ନୂ ରୋଦସୀ ଅହିନା ବୁଧ୍ନ୍ଯେନ ସ୍ତୁଵୀତ ଦେଵୀ ଅପ୍ଯେଭିରିଷ୍ଟୈଃ । ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସଂଚରଣେ ସନିଷ୍ଯଵୋ ଘର୍ମସ୍ଵରସୋ ନଦ୍ଯୋ ଅପ ଵ୍ରନ୍
ଏବେ ଦିନ ଓ ରାତି, ଗଭୀର ସର୍ପ ସହିତ, ଏହି ଚୟିତ ଅର୍ପଣ ସହିତ ଦେବୀ ଭାବେ ସ୍ତୁତିତ ହେଉନ୍ତୁ । ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଉଷ୍ମା ଓ ମାଧୁର୍ୟ ଭରା ଝରଣାମାନେ ତାଙ୍କର ଜଳ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ ।
ଦେଵୈର୍ନୋ ଦେଵ୍ଯଦିତିର୍ନି ପାତୁ ଦେଵସ୍ତ୍ରାତା ତ୍ରାଯତାମପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ । ନହି ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧାସିମର୍ହାମସି ପ୍ରମିଯଂ ସାନ୍ଵଗ୍ନେଃ
ଦେବମାନେ ସହିତ ଦେବୀ ଅଦିତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଦେବତା ଉଦ୍ଧାରକ ଆମକୁ ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପଥ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବାକୁ ଆମେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ।
ଅଗ୍ନିରୀଶେ ଵସଵ୍ଯସ୍ଯାଗ୍ନିର୍ମହଃ ସୌଭଗସ୍ଯ । ତାନ୍ଯସ୍ମଭ୍ଯଂ ରାସତେ
ଅଗ୍ନି ଧନର ଠାକୁର, ଅଗ୍ନି ମହା ଭାଗ୍ୟର ଠାକୁର । ସେ ଏହି ସବୁ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ଉଷୋ ମଘୋନ୍ଯା ଵହ ସୂନୃତେ ଵାର୍ଯା ପୁରୁ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵାଜିନୀଵତି
ହେ ଉଷା, ଉଦାର ଦାନ ଆଣ, ମୃଦୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉପହାର ଆମ ପାଇଁ ଆଣ ।
ତତ୍ସୁ ନଃ ସଵିତା ଭଗୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନୋ ରାଧସା ଗମତ୍
ସବିତା, ଭାଗ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ଯ୍ୟମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଧନ ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ ।
ମହୀ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଇହ ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ରୁଚା ଭଵତାଂ ଶୁଚଯଦ୍ଭିରର୍କୈଃ । ଯତ୍ସୀଂ ଵରିଷ୍ଠେ ବୃହତୀ ଵିମିନ୍ଵନ୍ରୁଵଦ୍ଧୋକ୍ଷା ପପ୍ରଥାନେଭିରେଵୈଃ
ବଡ଼ ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ, ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଶ୍ମିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅ । ତୁମେ ଦୁହେଁ, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଓ ବିସ୍ତୃତ, ଯେବେ ବିଶ୍ୱକୁ ମାପିଥିଲ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ତାହାକୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରସାର କରିଥିଲେ ।
ଦେଵୀ ଦେଵେଭିର୍ଯଜତେ ଯଜତ୍ରୈରମିନତୀ ତସ୍ଥତୁରୁକ୍ଷମାଣେ । ଋତାଵରୀ ଅଦ୍ରୁହା ଦେଵପୁତ୍ରେ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ନେତ୍ରୀ ଶୁଚଯଦ୍ଭିରର୍କୈଃ
ଦେବୀ ଦେବମାନେ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ଯଜ୍ଞରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ଅଚଳ ଓ ଅଡ଼ିଗ, ନ୍ୟାୟରେ ଅଟୁଟ, ଚଳାକି ନଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ, ଯଜ୍ଞର ନେତୃ, ଶୁଦ୍ଧ ଷ୍ଟୁତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ।
ସ ଇତ୍ସ୍ଵପା ଭୁଵନେଷ୍ଵାସ ଯ ଇମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜଜାନ । ଉର୍ଵୀ ଗଭୀରେ ରଜସୀ ସୁମେକେ ଅଵଂଶେ ଧୀରଃ ଶଚ୍ଯା ସମୈରତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱୟଂନିର୍ଭର ଯିଏ, ସେ ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଗଭୀର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଏକତ୍ର କରି, ମୂଳରେ ସମନ୍ୱୟ କରିଛନ୍ତି ।
ନୂ ରୋଦସୀ ବୃହଦ୍ଭିର୍ନୋ ଵରୂଥୈଃ ପତ୍ନୀଵଦ୍ଭିରିଷଯନ୍ତୀ ସଜୋଷାଃ । ଉରୂଚୀ ଵିଶ୍ଵେ ଯଜତେ ନି ପାତଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ, ବଡ଼ ବଡ଼ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ, ଦମ୍ପତିମାନେ ପରି ଏକତାରେ ଏଗିଯାଆନ୍ତୁ । ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ତୁମେ ଜ୍ଞାନରେ, ଆମେ ସଦା ଯଜ୍ଞରେ ରଥି ହେବାକୁ ପାରିବା ।
ପ୍ର ଵାଂ ମହି ଦ୍ଯଵୀ ଅଭ୍ଯୁପସ୍ତୁତିଂ ଭରାମହେ । ଶୁଚୀ ଉପ ପ୍ରଶସ୍ତଯେ
ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଷ୍ଟୁତି ଆଣିଛୁ; ଶୁଦ୍ଧ ମନେ, ଆମ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ ।
ପୁନାନେ ତନ୍ଵା ମିଥଃ ସ୍ଵେନ ଦକ୍ଷେଣ ରାଜଥଃ । ଊହ୍ଯାଥେ ସନାଦୃତମ୍
ତୁମେ ଦୁହେଁ ନିଜ ରୂପରେ ପୁନଃ ପୁନଃ ନବୀନ ହୁଅଛ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶାସନ କରୁଛ; ପୁରୁଣା ଦିନରୁ ନ୍ୟାୟକୁ ଧାରଣ କରିଛ ।
ମହୀ ମିତ୍ରସ୍ଯ ସାଧଥସ୍ତରନ୍ତୀ ପିପ୍ରତୀ ଋତମ୍ । ପରି ଯଜ୍ଞଂ ନି ଷେଦଥୁଃ
ମିତ୍ରଙ୍କର ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ, ସେ ଆମକୁ ଅପର ପାରକୁ ନେଇଯାନ୍ତି, ନ୍ୟାୟକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ତୁମେ ଯଜ୍ଞକୁ ଘେରି ଆସିଛ, ତାହା ପାଖରେ ବସିଛ ।
କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପତିନା ଵଯଂ ହିତେନେଵ ଜଯାମସି । ଗାମଶ୍ଵଂ ପୋଷଯିତ୍ନ୍ଵା ସ ନୋ ମୃଳାତୀଦୃଶେ
ମାଟିର ମାଲିକଙ୍କ ସହ ଆମେ ଏମିତି ଏକତ୍ର ହେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥ ଭଳି ଜିତିପାରିବା। ଯିଏ ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଏଭଳି ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍।
କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପତେ ମଧୁମନ୍ତମୂର୍ମିଂ ଧେନୁରିଵ ପଯୋ ଅସ୍ମାସୁ ଧୁକ୍ଷ୍ଵ । ମଧୁଶ୍ଚୁତଂ ଘୃତମିଵ ସୁପୂତମୃତସ୍ଯ ନଃ ପତଯୋ ମୃଳଯନ୍ତୁ
ମାଟିର ମାଲିକ, ଗାଈ ଯେମିତି ଦୁଧ ଦେଇଥାଏ, ସେହିପରି ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ଓ ପ୍ରଚୁର ଲହରି ଢେଉଁ। ଅମୃତର ମାଲିକମାନେ ମଧୁ ଝରୁଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଘିଅ ଦେଇ ଆମକୁ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ମଧୁମତୀରୋଷଧୀର୍ଦ୍ଯାଵ ଆପୋ ମଧୁମନ୍ନୋ ଭଵତ୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପତିର୍ମଧୁମାନ୍ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵରିଷ୍ଯନ୍ତୋ ଅନ୍ଵେନଂ ଚରେମ
ଔଷଧି, ଆକାଶ ଓ ପାଣି ମଧୁର ହେଉ, ମଧ୍ୟାକାଶ ମଧୁରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ମାଟିର ମାଲିକ ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ହେଉନ୍, ଆମେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ଚଳିବା।
ଶୁନଂ ଵାହାଃ ଶୁନଂ ନରଃ ଶୁନଂ କୃଷତୁ ଲାଙ୍ଗଲମ୍ । ଶୁନଂ ଵରତ୍ରା ବଧ୍ଯନ୍ତାଂ ଶୁନମଷ୍ଟ୍ରାମୁଦିଙ୍ଗଯ
ଏହି ହଳ ବାଝା, ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ହଳ ଭଲ ହେଉ। ହଳ ଯେତେବେଳେ ଚାଷ କରେ, ସେଠି ଭଲ ହେଉ। ଜୁଆ ଭଲ ଭାବରେ ବାନ୍ଧାଯାଉ, ଏବଂ ଅଙ୍କୁଶ ଭଲ ଭାବରେ ଉଠାଯାଉ।
ଶୁନାସୀରାଵିମାଂ ଵାଚଂ ଜୁଷେଥାଂ ଯଦ୍ଦିଵି ଚକ୍ରଥୁଃ ପଯଃ । ତେନେମାମୁପ ସିଞ୍ଚତମ୍
ଶୁନାସୀର, ଆମର ଏହି କଥା ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମେ ଯେଉଁ ଦିନ ଆକାଶରେ ଦୁଧ ତିଆରି କରିଥିଲ, ସେଇ ଦୁଧ ଦେଇ ଏହି ମାଟିକୁ ଭିଜାଇଦିଅ।
ଅର୍ଵାଚୀ ସୁଭଗେ ଭଵ ସୀତେ ଵନ୍ଦାମହେ ତ୍ଵା । ଯଥା ନଃ ସୁଭଗାସସି ଯଥା ନଃ ସୁଫଲାସସି
ହେ ଶୁଭାଗ୍ୟବତୀ ସୀତା, ଆସ, ଆମେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛୁ। ଯେପରି ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭା ଓ ଫଳଦାୟି ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୀତାଂ ନି ଗୃହ୍ଣାତୁ ତାଂ ପୂଷାନୁ ଯଚ୍ଛତୁ । ସା ନଃ ପଯସ୍ଵତୀ ଦୁହାମୁତ୍ତରାମୁତ୍ତରାଂ ସମାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ସୀତାଙ୍କୁ ଧରିନିଅନ୍ତୁ, ପୂଷା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଠାରେ ବସାନ୍ତୁ। ସେ ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଫସଲ ଦେଉନ୍।
ଶୁନଂ ନଃ ଫାଲା ଵି କୃଷନ୍ତୁ ଭୂମିଂ ଶୁନଂ କୀନାଶା ଅଭି ଯନ୍ତୁ ଵାହୈଃ । ଶୁନଂ ପର୍ଜନ୍ଯୋ ମଧୁନା ପଯୋଭିଃ ଶୁନାସୀରା ଶୁନମସ୍ମାସୁ ଧତ୍ତମ୍
ଆମର ହଳ ଭଲ ଭାବରେ ମାଟି ଚାଷ କରୁ, ଚାଷୀମାନେ ତାଙ୍କର ଦଳ ସହିତ ଭଲ ଭାବରେ ଆସନ୍ତୁ। ବର୍ଷାମେଘ ମଧୁ ଓ ଦୁଧ ନେଇ ଆସୁ, ଶୁନାସୀର ଆମ ଉପରେ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସମୁଦ୍ରାଦୂର୍ମିର୍ମଧୁମାଁ ଉଦାରଦୁପାଂଶୁନା ସମମୃତତ୍ଵମାନଟ୍ । ଘୃତସ୍ଯ ନାମ ଗୁହ୍ଯଂ ଯଦସ୍ତି ଜିହ୍ଵା ଦେଵାନାମମୃତସ୍ଯ ନାଭିଃ
ସମୁଦ୍ରରୁ ମଧୁର ଲହରି ଉଠେ, ଝାଗ ନେଇ ଅମୃତ ଆଣେ। ଏଠି ଘିଅର ଗୁପ୍ତ ନାମ, ଦେବତାଙ୍କ ଜିଭା, ଅମୃତର ନାଭି।
ଵଯଂ ନାମ ପ୍ର ବ୍ରଵାମା ଘୃତସ୍ଯାସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ଧାରଯାମା ନମୋଭିଃ । ଉପ ବ୍ରହ୍ମା ଶୃଣଵଚ୍ଛସ୍ଯମାନଂ ଚତୁଃଶୃଙ୍ଗୋଽଵମୀଦ୍ଗୌର ଏତତ୍
ଆମେ ଏଠି ଘିଅର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛୁ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆଦର ସହିତ ଧାରଣ କରୁଛୁ। ପ୍ରେରିତ କବି ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣନ୍ତି, ଚାରି ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ବୃଷଭ ଏହା କହିଛି।
ଚତ୍ଵାରି ଶୃଙ୍ଗା ତ୍ରଯୋ ଅସ୍ଯ ପାଦା ଦ୍ଵେ ଶୀର୍ଷେ ସପ୍ତ ହସ୍ତାସୋ ଅସ୍ଯ । ତ୍ରିଧା ବଦ୍ଧୋ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି ମହୋ ଦେଵୋ ମର୍ତ୍ଯାଁ ଆ ଵିଵେଶ
ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଶିଙ୍ଗ, ତିନୋଟି ପାଦ, ଦୁଇଟି ମୁଣ୍ଡ ଓ ସାତଟି ହାତ ଅଛି। ଏହି ବୃଷଭ ତିନିଠାରେ ବାନ୍ଧା, ଗଞ୍ଜି ଉଠେ, ମହାଦେବ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଧା ହିତଂ ପଣିଭିର୍ଗୁହ୍ଯମାନଂ ଗଵି ଦେଵାସୋ ଘୃତମନ୍ଵଵିନ୍ଦନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଏକଂ ସୂର୍ଯ ଏକଂ ଜଜାନ ଵେନାଦେକଂ ସ୍ଵଧଯା ନିଷ୍ଟତକ୍ଷୁଃ
ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଘିଅକୁ ଦେବତାମାନେ ତିନି ଭାଗରେ ଖୋଜି ପାଇଲେ, ହାତରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋଟିଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ତୃତୀୟଟି ଭେନା ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତିଆରି କଲେ।
ଏତା ଅର୍ଷନ୍ତି ହୃଦ୍ଯାତ୍ସମୁଦ୍ରାଚ୍ଛତଵ୍ରଜା ରିପୁଣା ନାଵଚକ୍ଷେ । ଘୃତସ୍ଯ ଧାରା ଅଭି ଚାକଶୀମି ହିରଣ୍ଯଯୋ ଵେତସୋ ମଧ୍ଯ ଆସାମ୍
ଏହି ଧାରାମାନେ ହୃଦୟ ଓ ସମୁଦ୍ରରୁ ଶତଗୁଣେ ଵହୁଛି, ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଷ୍ଟ। ମୁଁ ଘିଅର ଧାରା ଦେଖୁଛି, ମଧ୍ୟରେ ସୁନା ଖଡ଼ି ରହିଛି।
ସମ୍ଯକ୍ସ୍ରଵନ୍ତି ସରିତୋ ନ ଧେନା ଅନ୍ତର୍ହୃଦା ମନସା ପୂଯମାନାଃ । ଏତେ ଅର୍ଷନ୍ତ୍ଯୂର୍ମଯୋ ଘୃତସ୍ଯ ମୃଗା ଇଵ କ୍ଷିପଣୋରୀଷମାଣାଃ
ନଦୀମାନେ ଗାଈ ଭଳି ଠିକ୍ ଭାବରେ ବହୁଛନ୍ତି, ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ପବିତ୍ର। ଏହି ଘିଅର ଲହରିମାନେ ମୃଗ ଭଳି ତାଲାଶ କରୁଛନ୍ତି।
ସିନ୍ଧୋରିଵ ପ୍ରାଧ୍ଵନେ ଶୂଘନାସୋ ଵାତପ୍ରମିଯଃ ପତଯନ୍ତି ଯହ୍ଵାଃ । ଘୃତସ୍ଯ ଧାରା ଅରୁଷୋ ନ ଵାଜୀ କାଷ୍ଠା ଭିନ୍ଦନ୍ନୂର୍ମିଭିଃ ପିନ୍ଵମାନଃ
ପ୍ରବଳ ନଦୀର ଗର୍ଜନ ଭଳି, ପବନ ଭଳି ଦ୍ରୁତ, ବଳବାନମାନେ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି। ଘିଅର ଧାରା, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ବାଧା ଭାଙ୍ଗି ଲହରିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି।
ଅଭି ପ୍ରଵନ୍ତ ସମନେଵ ଯୋଷାଃ କଲ୍ଯାଣ୍ଯଃ ସ୍ମଯମାନାସୋ ଅଗ୍ନିମ୍ । ଘୃତସ୍ଯ ଧାରାଃ ସମିଧୋ ନସନ୍ତ ତା ଜୁଷାଣୋ ହର୍ଯତି ଜାତଵେଦାଃ
ସଜ୍ଜିତା ଜନନୀମାନେ ଭଳି ଏମାନେ ଏକାସାଥି ଅଗ୍ନିକୁ ହସି ଦେଖୁଛନ୍ତି। ଘିଅର ଧାରା ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରେ, ଯାହାକୁ ଜାତବେଦା ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
କନ୍ଯା ଇଵ ଵହତୁମେତଵା ଉ ଅଞ୍ଜ୍ଯଞ୍ଜାନା ଅଭି ଚାକଶୀମି । ଯତ୍ର ସୋମଃ ସୂଯତେ ଯତ୍ର ଯଜ୍ଞୋ ଘୃତସ୍ଯ ଧାରା ଅଭି ତତ୍ପଵନ୍ତେ
ବିବାହ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ କନ୍ୟାମାନେ ଭଳି, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ମୁଁ ଏମାନେକୁ ଦେଖୁଛି। ଯେଉଁଠି ସୋମ ଚାପାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ହୁଏ, ସେଠି ଘିଅର ଧାରା ବହୁଛି।
ଅଭ୍ଯର୍ଷତ ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ଗଵ୍ଯମାଜିମସ୍ମାସୁ ଭଦ୍ରା ଦ୍ରଵିଣାନି ଧତ୍ତ । ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ନଯତ ଦେଵତା ନୋ ଘୃତସ୍ଯ ଧାରା ମଧୁମତ୍ପଵନ୍ତେ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୁତି ସହ ତୁମେ ବହୁ, ଗାଈ ଆଣ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଧନ ଦିଅ। ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ନେଇଯାଅ, ଘିଅର ଧାରା ମଧୁରତାରେ ବହୁଛି।