ଅଧ ସ୍ମ ଯସ୍ଯାର୍ଚଯଃ ସମ୍ଯକ୍ସଂଯନ୍ତି ଧୂମିନଃ । ଯଦୀମହ ତ୍ରିତୋ ଦିଵ୍ଯୁପ ଧ୍ମାତେଵ ଧମତି ଶିଶୀତେ ଧ୍ମାତରୀ ଯଥା
ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଧୂଆଁ ସହିତ ସିଧା ଉଠିଯାଏ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଧମା ଦେଉଥିବା ଦରକାରୀ ଭଳି ତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ସମୟରେ, ତାହା ଗଣ୍ଡ ଦେଉଥିବା କୁମ୍ଭାର ଅଗ୍ନି ଭଳି ଦେଉଁ ତେଜରେ ଜଳିଉଠେ।
ତଵାହମଗ୍ନ ଊତିଭିର୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଚ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିଃ । ଦ୍ଵେଷୋଯୁତୋ ନ ଦୁରିତା ତୁର୍ଯାମ ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଉପକାର ଓ ମିତ୍ରର ଦୟା ସହିତ, ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଦ୍ୱେଷ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଜୟ କରିବି, ଏବଂ କେହି ମୋତେ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ତଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଭୀ ନରୋ ରଯିଂ ସହସ୍ଵ ଆ ଭର । ସ କ୍ଷେପଯତ୍ସ ପୋଷଯଦ୍ଭୁଵଦ୍ଵାଜସ୍ଯ ସାତଯ ଉତୈଧି ପୃତ୍ସୁ ନୋ ଵୃଧେ
ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବିଜୟୀ ଧନ ଦିଅ, ଯାହା ବ୍ୟପକ ଭାବରେ ବଢ଼ିଯାଏ ଓ ପୋଷଣ କରେ, ଏବଂ ଯାହା ଆମକୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସଫଳତା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଅଗ୍ନ ଓଜିଷ୍ଠମା ଭର ଦ୍ଯୁମ୍ନମସ୍ମଭ୍ଯମଧ୍ରିଗୋ । ପ୍ର ନୋ ରାଯା ପରୀଣସା ରତ୍ସି ଵାଜାଯ ପନ୍ଥାମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ମହିମା ଆଣିଦିଅ; ଧନ ହାରାଇବାରୁ ରକ୍ଷା କରି, ଆମକୁ ଶକ୍ତିର ପଥରେ ନେଇଯାଅ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଦ୍ଭୁତ କ୍ରତ୍ଵା ଦକ୍ଷସ୍ଯ ମଂହନା । ତ୍ଵେ ଅସୁର୍ଯମାରୁହତ୍କ୍ରାଣା ମିତ୍ରୋ ନ ଯଜ୍ଞିଯଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧିର ମହାନତା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଶାସନରେ ଉତ୍କର୍ଷ ପାଇଛ; ତୁମେ ମିତ୍ର ଭଳି, ଯଜ୍ଞରେ ପାତ୍ର।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନ ଏଷାଂ ଗଯଂ ପୁଷ୍ଟିଂ ଚ ଵର୍ଧଯ । ଯେ ସ୍ତୋମେଭିଃ ପ୍ର ସୂରଯୋ ନରୋ ମଘାନ୍ଯାନଶୁଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଗୀତ ଓ ଉପହାର ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଯେ ଅଗ୍ନେ ଚନ୍ଦ୍ର ତେ ଗିରଃ ଶୁମ୍ଭନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରାଧସଃ । ଶୁଷ୍ମେଭିଃ ଶୁଷ୍ମିଣୋ ନରୋ ଦିଵଶ୍ଚିଦ୍ଯେଷାଂ ବୃହତ୍ସୁକୀର୍ତିର୍ବୋଧତି ତ୍ମନା
ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଗୀତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚାଲିଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱରେ ଧନୀ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ହାସଲ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୁଣରେ ପରିଚିତ।
ତଵ ତ୍ଯେ ଅଗ୍ନେ ଅର୍ଚଯୋ ଭ୍ରାଜନ୍ତୋ ଯନ୍ତି ଧୃଷ୍ଣୁଯା । ପରିଜ୍ମାନୋ ନ ଵିଦ୍ଯୁତଃ ସ୍ଵାନୋ ରଥୋ ନ ଵାଜଯୁଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଶିଖାଗୁଡିକ ଚମକୁଥିବା ଭଳି ଶକ୍ତିରେ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଯାଏ, ତେଜରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ରଥ ଭଳି, ଆଉ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକିବା ଭଳି।
ନୂ ନୋ ଅଗ୍ନ ଊତଯେ ସବାଧସଶ୍ଚ ରାତଯେ । ଅସ୍ମାକାସଶ୍ଚ ସୂରଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଆଶାସ୍ତରୀଷଣି
ଏବେ, ଅଗ୍ନି, ଆମର ସହାୟତା ଓ ଧନ ଦେବା ପାଇଁ, ଆମର ଉତ୍କର୍ଷ ଲୋକମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଜୟ କରି।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଙ୍ଗିର ସ୍ତୁତ ସ୍ତଵାନ ଆ ଭର । ହୋତର୍ଵିଭ୍ଵାସହଂ ରଯିଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ସ୍ତଵସେ ଚ ନ ଉତୈଧି ପୃତ୍ସୁ ନୋ ଵୃଧେ
ଅଗ୍ନି, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ଆଣିଦିଅ; ହୋତା ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବିଜୟୀ ହୋଇ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଜନସ୍ଯ ଗୋପା ଅଜନିଷ୍ଟ ଜାଗୃଵିରଗ୍ନିଃ ସୁଦକ୍ଷଃ ସୁଵିତାଯ ନଵ୍ଯସେ । ଘୃତପ୍ରତୀକୋ ବୃହତା ଦିଵିସ୍ପୃଶା ଦ୍ଯୁମଦ୍ଵି ଭାତି ଭରତେଭ୍ଯଃ ଶୁଚିଃ
ଲୋକଙ୍କର ଜାଗରୁକ ରକ୍ଷକ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଅଗ୍ନି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସଦା ଜାଗିଥିବା, ନୂତନ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ; ଘୃତରେ ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ସହିତ, ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ, ତେଜରେ ଚମକୁଥିବା, ପୂଜାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁଂ ପ୍ରଥମଂ ପୁରୋହିତମଗ୍ନିଂ ନରସ୍ତ୍ରିଷଧସ୍ଥେ ସମୀଧିରେ । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଦେଵୈଃ ସରଥଂ ସ ବର୍ହିଷି ସୀଦନ୍ନି ହୋତା ଯଜଥାଯ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ ଭାବରେ, ପ୍ରଥମ ପୁରୋହିତ ଅଗ୍ନିକୁ, ଲୋକମାନେ ତିନି ଅଲ୍ତାରରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଛନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ ସହିତ, ସେ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ହୋତା ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦକ୍ଷ।
ଅସମ୍ମୃଷ୍ଟୋ ଜାଯସେ ମାତ୍ରୋଃ ଶୁଚିର୍ମନ୍ଦ୍ରଃ କଵିରୁଦତିଷ୍ଠୋ ଵିଵସ୍ଵତଃ । ଘୃତେନ ତ୍ଵାଵର୍ଧଯନ୍ନଗ୍ନ ଆହୁତ ଧୂମସ୍ତେ କେତୁରଭଵଦ୍ଦିଵି ଶ୍ରିତଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅପରିଷ୍କୃତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ମାତାମାନଙ୍କରୁ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଉଠିଛ; ଘୃତରେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେବାବେଳେ, ତୁମ ଧୂଆଁ ଆକାଶରେ ଚିହ୍ନ ଭାବରେ ଥିଲା।
ଅଗ୍ନିର୍ନୋ ଯଜ୍ଞମୁପ ଵେତୁ ସାଧୁଯାଗ୍ନିଂ ନରୋ ଵି ଭରନ୍ତେ ଗୃହେଗୃହେ । ଅଗ୍ନିର୍ଦୂତୋ ଅଭଵଦ୍ଧଵ୍ଯଵାହନୋଽଗ୍ନିଂ ଵୃଣାନା ଵୃଣତେ କଵିକ୍ରତୁମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଆସ; ଲୋକମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଅଗ୍ନିକୁ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ପ୍ରେରକ ଓ ହବି ଉଠାଇବା ହୋଇଛି; ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଚୟନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦକ୍ଷତା ଚୟନ କରନ୍ତି।
ତୁଭ୍ଯେଦମଗ୍ନେ ମଧୁମତ୍ତମଂ ଵଚସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମନୀଷା ଇଯମସ୍ତୁ ଶଂ ହୃଦେ । ତ୍ଵାଂ ଗିରଃ ସିନ୍ଧୁମିଵାଵନୀର୍ମହୀରା ପୃଣନ୍ତି ଶଵସା ଵର୍ଧଯନ୍ତି ଚ
ଅଗ୍ନି, ଏହି ସବୁଠୁ ମଧୁର ଉକ୍ତି ତୁମ ପାଇଁ, ଏହି ଚିନ୍ତା ତୁମ ପାଇଁ, ଏହା ହୃଦୟରେ ଶୁଭ ଆଣିଦିଅ; ତୁମେ ନଦୀ ଓ ବଡ଼ ଭୂମି ଭଳି, ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ପୂରିଯାଉଛ, ଏବଂ ବଢ଼ିଯାଉଛ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଅଙ୍ଗିରସୋ ଗୁହା ହିତମନ୍ଵଵିନ୍ଦଞ୍ଛିଶ୍ରିଯାଣଂ ଵନେଵନେ । ସ ଜାଯସେ ମଥ୍ଯମାନଃ ସହୋ ମହତ୍ତ୍ଵାମାହୁଃ ସହସସ୍ପୁତ୍ରମଙ୍ଗିରଃ
ଅଗ୍ନି, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ତୁମକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କାଠରେ ଚମକୁଥିଲେ; ତୁମେ ମଥିବା ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ସେମାନେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର ଭାବରେ ଡାକନ୍ତି, ଅଙ୍ଗିରସ।
ପ୍ରାଗ୍ନଯେ ବୃହତେ ଯଜ୍ଞିଯାଯ ଋତସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣେ ଅସୁରାଯ ମନ୍ମ । ଘୃତଂ ନ ଯଜ୍ଞ ଆସ୍ଯେ ସୁପୂତଂ ଗିରଂ ଭରେ ଵୃଷଭାଯ ପ୍ରତୀଚୀମ୍
ବଡ଼ ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ସତ୍ୟର ବୃଷ, ଶାସକ ପାଇଁ ମୁଁ ମୋର ଷ୍ଟୁତି ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛି; ଘୃତ ଭଳି, ଶୁଦ୍ଧ ଗୀତ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ, ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଯାଉ।
ଋତଂ ଚିକିତ୍ଵ ଋତମିଚ୍ଚିକିଦ୍ଧ୍ଯୃତସ୍ଯ ଧାରା ଅନୁ ତୃନ୍ଧି ପୂର୍ଵୀଃ । ନାହଂ ଯାତୁଂ ସହସା ନ ଦ୍ଵଯେନ ଋତଂ ସପାମ୍ଯରୁଷସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ
ସତ୍ୟକୁ ଜାଣି, ସତ୍ୟକୁ ଚାହିଁ, ପୁରୁଣା ସତ୍ୟର ଧାରାକୁ ଅନୁସର; ମୁଁ ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ଚତୁର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ—ମୁଁ ଲାଲ ମହାବୃଷର ସତ୍ୟକୁ ଚାହେଁ।
କଯା ନୋ ଅଗ୍ନ ଋତଯନ୍ନୃତେନ ଭୁଵୋ ନଵେଦା ଉଚଥସ୍ଯ ନଵ୍ଯଃ । ଵେଦା ମେ ଦେଵ ଋତୁପା ଋତୂନାଂ ନାହଂ ପତିଂ ସନିତୁରସ୍ଯ ରାଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ କେମିତି ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଆମର ନୂତନ ସ୍ତୁତିକୁ ଜାଣିପାରୁଛ? ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ଋତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହି ଲାଭ ହେବା ଧନର ମାଲିକ କିଏ, ତାହା ଜାଣେନି।
କେ ତେ ଅଗ୍ନେ ରିପଵେ ବନ୍ଧନାସଃ କେ ପାଯଵଃ ସନିଷନ୍ତ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଃ । କେ ଧାସିମଗ୍ନେ ଅନୃତସ୍ଯ ପାନ୍ତି କ ଆସତୋ ଵଚସଃ ସନ୍ତି ଗୋପାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ କିଏ ବନ୍ଧିବା ଲୋକ? କିଏ ତୁମର ରକ୍ଷକ, ଯେଉଁମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଧନ ଆଣନ୍ତି? କିଏ ଅସତ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି? ଏବଂ କିଏ ସତ୍ୟବାଦୀଙ୍କର କଥାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି?
ସଖାଯସ୍ତେ ଵିଷୁଣା ଅଗ୍ନ ଏତେ ଶିଵାସଃ ସନ୍ତୋ ଅଶିଵା ଅଭୂଵନ୍ । ଅଧୂର୍ଷତ ସ୍ଵଯମେତେ ଵଚୋଭିରୃଜୂଯତେ ଵୃଜିନାନି ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସଙ୍ଗୀମାନେ ବିଭାଜିତ; କେହି ଶୁଭ, କେହି ଅଶୁଭ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ମୁଖରେ ସତ୍ୟ କହିଲେ ମଧ୍ୟ, କାମରେ ଅସତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।
ଯସ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ନମସା ଯଜ୍ଞମୀଟ୍ଟ ଋତଂ ସ ପାତ୍ଯରୁଷସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ । ତସ୍ଯ କ୍ଷଯଃ ପୃଥୁରା ସାଧୁରେତୁ ପ୍ରସର୍ସ୍ରାଣସ୍ଯ ନହୁଷସ୍ଯ ଶେଷଃ
ଯିଏ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଲାଲ ଉଠକୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ନହୁଷଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଗୃହ ସ୍ଥିର ରହୁ।
ଅର୍ଚନ୍ତସ୍ତ୍ଵା ହଵାମହେଽର୍ଚନ୍ତଃ ସମିଧୀମହି । ଅଗ୍ନେ ଅର୍ଚନ୍ତ ଊତଯେ
ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଡାକୁଛୁ, ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଆଗୁନି ଜାଳୁଛୁ। ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କର।
ଅଗ୍ନେ ସ୍ତୋମଂ ମନାମହେ ସିଧ୍ରମଦ୍ଯ ଦିଵିସ୍ପୃଶଃ । ଦେଵସ୍ଯ ଦ୍ରଵିଣସ୍ଯଵଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନ କରୁଛୁ, ଆଜି ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଆକାଶକୁ ଛୁଉଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ଧନ ଆଣିଦିଅ।
ଅଗ୍ନିର୍ଜୁଷତ ନୋ ଗିରୋ ହୋତା ଯୋ ମାନୁଷେଷ୍ଵା । ସ ଯକ୍ଷଦ୍ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ଅଗ୍ନି, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ହୋତା, ସେ ଆମର କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ; ସେ ଦେବମଣ୍ଡଳକୁ ପୂଜା କରୁନ୍ତୁ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ସପ୍ରଥା ଅସି ଜୁଷ୍ଟୋ ହୋତା ଵରେଣ୍ଯଃ । ତ୍ଵଯା ଯଜ୍ଞଂ ଵି ତନ୍ଵତେ
ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ବରଣୀୟ ହୋତା; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଵାଜସାତମଂ ଵିପ୍ରା ଵର୍ଧନ୍ତି ସୁଷ୍ଟୁତମ୍ । ସ ନୋ ରାସ୍ଵ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଭାବ ଦିଅ।
ଅଗ୍ନେ ନେମିରରାଁ ଇଵ ଦେଵାଁସ୍ତ୍ଵଂ ପରିଭୂରସି । ଆ ରାଧଶ୍ଚିତ୍ରମୃଞ୍ଜସେ
ଅଗ୍ନି, ଚକ୍ରର ଧାର ନଥିବା ପରି, ତୁମେ ଦେବତାମାନେଠାରୁ ଉପରେ। ତୁମେ ଚମତ୍କାର ଦାନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।
ଅଗ୍ନିଂ ସ୍ତୋମେନ ବୋଧଯ ସମିଧାନୋ ଅମର୍ତ୍ଯମ୍ । ହଵ୍ଯା ଦେଵେଷୁ ନୋ ଦଧତ୍
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଜାଗ୍ରୁତ କର, ଜଳାଇଦିଅ, ଅମର। ଆମର ହବ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖ।
ତମଧ୍ଵରେଷ୍ଵୀଳତେ ଦେଵଂ ମର୍ତା ଅମର୍ତ୍ଯମ୍ । ଯଜିଷ୍ଠଂ ମାନୁଷେ ଜନେ
ଯଜ୍ଞରେ, ମଣିଷମାନେ ସେହି ଦେବତା, ଅମର, ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।