ସୋ ଅଗ୍ନିର୍ଯୋ ଵସୁର୍ଗୃଣେ ସଂ ଯମାଯନ୍ତି ଧେନଵଃ । ସମର୍ଵନ୍ତୋ ରଘୁଦ୍ରୁଵଃ ସଂ ସୁଜାତାସଃ ସୂରଯ ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ସେଇ ଅଗ୍ନି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଧନଦାତା ଭାବେ ଗାଉଛି, ଯାହାକୁ ଗାଁମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମର ଅଶ୍ୱମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି; ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ ।
ଅଗ୍ନିର୍ହି ଵାଜିନଂ ଵିଶେ ଦଦାତି ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିଃ । ଅଗ୍ନୀ ରାଯେ ସ୍ଵାଭୁଵଂ ସ ପ୍ରୀତୋ ଯାତି ଵାର୍ଯମିଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ଅଗ୍ନି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଅଗ୍ନି ନିଜେ ଧନ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ପୁରସ୍କାରକୁ ଯାଏ; ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ ।
ଆ ତେ ଅଗ୍ନ ଇଧୀମହି ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଦେଵାଜରମ୍ । ଯଦ୍ଧ ସ୍ଯା ତେ ପନୀଯସୀ ସମିଦ୍ଦୀଦଯତି ଦ୍ଯଵୀଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଅମର ଦେବତା ଭାବେ ଜଳାଉଛୁ; ଯେତେବେଳେ ତୁମର ସବୁଠୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଛି, ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଅ; ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ ।
ଆ ତେ ଅଗ୍ନ ଋଚା ହଵିଃ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଶୋଚିଷସ୍ପତେ । ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଦସ୍ମ ଵିଶ୍ପତେ ହଵ୍ଯଵାଟ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ହୂଯତ ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ଅଗ୍ନି, ତୁମ ପ୍ରଭାଶାଳୀ ଅଗ୍ନିର ସ୍ୱାମୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ଶ୍ଲୋକ ଓ ଉପହାର ଦେଉଛୁ; ଚମତ୍କାର ଓ ଲୋକମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା, ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ; ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ ।
ପ୍ରୋ ତ୍ଯେ ଅଗ୍ନଯୋଽଗ୍ନିଷୁ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଯନ୍ତି ଵାର୍ଯମ୍ । ତେ ହିନ୍ଵିରେ ତ ଇନ୍ଵିରେ ତ ଇଷଣ୍ଯନ୍ତ୍ଯାନୁଷଗିଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ଅଗ୍ନିମାନେ, ଅଗ୍ନିରେ, ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଜିନିଷକୁ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଚଳାନ୍ତି, ପୋଷଣ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି; ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ ।
ତଵ ତ୍ଯେ ଅଗ୍ନେ ଅର୍ଚଯୋ ମହି ଵ୍ରାଧନ୍ତ ଵାଜିନଃ । ଯେ ପତ୍ଵଭିଃ ଶଫାନାଂ ଵ୍ରଜା ଭୁରନ୍ତ ଗୋନାମିଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଅଗ୍ନିଶିଖା ବଡ଼, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବିଜୟୀ; ଯେମାନେ ଗାଁମାନଙ୍କର ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଗୋଶାଳାକୁ ଗାଁରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି; ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ ।
ନଵା ନୋ ଅଗ୍ନ ଆ ଭର ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯଃ ସୁକ୍ଷିତୀରିଷଃ । ତେ ସ୍ଯାମ ଯ ଆନୃଚୁସ୍ତ୍ଵାଦୂତାସୋ ଦମେଦମ ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ଅଗ୍ନି, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ନୂତନ ଓ ପ୍ରଚୁର ପୋଷଣ ଆଣ; ଆମେ ସେମାନେ ହେବା, ଯେମାନେ ତୁମର ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଘରେ ଘରେ ବିଶ୍ୱାସୀ ଅଛନ୍ତି; ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ ।
ଉଭେ ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ସର୍ପିଷୋ ଦର୍ଵୀ ଶ୍ରୀଣୀଷ ଆସନି । ଉତୋ ନ ଉତ୍ପୁପୂର୍ଯା ଉକ୍ଥେଷୁ ଶଵସସ୍ପତ ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ଦୁଇଟି ଚମଚ, ଘୃତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ତୁମ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି; ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମେ ଆମକୁ ସ୍ତୁତିରେ ପୂରଣ କର; ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ ।
ଏଵାଁ ଅଗ୍ନିମଜୁର୍ଯମୁର୍ଗୀର୍ଭିର୍ଯଜ୍ଞେଭିରାନୁଷକ୍ । ଦଧଦସ୍ମେ ସୁଵୀର୍ଯମୁତ ତ୍ଯଦାଶ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯମିଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ଏଭଳି, ଅମର ଅଗ୍ନି, ଶ୍ଲୋକ ଓ ଯଜ୍ଞରେ, ଆମକୁ ବୀରତା ଓ ଅଶ୍ୱସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ; ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ ।
ସଖାଯଃ ସଂ ଵଃ ସମ୍ଯଞ୍ଚମିଷଂ ସ୍ତୋମଂ ଚାଗ୍ନଯେ । ଵର୍ଷିଷ୍ଠାଯ କ୍ଷିତୀନାମୂର୍ଜୋ ନପ୍ତ୍ରେ ସହସ୍ଵତେ
ସାଥୀମାନେ, ଆମେ ଆମର ପୋଷଣ ଓ ସ୍ତୁତିକୁ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଏକତ୍ର କରିବା; ସମସ୍ତ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ, ଶକ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧିର ପୁତ୍ର ।
କୁତ୍ରା ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ସମୃତୌ ରଣ୍ଵା ନରୋ ନୃଷଦନେ । ଅର୍ହନ୍ତଶ୍ଚିଦ୍ଯମିନ୍ଧତେ ସଂଜନଯନ୍ତି ଜନ୍ତଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ସଭାରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ।
ସଂ ଯଦିଷୋ ଵନାମହେ ସଂ ହଵ୍ଯା ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଉତ ଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ଶଵସ ଋତସ୍ଯ ରଶ୍ମିମା ଦଦେ
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ମାନବ ଉପହାର ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଶକ୍ତି, ମହିମା ଓ ସତ୍ୟର କିରଣ ଦେଇଥାଏ ।
ସ ସ୍ମା କୃଣୋତି କେତୁମା ନକ୍ତଂ ଚିଦ୍ଦୂର ଆ ସତେ । ପାଵକୋ ଯଦ୍ଵନସ୍ପତୀନ୍ପ୍ର ସ୍ମା ମିନାତ୍ଯଜରଃ
ସେ ନିଜେ ଏକ ଆଲୋକବିହାରୀ ହୋଇ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଦୂରରେ ବସିଥାଏ; ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଅମର ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ, ସେ ଗଛଗୁଡିକୁ ଭସ୍ମ କରିଦିଏ।
ଅଵ ସ୍ମ ଯସ୍ଯ ଵେଷଣେ ସ୍ଵେଦଂ ପଥିଷୁ ଜୁହ୍ଵତି । ଅଭୀମହ ସ୍ଵଜେନ୍ଯଂ ଭୂମା ପୃଷ୍ଠେଵ ରୁରୁହୁଃ
ଯାହାର ଆବରଣରୁ, ମାନେ ରାସ୍ତାରେ ପସିନା ଝରାଇବା ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂଜନ୍ମା ଅଗ୍ନି, ବିଶାଳ ହୋଇ, ପୃଷ୍ଠରେ ତ୍ରାସଦାୟକ ଧ୍ୱନି କରେ।
ଯଂ ମର୍ତ୍ଯଃ ପୁରୁସ୍ପୃହଂ ଵିଦଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଧାଯସେ । ପ୍ର ସ୍ଵାଦନଂ ପିତୂନାମସ୍ତତାତିଂ ଚିଦାଯଵେ
ଯାହାକୁ ମନୁଷ୍ୟ ଅତି ଆଶା କରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ; ପିତୃଗଣଙ୍କର ମଧୁର ପାନୀୟ, ଦୂରରେ ଥିବା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଚାହାଏ।
ସ ହି ଷ୍ମା ଧନ୍ଵାକ୍ଷିତଂ ଦାତା ନ ଦାତ୍ଯା ପଶୁଃ । ହିରିଶ୍ମଶ୍ରୁଃ ଶୁଚିଦନ୍ନୃଭୁରନିଭୃଷ୍ଟତଵିଷିଃ
ସେ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ଜନ୍ତୁ ଦେବାରେ କ୍ଷମାନୁହେଁ; ପିତଳ ଦାଡି, ଶୁଧ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ କଦାପି ଜଳିନଥିବା।
ଶୁଚିଃ ଷ୍ମ ଯସ୍ମା ଅତ୍ରିଵତ୍ପ୍ର ସ୍ଵଧିତୀଵ ରୀଯତେ । ସୁଷୂରସୂତ ମାତା କ୍ରାଣା ଯଦାନଶେ ଭଗମ୍
ଯାହାରୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁହାରରୁ ଝରିବା ପରି ଧାରା ବହିଯାଏ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟକ, ମାତୃରୁ ଜନ୍ମିତ, ସେ ଅଂଶ ବାଣ୍ଟିବା ସମୟରେ।
ଆ ଯସ୍ତେ ସର୍ପିରାସୁତେଽଗ୍ନେ ଶମସ୍ତି ଧାଯସେ । ଐଷୁ ଦ୍ଯୁମ୍ନମୁତ ଶ୍ରଵ ଆ ଚିତ୍ତଂ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ ଧାଃ
ତୁମେ, ଯାହାର ଘିଅ ଅର୍ପିତ ହୁଏ, ଅଗ୍ନି, ଉପକାରୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ; ଏହି ଅର୍ପଣରେ, ମହିମା ଏବଂ କୀର୍ତି ଦିଅ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧି ରଖ।
ଇତି ଚିନ୍ମନ୍ଯୁମଧ୍ରିଜସ୍ତ୍ଵାଦାତମା ପଶୁଂ ଦଦେ । ଆଦଗ୍ନେ ଅପୃଣତୋଽତ୍ରିଃ ସାସହ୍ଯାଦ୍ଦସ୍ଯୂନିଷଃ ସାସହ୍ଯାନ୍ନୄନ୍
ଏପରି, କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଦୋଷହୀନ, ତୁମଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଜନ୍ତୁ ଦେଇଥିଲେ; ତାପରେ, ଅଗ୍ନି, ଅତ୍ରି ପୂରଣ କଲେ, ସେ ଦାସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ଜୟ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କଲେ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନ ଋତାଯଵଃ ସମୀଧିରେ ପ୍ରତ୍ନଂ ପ୍ରତ୍ନାସ ଊତଯେ ସହସ୍କୃତ । ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଯଜତଂ ଵିଶ୍ଵଧାଯସଂ ଦମୂନସଂ ଗୃହପତିଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଜଳାଇଛନ୍ତି; ଆମ ସମ୍ନାଗତ ଆଲୋକମୟ, ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଗୃହପତି, ଚୟନୀୟ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଅତିଥିଂ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଵିଶଃ ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଗୃହପତିଂ ନି ଷେଦିରେ । ବୃହତ୍କେତୁଂ ପୁରୁରୂପଂ ଧନସ୍ପୃତଂ ସୁଶର୍ମାଣଂ ସ୍ଵଵସଂ ଜରଦ୍ଵିଷମ୍
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ପ୍ରାଚୀନ ଅତିଥି ଭାବରେ, ଜାତିମାନେ ଶୋଭାମୟ ଚୁଲ୍ ଥିବା, ଗୃହପତି ଭାବରେ ବସାଇଛନ୍ତି; ବିଶାଳ ପ୍ରଭା, ବହୁ ରୂପ, ଧନ ଜିତିବା, ଭଲ ଆଶ୍ରୟ, ସ୍ୱୟଂସାର୍ଥି, ବୃଦ୍ଧିର ଶତ୍ରୁ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ମାନୁଷୀରୀଳତେ ଵିଶୋ ହୋତ୍ରାଵିଦଂ ଵିଵିଚିଂ ରତ୍ନଧାତମମ୍ । ଗୁହା ସନ୍ତଂ ସୁଭଗ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତଂ ତୁଵିଷ୍ଵଣସଂ ସୁଯଜଂ ଘୃତଶ୍ରିଯମ୍
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ମନୁଷ୍ୟ ଜାତିମାନେ ଚାହାନ୍ତି, ଯଜ୍ନ ଜଣା, ବିବେକୀ, ରତ୍ନ ଦେଇଥିବା; ଗୁପ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଦେଖିପାରିବା, ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି, ଭଲ ଯଜ୍ନ କରୁଥିବା, ଘିଅ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଧର୍ଣସିଂ ଵିଶ୍ଵଧା ଵଯଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଗୃଣନ୍ତୋ ନମସୋପ ସେଦିମ । ସ ନୋ ଜୁଷସ୍ଵ ସମିଧାନୋ ଅଙ୍ଗିରୋ ଦେଵୋ ମର୍ତସ୍ଯ ଯଶସା ସୁଦୀତିଭିଃ
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ଦୃଢ଼ ଦଣ୍ଡ ଭଳି, ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଆମେ ଗୀତ ଏବଂ ନମସ୍କାରରେ ସମ୍ମିଳିତ ହୁଅ; ଆମେ ଚାହୁଁ, ଆଙ୍ଗିରସ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ମହିମା ଏବଂ ଭଲ ଦାନରେ ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପୁରୁରୂପୋ ଵିଶେଵିଶେ ଵଯୋ ଦଧାସି ପ୍ରତ୍ନଥା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ । ପୁରୂଣ୍ଯନ୍ନା ସହସା ଵି ରାଜସି ତ୍ଵିଷିଃ ସା ତେ ତିତ୍ଵିଷାଣସ୍ଯ ନାଧୃଷେ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ବହୁ ରୂପରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତି ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଉଛ; ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ; ଅନେକ ଖାଦ୍ୟରେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମର ତୀବ୍ରତାକୁ କେହି ଅଟକାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ସମିଧାନଂ ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ ଦେଵା ଦୂତଂ ଚକ୍ରିରେ ହଵ୍ଯଵାହନମ୍ । ଉରୁଜ୍ରଯସଂ ଘୃତଯୋନିମାହୁତଂ ତ୍ଵେଷଂ ଚକ୍ଷୁର୍ଦଧିରେ ଚୋଦଯନ୍ମତି
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ କମ୍ ଜନ୍ମିତ, ଜଳାଇଲେ, ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ଦୂତ ଭାବରେ, ହବ୍ୟ ଆଣିବାରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି; ବିଶାଳ ଆଶ୍ରୟ, ଘିଅରୁ ଜନ୍ମିତ, ଆହ୍ୱାନିତ, ତୁମକୁ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଦେବମାନେ ନିଜର ଚକ୍ଷୁ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଚିନ୍ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ପ୍ରଦିଵ ଆହୁତଂ ଘୃତୈଃ ସୁମ୍ନାଯଵଃ ସୁଷମିଧା ସମୀଧିରେ । ସ ଵାଵୃଧାନ ଓଷଧୀଭିରୁକ୍ଷିତୋଽଭି ଜ୍ରଯାଂସି ପାର୍ଥିଵା ଵି ତିଷ୍ଠସେ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଦିବରୁ ଘିଅରେ ଆହ୍ୱାନିତ, ଭଲ ମନ ଥିବା, ଭଲ ଭାବରେ ଜଳାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଜଳାଇଛନ୍ତି; ଉଦ୍ଭିଦରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଉଭା ଅଛ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ହଵିଷ୍ମନ୍ତୋ ଦେଵଂ ମର୍ତାସ ଈଳତେ । ମନ୍ଯେ ତ୍ଵା ଜାତଵେଦସଂ ସ ହଵ୍ଯା ଵକ୍ଷ୍ଯାନୁଷକ୍
ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ହବ୍ୟ ଦେଇ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେବତା ଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାତବେଦସ ଭାବରେ ଭାବି, ତୁମେ ହବ୍ୟଗୁଡିକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ଆଣିବ।
ଅଗ୍ନିର୍ହୋତା ଦାସ୍ଵତଃ କ୍ଷଯସ୍ଯ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ସଂ ଯଜ୍ଞାସଶ୍ଚରନ୍ତି ଯଂ ସଂ ଵାଜାସଃ ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ
ଅଗ୍ନି ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କର ଯଜ୍ନ ପ୍ରଧାନ, ପବିତ୍ର କୁଶ ଥିବା ଗୃହର; ଯାହା ସହିତ ଯଜ୍ନଗୁଡିକ ଏକତାରେ ଚାଲିଥାଏ, ଯାହା ସହିତ ଉପହାର ଏବଂ କୀର୍ତି ମିଳିଥାଏ।
ଉତ ସ୍ମ ଯଂ ଶିଶୁଂ ଯଥା ନଵଂ ଜନିଷ୍ଟାରଣୀ । ଧର୍ତାରଂ ମାନୁଷୀଣାଂ ଵିଶାମଗ୍ନିଂ ସ୍ଵଧ୍ଵରମ୍
ଏବଂ ଏକ ଶିଶୁ ଭଳି, ନୂତନ ଭଳି, ତୁମେ ଅରଣି ଦଣ୍ଡରୁ ଜନ୍ମିତ; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଜାତିର ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ନରେ ସତ୍ୟ।
ଉତ ସ୍ମ ଦୁର୍ଗୃଭୀଯସେ ପୁତ୍ରୋ ନ ହ୍ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ପୁରୂ ଯୋ ଦଗ୍ଧାସି ଵନାଗ୍ନେ ପଶୁର୍ନ ଯଵସେ
ଏବଂ ତୁମେ ଧରିବାରେ କଷ୍ଟ, ମାଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁଅ ଭଳି; ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜଳାଇଛ, ଚରାଗାହରେ ଗୋ ଭଳି।