ତୁଭ୍ଯଂ ଭରନ୍ତି କ୍ଷିତଯୋ ଯଵିଷ୍ଠ ବଲିମଗ୍ନେ ଅନ୍ତିତ ଓତ ଦୂରାତ୍ । ଆ ଭନ୍ଦିଷ୍ଠସ୍ଯ ସୁମତିଂ ଚିକିଦ୍ଧି ବୃହତ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ମହି ଶର୍ମ ଭଦ୍ରମ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ, ଲୋକମାନେ ନିକଟ ଓ ଦୂରରୁ ବଳି ଆଣନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି। ଦାନଶୀଳଙ୍କର କୃପା ଆଣ, ଆମକୁ ତୁମର ବଡ଼, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଭ ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଆଦ୍ଯ ରଥଂ ଭାନୁମୋ ଭାନୁମନ୍ତମଗ୍ନେ ତିଷ୍ଠ ଯଜତେଭିଃ ସମନ୍ତମ୍ । ଵିଦ୍ଵାନ୍ପଥୀନାମୁର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମେହ ଦେଵାନ୍ହଵିରଦ୍ଯାଯ ଵକ୍ଷି
ପ୍ରଭାମୟ ରଥରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପୂଜାରୀମାନଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦଁଡାଇଯାଉ। ବିଶାଳ ଆକାଶର ପଥ ଜାଣି, ଦେବତାମାନେ ଆସି ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଅଵୋଚାମ କଵଯେ ମେଧ୍ଯାଯ ଵଚୋ ଵନ୍ଦାରୁ ଵୃଷଭାଯ ଵୃଷ୍ଣେ । ଗଵିଷ୍ଠିରୋ ନମସା ସ୍ତୋମମଗ୍ନୌ ଦିଵୀଵ ରୁକ୍ମମୁରୁଵ୍ଯଞ୍ଚମଶ୍ରେତ୍
ଆମେ ଜ୍ଞାନୀ, ପବିତ୍ର କବିଙ୍କୁ, ବଳୀୟ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ବୃଷଭଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲୁ। ନମସ୍କାର ସହିତ, ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗୀତ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ, ସେ ଦିବରେ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ।
କୁମାରଂ ମାତା ଯୁଵତିଃ ସମୁବ୍ଧଂ ଗୁହା ବିଭର୍ତି ନ ଦଦାତି ପିତ୍ରେ । ଅନୀକମସ୍ଯ ନ ମିନଜ୍ଜନାସଃ ପୁରଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ନିହିତମରତୌ
ମାଆ, ଏକ ଯୁବତୀ, ଜାଗ୍ରତ ଶିଶୁକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେଠାରୁ ବାପାଙ୍କୁ ଦିଅନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଲୋକମାନେ କମେଇପାରନାହାନ୍ତି; ସେଠାରେ ରଥର ଆଗରେ ଥିବାକୁ ଦେଖନ୍ତି।
କମେତଂ ତ୍ଵଂ ଯୁଵତେ କୁମାରଂ ପେଷୀ ବିଭର୍ଷି ମହିଷୀ ଜଜାନ । ପୂର୍ଵୀର୍ହି ଗର୍ଭଃ ଶରଦୋ ଵଵର୍ଧାପଶ୍ଯଂ ଜାତଂ ଯଦସୂତ ମାତା
ତୁମେ କିଏ, ଯୁବତୀ, ଯିଏ ଏହି କୁମାରକୁ ଧାରଣ କରୁଛ? ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ଗର୍ଭ ଅନେକ ଶରତ ଧରି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି; ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେତେବେଳେ ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ହିରଣ୍ଯଦନ୍ତଂ ଶୁଚିଵର୍ଣମାରାତ୍କ୍ଷେତ୍ରାଦପଶ୍ଯମାଯୁଧା ମିମାନମ୍ । ଦଦାନୋ ଅସ୍ମା ଅମୃତଂ ଵିପୃକ୍ଵତ୍କିଂ ମାମନିନ୍ଦ୍ରାଃ କୃଣଵନ୍ନନୁକ୍ଥାଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲି, ସୁନା ଦାନ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ରଙ୍ଗରେ, ଅସ୍ତ୍ର ବିନା କ୍ଷେତ୍ର ମାପୁଥିବା। ଅମୃତ ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନୀ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷମାନେ ମୋତେ କଣ କଲେ, କଣ ପ୍ରଶଂସା?
କ୍ଷେତ୍ରାଦପଶ୍ଯଂ ସନୁତଶ୍ଚରନ୍ତଂ ସୁମଦ୍ଯୂଥଂ ନ ପୁରୁ ଶୋଭମାନମ୍ । ନ ତା ଅଗୃଭ୍ରନ୍ନଜନିଷ୍ଟ ହି ଷଃ ପଲିକ୍ନୀରିଦ୍ଯୁଵତଯୋ ଭଵନ୍ତି
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ ଚାଲୁଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଝୁଣ୍ଡ ସହ ଦେଖିଲି, ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିନାହାନ୍ତି; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଫିକା ଯୁବତୀମାନେ ମାଆ ହୁଅନ୍ତି।
କେ ମେ ମର୍ଯକଂ ଵି ଯଵନ୍ତ ଗୋଭିର୍ନ ଯେଷାଂ ଗୋପା ଅରଣଶ୍ଚିଦାସ । ଯ ଈଂ ଜଗୃଭୁରଵ ତେ ସୃଜନ୍ତ୍ଵାଜାତି ପଶ୍ଵ ଉପ ନଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍
ମୋ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏତେ ଗାଈ ଥିବାମାନେ? ଯାହାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଅଟବା ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ; ଜ୍ଞାନୀ ଚାରା ଗୋମାନେର ଜନ୍ମ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଵସାଂ ରାଜାନଂ ଵସତିଂ ଜନାନାମରାତଯୋ ନି ଦଧୁର୍ମର୍ତ୍ଯେଷୁ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯତ୍ରେରଵ ତଂ ସୃଜନ୍ତୁ ନିନ୍ଦିତାରୋ ନିନ୍ଦ୍ଯାସୋ ଭଵନ୍ତୁ
ଶତ୍ରୁମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ, ଲୋକମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନିବାସ ଭାବେ ରଖିଛନ୍ତି । ଅତ୍ରିଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରୁ । ଯେମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିନ୍ଦିତ ହେଉ ।
ଶୁନଶ୍ଚିଚ୍ଛେପଂ ନିଦିତଂ ସହସ୍ରାଦ୍ଯୂପାଦମୁଞ୍ଚୋ ଅଶମିଷ୍ଟ ହି ଷଃ । ଏଵାସ୍ମଦଗ୍ନେ ଵି ମୁମୁଗ୍ଧି ପାଶାନ୍ହୋତଶ୍ଚିକିତ୍ଵ ଇହ ତୂ ନିଷଦ୍ଯ
ଶୁନଃଶେପ ଯଜ୍ଞର ଦଣ୍ଡରେ ବାନ୍ଧା ଥିଲେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ଦହିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ । ଏଭଳି, ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଯେଉଁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧା ଅଛି, ସେଗୁଡିକୁ ମୁକ୍ତ କର । ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋତା, ଏଠାରେ ବସି ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର ।
ହୃଣୀଯମାନୋ ଅପ ହି ମଦୈଯେଃ ପ୍ର ମେ ଦେଵାନାଂ ଵ୍ରତପା ଉଵାଚ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅନୁ ହି ତ୍ଵା ଚଚକ୍ଷ ତେନାହମଗ୍ନେ ଅନୁଶିଷ୍ଟ ଆଗାମ୍
ଦମିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଅବିଚଳ ରହିଲେ । ସେ ମୋତେ, ଦେବମାନଙ୍କର ନିୟମ ଦେଖୁଥିବା, କହିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଜଣା, ତୁମକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାରେ, ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଆସିଛି ।
ଵି ଜ୍ଯୋତିଷା ବୃହତା ଭାତ୍ଯଗ୍ନିରାଵିର୍ଵିଶ୍ଵାନି କୃଣୁତେ ମହିତ୍ଵା । ପ୍ରାଦେଵୀର୍ମାଯାଃ ସହତେ ଦୁରେଵାଃ ଶିଶୀତେ ଶୃଙ୍ଗେ ରକ୍ଷସେ ଵିନିକ୍ଷେ
ଅଗ୍ନି ବଡ଼ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମହାନତାରେ ସମସ୍ତକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି । ଦେବୀମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିକୁ ସେ ସହିପାରନ୍ତି, ରକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଶିଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରି ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରନ୍ତି ।
ଉତ ସ୍ଵାନାସୋ ଦିଵି ଷନ୍ତ୍ଵଗ୍ନେସ୍ତିଗ୍ମାଯୁଧା ରକ୍ଷସେ ହନ୍ତଵା ଉ । ମଦେ ଚିଦସ୍ଯ ପ୍ର ରୁଜନ୍ତି ଭାମା ନ ଵରନ୍ତେ ପରିବାଧୋ ଅଦେଵୀଃ
ଅଗ୍ନିଙ୍କର ନିଜ, ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ଆକାଶରେ ରହୁନ୍ତୁ, ରକ୍ଷସମାନେ ଦଳନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ । ତାଙ୍କର ମଦରେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଦହିବା ଶକ୍ତି ଭାଗ ଭାଗ କରିଦେଇଥାଏ, ଅଧର୍ମୀମାନେ ତାଙ୍କର ଆକ୍ରମଣକୁ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଏତଂ ତେ ସ୍ତୋମଂ ତୁଵିଜାତ ଵିପ୍ରୋ ରଥଂ ନ ଧୀରଃ ସ୍ଵପା ଅତକ୍ଷମ୍ । ଯଦୀଦଗ୍ନେ ପ୍ରତି ତ୍ଵଂ ଦେଵ ହର୍ଯାଃ ସ୍ଵର୍ଵତୀରପ ଏନା ଜଯେମ
ଏହି ସ୍ତୁତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତୁମ ପାଇଁ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଜଣେ ରଥ ଭଳି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଚତୁର ଭାବେ । ଯଦି ଅଗ୍ନି, ଦେବତା, ତୁମେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଯଶ ଜିତିପାରିବା ।
ତୁଵିଗ୍ରୀଵୋ ଵୃଷଭୋ ଵାଵୃଧାନୋଽଶତ୍ର୍ଵର୍ଯଃ ସମଜାତି ଵେଦଃ । ଇତୀମମଗ୍ନିମମୃତା ଅଵୋଚନ୍ବର୍ହିଷ୍ମତେ ମନଵେ ଶର୍ମ ଯଂସଦ୍ଧଵିଷ୍ମତେ ମନଵେ ଶର୍ମ ଯଂସତ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗର୍ଦ୍ଧନ, ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା ବୃଷ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଏକାଠି ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଏ । ଅମୃତମାନେ ଏହି ଅଗ୍ନି ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, ମନୁଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସିଥିବା, ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ମନୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵରୁଣୋ ଜାଯସେ ଯତ୍ତ୍ଵଂ ମିତ୍ରୋ ଭଵସି ଯତ୍ସମିଦ୍ଧଃ । ତ୍ଵେ ଵିଶ୍ଵେ ସହସସ୍ପୁତ୍ର ଦେଵାସ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରୋ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଜନ୍ମ ନେଲେ ବେଳେ ବରୁଣ ହେଉଛ, ଦୀପ୍ତି ହେଲେ ବେଳେ ମିତ୍ର ହେଉଛ । ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଛ । ଉପାସକ ପାଇଁ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛ, ମାନବ ।
ତ୍ଵମର୍ଯମା ଭଵସି ଯତ୍କନୀନାଂ ନାମ ସ୍ଵଧାଵନ୍ଗୁହ୍ଯଂ ବିଭର୍ଷି । ଅଞ୍ଜନ୍ତି ମିତ୍ରଂ ସୁଧିତଂ ନ ଗୋଭିର୍ଯଦ୍ଦମ୍ପତୀ ସମନସା କୃଣୋଷି
ତୁମେ ଅର୍ୟମା ହେଉଛ, ଯେବେ ତୁମେ କନିନାମ୍ ନାମ ଧରିଛ । ନିଜେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଲୁଚିଥିବା ଅଂଶ ଧରିଥାଉ । ମିତ୍ରଙ୍କୁ, ଭଲ ଗଠନ ଥିବା, ଗୋମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଲିପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେବେ ତୁମେ ଦମ୍ପତିମାନେ ଏକ ମନରେ ଏକତ୍ର କର ।
ତଵ ଶ୍ରିଯେ ମରୁତୋ ମର୍ଜଯନ୍ତ ରୁଦ୍ର ଯତ୍ତେ ଜନିମ ଚାରୁ ଚିତ୍ରମ୍ । ପଦଂ ଯଦ୍ଵିଷ୍ଣୋରୁପମଂ ନିଧାଯି ତେନ ପାସି ଗୁହ୍ଯଂ ନାମ ଗୋନାମ୍
ତୁମର ମହିମା ପାଇଁ ମାରୁତମାନେ ନିଜେ ଉଭା ଶୋଭିତ କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର, ତୁମର ଜନ୍ମ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅପୂର୍ବ । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପଦ ତୁମର ସମାନ ଭାବେ ରଖାଯାଇଛି । ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଗୋମାନେ ଲୁଚିଥିବା ନାମକୁ ରକ୍ଷା କର ।
ତଵ ଶ୍ରିଯା ସୁଦୃଶୋ ଦେଵ ଦେଵାଃ ପୁରୂ ଦଧାନା ଅମୃତଂ ସପନ୍ତ । ହୋତାରମଗ୍ନିଂ ମନୁଷୋ ନି ଷେଦୁର୍ଦଶସ୍ଯନ୍ତ ଉଶିଜଃ ଶଂସମାଯୋଃ
ତୁମର ଶ୍ରୀରେ, ଦେବତା, ଅନେକ ଦେବମାନେ ଅମୃତ ଭାଗ ନେଇଥାଉ । ମାନବମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହୋତା ଭାବେ ବସାଇଛନ୍ତି, ଉତ୍ସାହୀମାନେ ଭଲ ଫଳ ଆଶା କରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ।
ନ ତ୍ଵଦ୍ଧୋତା ପୂର୍ଵୋ ଅଗ୍ନେ ଯଜୀଯାନ୍ନ କାଵ୍ଯୈଃ ପରୋ ଅସ୍ତି ସ୍ଵଧାଵଃ । ଵିଶଶ୍ଚ ଯସ୍ଯା ଅତିଥିର୍ଭଵାସି ସ ଯଜ୍ଞେନ ଵନଵଦ୍ଦେଵ ମର୍ତାନ୍
ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ଆଗରୁ କୌଣସି ହୋତା ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ତମ ନୁହେଁ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ନୁହେଁ । ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଅତିଥି ହେଉଛ, ସେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମାନବମାନେ ଉପରେ ଜୟ କରିଥାଏ, ଦେବତା ।
ଵଯମଗ୍ନେ ଵନୁଯାମ ତ୍ଵୋତା ଵସୂଯଵୋ ହଵିଷା ବୁଧ୍ଯମାନାଃ । ଵଯଂ ସମର୍ଯେ ଵିଦଥେଷ୍ଵହ୍ନାଂ ଵଯଂ ରାଯା ସହସସ୍ପୁତ୍ର ମର୍ତାନ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ଧନ ଜିତିପାରିବା, ଆମର ଅର୍ପଣରେ ଜାଗୃତ ହେଇ । ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ, ସଭାରେ, ଦିନରେ, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଧନ ଦ୍ୱାରା ମାନବମାନେ ଉପରେ ଜୟ କରିପାରିବା ।
ଯୋ ନ ଆଗୋ ଅଭ୍ଯେନୋ ଭରାତ୍ଯଧୀଦଘମଘଶଂସେ ଦଧାତ । ଜହୀ ଚିକିତ୍ଵୋ ଅଭିଶସ୍ତିମେତାମଗ୍ନେ ଯୋ ନୋ ମର୍ଚଯତି ଦ୍ଵଯେନ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଆମ ପାଇଁ ପାପ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁତା ଆଣିଥାଏ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ରଖିଥାଏ, ସେ ଏହି ଦୋଷ ଭୋଗ କରୁ । ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଗ୍ନି, ଏହି ଶାପକୁ ନଷ୍ଟ କର । ଯେଉଁ ଜଣେ ଦ୍ୱିମୁଖୀ ଭାବରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କର ।
ତ୍ଵାମସ୍ଯା ଵ୍ଯୁଷି ଦେଵ ପୂର୍ଵେ ଦୂତଂ କୃଣ୍ଵାନା ଅଯଜନ୍ତ ହଵ୍ଯୈଃ । ସଂସ୍ଥେ ଯଦଗ୍ନ ଈଯସେ ରଯୀଣାଂ ଦେଵୋ ମର୍ତୈର୍ଵସୁଭିରିଧ୍ଯମାନଃ
ତୁମେ, ଦେବତା, ପ୍ରଭାତରେ ପୁର୍ବଜମାନେ ତୁମକୁ ଦୂତ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ । ଯେବେ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଧନର ସଭାକୁ ଯାଉଛ, ଦେବତା, ମାନବମାନେ ଧନ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ।
ଅଵ ସ୍ପୃଧି ପିତରଂ ଯୋଧି ଵିଦ୍ଵାନ୍ପୁତ୍ରୋ ଯସ୍ତେ ସହସଃ ସୂନ ଊହେ । କଦା ଚିକିତ୍ଵୋ ଅଭି ଚକ୍ଷସେ ନୋଽଗ୍ନେ କଦାଁ ଋତଚିଦ୍ଯାତଯାସେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ, ପିତାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବାକୁ ଦୂର କର । ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର ଭାବେ, ପୁତ୍ର ଭଳି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର । କେବେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମକୁ ଦେଖିବା ? କେବେ, ସତ୍ୟ ଜଣା, ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସିବା ?
ଭୂରି ନାମ ଵନ୍ଦମାନୋ ଦଧାତି ପିତା ଵସୋ ଯଦି ତଜ୍ଜୋଷଯାସେ । କୁଵିଦ୍ଦେଵସ୍ଯ ସହସା ଚକାନଃ ସୁମ୍ନମଗ୍ନିର୍ଵନତେ ଵାଵୃଧାନଃ
ଉପାସକ ଅନେକ ନାମ ଦେଇ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି । ବସୁଦାତା, ଯଦି ତୁମେ ଏହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ, ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା ଅଗ୍ନି ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ଫଳ ଆଣୁ ।
ତ୍ଵମଙ୍ଗ ଜରିତାରଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯଗ୍ନେ ଦୁରିତାତି ପର୍ଷି । ସ୍ତେନା ଅଦୃଶ୍ରନ୍ରିପଵୋ ଜନାସୋଽଜ୍ଞାତକେତା ଵୃଜିନା ଅଭୂଵନ୍
ତୁମେ, ସବୁଠୁ ଯୁବ, ଗାୟକକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଉପରେ ନେଇଯାଉଛ, ଅଗ୍ନି । ଚୋରମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ନାହିଁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଲୋକ, ଅଜଣା ଚିହ୍ନ ଥିବାମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉ ।
ଇମେ ଯାମାସସ୍ତ୍ଵଦ୍ରିଗଭୂଵନ୍ଵସଵେ ଵା ତଦିଦାଗୋ ଅଵାଚି । ନାହାଯମଗ୍ନିରଭିଶସ୍ତଯେ ନୋ ନ ରୀଷତେ ଵାଵୃଧାନଃ ପରା ଦାତ୍
ଏହି ପୂଜାଗୀତଗୁଡିକ, ହେ ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତିବନ୍ତ, ତୁମ ପାଇଁ କହାଯାଇଛି; ହେ ବସବ, ଏହିଠାରେ ମୁଁ ଏହା କହିଛି। ଏହି ଅଗ୍ନି ଆମେଠାରେ କୌଣସି ଅପମାନ କିମ୍ବା କ୍ଷତି କରେନାହିଁ; ସେ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ହୋଇ, ଦୂରର ଅପସ୍ଥାନକୁ ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତି।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଵସୁପତିଂ ଵସୂନାମଭି ପ୍ର ମନ୍ଦେ ଅଧ୍ଵରେଷୁ ରାଜନ୍ । ତ୍ଵଯା ଵାଜଂ ଵାଜଯନ୍ତୋ ଜଯେମାଭି ଷ୍ଯାମ ପୃତ୍ସୁତୀର୍ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଧନର ମାଳିକ, ଆମେ ପୂଜାରେ ସବୁଠୁ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛୁ, ହେ ରାଜା। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଆମେ ଆଶା କରୁଛୁ ଯେ ଆମେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବା; ମାନବମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ସବୁଠୁ ଉପରେ ରହିବା।
ହଵ୍ଯଵାଳଗ୍ନିରଜରଃ ପିତା ନୋ ଵିଭୁର୍ଵିଭାଵା ସୁଦୃଶୀକୋ ଅସ୍ମେ । ସୁଗାର୍ହପତ୍ଯାଃ ସମିଷୋ ଦିଦୀହ୍ଯସ୍ମଦ୍ର୍ଯକ୍ସଂ ମିମୀହି ଶ୍ରଵାଂସି
ଅଗ୍ନି, ଅମର, ହବ୍ୟବାହକ, ଆମର ପିତା, ସବୁଠି ବ୍ୟାପ୍ତ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁ। ଭଲ ଗୃହାଗ୍ନି ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ, ଆମକୁ ଶୁଭ ଦାନ କର; ଆମ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ।
ଵିଶାଂ କଵିଂ ଵିଶ୍ପତିଂ ମାନୁଷୀଣାଂ ଶୁଚିଂ ପାଵକଂ ଘୃତପୃଷ୍ଠମଗ୍ନିମ୍ । ନି ହୋତାରଂ ଵିଶ୍ଵଵିଦଂ ଦଧିଧ୍ଵେ ସ ଦେଵେଷୁ ଵନତେ ଵାର୍ଯାଣି
ଲୋକମାନଙ୍କର ଚତୁର, ମାନବମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଶୁଧ୍ଧ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଘୃତ ଲେପିତ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମେ ବସାଇଛୁ। ସବୁଠି ଜଣା, ପୂଜାରୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛୁ; ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି।