ ପପିଵାଂସଂ ସୁତସ୍ଯ । ଆଦତ୍ତ ଵଜ୍ରମଭି ଯଦହିଂ ହନ୍ନପୋ ଯହ୍ଵୀରସୃଜତ୍ସର୍ତଵା ଉ
ଯେତେବେଳେ ମାରୁତମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯିଏ ସୋମରସରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ସର୍ପକୁ ମାରି, ବଡ଼ ପାଣିକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଉତ ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ମରୁତୋ ମେ ଅସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ସୋମସ୍ଯ ସୁଷୁତସ୍ଯ ପେଯାଃ । ତଦ୍ଧି ହଵ୍ଯଂ ମନୁଷେ ଗା ଅଵିନ୍ଦଦହନ୍ନହିଂ ପପିଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ଯ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ମାରୁତମାନେ ଚାହାନ୍ତି ଯେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଲଭାବରେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ; ଏହି ଆହୁତି ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ—ସେ ସର୍ପକୁ ମାରିଲେ ଏବଂ ଏହା ପିଇଲେ।
ଆଦ୍ରୋଦସୀ ଵିତରଂ ଵି ଷ୍କଭାଯତ୍ସଂଵିଵ୍ଯାନଶ୍ଚିଦ୍ଭିଯସେ ମୃଗଂ କଃ । ଜିଗର୍ତିମିନ୍ଦ୍ରୋ ଅପଜର୍ଗୁରାଣଃ ପ୍ରତି ଶ୍ଵସନ୍ତମଵ ଦାନଵଂ ହନ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଅଲଗା କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲେ, ସେମାନେ ମୃଗ ଭଳି ଥିଲେ; ଭୟ ନକରି, ଇନ୍ଦ୍ର ହୁଁକାର ଦେଉଥିବା ଦାନବକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଅଧ କ୍ରତ୍ଵା ମଘଵନ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଦେଵା ଅନୁ ଵିଶ୍ଵେ ଅଦଦୁଃ ସୋମପେଯମ୍ । ଯତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯ ହରିତଃ ପତନ୍ତୀଃ ପୁରଃ ସତୀରୁପରା ଏତଶେ କଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୟାଳୁ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପିବାର ଅଧିକାର ଦେଲେ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ହରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସଦା ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲିଥିଲେ।
ନଵ ଯଦସ୍ଯ ନଵତିଂ ଚ ଭୋଗାନ୍ସାକଂ ଵଜ୍ରେଣ ମଘଵା ଵିଵୃଶ୍ଚତ୍ । ଅର୍ଚନ୍ତୀନ୍ଦ୍ରଂ ମରୁତଃ ସଧସ୍ଥେ ତ୍ରୈଷ୍ଟୁଭେନ ଵଚସା ବାଧତ ଦ୍ଯାମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଏକାଠି ନବଟି ଏବଂ ନବତିଟି ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ମାରୁତମାନେ ସଭାରେ ତ୍ରୈଷ୍ଟୁଭ ଶ୍ଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲେ।
ସଖା ସଖ୍ଯେ ଅପଚତ୍ତୂଯମଗ୍ନିରସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵା ମହିଷା ତ୍ରୀ ଶତାନି । ତ୍ରୀ ସାକମିନ୍ଦ୍ରୋ ମନୁଷଃ ସରାଂସି ସୁତଂ ପିବଦ୍ଵୃତ୍ରହତ୍ଯାଯ ସୋମମ୍
ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ମିତ୍ର ଭଳି, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ତିନି ଶତ ମହିଷକୁ ଭସ୍ମ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ତିନି ସଭାରେ ବୃତ୍ର ହତ୍ୟା ପାଇଁ ସୋମ ପିଲେ।
ତ୍ରୀ ଯଚ୍ଛତା ମହିଷାଣାମଘୋ ମାସ୍ତ୍ରୀ ସରାଂସି ମଘଵା ସୋମ୍ଯାପାଃ । କାରଂ ନ ଵିଶ୍ଵେ ଅହ୍ଵନ୍ତ ଦେଵା ଭରମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଯଦହିଂ ଜଘାନ
ଯେତେବେଳେ ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର କୌଣସି କ୍ଷତି ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ସେ ତିନି ଶତ ମହିଷ ଏବଂ ତିନି ସଭାର ସୋମ ନେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସର୍ପକୁ ମାରିଥିଲେ।
ଉଶନା ଯତ୍ସହସ୍ଯୈରଯାତଂ ଗୃହମିନ୍ଦ୍ର ଜୂଜୁଵାନେଭିରଶ୍ଵୈଃ । ଵନ୍ଵାନୋ ଅତ୍ର ସରଥଂ ଯଯାଥ କୁତ୍ସେନ ଦେଵୈରଵନୋର୍ହ ଶୁଷ୍ଣମ୍
ଯେତେବେଳେ ଉଶନା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ଆଣିଲେ, ତୁମେ ଉତ୍ସାହିତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସିଲେ; ସେଠାରେ, କୁତ୍ସ ଓ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲେ ଏବଂ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ପ୍ରାନ୍ଯଚ୍ଚକ୍ରମଵୃହଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ କୁତ୍ସାଯାନ୍ଯଦ୍ଵରିଵୋ ଯାତଵେଽକଃ । ଅନାସୋ ଦସ୍ଯୂଁରମୃଣୋ ଵଧେନ ନି ଦୁର୍ଯୋଣ ଆଵୃଣଙ୍ମୃଧ୍ରଵାଚଃ
ତୁମେ କୁତ୍ସ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଚକ୍ରକୁ ଆଗକୁ ଘୁରାଇଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏକାକି ଯିବା ପାଇଁ ନୂତନ ପଥ ଖୋଲିଲେ; ତୁମେ ନାକ୍ ବିନା ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଲେ ଏବଂ ଖରାପ କଥା କହୁଥିବାମାନେକୁ ଘରରୁ ଦୂର କଲେ।
ସ୍ତୋମାସସ୍ତ୍ଵା ଗୌରିଵୀତେରଵର୍ଧନ୍ନରନ୍ଧଯୋ ଵୈଦଥିନାଯ ପିପ୍ରୁମ୍ । ଆ ତ୍ଵାମୃଜିଶ୍ଵା ସଖ୍ଯାଯ ଚକ୍ରେ ପଚନ୍ପକ୍ତୀରପିବଃ ସୋମମସ୍ଯ
ଗାଈଁର ଦୁଧ ଭଳି ପ୍ରଶଂସାଗୀତ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଲା, ଇନ୍ଦ୍ର; ବୈଦଥିନ ପାଇଁ ତୁମେ ପିପ୍ରୁକୁ ବଶ କଲେ। ଋଜିଶ୍ୱାନ ତୁମକୁ ମିତ୍ର କଲେ, ଏବଂ ତୁମେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଭାଗ ରାନ୍ଧିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ସୋମ ପିଲେ।
ନଵଗ୍ଵାସଃ ସୁତସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦଶଗ୍ଵାସୋ ଅଭ୍ଯର୍ଚନ୍ତ୍ଯର୍କୈଃ । ଗଵ୍ଯଂ ଚିଦୂର୍ଵମପିଧାନଵନ୍ତଂ ତଂ ଚିନ୍ନରଃ ଶଶମାନା ଅପ ଵ୍ରନ୍
ନବଗ୍ୱମାନେ ସୋମ ଚାପି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଦଶଗ୍ୱମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଚରାଗାହ, ଢାକା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଖୋଲିଦେଲେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ।
କଥୋ ନୁ ତେ ପରି ଚରାଣି ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵୀର୍ଯା ମଘଵନ୍ଯା ଚକର୍ଥ । ଯା ଚୋ ନୁ ନଵ୍ଯା କୃଣଵଃ ଶଵିଷ୍ଠ ପ୍ରେଦୁ ତା ତେ ଵିଦଥେଷୁ ବ୍ରଵାମ
ହେ ଦୟାଳୁ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, କିପରି ମୁଁ ତୁମର ବୀରତା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି? ଏବଂ ଏହି ନୂତନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମ କଣ କରିବ? ଏହି ସମ୍ମିଳନରେ ଏହାକୁ କହ।
ଏତା ଵିଶ୍ଵା ଚକୃଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂର୍ଯପରୀତୋ ଜନୁଷା ଵୀର୍ଯେଣ । ଯା ଚିନ୍ନୁ ଵଜ୍ରିନ୍କୃଣଵୋ ଦଧୃଷ୍ଵାନ୍ନ ତେ ଵର୍ତା ତଵିଷ୍ଯା ଅସ୍ତି ତସ୍ଯାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ କରିଛ; ଜନ୍ମ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଅପୂର୍ବ। ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ସାହସିକ କାମ କରିଛ, ତାହାର ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମ କ୍ରିଯମାଣା ଜୁଷସ୍ଵ ଯା ତେ ଶଵିଷ୍ଠ ନଵ୍ଯା ଅକର୍ମ । ଵସ୍ତ୍ରେଵ ଭଦ୍ରା ସୁକୃତା ଵସୂଯୂ ରଥଂ ନ ଧୀରଃ ସ୍ଵପା ଅତକ୍ଷମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ରଚିତ ଷ୍ଟୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଯେଉଁ ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଯେପରି ଦର୍ଜି ଭଲ ବସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରେ, ସେପରି ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଧନ ପାଇଁ ତୁମ ପାଇଁ ରଥ ତିଆରି କରିଛ।
କ୍ଵ ସ୍ଯ ଵୀରଃ କୋ ଅପଶ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ରଂ ସୁଖରଥମୀଯମାନଂ ହରିଭ୍ଯାମ୍ । ଯୋ ରାଯା ଵଜ୍ରୀ ସୁତସୋମମିଚ୍ଛନ୍ତଦୋକୋ ଗନ୍ତା ପୁରୁହୂତ ଊତୀ
ସେହି ବୀର କେଉଁଠି, କିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ଯିଏ ସହଜରେ ତାଙ୍କର ହରି ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ରଥରେ ଯାଉଛନ୍ତି? ସେ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଚାପିଥିବା ସୋମ ଆଶା କରି, ଅନେକଙ୍କ ଡାକରେ ଦୟାଳୁ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି।
ଅଵାଚଚକ୍ଷଂ ପଦମସ୍ଯ ସସ୍ଵରୁଗ୍ରଂ ନିଧାତୁରନ୍ଵାଯମିଚ୍ଛନ୍ । ଅପୃଚ୍ଛମନ୍ଯାଁ ଉତ ତେ ମ ଆହୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ନରୋ ବୁବୁଧାନା ଅଶେମ
ମୁଁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣର ପଥ ଖୋଜିଲି, ଧନଦାତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ଥାନ ଆଶା କଲି; ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ପଚାରିଲି, ସେମାନେ କହିଲେ: 'ଆମେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଖୋଜି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପାଇଛୁ।'
ପ୍ର ନୁ ଵଯଂ ସୁତେ ଯା ତେ କୃତାନୀନ୍ଦ୍ର ବ୍ରଵାମ ଯାନି ନୋ ଜୁଜୋଷଃ । ଵେଦଦଵିଦ୍ଵାଞ୍ଛୃଣଵଚ୍ଚ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵହତେଽଯଂ ମଘଵା ସର୍ଵସେନଃ
ଏହି ସୋମ ଚାପିବା ବେଳେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କରିଥିବା ଓ ଆମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛୁ। ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏହାକୁ ଜାଣେ, ଅବୁଦ୍ଧିମାନ ମାନେ କେବଳ ଶୁଣନ୍ତି; ସମସ୍ତ ସେନାର ମାଲିକ, ଦାନଶୀଳ ଏହି ଭଗବାନ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସ୍ଥିରଂ ମନଶ୍ଚକୃଷେ ଜାତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵେଷୀଦେକୋ ଯୁଧଯେ ଭୂଯସଶ୍ଚିତ୍ । ଅଶ୍ମାନଂ ଚିଚ୍ଛଵସା ଦିଦ୍ଯୁତୋ ଵି ଵିଦୋ ଗଵାମୂର୍ଵମୁସ୍ରିଯାଣାମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନ୍ମରୁ ତୁମେ ନିଜ ମନକୁ ଦୃଢ଼ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ଏକାକି ଶୃଙ୍ଗାରିତ ହୋଇ ଅନେକଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦଢ଼ି ହୋଇଥିଲେ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ପଥରକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଓ ଉପାସକମାନେ ପାଇଁ ଗାଁମାନଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଖୋଲିଦେଲେ।
ପରୋ ଯତ୍ତ୍ଵଂ ପରମ ଆଜନିଷ୍ଠାଃ ପରାଵତି ଶ୍ରୁତ୍ଯଂ ନାମ ବିଭ୍ରତ୍ । ଅତଶ୍ଚିଦିନ୍ଦ୍ରାଦଭଯନ୍ତ ଦେଵା ଵିଶ୍ଵା ଅପୋ ଅଜଯଦ୍ଦାସପତ୍ନୀଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୂର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାମ ଧାରଣ କରି, ସେଠାରୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭୟ କରିଥିଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ଜଳ ଓ ଦାସମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ତୁଭ୍ଯେଦେତେ ମରୁତଃ ସୁଶେଵା ଅର୍ଚନ୍ତ୍ଯର୍କଂ ସୁନ୍ଵନ୍ତ୍ଯନ୍ଧଃ । ଅହିମୋହାନମପ ଆଶଯାନଂ ପ୍ର ମାଯାଭିର୍ମାଯିନଂ ସକ୍ଷଦିନ୍ଦ୍ରଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଦୟାଳୁ ମାରୁତମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ସୋମ ଅର୍ପଣ କରୁଛନ୍ତି, ମଦ ଢାଳୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଲୁଚିଥିବା ଏବଂ ଚତୁର ସର୍ପକୁ ମାରିଦେଲେ।