ଧାମନ୍ତେ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନମଧି ଶ୍ରିତମନ୍ତଃ ସମୁଦ୍ରେ ହୃଦ୍ଯନ୍ତରାଯୁଷି । ଅପାମନୀକେ ସମିଥେ ଯ ଆଭୃତସ୍ତମଶ୍ଯାମ ମଧୁମନ୍ତଂ ତ ଊର୍ମିମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କର ନିବାସରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେ ମହାସାଗର ଭିତରେ, ହୃଦୟ ଓ ପ୍ରାଣରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି। ଜଳରେ, ସଭାରେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି, ଆମେ ସେଇ ଅନ୍ଧକାର ମଧୁର ତରଙ୍ଗକୁ ନିକଟରେ ଆଣିବା।
ଅବୋଧ୍ଯଗ୍ନିଃ ସମିଧା ଜନାନାଂ ପ୍ରତି ଧେନୁମିଵାଯତୀମୁଷାସମ୍ । ଯହ୍ଵା ଇଵ ପ୍ର ଵଯାମୁଜ୍ଜିହାନାଃ ପ୍ର ଭାନଵଃ ସିସ୍ରତେ ନାକମଚ୍ଛ
ଅଗ୍ନି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗିଉଠିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗାଈ ତାଙ୍କର ବଛାକୁ ଡାକେ, କିମ୍ବା ଛୋଟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ିଉଠନ୍ତି, ସେପରି ତାଙ୍କର କିରଣମାନେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି।
ଅବୋଧି ହୋତା ଯଜଥାଯ ଦେଵାନୂର୍ଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ନିଃ ସୁମନାଃ ପ୍ରାତରସ୍ଥାତ୍ । ସମିଦ୍ଧସ୍ଯ ରୁଶଦଦର୍ଶି ପାଜୋ ମହାନ୍ଦେଵସ୍ତମସୋ ନିରମୋଚି
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପୂଜାରୀ ଜାଗିଉଠିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ଉଦାର ମନେ ପ୍ରଭାତରେ ସିଧା ଦଣ୍ଡ ହୋଇ ଦଁଡାଇଛନ୍ତି। ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯାଉଛି, ମହାଦେବ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ଯଦୀଂ ଗଣସ୍ଯ ରଶନାମଜୀଗଃ ଶୁଚିରଙ୍କ୍ତେ ଶୁଚିଭିର୍ଗୋଭିରଗ୍ନିଃ । ଆଦ୍ଦକ୍ଷିଣା ଯୁଜ୍ଯତେ ଵାଜଯନ୍ତ୍ଯୁତ୍ତାନାମୂର୍ଧ୍ଵୋ ଅଧଯଜ୍ଜୁହୂଭିଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସମୂହର ବେଳ୍ଟ ବାନ୍ଧ, ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି ଶୁଦ୍ଧ ଗାଈମାନେ ସହ ସୁଶୋଭିତ ହୁଏ। ଡାହାଣ ହୋମ ଜୟୀମାନେ ସହ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ, ସିଧା ହୋଇ ହୋମ କୂଚିମାନେ ସହ ବସିଯାଉଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିମଚ୍ଛା ଦେଵଯତାଂ ମନାଂସି ଚକ୍ଷୂଂଷୀଵ ସୂର୍ଯେ ସଂ ଚରନ୍ତି । ଯଦୀଂ ସୁଵାତେ ଉଷସା ଵିରୂପେ ଶ୍ଵେତୋ ଵାଜୀ ଜାଯତେ ଅଗ୍ରେ ଅହ୍ନାମ୍
ପୂଜାରୀମାନଙ୍କର ମନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯିଉ, ଯେପରି ଆଖି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖେ। ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଭିନ୍ନ ଉଷା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବାହିତ କରନ୍ତି, ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଜନିଷ୍ଟ ହି ଜେନ୍ଯୋ ଅଗ୍ରେ ଅହ୍ନାଂ ହିତୋ ହିତେଷ୍ଵରୁଷୋ ଵନେଷୁ । ଦମେଦମେ ସପ୍ତ ରତ୍ନା ଦଧାନୋଽଗ୍ନିର୍ହୋତା ନି ଷସାଦା ଯଜୀଯାନ୍
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଅରଣ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହି ସାତଟି ଧନ ଧାରଣ କରି, ଅଗ୍ନି ପୂଜାରୀ ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ ହୋଇ ବସିଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିର୍ହୋତା ନ୍ଯସୀଦଦ୍ଯଜୀଯାନୁପସ୍ଥେ ମାତୁଃ ସୁରଭା ଉ ଲୋକେ । ଯୁଵା କଵିଃ ପୁରୁନିଷ୍ଠ ଋତାଵା ଧର୍ତା କୃଷ୍ଟୀନାମୁତ ମଧ୍ଯ ଇଦ୍ଧଃ
ଅଗ୍ନି ପୂଜାରୀ ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ ହୋଇ, ସୁଗନ୍ଧ ମାତୃଭୂମିର କୋଳରେ, ଏହି ଜଗତରେ ବସିଛନ୍ତି। ଯୁବା, ଜ୍ଞାନୀ, ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ।
ପ୍ର ଣୁ ତ୍ଯଂ ଵିପ୍ରମଧ୍ଵରେଷୁ ସାଧୁମଗ୍ନିଂ ହୋତାରମୀଳତେ ନମୋଭିଃ । ଆ ଯସ୍ତତାନ ରୋଦସୀ ଋତେନ ନିତ୍ଯଂ ମୃଜନ୍ତି ଵାଜିନଂ ଘୃତେନ
ଏବେ ସେଇ ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି, ଅଗ୍ନି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୂଜାରୀଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ନମସ୍କାର ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ସେ ଯିଏ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ସତ୍ୟରେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ସଦା ଘୃତରେ ବିଜୟୀଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ମାର୍ଜାଲ୍ଯୋ ମୃଜ୍ଯତେ ସ୍ଵେ ଦମୂନାଃ କଵିପ୍ରଶସ୍ତୋ ଅତିଥିଃ ଶିଵୋ ନଃ । ସହସ୍ରଶୃଙ୍ଗୋ ଵୃଷଭସ୍ତଦୋଜା ଵିଶ୍ଵାଁ ଅଗ୍ନେ ସହସା ପ୍ରାସ୍ଯନ୍ଯାନ୍
ଗୃହଜନ୍ମା ତାଙ୍କ ଘରେ ପବିତ୍ର କରାଯାଉଛନ୍ତି, କବିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଅତିଥି, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ। ହଜାର ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ବୃଷଭ, ସେଇ ଶକ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କର।
ପ୍ର ସଦ୍ଯୋ ଅଗ୍ନେ ଅତ୍ଯେଷ୍ଯନ୍ଯାନାଵିର୍ଯସ୍ମୈ ଚାରୁତମୋ ବଭୂଥ । ଈଳେନ୍ଯୋ ଵପୁଷ୍ଯୋ ଵିଭାଵା ପ୍ରିଯୋ ଵିଶାମତିଥିର୍ମାନୁଷୀଣାମ୍
ତୁରନ୍ତ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କର; ଆମ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଯାଉଛ। ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଲୋକମାନଙ୍କର, ମାନବମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଅତିଥି।
ତୁଭ୍ଯଂ ଭରନ୍ତି କ୍ଷିତଯୋ ଯଵିଷ୍ଠ ବଲିମଗ୍ନେ ଅନ୍ତିତ ଓତ ଦୂରାତ୍ । ଆ ଭନ୍ଦିଷ୍ଠସ୍ଯ ସୁମତିଂ ଚିକିଦ୍ଧି ବୃହତ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ମହି ଶର୍ମ ଭଦ୍ରମ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ, ଲୋକମାନେ ନିକଟ ଓ ଦୂରରୁ ବଳି ଆଣନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି। ଦାନଶୀଳଙ୍କର କୃପା ଆଣ, ଆମକୁ ତୁମର ବଡ଼, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଭ ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଆଦ୍ଯ ରଥଂ ଭାନୁମୋ ଭାନୁମନ୍ତମଗ୍ନେ ତିଷ୍ଠ ଯଜତେଭିଃ ସମନ୍ତମ୍ । ଵିଦ୍ଵାନ୍ପଥୀନାମୁର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମେହ ଦେଵାନ୍ହଵିରଦ୍ଯାଯ ଵକ୍ଷି
ପ୍ରଭାମୟ ରଥରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପୂଜାରୀମାନଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦଁଡାଇଯାଉ। ବିଶାଳ ଆକାଶର ପଥ ଜାଣି, ଦେବତାମାନେ ଆସି ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଅଵୋଚାମ କଵଯେ ମେଧ୍ଯାଯ ଵଚୋ ଵନ୍ଦାରୁ ଵୃଷଭାଯ ଵୃଷ୍ଣେ । ଗଵିଷ୍ଠିରୋ ନମସା ସ୍ତୋମମଗ୍ନୌ ଦିଵୀଵ ରୁକ୍ମମୁରୁଵ୍ଯଞ୍ଚମଶ୍ରେତ୍
ଆମେ ଜ୍ଞାନୀ, ପବିତ୍ର କବିଙ୍କୁ, ବଳୀୟ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ବୃଷଭଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲୁ। ନମସ୍କାର ସହିତ, ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗୀତ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ, ସେ ଦିବରେ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ।
କୁମାରଂ ମାତା ଯୁଵତିଃ ସମୁବ୍ଧଂ ଗୁହା ବିଭର୍ତି ନ ଦଦାତି ପିତ୍ରେ । ଅନୀକମସ୍ଯ ନ ମିନଜ୍ଜନାସଃ ପୁରଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ନିହିତମରତୌ
ମାଆ, ଏକ ଯୁବତୀ, ଜାଗ୍ରତ ଶିଶୁକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେଠାରୁ ବାପାଙ୍କୁ ଦିଅନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଲୋକମାନେ କମେଇପାରନାହାନ୍ତି; ସେଠାରେ ରଥର ଆଗରେ ଥିବାକୁ ଦେଖନ୍ତି।
କମେତଂ ତ୍ଵଂ ଯୁଵତେ କୁମାରଂ ପେଷୀ ବିଭର୍ଷି ମହିଷୀ ଜଜାନ । ପୂର୍ଵୀର୍ହି ଗର୍ଭଃ ଶରଦୋ ଵଵର୍ଧାପଶ୍ଯଂ ଜାତଂ ଯଦସୂତ ମାତା
ତୁମେ କିଏ, ଯୁବତୀ, ଯିଏ ଏହି କୁମାରକୁ ଧାରଣ କରୁଛ? ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ଗର୍ଭ ଅନେକ ଶରତ ଧରି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି; ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେତେବେଳେ ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ହିରଣ୍ଯଦନ୍ତଂ ଶୁଚିଵର୍ଣମାରାତ୍କ୍ଷେତ୍ରାଦପଶ୍ଯମାଯୁଧା ମିମାନମ୍ । ଦଦାନୋ ଅସ୍ମା ଅମୃତଂ ଵିପୃକ୍ଵତ୍କିଂ ମାମନିନ୍ଦ୍ରାଃ କୃଣଵନ୍ନନୁକ୍ଥାଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲି, ସୁନା ଦାନ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ରଙ୍ଗରେ, ଅସ୍ତ୍ର ବିନା କ୍ଷେତ୍ର ମାପୁଥିବା। ଅମୃତ ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନୀ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷମାନେ ମୋତେ କଣ କଲେ, କଣ ପ୍ରଶଂସା?
କ୍ଷେତ୍ରାଦପଶ୍ଯଂ ସନୁତଶ୍ଚରନ୍ତଂ ସୁମଦ୍ଯୂଥଂ ନ ପୁରୁ ଶୋଭମାନମ୍ । ନ ତା ଅଗୃଭ୍ରନ୍ନଜନିଷ୍ଟ ହି ଷଃ ପଲିକ୍ନୀରିଦ୍ଯୁଵତଯୋ ଭଵନ୍ତି
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ ଚାଲୁଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଝୁଣ୍ଡ ସହ ଦେଖିଲି, ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିନାହାନ୍ତି; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଫିକା ଯୁବତୀମାନେ ମାଆ ହୁଅନ୍ତି।
କେ ମେ ମର୍ଯକଂ ଵି ଯଵନ୍ତ ଗୋଭିର୍ନ ଯେଷାଂ ଗୋପା ଅରଣଶ୍ଚିଦାସ । ଯ ଈଂ ଜଗୃଭୁରଵ ତେ ସୃଜନ୍ତ୍ଵାଜାତି ପଶ୍ଵ ଉପ ନଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍
ମୋ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏତେ ଗାଈ ଥିବାମାନେ? ଯାହାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଅଟବା ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ; ଜ୍ଞାନୀ ଚାରା ଗୋମାନେର ଜନ୍ମ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଵସାଂ ରାଜାନଂ ଵସତିଂ ଜନାନାମରାତଯୋ ନି ଦଧୁର୍ମର୍ତ୍ଯେଷୁ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯତ୍ରେରଵ ତଂ ସୃଜନ୍ତୁ ନିନ୍ଦିତାରୋ ନିନ୍ଦ୍ଯାସୋ ଭଵନ୍ତୁ
ଶତ୍ରୁମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ, ଲୋକମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନିବାସ ଭାବେ ରଖିଛନ୍ତି । ଅତ୍ରିଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରୁ । ଯେମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିନ୍ଦିତ ହେଉ ।
ଶୁନଶ୍ଚିଚ୍ଛେପଂ ନିଦିତଂ ସହସ୍ରାଦ୍ଯୂପାଦମୁଞ୍ଚୋ ଅଶମିଷ୍ଟ ହି ଷଃ । ଏଵାସ୍ମଦଗ୍ନେ ଵି ମୁମୁଗ୍ଧି ପାଶାନ୍ହୋତଶ୍ଚିକିତ୍ଵ ଇହ ତୂ ନିଷଦ୍ଯ
ଶୁନଃଶେପ ଯଜ୍ଞର ଦଣ୍ଡରେ ବାନ୍ଧା ଥିଲେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ଦହିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ । ଏଭଳି, ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଯେଉଁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧା ଅଛି, ସେଗୁଡିକୁ ମୁକ୍ତ କର । ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋତା, ଏଠାରେ ବସି ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର ।
ହୃଣୀଯମାନୋ ଅପ ହି ମଦୈଯେଃ ପ୍ର ମେ ଦେଵାନାଂ ଵ୍ରତପା ଉଵାଚ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅନୁ ହି ତ୍ଵା ଚଚକ୍ଷ ତେନାହମଗ୍ନେ ଅନୁଶିଷ୍ଟ ଆଗାମ୍
ଦମିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଅବିଚଳ ରହିଲେ । ସେ ମୋତେ, ଦେବମାନଙ୍କର ନିୟମ ଦେଖୁଥିବା, କହିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଜଣା, ତୁମକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାରେ, ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଆସିଛି ।
ଵି ଜ୍ଯୋତିଷା ବୃହତା ଭାତ୍ଯଗ୍ନିରାଵିର୍ଵିଶ୍ଵାନି କୃଣୁତେ ମହିତ୍ଵା । ପ୍ରାଦେଵୀର୍ମାଯାଃ ସହତେ ଦୁରେଵାଃ ଶିଶୀତେ ଶୃଙ୍ଗେ ରକ୍ଷସେ ଵିନିକ୍ଷେ
ଅଗ୍ନି ବଡ଼ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମହାନତାରେ ସମସ୍ତକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି । ଦେବୀମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିକୁ ସେ ସହିପାରନ୍ତି, ରକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଶିଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରି ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରନ୍ତି ।
ଉତ ସ୍ଵାନାସୋ ଦିଵି ଷନ୍ତ୍ଵଗ୍ନେସ୍ତିଗ୍ମାଯୁଧା ରକ୍ଷସେ ହନ୍ତଵା ଉ । ମଦେ ଚିଦସ୍ଯ ପ୍ର ରୁଜନ୍ତି ଭାମା ନ ଵରନ୍ତେ ପରିବାଧୋ ଅଦେଵୀଃ
ଅଗ୍ନିଙ୍କର ନିଜ, ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ଆକାଶରେ ରହୁନ୍ତୁ, ରକ୍ଷସମାନେ ଦଳନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ । ତାଙ୍କର ମଦରେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଦହିବା ଶକ୍ତି ଭାଗ ଭାଗ କରିଦେଇଥାଏ, ଅଧର୍ମୀମାନେ ତାଙ୍କର ଆକ୍ରମଣକୁ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଏତଂ ତେ ସ୍ତୋମଂ ତୁଵିଜାତ ଵିପ୍ରୋ ରଥଂ ନ ଧୀରଃ ସ୍ଵପା ଅତକ୍ଷମ୍ । ଯଦୀଦଗ୍ନେ ପ୍ରତି ତ୍ଵଂ ଦେଵ ହର୍ଯାଃ ସ୍ଵର୍ଵତୀରପ ଏନା ଜଯେମ
ଏହି ସ୍ତୁତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତୁମ ପାଇଁ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଜଣେ ରଥ ଭଳି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଚତୁର ଭାବେ । ଯଦି ଅଗ୍ନି, ଦେବତା, ତୁମେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଯଶ ଜିତିପାରିବା ।
ତୁଵିଗ୍ରୀଵୋ ଵୃଷଭୋ ଵାଵୃଧାନୋଽଶତ୍ର୍ଵର୍ଯଃ ସମଜାତି ଵେଦଃ । ଇତୀମମଗ୍ନିମମୃତା ଅଵୋଚନ୍ବର୍ହିଷ୍ମତେ ମନଵେ ଶର୍ମ ଯଂସଦ୍ଧଵିଷ୍ମତେ ମନଵେ ଶର୍ମ ଯଂସତ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗର୍ଦ୍ଧନ, ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା ବୃଷ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଏକାଠି ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଏ । ଅମୃତମାନେ ଏହି ଅଗ୍ନି ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, ମନୁଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସିଥିବା, ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ମନୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵରୁଣୋ ଜାଯସେ ଯତ୍ତ୍ଵଂ ମିତ୍ରୋ ଭଵସି ଯତ୍ସମିଦ୍ଧଃ । ତ୍ଵେ ଵିଶ୍ଵେ ସହସସ୍ପୁତ୍ର ଦେଵାସ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରୋ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଜନ୍ମ ନେଲେ ବେଳେ ବରୁଣ ହେଉଛ, ଦୀପ୍ତି ହେଲେ ବେଳେ ମିତ୍ର ହେଉଛ । ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଛ । ଉପାସକ ପାଇଁ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛ, ମାନବ ।
ତ୍ଵମର୍ଯମା ଭଵସି ଯତ୍କନୀନାଂ ନାମ ସ୍ଵଧାଵନ୍ଗୁହ୍ଯଂ ବିଭର୍ଷି । ଅଞ୍ଜନ୍ତି ମିତ୍ରଂ ସୁଧିତଂ ନ ଗୋଭିର୍ଯଦ୍ଦମ୍ପତୀ ସମନସା କୃଣୋଷି
ତୁମେ ଅର୍ୟମା ହେଉଛ, ଯେବେ ତୁମେ କନିନାମ୍ ନାମ ଧରିଛ । ନିଜେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଲୁଚିଥିବା ଅଂଶ ଧରିଥାଉ । ମିତ୍ରଙ୍କୁ, ଭଲ ଗଠନ ଥିବା, ଗୋମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଲିପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେବେ ତୁମେ ଦମ୍ପତିମାନେ ଏକ ମନରେ ଏକତ୍ର କର ।
ତଵ ଶ୍ରିଯେ ମରୁତୋ ମର୍ଜଯନ୍ତ ରୁଦ୍ର ଯତ୍ତେ ଜନିମ ଚାରୁ ଚିତ୍ରମ୍ । ପଦଂ ଯଦ୍ଵିଷ୍ଣୋରୁପମଂ ନିଧାଯି ତେନ ପାସି ଗୁହ୍ଯଂ ନାମ ଗୋନାମ୍
ତୁମର ମହିମା ପାଇଁ ମାରୁତମାନେ ନିଜେ ଉଭା ଶୋଭିତ କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର, ତୁମର ଜନ୍ମ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅପୂର୍ବ । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପଦ ତୁମର ସମାନ ଭାବେ ରଖାଯାଇଛି । ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଗୋମାନେ ଲୁଚିଥିବା ନାମକୁ ରକ୍ଷା କର ।
ତଵ ଶ୍ରିଯା ସୁଦୃଶୋ ଦେଵ ଦେଵାଃ ପୁରୂ ଦଧାନା ଅମୃତଂ ସପନ୍ତ । ହୋତାରମଗ୍ନିଂ ମନୁଷୋ ନି ଷେଦୁର୍ଦଶସ୍ଯନ୍ତ ଉଶିଜଃ ଶଂସମାଯୋଃ
ତୁମର ଶ୍ରୀରେ, ଦେବତା, ଅନେକ ଦେବମାନେ ଅମୃତ ଭାଗ ନେଇଥାଉ । ମାନବମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହୋତା ଭାବେ ବସାଇଛନ୍ତି, ଉତ୍ସାହୀମାନେ ଭଲ ଫଳ ଆଶା କରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ।
ନ ତ୍ଵଦ୍ଧୋତା ପୂର୍ଵୋ ଅଗ୍ନେ ଯଜୀଯାନ୍ନ କାଵ୍ଯୈଃ ପରୋ ଅସ୍ତି ସ୍ଵଧାଵଃ । ଵିଶଶ୍ଚ ଯସ୍ଯା ଅତିଥିର୍ଭଵାସି ସ ଯଜ୍ଞେନ ଵନଵଦ୍ଦେଵ ମର୍ତାନ୍
ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ଆଗରୁ କୌଣସି ହୋତା ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ତମ ନୁହେଁ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ନୁହେଁ । ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଅତିଥି ହେଉଛ, ସେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମାନବମାନେ ଉପରେ ଜୟ କରିଥାଏ, ଦେବତା ।