କୁତ୍ରା ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ସମୃତୌ ରଣ୍ଵା ନରୋ ନୃଷଦନେ । ଅର୍ହନ୍ତଶ୍ଚିଦ୍ଯମିନ୍ଧତେ ସଂଜନଯନ୍ତି ଜନ୍ତଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ସଭାରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ।
ସଂ ଯଦିଷୋ ଵନାମହେ ସଂ ହଵ୍ଯା ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଉତ ଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ଶଵସ ଋତସ୍ଯ ରଶ୍ମିମା ଦଦେ
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ମାନବ ଉପହାର ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଶକ୍ତି, ମହିମା ଓ ସତ୍ୟର କିରଣ ଦେଇଥାଏ ।
ସ ସ୍ମା କୃଣୋତି କେତୁମା ନକ୍ତଂ ଚିଦ୍ଦୂର ଆ ସତେ । ପାଵକୋ ଯଦ୍ଵନସ୍ପତୀନ୍ପ୍ର ସ୍ମା ମିନାତ୍ଯଜରଃ
ସେ ନିଜେ ଏକ ଆଲୋକବିହାରୀ ହୋଇ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଦୂରରେ ବସିଥାଏ; ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଅମର ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ, ସେ ଗଛଗୁଡିକୁ ଭସ୍ମ କରିଦିଏ।
ଅଵ ସ୍ମ ଯସ୍ଯ ଵେଷଣେ ସ୍ଵେଦଂ ପଥିଷୁ ଜୁହ୍ଵତି । ଅଭୀମହ ସ୍ଵଜେନ୍ଯଂ ଭୂମା ପୃଷ୍ଠେଵ ରୁରୁହୁଃ
ଯାହାର ଆବରଣରୁ, ମାନେ ରାସ୍ତାରେ ପସିନା ଝରାଇବା ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂଜନ୍ମା ଅଗ୍ନି, ବିଶାଳ ହୋଇ, ପୃଷ୍ଠରେ ତ୍ରାସଦାୟକ ଧ୍ୱନି କରେ।
ଯଂ ମର୍ତ୍ଯଃ ପୁରୁସ୍ପୃହଂ ଵିଦଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଧାଯସେ । ପ୍ର ସ୍ଵାଦନଂ ପିତୂନାମସ୍ତତାତିଂ ଚିଦାଯଵେ
ଯାହାକୁ ମନୁଷ୍ୟ ଅତି ଆଶା କରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ; ପିତୃଗଣଙ୍କର ମଧୁର ପାନୀୟ, ଦୂରରେ ଥିବା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଚାହାଏ।
ସ ହି ଷ୍ମା ଧନ୍ଵାକ୍ଷିତଂ ଦାତା ନ ଦାତ୍ଯା ପଶୁଃ । ହିରିଶ୍ମଶ୍ରୁଃ ଶୁଚିଦନ୍ନୃଭୁରନିଭୃଷ୍ଟତଵିଷିଃ
ସେ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ଜନ୍ତୁ ଦେବାରେ କ୍ଷମାନୁହେଁ; ପିତଳ ଦାଡି, ଶୁଧ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ କଦାପି ଜଳିନଥିବା।
ଶୁଚିଃ ଷ୍ମ ଯସ୍ମା ଅତ୍ରିଵତ୍ପ୍ର ସ୍ଵଧିତୀଵ ରୀଯତେ । ସୁଷୂରସୂତ ମାତା କ୍ରାଣା ଯଦାନଶେ ଭଗମ୍
ଯାହାରୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁହାରରୁ ଝରିବା ପରି ଧାରା ବହିଯାଏ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟକ, ମାତୃରୁ ଜନ୍ମିତ, ସେ ଅଂଶ ବାଣ୍ଟିବା ସମୟରେ।
ଆ ଯସ୍ତେ ସର୍ପିରାସୁତେଽଗ୍ନେ ଶମସ୍ତି ଧାଯସେ । ଐଷୁ ଦ୍ଯୁମ୍ନମୁତ ଶ୍ରଵ ଆ ଚିତ୍ତଂ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ ଧାଃ
ତୁମେ, ଯାହାର ଘିଅ ଅର୍ପିତ ହୁଏ, ଅଗ୍ନି, ଉପକାରୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ; ଏହି ଅର୍ପଣରେ, ମହିମା ଏବଂ କୀର୍ତି ଦିଅ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧି ରଖ।
ଇତି ଚିନ୍ମନ୍ଯୁମଧ୍ରିଜସ୍ତ୍ଵାଦାତମା ପଶୁଂ ଦଦେ । ଆଦଗ୍ନେ ଅପୃଣତୋଽତ୍ରିଃ ସାସହ୍ଯାଦ୍ଦସ୍ଯୂନିଷଃ ସାସହ୍ଯାନ୍ନୄନ୍
ଏପରି, କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଦୋଷହୀନ, ତୁମଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଜନ୍ତୁ ଦେଇଥିଲେ; ତାପରେ, ଅଗ୍ନି, ଅତ୍ରି ପୂରଣ କଲେ, ସେ ଦାସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ଜୟ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କଲେ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନ ଋତାଯଵଃ ସମୀଧିରେ ପ୍ରତ୍ନଂ ପ୍ରତ୍ନାସ ଊତଯେ ସହସ୍କୃତ । ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଯଜତଂ ଵିଶ୍ଵଧାଯସଂ ଦମୂନସଂ ଗୃହପତିଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଜଳାଇଛନ୍ତି; ଆମ ସମ୍ନାଗତ ଆଲୋକମୟ, ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଗୃହପତି, ଚୟନୀୟ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଅତିଥିଂ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଵିଶଃ ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଗୃହପତିଂ ନି ଷେଦିରେ । ବୃହତ୍କେତୁଂ ପୁରୁରୂପଂ ଧନସ୍ପୃତଂ ସୁଶର୍ମାଣଂ ସ୍ଵଵସଂ ଜରଦ୍ଵିଷମ୍
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ପ୍ରାଚୀନ ଅତିଥି ଭାବରେ, ଜାତିମାନେ ଶୋଭାମୟ ଚୁଲ୍ ଥିବା, ଗୃହପତି ଭାବରେ ବସାଇଛନ୍ତି; ବିଶାଳ ପ୍ରଭା, ବହୁ ରୂପ, ଧନ ଜିତିବା, ଭଲ ଆଶ୍ରୟ, ସ୍ୱୟଂସାର୍ଥି, ବୃଦ୍ଧିର ଶତ୍ରୁ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ମାନୁଷୀରୀଳତେ ଵିଶୋ ହୋତ୍ରାଵିଦଂ ଵିଵିଚିଂ ରତ୍ନଧାତମମ୍ । ଗୁହା ସନ୍ତଂ ସୁଭଗ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତଂ ତୁଵିଷ୍ଵଣସଂ ସୁଯଜଂ ଘୃତଶ୍ରିଯମ୍
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ମନୁଷ୍ୟ ଜାତିମାନେ ଚାହାନ୍ତି, ଯଜ୍ନ ଜଣା, ବିବେକୀ, ରତ୍ନ ଦେଇଥିବା; ଗୁପ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଦେଖିପାରିବା, ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି, ଭଲ ଯଜ୍ନ କରୁଥିବା, ଘିଅ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଧର୍ଣସିଂ ଵିଶ୍ଵଧା ଵଯଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଗୃଣନ୍ତୋ ନମସୋପ ସେଦିମ । ସ ନୋ ଜୁଷସ୍ଵ ସମିଧାନୋ ଅଙ୍ଗିରୋ ଦେଵୋ ମର୍ତସ୍ଯ ଯଶସା ସୁଦୀତିଭିଃ
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ଦୃଢ଼ ଦଣ୍ଡ ଭଳି, ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଆମେ ଗୀତ ଏବଂ ନମସ୍କାରରେ ସମ୍ମିଳିତ ହୁଅ; ଆମେ ଚାହୁଁ, ଆଙ୍ଗିରସ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ମହିମା ଏବଂ ଭଲ ଦାନରେ ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପୁରୁରୂପୋ ଵିଶେଵିଶେ ଵଯୋ ଦଧାସି ପ୍ରତ୍ନଥା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ । ପୁରୂଣ୍ଯନ୍ନା ସହସା ଵି ରାଜସି ତ୍ଵିଷିଃ ସା ତେ ତିତ୍ଵିଷାଣସ୍ଯ ନାଧୃଷେ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ବହୁ ରୂପରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତି ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଉଛ; ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ; ଅନେକ ଖାଦ୍ୟରେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମର ତୀବ୍ରତାକୁ କେହି ଅଟକାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ସମିଧାନଂ ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ ଦେଵା ଦୂତଂ ଚକ୍ରିରେ ହଵ୍ଯଵାହନମ୍ । ଉରୁଜ୍ରଯସଂ ଘୃତଯୋନିମାହୁତଂ ତ୍ଵେଷଂ ଚକ୍ଷୁର୍ଦଧିରେ ଚୋଦଯନ୍ମତି
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ କମ୍ ଜନ୍ମିତ, ଜଳାଇଲେ, ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ଦୂତ ଭାବରେ, ହବ୍ୟ ଆଣିବାରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି; ବିଶାଳ ଆଶ୍ରୟ, ଘିଅରୁ ଜନ୍ମିତ, ଆହ୍ୱାନିତ, ତୁମକୁ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଦେବମାନେ ନିଜର ଚକ୍ଷୁ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଚିନ୍ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ପ୍ରଦିଵ ଆହୁତଂ ଘୃତୈଃ ସୁମ୍ନାଯଵଃ ସୁଷମିଧା ସମୀଧିରେ । ସ ଵାଵୃଧାନ ଓଷଧୀଭିରୁକ୍ଷିତୋଽଭି ଜ୍ରଯାଂସି ପାର୍ଥିଵା ଵି ତିଷ୍ଠସେ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଦିବରୁ ଘିଅରେ ଆହ୍ୱାନିତ, ଭଲ ମନ ଥିବା, ଭଲ ଭାବରେ ଜଳାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଜଳାଇଛନ୍ତି; ଉଦ୍ଭିଦରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଉଭା ଅଛ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ହଵିଷ୍ମନ୍ତୋ ଦେଵଂ ମର୍ତାସ ଈଳତେ । ମନ୍ଯେ ତ୍ଵା ଜାତଵେଦସଂ ସ ହଵ୍ଯା ଵକ୍ଷ୍ଯାନୁଷକ୍
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ହବ୍ୟ ଦେଇ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେବତା ଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାତବେଦସ ଭାବରେ ଭାବି, ତୁମେ ହବ୍ୟଗୁଡିକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ଆଣିବ।
ଅଗ୍ନିର୍ହୋତା ଦାସ୍ଵତଃ କ୍ଷଯସ୍ଯ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ସଂ ଯଜ୍ଞାସଶ୍ଚରନ୍ତି ଯଂ ସଂ ଵାଜାସଃ ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ
ଅଗ୍ନି ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କର ଯଜ୍ନ ପ୍ରଧାନ, ପବିତ୍ର କୁଶ ଥିବା ଗୃହର; ଯାହା ସହିତ ଯଜ୍ନଗୁଡିକ ଏକତାରେ ଚାଲିଥାଏ, ଯାହା ସହିତ ଉପହାର ଏବଂ କୀର୍ତି ମିଳିଥାଏ।
ଉତ ସ୍ମ ଯଂ ଶିଶୁଂ ଯଥା ନଵଂ ଜନିଷ୍ଟାରଣୀ । ଧର୍ତାରଂ ମାନୁଷୀଣାଂ ଵିଶାମଗ୍ନିଂ ସ୍ଵଧ୍ଵରମ୍
ଏବଂ ଏକ ଶିଶୁ ଭଳି, ନୂତନ ଭଳି, ତୁମେ ଅରଣି ଦଣ୍ଡରୁ ଜନ୍ମିତ; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଜାତିର ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ନରେ ସତ୍ୟ।
ଉତ ସ୍ମ ଦୁର୍ଗୃଭୀଯସେ ପୁତ୍ରୋ ନ ହ୍ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ପୁରୂ ଯୋ ଦଗ୍ଧାସି ଵନାଗ୍ନେ ପଶୁର୍ନ ଯଵସେ
ଏବଂ ତୁମେ ଧରିବାରେ କଷ୍ଟ, ମାଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁଅ ଭଳି; ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜଳାଇଛ, ଚରାଗାହରେ ଗୋ ଭଳି।
ଅଧ ସ୍ମ ଯସ୍ଯାର୍ଚଯଃ ସମ୍ଯକ୍ସଂଯନ୍ତି ଧୂମିନଃ । ଯଦୀମହ ତ୍ରିତୋ ଦିଵ୍ଯୁପ ଧ୍ମାତେଵ ଧମତି ଶିଶୀତେ ଧ୍ମାତରୀ ଯଥା
ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଧୂଆଁ ସହିତ ସିଧା ଉଠିଯାଏ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଧମା ଦେଉଥିବା ଦରକାରୀ ଭଳି ତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ସମୟରେ, ତାହା ଗଣ୍ଡ ଦେଉଥିବା କୁମ୍ଭାର ଅଗ୍ନି ଭଳି ଦେଉଁ ତେଜରେ ଜଳିଉଠେ।
ତଵାହମଗ୍ନ ଊତିଭିର୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଚ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିଃ । ଦ୍ଵେଷୋଯୁତୋ ନ ଦୁରିତା ତୁର୍ଯାମ ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଉପକାର ଓ ମିତ୍ରର ଦୟା ସହିତ, ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଦ୍ୱେଷ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଜୟ କରିବି, ଏବଂ କେହି ମୋତେ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ତଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଭୀ ନରୋ ରଯିଂ ସହସ୍ଵ ଆ ଭର । ସ କ୍ଷେପଯତ୍ସ ପୋଷଯଦ୍ଭୁଵଦ୍ଵାଜସ୍ଯ ସାତଯ ଉତୈଧି ପୃତ୍ସୁ ନୋ ଵୃଧେ
ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବିଜୟୀ ଧନ ଦିଅ, ଯାହା ବ୍ୟପକ ଭାବରେ ବଢ଼ିଯାଏ ଓ ପୋଷଣ କରେ, ଏବଂ ଯାହା ଆମକୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସଫଳତା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଅଗ୍ନ ଓଜିଷ୍ଠମା ଭର ଦ୍ଯୁମ୍ନମସ୍ମଭ୍ଯମଧ୍ରିଗୋ । ପ୍ର ନୋ ରାଯା ପରୀଣସା ରତ୍ସି ଵାଜାଯ ପନ୍ଥାମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ମହିମା ଆଣିଦିଅ; ଧନ ହାରାଇବାରୁ ରକ୍ଷା କରି, ଆମକୁ ଶକ୍ତିର ପଥରେ ନେଇଯାଅ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଦ୍ଭୁତ କ୍ରତ୍ଵା ଦକ୍ଷସ୍ଯ ମଂହନା । ତ୍ଵେ ଅସୁର୍ଯମାରୁହତ୍କ୍ରାଣା ମିତ୍ରୋ ନ ଯଜ୍ଞିଯଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧିର ମହାନତା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଶାସନରେ ଉତ୍କର୍ଷ ପାଇଛ; ତୁମେ ମିତ୍ର ଭଳି, ଯଜ୍ଞରେ ପାତ୍ର।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନ ଏଷାଂ ଗଯଂ ପୁଷ୍ଟିଂ ଚ ଵର୍ଧଯ । ଯେ ସ୍ତୋମେଭିଃ ପ୍ର ସୂରଯୋ ନରୋ ମଘାନ୍ଯାନଶୁଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଗୀତ ଓ ଉପହାର ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଯେ ଅଗ୍ନେ ଚନ୍ଦ୍ର ତେ ଗିରଃ ଶୁମ୍ଭନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରାଧସଃ । ଶୁଷ୍ମେଭିଃ ଶୁଷ୍ମିଣୋ ନରୋ ଦିଵଶ୍ଚିଦ୍ଯେଷାଂ ବୃହତ୍ସୁକୀର୍ତିର୍ବୋଧତି ତ୍ମନା
ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଗୀତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚାଲିଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱରେ ଧନୀ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ହାସଲ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୁଣରେ ପରିଚିତ।
ତଵ ତ୍ଯେ ଅଗ୍ନେ ଅର୍ଚଯୋ ଭ୍ରାଜନ୍ତୋ ଯନ୍ତି ଧୃଷ୍ଣୁଯା । ପରିଜ୍ମାନୋ ନ ଵିଦ୍ଯୁତଃ ସ୍ଵାନୋ ରଥୋ ନ ଵାଜଯୁଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଶିଖାଗୁଡିକ ଚମକୁଥିବା ଭଳି ଶକ୍ତିରେ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଯାଏ, ତେଜରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ରଥ ଭଳି, ଆଉ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକିବା ଭଳି।
ନୂ ନୋ ଅଗ୍ନ ଊତଯେ ସବାଧସଶ୍ଚ ରାତଯେ । ଅସ୍ମାକାସଶ୍ଚ ସୂରଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଆଶାସ୍ତରୀଷଣି
ଏବେ, ଅଗ୍ନି, ଆମର ସହାୟତା ଓ ଧନ ଦେବା ପାଇଁ, ଆମର ଉତ୍କର୍ଷ ଲୋକମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଜୟ କରି।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଙ୍ଗିର ସ୍ତୁତ ସ୍ତଵାନ ଆ ଭର । ହୋତର୍ଵିଭ୍ଵାସହଂ ରଯିଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ସ୍ତଵସେ ଚ ନ ଉତୈଧି ପୃତ୍ସୁ ନୋ ଵୃଧେ
ଅଗ୍ନି, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ଆଣିଦିଅ; ହୋତା ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବିଜୟୀ ହୋଇ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅ।