ନାସ୍ମୈ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ନ ତନ୍ଯତୁଃ ସିଷେଧ ନ ଯାଂ ମିହମକିରଦ୍ଧ୍ରାଦୁନିଂ ଚ । ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଯଦ୍ଯୁଯୁଧାତେ ଅହିଶ୍ଚୋତାପରୀଭ୍ଯୋ ମଘଵା ଵି ଜିଗ୍ଯେ
ତାଙ୍କୁ ବିଜୁଳି କିମ୍ବା ଗରଜ ରୋକିପାରିଲା ନାହିଁ; ବର୍ଷା କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ପବନ ମଧ୍ୟ ଅଟକାଇପାରିଲା ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସର୍ପ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଲେ।
ଅହେର୍ଯାତାରଂ କମପଶ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ହୃଦି ଯତ୍ତେ ଜଘ୍ନୁଷୋ ଭୀରଗଚ୍ଛତ୍ । ନଵ ଚ ଯନ୍ନଵତିଂ ଚ ସ୍ରଵନ୍ତୀଃ ଶ୍ଯେନୋ ନ ଭୀତୋ ଅତରୋ ରଜାଂସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁ ସର୍ପକୁ ମାରିଥିଲେ, ତାହାର ପଥକୁ ଦେଖ; ଭୟରେ ତାହା ତୁମ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ନବଏ ନଦୀ ବହିଲା, ଭୟଭୀତ ଚିଲିକା ପରି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅଟକି ଯାଇଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯାତୋଽଵସିତସ୍ଯ ରାଜା ଶମସ୍ଯ ଚ ଶୃଙ୍ଗିଣୋ ଵଜ୍ରବାହୁଃ । ସେଦୁ ରାଜା କ୍ଷଯତି ଚର୍ଷଣୀନାମରାନ୍ନ ନେମିଃ ପରି ତା ବଭୂଵ
ଇନ୍ଦ୍ର, ବସିଥିବା ଓ ଅବସିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ରାଜା, ବଜ୍ରଧାରୀ ଶିଂଗାଳୁ ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି; ଶତ୍ରୁମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ଚକ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆବୃତ କଲା।
ଏତାଯାମୋପ ଗଵ୍ଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରମସ୍ମାକଂ ସୁ ପ୍ରମତିଂ ଵାଵୃଧାତି । ଅନାମୃଣଃ କୁଵିଦାଦସ୍ଯ ରାଯୋ ଗଵାଂ କେତଂ ପରମାଵର୍ଜତେ ନଃ
ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଯାଉ, ଯିଏ ଆମ ପ୍ରଭୃତ ଧନ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାନ୍ତି। ସେ ଆମକୁ କୌଣସି ଚତୁରି ଛଡ଼ା ଧନ ଦେଉନ୍ତୁ; ଗାଈଁର ଚିହ୍ନ ଆମକୁ ଦେଖାନ୍ତୁ।
ଉପେଦହଂ ଧନଦାମପ୍ରତୀତଂ ଜୁଷ୍ଟାଂ ନ ଶ୍ଯେନୋ ଵସତିଂ ପତାମି । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନମସ୍ଯନ୍ନୁପମେଭିରର୍କୈର୍ଯ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯୋ ଅସ୍ତି ଯାମନ୍
ମୁଁ ଦାନଶୀଳ, କେବେ ନ ହେବା ଦାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ, ପ୍ରିୟ ନିବାସକୁ ଚିଲିକା ପରି ଯାଇଛି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, କାରଣ ସେ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ଯୋଗ୍ୟ।
ନି ସର୍ଵସେନ ଇଷୁଧୀଁରସକ୍ତ ସମର୍ଯୋ ଗା ଅଜତି ଯସ୍ଯ ଵଷ୍ଟି । ଚୋଷ୍କୂଯମାଣ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂରି ଵାମଂ ମା ପଣିର୍ଭୂରସ୍ମଦଧି ପ୍ରଵୃଦ୍ଧ
ସମସ୍ତ ବାଣ ତିଆରି କରିଥିବା ଧନୁର୍ବାଣୀ, ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ଲୋକ ପାଇଁ ଗାଈଁମାନେ ଚଲାଇଦିଏ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ, ବହୁତ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି; ବ୍ୟାପାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ କରୁନ୍ତୁ।
ଵଧୀର୍ହି ଦସ୍ଯୁଂ ଧନିନଂ ଘନେନଁ ଏକଶ୍ଚରନ୍ନୁପଶାକେଭିରିନ୍ଦ୍ର । ଧନୋରଧି ଵିଷୁଣକ୍ତେ ଵ୍ଯାଯନ୍ନଯଜ୍ଵାନଃ ସନକାଃ ପ୍ରେତିମୀଯୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଧନବାନ୍ ଶତ୍ରୁକୁ ତୁମର ଘନ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ, ଏକାକି ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଲେ। ଧନକୁ ଭାଙ୍ଗି ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ; ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁନାହାନ୍ତି, ସେହି ପୁରାତନମାନେ ନଶ୍ୱରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ପରା ଚିଚ୍ଛୀର୍ଷା ଵଵୃଜୁସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯଜ୍ଵାନୋ ଯଜ୍ଵଭି ସ୍ପର୍ଧମାନାଃ । ପ୍ର ଯଦ୍ଦିଵୋ ହରିଵ ସ୍ଥାତରୁଗ୍ର ନିରଵ୍ରତାଁ ଅଧମୋ ରୋଦସ୍ଯୋଃ
ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ସେହି ଯଜ୍ଞ ବିହୀନମାନେ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନମ୍ର ହେଲେ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଦିଗନ୍ତରେ ଦୃଢ଼ ହେଇ ଦଁଡ଼ିଲେ, ନୀତିହୀନମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ତଳକୁ ଯାଇପଡ଼ିଲେ।
ଅଯୁଯୁତ୍ସନ୍ନନଵଦ୍ଯସ୍ଯ ସେନାମଯାତଯନ୍ତ କ୍ଷିତଯୋ ନଵଗ୍ଵାଃ । ଵୃଷାଯୁଧୋ ନ ଵଧ୍ରଯୋ ନିରଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଵଦ୍ଭିରିନ୍ଦ୍ରାଚ୍ଚିତଯନ୍ତ ଆଯନ୍
ଅପରାଧହୀନମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ନବ ଗାୟକ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ। ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବଳିଅଠା ବଳଦ ପରି ଦୁର୍ବଳମାନେ ବାହାରିଗଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାଇ ଗାଇ ତାଙ୍କ ନିଜ ଘରକୁ ଖୁସିରେ ଫେରିଲେ।
ତ୍ଵମେତାନ୍ରୁଦତୋ ଜକ୍ଷତଶ୍ଚାଯୋଧଯୋ ରଜସ ଇନ୍ଦ୍ର ପାରେ । ଅଵାଦହୋ ଦିଵ ଆ ଦସ୍ଯୁମୁଚ୍ଚା ପ୍ର ସୁନ୍ଵତ ସ୍ତୁଵତଃ ଶଂସମାଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଓ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା, ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେଉଁମାନେ ଦୂର ଦିଗରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଉପରେ ଜିତିଗଲେ। ତୁମେ ଦାସକୁ ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ପକାଇଦେଲେ; ଯିଏ ଦ୍ରବ୍ୟ ଚାପି ଓ ସ୍ତୁତି କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ମହିମା ଦେଉଛ।
ଚକ୍ରାଣାସଃ ପରୀଣହଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ହିରଣ୍ଯେନ ମଣିନା ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ନ ହିନ୍ଵାନାସସ୍ତିତିରୁସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପରି ସ୍ପଶୋ ଅଦଧାତ୍ସୂର୍ଯେଣ
ସେମାନେ ସୁନାର ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ଚଳିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଶ୍ମି ରଖିଲେ।
ପରି ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଉଭେ ଅବୁଭୋଜୀର୍ମହିନା ଵିଶ୍ଵତଃ ସୀମ୍ । ଅମନ୍ଯମାନାଁ ଅଭି ମନ୍ଯମାନୈର୍ନିର୍ବ୍ରହ୍ମଭିରଧମୋ ଦସ୍ଯୁମିନ୍ଦ୍ର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ମହିମାରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘେରିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଭିମାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ତଳକୁ କରିଦେଲେ।
ନ ଯେ ଦିଵଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅନ୍ତମାପୁର୍ନ ମାଯାଭିର୍ଧନଦାଂ ପର୍ଯଭୂଵନ୍ । ଯୁଜଂ ଵଜ୍ରଂ ଵୃଷଭଶ୍ଚକ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନିର୍ଜ୍ଯୋତିଷା ତମସୋ ଗା ଅଦୁକ୍ଷତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଧନଦାତାକୁ ତାଙ୍କର ଚତୁରି ଦ୍ୱାରା ଘେରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଳିଅଠା ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଗାଈଁମାନେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଅନୁ ସ୍ଵଧାମକ୍ଷରନ୍ନାପୋ ଅସ୍ଯାଵର୍ଧତ ମଧ୍ଯ ଆ ନାଵ୍ଯାନାମ୍ । ସଧ୍ରୀଚୀନେନ ମନସା ତମିନ୍ଦ୍ର ଓଜିଷ୍ଠେନ ହନ୍ମନାହନ୍ନଭି ଦ୍ଯୂନ୍
ପାଣି ତାଙ୍କର ନିଜ ଗତିରେ ବହିଲା, ଓ ନୌକାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଢ଼ିଗଲା। ଏକତା ମନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ମାରି ଜିତିଲେ।
ନ୍ଯାଵିଧ୍ଯଦିଲୀବିଶସ୍ଯ ଦୃଳ୍ହା ଵି ଶୃଙ୍ଗିଣମଭିନଚ୍ଛୁଷ୍ଣମିନ୍ଦ୍ରଃ । ଯାଵତ୍ତରୋ ମଘଵନ୍ଯାଵଦୋଜୋ ଵଜ୍ରେଣ ଶତ୍ରୁମଵଧୀଃ ପୃତନ୍ଯୁମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଦିଳୀପଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ଭେଦିଦେଲେ, ଶିଂଗାଳୁ ଦାନବ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତନ୍ୟୁକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଅଭି ସିଧ୍ମୋ ଅଜିଗାଦସ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଵି ତିଗ୍ମେନ ଵୃଷଭେଣା ପୁରୋଽଭେତ୍ । ସଂ ଵଜ୍ରେଣାସୃଜଦ୍ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ର ସ୍ଵାଂ ମତିମତିରଚ୍ଛାଶଦାନଃ
ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲା; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଳଦ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁରମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାଧାକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ; ତାଙ୍କର ନିଜ ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଦାନକୁ ଆଣିଲା।
ଆଵଃ କୁତ୍ସମିନ୍ଦ୍ର ଯସ୍ମିଞ୍ଚାକନ୍ପ୍ରାଵୋ ଯୁଧ୍ଯନ୍ତଂ ଵୃଷଭଂ ଦଶଦ୍ଯୁମ୍ । ଶଫଚ୍ଯୁତୋ ରେଣୁର୍ନକ୍ଷତ ଦ୍ଯାମୁଚ୍ଛ୍ଵୈତ୍ରେଯୋ ନୃଷାହ୍ଯାଯ ତସ୍ଥୌ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୁତ୍ସଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଶଦ୍ୟୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଖୁରରେ ଉଡ଼ିଥିବା ଧୂଳି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ ପାରିଲାନି, ଏବଂ ଉଶ୍ବିତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ମଣିଷଙ୍କ ଜୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।
ଆଵଃ ଶମଂ ଵୃଷଭଂ ତୁଗ୍ର୍ଯାସୁ କ୍ଷେତ୍ରଜେଷେ ମଘଵଞ୍ଛ୍ଵିତ୍ର୍ଯଂ ଗାମ୍ । ଜ୍ଯୋକ୍ଚିଦତ୍ର ତସ୍ଥିଵାଂସୋ ଅକ୍ରଞ୍ଛତ୍ରୂଯତାମଧରା ଵେଦନାକଃ
ମଘବାନ୍, ତୁମେ ତୁଗ୍ରମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶମଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ର ପାଇଁ ହୋଇଥିବା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଶ୍ୱିତ୍ରି ଗାୟକୁ ମଧ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ। ସେମାନେ ଦିନରେ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଲେ, ପକ୍ଷେପାତୀ ଶତ୍ରୁମାନେ ତଳେ ପଡ଼ି ନିଜ ହାର ଦେଖିଲେ।
ତ୍ରିଶ୍ଚିନ୍ନୋ ଅଦ୍ଯା ଭଵତଂ ନଵେଦସା ଵିଭୁର୍ଵାଂ ଯାମ ଉତ ରାତିରଶ୍ଵିନା । ଯୁଵୋର୍ହି ଯନ୍ତ୍ରଂ ହିମ୍ଯେଵ ଵାସସୋଽଭ୍ଯାଯଂସେନ୍ଯା ଭଵତଂ ମନୀଷିଭିଃ
ଆଜି ତୁମେ ତିନିଚକା ରଥରେ ଆସ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ତୁମର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଦାୟା ନେଇ। ତୁମର ଯନ୍ତ୍ର ହିମର ପୋଶାକ ପରି, ଜଣେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହ ତାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତ୍ରଯଃ ପଵଯୋ ମଧୁଵାହନେ ରଥେ ସୋମସ୍ଯ ଵେନାମନୁ ଵିଶ୍ଵ ଇଦ୍ଵିଦୁଃ । ତ୍ରଯ ସ୍କମ୍ଭାସ ସ୍କଭିତାସ ଆରଭେ ତ୍ରିର୍ନକ୍ତଂ ଯାଥସ୍ତ୍ରିର୍ଵଶ୍ଵିନା ଦିଵା
ତିନିଟି ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ମଧୁ ଭରା ରଥକୁ ଟାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସୋମର ସୁର ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି। ତିନିଟି ଦୃଢ଼ ଖୁଟି ଆରମ୍ଭରେ ରହିଛି, ତୁମେ ତିନି ରାତି ଓ ତିନି ଦିନ ଯାତ୍ରା କର, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ।
ସମାନେ ଅହନ୍ତ୍ରିରଵଦ୍ଯଗୋହନା ତ୍ରିରଦ୍ଯ ଯଜ୍ଞଂ ମଧୁନା ମିମିକ୍ଷତମ୍ । ତ୍ରିର୍ଵାଜଵତୀରିଷୋ ଅଶ୍ଵିନା ଯୁଵଂ ଦୋଷା ଅସ୍ମଭ୍ଯମୁଷସଶ୍ଚ ପିନ୍ଵତମ୍
ସେଇ ଦିନରେ ତିନିଥର ତୁମେ ଦୋଷରହିତ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ, ତିନିଥର ମଧୁର ହବି ଚାଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ତିନିଥର ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଭାତ ଓ ଦିନ ଆସିଲେ ଉପହାର ଦେଉଛ।
ତ୍ରିର୍ଵର୍ତିର୍ଯାତଂ ତ୍ରିରନୁଵ୍ରତେ ଜନେ ତ୍ରିଃ ସୁପ୍ରାଵ୍ଯେ ତ୍ରେଧେଵ ଶିକ୍ଷତମ୍ । ତ୍ରିର୍ନାନ୍ଦ୍ଯଂ ଵହତମଶ୍ଵିନା ଯୁଵଂ ତ୍ରିଃ ପୃକ୍ଷୋ ଅସ୍ମେ ଅକ୍ଷରେଵ ପିନ୍ଵତମ୍
ତିନିଥର ତୁମେ ଚକ୍ରାକାର ଯାତ୍ରା କର, ତିନିଥର ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛ, ତିନିଥର ଉତ୍ତମ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଛ, ଯେପରି ତିନିଗୁଣ ମାପରେ। ତିନିଥର ଆନନ୍ଦ ଆଣ, ତିନିଥର ଅଶେଷ ଝରଣା ପରି ଆମ ପାଇଁ ଧାରା ଝରାଅ।
ତ୍ରିର୍ନୋ ରଯିଂ ଵହତମଶ୍ଵିନା ଯୁଵଂ ତ୍ରିର୍ଦେଵତାତା ତ୍ରିରୁତାଵତଂ ଧିଯଃ । ତ୍ରିଃ ସୌଭଗତ୍ଵଂ ତ୍ରିରୁତ ଶ୍ରଵାଂସି ନସ୍ତ୍ରିଷ୍ଠଂ ଵାଂ ସୂରେ ଦୁହିତା ରୁହଦ୍ରଥମ୍
ତିନିଥର ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଆଣ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ତିନିଥର ଦେବତା ଭାବେ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ତିନିଥର ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଓ କୀର୍ତି ଦିଅ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ରଥ ଟାଣେ, ସେଠାକୁ ଆସ।
ତ୍ରିର୍ନୋ ଅଶ୍ଵିନା ଦିଵ୍ଯାନି ଭେଷଜା ତ୍ରିଃ ପାର୍ଥିଵାନି ତ୍ରିରୁ ଦତ୍ତମଦ୍ଭ୍ଯଃ । ଓମାନଂ ଶଂଯୋର୍ମମକାଯ ସୂନଵେ ତ୍ରିଧାତୁ ଶର୍ମ ଵହତଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ
ତିନିଥର ଦିବ୍ୟ ଔଷଧ ଆଣ, ତିନିଥର ପୃଥିବୀର ଔଷଧ ଆଣ, ତିନିଥର ଜଳରୁ ମିଳୁଥିବା ଔଷଧ ଦିଅ। ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଣ, ଏବଂ ତିନିଗୁଣ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ହେ ଶୁଭର ଠାକୁର।
ତ୍ରିର୍ନୋ ଅଶ୍ଵିନା ଯଜତା ଦିଵେଦିଵେ ପରି ତ୍ରିଧାତୁ ପୃଥିଵୀମଶାଯତମ୍ । ତିସ୍ରୋ ନାସତ୍ଯା ରଥ୍ଯା ପରାଵତ ଆତ୍ମେଵ ଵାତଃ ସ୍ଵସରାଣି ଗଚ୍ଛତମ୍
ତିନିଥର ଦିନେ ଦିନେ ଆରାଧନା ହେଉ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ। ତିନିଗୁଣ ପୃଥିବୀ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ। ତିନିଟି ରଥ ଦୂର ମାର୍ଗରେ ଯାଉଛି, ହେ ନାସତ୍ୟ, ବାତାସ ପରି ତୁମ ଆତ୍ମା ତୁମ ସହୋଦରୀଙ୍କୁ ଯାଉଛି।
ତ୍ରିରଶ୍ଵିନା ସିନ୍ଧୁଭିଃ ସପ୍ତମାତୃଭିସ୍ତ୍ରଯ ଆହାଵାସ୍ତ୍ରେଧା ହଵିଷ୍କୃତମ୍ । ତିସ୍ରଃ ପୃଥିଵୀରୁପରି ପ୍ରଵା ଦିଵୋ ନାକଂ ରକ୍ଷେଥେ ଦ୍ଯୁଭିରକ୍ତୁଭିର୍ହିତମ୍
ତିନିଥର ଅଶ୍ୱିନୀ, ସାତ ନଦୀ ଓ ସେମାନଙ୍କର ମାଆମାନେ ସହିତ ଆସ, ତିନିଥର ଡାକ ଓ ତିନିଗୁଣ ହବି ତିଆରି। ଉପରେ ତିନିଟି ପୃଥିବୀ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ତୁମେ ଦିନ ଓ ରାତି ସହ ଦିବ୍ୟ ଶିଖରକୁ ରକ୍ଷା କର।
କ୍ଵ ତ୍ରୀ ଚକ୍ରା ତ୍ରିଵୃତୋ ରଥସ୍ଯ କ୍ଵ ତ୍ରଯୋ ଵନ୍ଧୁରୋ ଯେ ସନୀଳାଃ । କଦା ଯୋଗୋ ଵାଜିନୋ ରାସଭସ୍ଯ ଯେନ ଯଜ୍ଞଂ ନାସତ୍ଯୋପଯାଥଃ
ତୁମର ତିନିଟି ଚକା ଥିବା ରଥ କେଉଁଠି? ତିନିଟି ଦୃଢ଼ ଆସନ କେଉଁଠି? ତୁମେ ତୀବ୍ର ଗଧା ସହିତ କେବେ ଏକତ୍ର ହେବ? ଯାହା ଦ୍ୱାରା ହେ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ।
ଆ ନାସତ୍ଯା ଗଚ୍ଛତଂ ହୂଯତେ ହଵିର୍ମଧ୍ଵଃ ପିବତଂ ମଧୁପେଭିରାସଭିଃ । ଯୁଵୋର୍ହି ପୂର୍ଵଂ ସଵିତୋଷସୋ ରଥମୃତାଯ ଚିତ୍ରଂ ଘୃତଵନ୍ତମିଷ୍ଯତି
ଆସ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ତୁମ ପାଇଁ ହବି ଡାକାଯାଉଛି। ମଧୁ ପିଅ, ମଧୁ ପ୍ରିୟ ଗଧାମାନେ ସହିତ। ତୁମର ଘୃତ ଭରା ରଥକୁ ପ୍ରଭାତମାନେ ଧର୍ମିକଙ୍କ ପାଇଁ ଚାହାଁନ୍ତି।
ଆ ନାସତ୍ଯା ତ୍ରିଭିରେକାଦଶୈରିହ ଦେଵେଭିର୍ଯାତଂ ମଧୁପେଯମଶ୍ଵିନା । ପ୍ରାଯୁସ୍ତାରିଷ୍ଟଂ ନୀ ରପାଂସି ମୃକ୍ଷତଂ ସେଧତଂ ଦ୍ଵେଷୋ ଭଵତଂ ସଚାଭୁଵା
ତିନି ଓ ଏଗାରୋଟି ଦେବତା ସହ ଏଠାକୁ ଆସ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ମଧୁର ପାନ ପାଇଁ। ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାର କରାଅ, ପାପ ଦୂର କର, ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କର, ଏବଂ ସହଯାତ୍ରୀ ହେଉ।
ଆ ନୋ ଅଶ୍ଵିନା ତ୍ରିଵୃତା ରଥେନାର୍ଵାଞ୍ଚଂ ରଯିଂ ଵହତଂ ସୁଵୀରମ୍ । ଶୃଣ୍ଵନ୍ତା ଵାମଵସେ ଜୋହଵୀମି ଵୃଧେ ଚ ନୋ ଭଵତଂ ଵାଜସାତୌ
ତୁମର ତିନିଚକା ରଥରେ ନିକଟକୁ ଆସ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆମକୁ ଧନ ଓ ପ୍ରବଳ ସନ୍ତାନ ଦିଅ। ଆମର ଡାକ ଶୁଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ହେଉ।