ଵୃଷାଯମାଣୋଽଵୃଣୀତ ସୋମଂ ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷ୍ଵପିବତ୍ସୁତସ୍ଯ । ଆ ସାଯକଂ ମଘଵାଦତ୍ତ ଵଜ୍ରମହନ୍ନେନଂ ପ୍ରଥମଜାମହୀନାମ୍
ଶକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଇଛା କରି, ସେ ସୋମ ଚୟନ କଲେ; ତିନିଥର ସୋମ ଚାପି ତାହା ପିଇଥିଲେ। ତାପରେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଧରି, ସର୍ପମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମଜନ୍ମାକୁ ମାରିଥିଲେ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ରାହନ୍ପ୍ରଥମଜାମହୀନାମାନ୍ମାଯିନାମମିନାଃ ପ୍ରୋତ ମାଯାଃ । ଆତ୍ସୂର୍ଯଂ ଜନଯନ୍ଦ୍ଯାମୁଷାସଂ ତାଦୀତ୍ନା ଶତ୍ରୁଂ ନ କିଲା ଵିଵିତ୍ସେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସର୍ପମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମଜନ୍ମାକୁ ମାରିଥିଲ, ଚତୁର ଚାଳାକମାନେଙ୍କର ମାୟା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ପ୍ରଭାତ ଆସିଲା; ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ଆଉ ରୋଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେନି।
ଅହନ୍ଵୃତ୍ରଂ ଵୃତ୍ରତରଂ ଵ୍ଯଂସମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରେଣ ମହତା ଵଧେନ । ସ୍କନ୍ଧାଂସୀଵ କୁଲିଶେନା ଵିଵୃକ୍ଣାହିଃ ଶଯତ ଉପପୃକ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ବାଧାକୁ, ବନ୍ଧନକୁ ମାରିଦେଲେ। କୁଲିଶ ଦ୍ୱାରା ଶାଖା ଭାଙ୍ଗିବା ପରି, ସର୍ପଟିକୁ ଚିରିଦେଲେ; ସେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଛିଟିଯାଇ ଶୋଇଲା।
ଅଯୋଦ୍ଧେଵ ଦୁର୍ମଦ ଆ ହି ଜୁହ୍ଵେ ମହାଵୀରଂ ତୁଵିବାଧମୃଜୀଷମ୍ । ନାତାରୀଦସ୍ଯ ସମୃତିଂ ଵଧାନାଂ ସଂ ରୁଜାନାଃ ପିପିଷ ଇନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଃ
ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଯୋଦ୍ଧା ପରି, ଅତି ଅହଂକାରରେ, ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ବଡ଼ ବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। କେହି ତାଙ୍କର ଆକ୍ରମଣକୁ ରୋକିପାରିଲେନି; ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁକୁ ଚୁର୍ମାର କରିଦେଲେ।
ଅପାଦହସ୍ତୋ ଅପୃତନ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ରମାସ୍ଯ ଵଜ୍ରମଧି ସାନୌ ଜଘାନ । ଵୃଷ୍ଣୋ ଵଧ୍ରିଃ ପ୍ରତିମାନଂ ବୁଭୂଷନ୍ପୁରୁତ୍ରା ଵୃତ୍ରୋ ଅଶଯଦ୍ଵ୍ଯସ୍ତଃ
ପାଦ ଓ ହାତ ନଥିବା ସେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲା; ବଜ୍ର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଲାଗିଲା ଏବଂ ଘାତ କଲା। ନପୁଂସକ ବୃଷଭ ସମାନ, ସମାନ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇ ବୃତ୍ର ଶୋଇ ରହିଲେ।
ନଦଂ ନ ଭିନ୍ନମମୁଯା ଶଯାନଂ ମନୋ ରୁହାଣା ଅତି ଯନ୍ତ୍ଯାପଃ । ଯାଶ୍ଚିଦ୍ଵୃତ୍ରୋ ମହିନା ପର୍ଯତିଷ୍ଠତ୍ତାସାମହିଃ ପତ୍ସୁତଃଶୀର୍ବଭୂଵ
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ବନ୍ଧ ପରି, ଶୋଇଥିବା ବେଳେ, ଜଳ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଦେଉଥିଲା, ଚାଲିଯାଉଥିଲା। ବୃତ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ଅଟକାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସର୍ପ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ଅଶକ୍ତ ହେଲେ।
ନୀଚାଵଯା ଅଭଵଦ୍ଵୃତ୍ରପୁତ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ଯା ଅଵ ଵଧର୍ଜଭାର । ଉତ୍ତରା ସୂରଧରଃ ପୁତ୍ର ଆସୀଦ୍ଦାନୁଃ ଶଯେ ସହଵତ୍ସା ନ ଧେନୁଃ
ତଳ ଅଂଶ ବୃତ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନ ହେଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଉପର ଅଂଶକୁ ଘାତ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପୁଅ ଉପରେ ରହିଲେ; ଦାନୁ ତଳେ ଗାଈ ଓ ଛୁଆ ପରି ଶୋଇ ରହିଲେ।
ଅତିଷ୍ଠନ୍ତୀନାମନିଵେଶନାନାଂ କାଷ୍ଠାନାଂ ମଧ୍ଯେ ନିହିତଂ ଶରୀରମ୍ । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ନିଣ୍ଯଂ ଵି ଚରନ୍ତ୍ଯାପୋ ଦୀର୍ଘଂ ତମ ଆଶଯଦିନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଃ
ଅଡ଼ିଗଲା ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କଠ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ରଖାଯାଇଥିଲା। ବୃତ୍ରଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଅଂଶକୁ ଜଳ ଘେରି ଚାଲିଥିଲା; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରରେ ଶୋଇ ରହିଲେ।
ଦାସପତ୍ନୀରହିଗୋପା ଅତିଷ୍ଠନ୍ନିରୁଦ୍ଧା ଆପଃ ପଣିନେଵ ଗାଵଃ । ଅପାଂ ବିଲମପିହିତଂ ଯଦାସୀଦ୍ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଅପ ତଦ୍ଵଵାର
ଦାସଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ଗୋପାଳି ଓ ସର୍ପର ରକ୍ଷକମାନେ ଅଟକି ରହିଥିଲେ; ପାଣି ମାନେ ବ୍ୟାପାରୀ ପାଇଁ ଗାଈଁମାନେ ଯେପରି ରହିଥାନ୍ତି, ସେପରି ଅଟକି ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ପାଣିର ଗୁପ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୋଇଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ସର୍ପକୁ ମାରି ଏହି ପାଣିକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଅଶ୍ଵ୍ଯୋ ଵାରୋ ଅଭଵସ୍ତଦିନ୍ଦ୍ର ସୃକେ ଯତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯହନ୍ଦେଵ ଏକଃ । ଅଜଯୋ ଗା ଅଜଯଃ ଶୂର ସୋମମଵାସୃଜଃ ସର୍ତଵେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍
ଏହି ବନ୍ୟା ଘୋଡ଼ା ପରି ତୀବ୍ର ହେଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଏକାକି ଏହାକୁ ରୋକିଥିଲେ। ତୁମେ ଗାଈଁମାନେ ଜିତିଲେ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ସୋମକୁ ମୁକ୍ତ କରି ସାତଟି ନଦୀକୁ ବହିବାକୁ ଦେଲେ।
ନାସ୍ମୈ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ନ ତନ୍ଯତୁଃ ସିଷେଧ ନ ଯାଂ ମିହମକିରଦ୍ଧ୍ରାଦୁନିଂ ଚ । ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଯଦ୍ଯୁଯୁଧାତେ ଅହିଶ୍ଚୋତାପରୀଭ୍ଯୋ ମଘଵା ଵି ଜିଗ୍ଯେ
ତାଙ୍କୁ ବିଜୁଳି କିମ୍ବା ଗରଜ ରୋକିପାରିଲା ନାହିଁ; ବର୍ଷା କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ପବନ ମଧ୍ୟ ଅଟକାଇପାରିଲା ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସର୍ପ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଲେ।
ଅହେର୍ଯାତାରଂ କମପଶ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ହୃଦି ଯତ୍ତେ ଜଘ୍ନୁଷୋ ଭୀରଗଚ୍ଛତ୍ । ନଵ ଚ ଯନ୍ନଵତିଂ ଚ ସ୍ରଵନ୍ତୀଃ ଶ୍ଯେନୋ ନ ଭୀତୋ ଅତରୋ ରଜାଂସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁ ସର୍ପକୁ ମାରିଥିଲେ, ତାହାର ପଥକୁ ଦେଖ; ଭୟରେ ତାହା ତୁମ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ନବଏ ନଦୀ ବହିଲା, ଭୟଭୀତ ଚିଲିକା ପରି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅଟକି ଯାଇଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯାତୋଽଵସିତସ୍ଯ ରାଜା ଶମସ୍ଯ ଚ ଶୃଙ୍ଗିଣୋ ଵଜ୍ରବାହୁଃ । ସେଦୁ ରାଜା କ୍ଷଯତି ଚର୍ଷଣୀନାମରାନ୍ନ ନେମିଃ ପରି ତା ବଭୂଵ
ଇନ୍ଦ୍ର, ବସିଥିବା ଓ ଅବସିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ରାଜା, ବଜ୍ରଧାରୀ ଶିଂଗାଳୁ ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି; ଶତ୍ରୁମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ଚକ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆବୃତ କଲା।
ଏତାଯାମୋପ ଗଵ୍ଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରମସ୍ମାକଂ ସୁ ପ୍ରମତିଂ ଵାଵୃଧାତି । ଅନାମୃଣଃ କୁଵିଦାଦସ୍ଯ ରାଯୋ ଗଵାଂ କେତଂ ପରମାଵର୍ଜତେ ନଃ
ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଯାଉ, ଯିଏ ଆମ ପ୍ରଭୃତ ଧନ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାନ୍ତି। ସେ ଆମକୁ କୌଣସି ଚତୁରି ଛଡ଼ା ଧନ ଦେଉନ୍ତୁ; ଗାଈଁର ଚିହ୍ନ ଆମକୁ ଦେଖାନ୍ତୁ।
ଉପେଦହଂ ଧନଦାମପ୍ରତୀତଂ ଜୁଷ୍ଟାଂ ନ ଶ୍ଯେନୋ ଵସତିଂ ପତାମି । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନମସ୍ଯନ୍ନୁପମେଭିରର୍କୈର୍ଯ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯୋ ଅସ୍ତି ଯାମନ୍
ମୁଁ ଦାନଶୀଳ, କେବେ ନ ହେବା ଦାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ, ପ୍ରିୟ ନିବାସକୁ ଚିଲିକା ପରି ଯାଇଛି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, କାରଣ ସେ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ଯୋଗ୍ୟ।
ନି ସର୍ଵସେନ ଇଷୁଧୀଁରସକ୍ତ ସମର୍ଯୋ ଗା ଅଜତି ଯସ୍ଯ ଵଷ୍ଟି । ଚୋଷ୍କୂଯମାଣ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂରି ଵାମଂ ମା ପଣିର୍ଭୂରସ୍ମଦଧି ପ୍ରଵୃଦ୍ଧ
ସମସ୍ତ ବାଣ ତିଆରି କରିଥିବା ଧନୁର୍ବାଣୀ, ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ଲୋକ ପାଇଁ ଗାଈଁମାନେ ଚଲାଇଦିଏ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ, ବହୁତ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି; ବ୍ୟାପାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ କରୁନ୍ତୁ।
ଵଧୀର୍ହି ଦସ୍ଯୁଂ ଧନିନଂ ଘନେନଁ ଏକଶ୍ଚରନ୍ନୁପଶାକେଭିରିନ୍ଦ୍ର । ଧନୋରଧି ଵିଷୁଣକ୍ତେ ଵ୍ଯାଯନ୍ନଯଜ୍ଵାନଃ ସନକାଃ ପ୍ରେତିମୀଯୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଧନବାନ୍ ଶତ୍ରୁକୁ ତୁମର ଘନ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ, ଏକାକି ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଲେ। ଧନକୁ ଭାଙ୍ଗି ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ; ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁନାହାନ୍ତି, ସେହି ପୁରାତନମାନେ ନଶ୍ୱରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ପରା ଚିଚ୍ଛୀର୍ଷା ଵଵୃଜୁସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯଜ୍ଵାନୋ ଯଜ୍ଵଭି ସ୍ପର୍ଧମାନାଃ । ପ୍ର ଯଦ୍ଦିଵୋ ହରିଵ ସ୍ଥାତରୁଗ୍ର ନିରଵ୍ରତାଁ ଅଧମୋ ରୋଦସ୍ଯୋଃ
ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ସେହି ଯଜ୍ଞ ବିହୀନମାନେ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନମ୍ର ହେଲେ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଦିଗନ୍ତରେ ଦୃଢ଼ ହେଇ ଦଁଡ଼ିଲେ, ନୀତିହୀନମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ତଳକୁ ଯାଇପଡ଼ିଲେ।
ଅଯୁଯୁତ୍ସନ୍ନନଵଦ୍ଯସ୍ଯ ସେନାମଯାତଯନ୍ତ କ୍ଷିତଯୋ ନଵଗ୍ଵାଃ । ଵୃଷାଯୁଧୋ ନ ଵଧ୍ରଯୋ ନିରଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଵଦ୍ଭିରିନ୍ଦ୍ରାଚ୍ଚିତଯନ୍ତ ଆଯନ୍
ଅପରାଧହୀନମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ନବ ଗାୟକ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ। ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବଳିଅଠା ବଳଦ ପରି ଦୁର୍ବଳମାନେ ବାହାରିଗଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାଇ ଗାଇ ତାଙ୍କ ନିଜ ଘରକୁ ଖୁସିରେ ଫେରିଲେ।
ତ୍ଵମେତାନ୍ରୁଦତୋ ଜକ୍ଷତଶ୍ଚାଯୋଧଯୋ ରଜସ ଇନ୍ଦ୍ର ପାରେ । ଅଵାଦହୋ ଦିଵ ଆ ଦସ୍ଯୁମୁଚ୍ଚା ପ୍ର ସୁନ୍ଵତ ସ୍ତୁଵତଃ ଶଂସମାଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଓ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା, ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେଉଁମାନେ ଦୂର ଦିଗରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଉପରେ ଜିତିଗଲେ। ତୁମେ ଦାସକୁ ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ପକାଇଦେଲେ; ଯିଏ ଦ୍ରବ୍ୟ ଚାପି ଓ ସ୍ତୁତି କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ମହିମା ଦେଉଛ।
ଚକ୍ରାଣାସଃ ପରୀଣହଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ହିରଣ୍ଯେନ ମଣିନା ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ନ ହିନ୍ଵାନାସସ୍ତିତିରୁସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପରି ସ୍ପଶୋ ଅଦଧାତ୍ସୂର୍ଯେଣ
ସେମାନେ ସୁନାର ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ଚଳିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଶ୍ମି ରଖିଲେ।
ପରି ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଉଭେ ଅବୁଭୋଜୀର୍ମହିନା ଵିଶ୍ଵତଃ ସୀମ୍ । ଅମନ୍ଯମାନାଁ ଅଭି ମନ୍ଯମାନୈର୍ନିର୍ବ୍ରହ୍ମଭିରଧମୋ ଦସ୍ଯୁମିନ୍ଦ୍ର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ମହିମାରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘେରିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଭିମାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ତଳକୁ କରିଦେଲେ।
ନ ଯେ ଦିଵଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅନ୍ତମାପୁର୍ନ ମାଯାଭିର୍ଧନଦାଂ ପର୍ଯଭୂଵନ୍ । ଯୁଜଂ ଵଜ୍ରଂ ଵୃଷଭଶ୍ଚକ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନିର୍ଜ୍ଯୋତିଷା ତମସୋ ଗା ଅଦୁକ୍ଷତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଧନଦାତାକୁ ତାଙ୍କର ଚତୁରି ଦ୍ୱାରା ଘେରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଳିଅଠା ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଗାଈଁମାନେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଅନୁ ସ୍ଵଧାମକ୍ଷରନ୍ନାପୋ ଅସ୍ଯାଵର୍ଧତ ମଧ୍ଯ ଆ ନାଵ୍ଯାନାମ୍ । ସଧ୍ରୀଚୀନେନ ମନସା ତମିନ୍ଦ୍ର ଓଜିଷ୍ଠେନ ହନ୍ମନାହନ୍ନଭି ଦ୍ଯୂନ୍
ପାଣି ତାଙ୍କର ନିଜ ଗତିରେ ବହିଲା, ଓ ନୌକାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଢ଼ିଗଲା। ଏକତା ମନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ମାରି ଜିତିଲେ।
ନ୍ଯାଵିଧ୍ଯଦିଲୀବିଶସ୍ଯ ଦୃଳ୍ହା ଵି ଶୃଙ୍ଗିଣମଭିନଚ୍ଛୁଷ୍ଣମିନ୍ଦ୍ରଃ । ଯାଵତ୍ତରୋ ମଘଵନ୍ଯାଵଦୋଜୋ ଵଜ୍ରେଣ ଶତ୍ରୁମଵଧୀଃ ପୃତନ୍ଯୁମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଦିଳୀପଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ଭେଦିଦେଲେ, ଶିଂଗାଳୁ ଦାନବ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତନ୍ୟୁକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଅଭି ସିଧ୍ମୋ ଅଜିଗାଦସ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଵି ତିଗ୍ମେନ ଵୃଷଭେଣା ପୁରୋଽଭେତ୍ । ସଂ ଵଜ୍ରେଣାସୃଜଦ୍ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ର ସ୍ଵାଂ ମତିମତିରଚ୍ଛାଶଦାନଃ
ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲା; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଳଦ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁରମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାଧାକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ; ତାଙ୍କର ନିଜ ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଦାନକୁ ଆଣିଲା।
ଆଵଃ କୁତ୍ସମିନ୍ଦ୍ର ଯସ୍ମିଞ୍ଚାକନ୍ପ୍ରାଵୋ ଯୁଧ୍ଯନ୍ତଂ ଵୃଷଭଂ ଦଶଦ୍ଯୁମ୍ । ଶଫଚ୍ଯୁତୋ ରେଣୁର୍ନକ୍ଷତ ଦ୍ଯାମୁଚ୍ଛ୍ଵୈତ୍ରେଯୋ ନୃଷାହ୍ଯାଯ ତସ୍ଥୌ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୁତ୍ସଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଶଦ୍ୟୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଖୁରରେ ଉଡ଼ିଥିବା ଧୂଳି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ ପାରିଲାନି, ଏବଂ ଉଶ୍ବିତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ମଣିଷଙ୍କ ଜୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।
ଆଵଃ ଶମଂ ଵୃଷଭଂ ତୁଗ୍ର୍ଯାସୁ କ୍ଷେତ୍ରଜେଷେ ମଘଵଞ୍ଛ୍ଵିତ୍ର୍ଯଂ ଗାମ୍ । ଜ୍ଯୋକ୍ଚିଦତ୍ର ତସ୍ଥିଵାଂସୋ ଅକ୍ରଞ୍ଛତ୍ରୂଯତାମଧରା ଵେଦନାକଃ
ମଘବାନ୍, ତୁମେ ତୁଗ୍ରମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶମଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ର ପାଇଁ ହୋଇଥିବା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଶ୍ୱିତ୍ରି ଗାୟକୁ ମଧ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ। ସେମାନେ ଦିନରେ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଲେ, ପକ୍ଷେପାତୀ ଶତ୍ରୁମାନେ ତଳେ ପଡ଼ି ନିଜ ହାର ଦେଖିଲେ।
ତ୍ରିଶ୍ଚିନ୍ନୋ ଅଦ୍ଯା ଭଵତଂ ନଵେଦସା ଵିଭୁର୍ଵାଂ ଯାମ ଉତ ରାତିରଶ୍ଵିନା । ଯୁଵୋର୍ହି ଯନ୍ତ୍ରଂ ହିମ୍ଯେଵ ଵାସସୋଽଭ୍ଯାଯଂସେନ୍ଯା ଭଵତଂ ମନୀଷିଭିଃ
ଆଜି ତୁମେ ତିନିଚକା ରଥରେ ଆସ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ତୁମର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଦାୟା ନେଇ। ତୁମର ଯନ୍ତ୍ର ହିମର ପୋଶାକ ପରି, ଜଣେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହ ତାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତ୍ରଯଃ ପଵଯୋ ମଧୁଵାହନେ ରଥେ ସୋମସ୍ଯ ଵେନାମନୁ ଵିଶ୍ଵ ଇଦ୍ଵିଦୁଃ । ତ୍ରଯ ସ୍କମ୍ଭାସ ସ୍କଭିତାସ ଆରଭେ ତ୍ରିର୍ନକ୍ତଂ ଯାଥସ୍ତ୍ରିର୍ଵଶ୍ଵିନା ଦିଵା
ତିନିଟି ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ମଧୁ ଭରା ରଥକୁ ଟାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସୋମର ସୁର ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି। ତିନିଟି ଦୃଢ଼ ଖୁଟି ଆରମ୍ଭରେ ରହିଛି, ତୁମେ ତିନି ରାତି ଓ ତିନି ଦିନ ଯାତ୍ରା କର, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ।