ଜନସ୍ଯ ଗୋପା ଅଜନିଷ୍ଟ ଜାଗୃଵିରଗ୍ନିଃ ସୁଦକ୍ଷଃ ସୁଵିତାଯ ନଵ୍ଯସେ । ଘୃତପ୍ରତୀକୋ ବୃହତା ଦିଵିସ୍ପୃଶା ଦ୍ଯୁମଦ୍ଵି ଭାତି ଭରତେଭ୍ଯଃ ଶୁଚିଃ
ଲୋକଙ୍କର ଜାଗରୁକ ରକ୍ଷକ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଅଗ୍ନି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସଦା ଜାଗିଥିବା, ନୂତନ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ; ଘୃତରେ ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ସହିତ, ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ, ତେଜରେ ଚମକୁଥିବା, ପୂଜାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁଂ ପ୍ରଥମଂ ପୁରୋହିତମଗ୍ନିଂ ନରସ୍ତ୍ରିଷଧସ୍ଥେ ସମୀଧିରେ । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଦେଵୈଃ ସରଥଂ ସ ବର୍ହିଷି ସୀଦନ୍ନି ହୋତା ଯଜଥାଯ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ ଭାବରେ, ପ୍ରଥମ ପୁରୋହିତ ଅଗ୍ନିକୁ, ଲୋକମାନେ ତିନି ଅଲ୍ତାରରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଛନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ ସହିତ, ସେ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ହୋତା ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦକ୍ଷ।
ଅସମ୍ମୃଷ୍ଟୋ ଜାଯସେ ମାତ୍ରୋଃ ଶୁଚିର୍ମନ୍ଦ୍ରଃ କଵିରୁଦତିଷ୍ଠୋ ଵିଵସ୍ଵତଃ । ଘୃତେନ ତ୍ଵାଵର୍ଧଯନ୍ନଗ୍ନ ଆହୁତ ଧୂମସ୍ତେ କେତୁରଭଵଦ୍ଦିଵି ଶ୍ରିତଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅପରିଷ୍କୃତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ମାତାମାନଙ୍କରୁ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଉଠିଛ; ଘୃତରେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେବାବେଳେ, ତୁମ ଧୂଆଁ ଆକାଶରେ ଚିହ୍ନ ଭାବରେ ଥିଲା।
ଅଗ୍ନିର୍ନୋ ଯଜ୍ଞମୁପ ଵେତୁ ସାଧୁଯାଗ୍ନିଂ ନରୋ ଵି ଭରନ୍ତେ ଗୃହେଗୃହେ । ଅଗ୍ନିର୍ଦୂତୋ ଅଭଵଦ୍ଧଵ୍ଯଵାହନୋଽଗ୍ନିଂ ଵୃଣାନା ଵୃଣତେ କଵିକ୍ରତୁମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଆସ; ଲୋକମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଅଗ୍ନିକୁ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ପ୍ରେରକ ଓ ହବି ଉଠାଇବା ହୋଇଛି; ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଚୟନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦକ୍ଷତା ଚୟନ କରନ୍ତି।
ତୁଭ୍ଯେଦମଗ୍ନେ ମଧୁମତ୍ତମଂ ଵଚସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମନୀଷା ଇଯମସ୍ତୁ ଶଂ ହୃଦେ । ତ୍ଵାଂ ଗିରଃ ସିନ୍ଧୁମିଵାଵନୀର୍ମହୀରା ପୃଣନ୍ତି ଶଵସା ଵର୍ଧଯନ୍ତି ଚ
ଅଗ୍ନି, ଏହି ସବୁଠୁ ମଧୁର ଉକ୍ତି ତୁମ ପାଇଁ, ଏହି ଚିନ୍ତା ତୁମ ପାଇଁ, ଏହା ହୃଦୟରେ ଶୁଭ ଆଣିଦିଅ; ତୁମେ ନଦୀ ଓ ବଡ଼ ଭୂମି ଭଳି, ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ପୂରିଯାଉଛ, ଏବଂ ବଢ଼ିଯାଉଛ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଅଙ୍ଗିରସୋ ଗୁହା ହିତମନ୍ଵଵିନ୍ଦଞ୍ଛିଶ୍ରିଯାଣଂ ଵନେଵନେ । ସ ଜାଯସେ ମଥ୍ଯମାନଃ ସହୋ ମହତ୍ତ୍ଵାମାହୁଃ ସହସସ୍ପୁତ୍ରମଙ୍ଗିରଃ
ଅଗ୍ନି, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ତୁମକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କାଠରେ ଚମକୁଥିଲେ; ତୁମେ ମଥିବା ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ସେମାନେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର ଭାବରେ ଡାକନ୍ତି, ଅଙ୍ଗିରସ।
ପ୍ରାଗ୍ନଯେ ବୃହତେ ଯଜ୍ଞିଯାଯ ଋତସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣେ ଅସୁରାଯ ମନ୍ମ । ଘୃତଂ ନ ଯଜ୍ଞ ଆସ୍ଯେ ସୁପୂତଂ ଗିରଂ ଭରେ ଵୃଷଭାଯ ପ୍ରତୀଚୀମ୍
ବଡ଼ ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ସତ୍ୟର ବୃଷ, ଶାସକ ପାଇଁ ମୁଁ ମୋର ଷ୍ଟୁତି ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛି; ଘୃତ ଭଳି, ଶୁଦ୍ଧ ଗୀତ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ, ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଯାଉ।
ଋତଂ ଚିକିତ୍ଵ ଋତମିଚ୍ଚିକିଦ୍ଧ୍ଯୃତସ୍ଯ ଧାରା ଅନୁ ତୃନ୍ଧି ପୂର୍ଵୀଃ । ନାହଂ ଯାତୁଂ ସହସା ନ ଦ୍ଵଯେନ ଋତଂ ସପାମ୍ଯରୁଷସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ
ସତ୍ୟକୁ ଜାଣି, ସତ୍ୟକୁ ଚାହିଁ, ପୁରୁଣା ସତ୍ୟର ଧାରାକୁ ଅନୁସର; ମୁଁ ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ଚତୁର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ—ମୁଁ ଲାଲ ମହାବୃଷର ସତ୍ୟକୁ ଚାହେଁ।
କଯା ନୋ ଅଗ୍ନ ଋତଯନ୍ନୃତେନ ଭୁଵୋ ନଵେଦା ଉଚଥସ୍ଯ ନଵ୍ଯଃ । ଵେଦା ମେ ଦେଵ ଋତୁପା ଋତୂନାଂ ନାହଂ ପତିଂ ସନିତୁରସ୍ଯ ରାଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ କେମିତି ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଆମର ନୂତନ ସ୍ତୁତିକୁ ଜାଣିପାରୁଛ? ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ଋତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହି ଲାଭ ହେବା ଧନର ମାଲିକ କିଏ, ତାହା ଜାଣେନି।
କେ ତେ ଅଗ୍ନେ ରିପଵେ ବନ୍ଧନାସଃ କେ ପାଯଵଃ ସନିଷନ୍ତ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଃ । କେ ଧାସିମଗ୍ନେ ଅନୃତସ୍ଯ ପାନ୍ତି କ ଆସତୋ ଵଚସଃ ସନ୍ତି ଗୋପାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ କିଏ ବନ୍ଧିବା ଲୋକ? କିଏ ତୁମର ରକ୍ଷକ, ଯେଉଁମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଧନ ଆଣନ୍ତି? କିଏ ଅସତ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି? ଏବଂ କିଏ ସତ୍ୟବାଦୀଙ୍କର କଥାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି?
ସଖାଯସ୍ତେ ଵିଷୁଣା ଅଗ୍ନ ଏତେ ଶିଵାସଃ ସନ୍ତୋ ଅଶିଵା ଅଭୂଵନ୍ । ଅଧୂର୍ଷତ ସ୍ଵଯମେତେ ଵଚୋଭିରୃଜୂଯତେ ଵୃଜିନାନି ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସଙ୍ଗୀମାନେ ବିଭାଜିତ; କେହି ଶୁଭ, କେହି ଅଶୁଭ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ମୁଖରେ ସତ୍ୟ କହିଲେ ମଧ୍ୟ, କାମରେ ଅସତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।
ଯସ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ନମସା ଯଜ୍ଞମୀଟ୍ଟ ଋତଂ ସ ପାତ୍ଯରୁଷସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ । ତସ୍ଯ କ୍ଷଯଃ ପୃଥୁରା ସାଧୁରେତୁ ପ୍ରସର୍ସ୍ରାଣସ୍ଯ ନହୁଷସ୍ଯ ଶେଷଃ
ଯିଏ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଲାଲ ଉଠକୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ନହୁଷଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଗୃହ ସ୍ଥିର ରହୁ।
ଅର୍ଚନ୍ତସ୍ତ୍ଵା ହଵାମହେଽର୍ଚନ୍ତଃ ସମିଧୀମହି । ଅଗ୍ନେ ଅର୍ଚନ୍ତ ଊତଯେ
ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଡାକୁଛୁ, ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଆଗୁନି ଜାଳୁଛୁ। ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କର।
ଅଗ୍ନେ ସ୍ତୋମଂ ମନାମହେ ସିଧ୍ରମଦ୍ଯ ଦିଵିସ୍ପୃଶଃ । ଦେଵସ୍ଯ ଦ୍ରଵିଣସ୍ଯଵଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନ କରୁଛୁ, ଆଜି ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଆକାଶକୁ ଛୁଉଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ଧନ ଆଣିଦିଅ।
ଅଗ୍ନିର୍ଜୁଷତ ନୋ ଗିରୋ ହୋତା ଯୋ ମାନୁଷେଷ୍ଵା । ସ ଯକ୍ଷଦ୍ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ଅଗ୍ନି, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ହୋତା, ସେ ଆମର କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ; ସେ ଦେବମଣ୍ଡଳକୁ ପୂଜା କରୁନ୍ତୁ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ସପ୍ରଥା ଅସି ଜୁଷ୍ଟୋ ହୋତା ଵରେଣ୍ଯଃ । ତ୍ଵଯା ଯଜ୍ଞଂ ଵି ତନ୍ଵତେ
ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ବରଣୀୟ ହୋତା; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଵାଜସାତମଂ ଵିପ୍ରା ଵର୍ଧନ୍ତି ସୁଷ୍ଟୁତମ୍ । ସ ନୋ ରାସ୍ଵ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଭାବ ଦିଅ।
ଅଗ୍ନେ ନେମିରରାଁ ଇଵ ଦେଵାଁସ୍ତ୍ଵଂ ପରିଭୂରସି । ଆ ରାଧଶ୍ଚିତ୍ରମୃଞ୍ଜସେ
ଅଗ୍ନି, ଚକ୍ରର ଧାର ନଥିବା ପରି, ତୁମେ ଦେବତାମାନେଠାରୁ ଉପରେ। ତୁମେ ଚମତ୍କାର ଦାନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।
ଅଗ୍ନିଂ ସ୍ତୋମେନ ବୋଧଯ ସମିଧାନୋ ଅମର୍ତ୍ଯମ୍ । ହଵ୍ଯା ଦେଵେଷୁ ନୋ ଦଧତ୍
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଜାଗ୍ରୁତ କର, ଜଳାଇଦିଅ, ଅମର। ଆମର ହବ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖ।
ତମଧ୍ଵରେଷ୍ଵୀଳତେ ଦେଵଂ ମର୍ତା ଅମର୍ତ୍ଯମ୍ । ଯଜିଷ୍ଠଂ ମାନୁଷେ ଜନେ
ଯଜ୍ଞରେ, ମଣିଷମାନେ ସେହି ଦେବତା, ଅମର, ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ତଂ ହି ଶଶ୍ଵନ୍ତ ଈଳତେ ସ୍ରୁଚା ଦେଵଂ ଘୃତଶ୍ଚୁତା । ଅଗ୍ନିଂ ହଵ୍ଯାଯ ଵୋଳ୍ହଵେ
ନିଶ୍ଚୟ, ସେମାନେ ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଘିଅ ଭରା ଛାମଚରେ ସଦା ପୂଜନ୍ତି—ଅଗ୍ନି, ଆହୁତି ନେବାକୁ।
ଅଗ୍ନିର୍ଜାତୋ ଅରୋଚତ ଘ୍ନନ୍ଦସ୍ଯୂଞ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ତମଃ । ଅଵିନ୍ଦଦ୍ଗା ଅପଃ ସ୍ଵଃ
ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଦାସ୍ୟୁମାନେ ଓ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆଲୋକରେ ନଷ୍ଟ କଲେ। ସେ ଗାଁ, ପାଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ।
ଅଗ୍ନିମୀଳେନ୍ଯଂ କଵିଂ ଘୃତପୃଷ୍ଠଂ ସପର୍ଯତ । ଵେତୁ ମେ ଶୃଣଵଦ୍ଧଵମ୍
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଦୃଷ୍ଟା, ଘିଅ ମୁହଁ ଥିବାକୁ ପୂଜା କର। ସେ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନିଂ ଘୃତେନ ଵାଵୃଧୁ ସ୍ତୋମେଭିର୍ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିମ୍ । ସ୍ଵାଧୀଭିର୍ଵଚସ୍ଯୁଭିଃ
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଘିଅ ଓ ଗୀତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରାଯାଇଛି, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାୟକ, ନିଜେ ଚୟନିତ କଥାରେ।
ପ୍ର ଵେଧସେ କଵଯେ ଵେଦ୍ଯାଯ ଗିରଂ ଭରେ ଯଶସେ ପୂର୍ଵ୍ଯାଯ । ଘୃତପ୍ରସତ୍ତୋ ଅସୁରଃ ସୁଶେଵୋ ରାଯୋ ଧର୍ତା ଧରୁଣୋ ଵସ୍ଵୋ ଅଗ୍ନିଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ, କବି, ଜଣାଯିବା ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ, ପୁରୁଣା ଗୀତ ଯଶ ପାଇଁ ଆମେ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛୁ। ଘିଅରେ ଉତ୍ଥାପିତ, ଦୟାଳୁ ଅସୁର, ଧନର ଧାରକ, ଧନର ରକ୍ଷକ ଅଗ୍ନି।
ଋତେନ ଋତଂ ଧରୁଣଂ ଧାରଯନ୍ତ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଶାକେ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ଦିଵୋ ଧର୍ମନ୍ଧରୁଣେ ସେଦୁଷୋ ନୄଞ୍ଜାତୈରଜାତାଁ ଅଭି ଯେ ନନକ୍ଷୁଃ
ସତ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ଓ ଆଧାରକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ଶକ୍ତିରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ। ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଓ ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ନୀତିକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି।
ଅଙ୍ହୋଯୁଵସ୍ତନ୍ଵସ୍ତନ୍ଵତେ ଵି ଵଯୋ ମହଦ୍ଦୁଷ୍ଟରଂ ପୂର୍ଵ୍ଯାଯ । ସ ସଂଵତୋ ନଵଜାତସ୍ତୁତୁର୍ଯାତ୍ସିଙ୍ହଂ ନ କ୍ରୁଦ୍ଧମଭିତଃ ପରି ଷ୍ଠୁଃ
ତୁମେ ଯୁବା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଏବଂ ଦୁର୍ଗମ ପଥକୁ ପ୍ରସାରିତ କରୁଛ, ପୁରୁଣା ଜଣେ ପାଇଁ ଏହି ରାସ୍ତା ଖୋଲିଦେଉଛ। ସେ, ନବଜାତ ହୋଇ, ଦୃତଗତିରେ ଚାଲିଯାଉଛି, ରାଗିଥିବା ସିଂହ ଭଳି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘୂରିଘୂରି ଚାଲିଯାଉଛି।
ମାତେଵ ଯଦ୍ଭରସେ ପପ୍ରଥାନୋ ଜନଂଜନଂ ଧାଯସେ ଚକ୍ଷସେ ଚ । ଵଯୋଵଯୋ ଜରସେ ଯଦ୍ଦଧାନଃ ପରି ତ୍ମନା ଵିଷୁରୂପୋ ଜିଗାସି
ମାଆ ଭଳି, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କର, ବଢ଼ାଉଛ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ରକ୍ଷା କର। ତୁମେ ଯୁବା ଓ ବୃଦ୍ଧତ୍ୱକୁ ଧାରଣ କର, ନିଜ ରୂପ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଵାଜୋ ନୁ ତେ ଶଵସସ୍ପାତ୍ଵନ୍ତମୁରୁଂ ଦୋଘଂ ଧରୁଣଂ ଦେଵ ରାଯଃ । ପଦଂ ନ ତାଯୁର୍ଗୁହା ଦଧାନୋ ମହୋ ରାଯେ ଚିତଯନ୍ନତ୍ରିମସ୍ପଃ
ତୁମର ଶକ୍ତି ଆମକୁ ବିପୁଳ, ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ଧନ୍ୟ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦିଅ, ହେ ଦେବତା, ଆମ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ। ବାପା ଭଳି, ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ନିଜ ପାଦ ରଖ, ବଡ଼ ଧନ ଚିହ୍ନଟ କର, କେବେ ବି ବିଫଳ ହୁଅନାହାଁ।
ବୃହଦ୍ଵଯୋ ହି ଭାନଵେଽର୍ଚା ଦେଵାଯାଗ୍ନଯେ । ଯଂ ମିତ୍ରଂ ନ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିର୍ମର୍ତାସୋ ଦଧିରେ ପୁରଃ
ବଡ଼ ଆଦର ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆଗ୍ନି ଦେବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ମାନବମାନେ, ମିତ୍ର ଭଳି, ପ୍ରଶଂସାରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛନ୍ତି।