ଅସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ରାବୃହସ୍ପତୀ ରଯିଂ ଧତ୍ତଂ ଶତଗ୍ଵିନମ୍ । ଅଶ୍ଵାଵନ୍ତଂ ସହସ୍ରିଣମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି, ଆମକୁ ଶତ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଓ ସହସ୍ର ସମ୍ପତ୍ତି ଦିଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରାବୃହସ୍ପତୀ ଵଯଂ ସୁତେ ଗୀର୍ଭିର୍ହଵାମହେ । ଅସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି, ଆମେ ଏହି ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଗୀତ ଗାଇ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଏହି ସୋମରସ ପାନ ପାଇଁ।
ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାବୃହସ୍ପତୀ ପିବତଂ ଦାଶୁଷୋ ଗୃହେ । ମାଦଯେଥାଂ ତଦୋକସା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି, ଭକ୍ତଙ୍କ ଘରେ ସୋମ ପାନ କର, ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଯସ୍ତସ୍ତମ୍ଭ ସହସା ଵି ଜ୍ମୋ ଅନ୍ତାନ୍ବୃହସ୍ପତିସ୍ତ୍ରିଷଧସ୍ଥୋ ରଵେଣ । ତଂ ପ୍ରତ୍ନାସ ଋଷଯୋ ଦୀଧ୍ଯାନାଃ ପୁରୋ ଵିପ୍ରା ଦଧିରେ ମନ୍ଦ୍ରଜିହ୍ଵମ୍
ଯିଏ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଧରିଥିଲେ, ମହାନ ବୃହସ୍ପତି, ତିନି ଆସନରେ ବସି, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନାରେ; ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ସେଉଁଠି ମଧୁର ଭାଷାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ରଖିଥିଲେ।
ଧୁନେତଯଃ ସୁପ୍ରକେତଂ ମଦନ୍ତୋ ବୃହସ୍ପତେ ଅଭି ଯେ ନସ୍ତତସ୍ରେ । ପୃଷନ୍ତଂ ସୃପ୍ରମଦବ୍ଧମୂର୍ଵଂ ବୃହସ୍ପତେ ରକ୍ଷତାଦସ୍ଯ ଯୋନିମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଯେଉଁମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଦୁଧ ଝରିବା ଉତ୍ସକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଏହାର ମୂଳକୁ ରକ୍ଷା କର।
ବୃହସ୍ପତେ ଯା ପରମା ପରାଵଦତ ଆ ତ ଋତସ୍ପୃଶୋ ନି ଷେଦୁଃ । ତୁଭ୍ଯଂ ଖାତା ଅଵତା ଅଦ୍ରିଦୁଗ୍ଧା ମଧ୍ଵ ଶ୍ଚୋତନ୍ତ୍ଯଭିତୋ ଵିରପ୍ଶମ୍
ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଓ ଅତିତ ଥିଲେ, ସତ୍ୟ ଖୋଜୁଥିବାମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ବସିଛନ୍ତି; ତୁମ ପାଇଁ, ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଓ କୂଆଁ, ପାହାଡ଼ରୁ ଦୁଧ ଦେଉଛି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମଧୁ ଝରୁଛି।
ବୃହସ୍ପତିଃ ପ୍ରଥମଂ ଜାଯମାନୋ ମହୋ ଜ୍ଯୋତିଷଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ସପ୍ତାସ୍ଯସ୍ତୁଵିଜାତୋ ରଵେଣ ଵି ସପ୍ତରଶ୍ମିରଧମତ୍ତମାଂସି
ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ହୋଇ, ମହା ଆଲୋକର ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଉଦିତ ହେଲେ, ସାତଟି ମୁଁହ, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନାରେ, ସାତଟି କିରଣରେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ ସୁଷ୍ଟୁଭା ସ ଋକ୍ଵତା ଗଣେନ ଵଲଂ ରୁରୋଜ ଫଲିଗଂ ରଵେଣ । ବୃହସ୍ପତିରୁସ୍ରିଯା ହଵ୍ଯସୂଦଃ କନିକ୍ରଦଦ୍ଵାଵଶତୀରୁଦାଜତ୍
ସୁଷ୍ଟୁଭ ଓ ଋକ୍ ସହିତ, ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ସେ ବଳ ଓ ଅବରୋଧକୁ ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନାରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ବୃହସ୍ପତି, ହବି ଗ୍ରାହକ, ଡାକୁଥିବା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ, ଗାଈମାନେ ବାହାରିଗଲେ।
ଏଵା ପିତ୍ରେ ଵିଶ୍ଵଦେଵାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଧେମ ନମସା ହଵିର୍ଭିଃ । ବୃହସ୍ପତେ ସୁପ୍ରଜା ଵୀରଵନ୍ତୋ ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ପତଯୋ ରଯୀଣାମ୍
ଏଭଳି, ପିତା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା। ବୃହସ୍ପତି, ଆମେ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ, ପ୍ରବଳ ପୁଅ ଓ ଧନ-ସମ୍ପତିର ମାଲିକ ହେବା।
ସ ଇଦ୍ରାଜା ପ୍ରତିଜନ୍ଯାନି ଵିଶ୍ଵା ଶୁଷ୍ମେଣ ତସ୍ଥାଵଭି ଵୀର୍ଯେଣ । ବୃହସ୍ପତିଂ ଯଃ ସୁଭୃତଂ ବିଭର୍ତି ଵଲ୍ଗୂଯତି ଵନ୍ଦତେ ପୂର୍ଵଭାଜମ୍
ସେଇ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଅଡିଗ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ଧାରଣ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଲୋକେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ଓ ପୂର୍ବତନ ଉପକାରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେନ୍ତି।
ସ ଇତ୍କ୍ଷେତି ସୁଧିତ ଓକସି ସ୍ଵେ ତସ୍ମା ଇଳା ପିନ୍ଵତେ ଵିଶ୍ଵଦାନୀମ୍ । ତସ୍ମୈ ଵିଶଃ ସ୍ଵଯମେଵା ନମନ୍ତେ ଯସ୍ମିନ୍ବ୍ରହ୍ମା ରାଜନି ପୂର୍ଵ ଏତି
ସେ ନିଜ ଘରେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତି। ସେଠି ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପୋଷଣ ଝରେ। ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତି ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ଅଗ୍ରସର, ସେଠି ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ଶିର ନମାନ୍ତି।
ଅପ୍ରତୀତୋ ଜଯତି ସଂ ଧନାନି ପ୍ରତିଜନ୍ଯାନ୍ଯୁତ ଯା ସଜନ୍ଯା । ଅଵସ୍ଯଵେ ଯୋ ଵରିଵଃ କୃଣୋତି ବ୍ରହ୍ମଣେ ରାଜା ତମଵନ୍ତି ଦେଵାଃ
ଅପରାଜିତ ଭାବେ ସେ ଧନ ଓ ଜିତିବା ଶତ୍ରୁ-ମିତ୍ର ଦୁହିଁଠାରୁ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସହଯୋଗ ଦେଇ ମାର୍ଗ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମଂ ପିବତଂ ବୃହସ୍ପତେଽସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ମନ୍ଦସାନା ଵୃଷଣ୍ଵସୂ । ଆ ଵାଂ ଵିଶନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦଵଃ ସ୍ଵାଭୁଵୋଽସ୍ମେ ରଯିଂ ସର୍ଵଵୀରଂ ନି ଯଚ୍ଛତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଏକାସାଥିରେ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ। ସ୍ୱୟଂଜାତ ବିନ୍ଦୁମାନେ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ନାୟକ ସହିତ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ବୃହସ୍ପତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵର୍ଧତଂ ନଃ ସଚା ସା ଵାଂ ସୁମତିର୍ଭୂତ୍ଵସ୍ମେ । ଅଵିଷ୍ଟଂ ଧିଯୋ ଜିଗୃତଂ ପୁରଂଧୀର୍ଜଜସ୍ତମର୍ଯୋ ଵନୁଷାମରାତୀଃ
ବୃହସ୍ପତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେଙ୍କର ଦୟା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ। ଆମର ଚିନ୍ତା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଉପଦେଶ ନିଅନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଆନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଅଧୀନ ହେଉନ୍ତୁ।
ଇଦମୁ ତ୍ଯତ୍ପୁରୁତମଂ ପୁରସ୍ତାଜ୍ଜ୍ଯୋତିସ୍ତମସୋ ଵଯୁନାଵଦସ୍ଥାତ୍ । ନୂନଂ ଦିଵୋ ଦୁହିତରୋ ଵିଭାତୀର୍ଗାତୁଂ କୃଣଵନ୍ନୁଷସୋ ଜନାଯ
ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଲୋକ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଦୟ ହୋଇଛି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ମାର୍ଗ ଦେଖାଉଛି। ଏବେ, ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ପଥ ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି, ହେ ଉଷା।
ଅସ୍ଥୁରୁ ଚିତ୍ରା ଉଷସଃ ପୁରସ୍ତାନ୍ମିତା ଇଵ ସ୍ଵରଵୋଽଧ୍ଵରେଷୁ । ଵ୍ଯୂ ଵ୍ରଜସ୍ଯ ତମସୋ ଦ୍ଵାରୋଚ୍ଛନ୍ତୀରଵ୍ରଞ୍ଛୁଚଯଃ ପାଵକାଃ
ଦେଖ, ଚମତ୍କାର ଉଷାମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖାଦେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ମାପାଯାଇଥିବା ସ୍ୱର। ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରର ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଉଛନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା।
ଉଚ୍ଛନ୍ତୀରଦ୍ଯ ଚିତଯନ୍ତ ଭୋଜାନ୍ରାଧୋଦେଯାଯୋଷସୋ ମଘୋନୀଃ । ଅଚିତ୍ରେ ଅନ୍ତଃ ପଣଯଃ ସସନ୍ତ୍ଵବୁଧ୍ଯମାନାସ୍ତମସୋ ଵିମଧ୍ଯେ
ଆଜି ଉଷାମାନେ ଉଦୟ ହୋଇ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ ଓ ଧନ ଦେଇଥିବା। ଅଲୋକିକମାନେ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ରୁହନ୍ତୁ, ଜାଗ୍ରତମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
କୁଵିତ୍ସ ଦେଵୀଃ ସନଯୋ ନଵୋ ଵା ଯାମୋ ବଭୂଯାଦୁଷସୋ ଵୋ ଅଦ୍ଯ । ଯେନା ନଵଗ୍ଵେ ଅଙ୍ଗିରେ ଦଶଗ୍ଵେ ସପ୍ତାସ୍ଯେ ରେଵତୀ ରେଵଦୂଷ
ତୁମେ କିଏ, ହେ ଦେବୀମାନେ, ନୂତନ କିମ୍ବା ପୁରୁଣା? ଆଜି କେଉଁ ଉଷା ଆସିଛନ୍ତି? କେଉଁଠି ନବଗବ୍ୟ, ଅଙ୍ଗିରା, ଦଶଗବ୍ୟ, ସପ୍ତମୁଖୀ ଧନ ଲାଭ କରିଥିଲେ?
ଯୂଯଂ ହି ଦେଵୀରୃତଯୁଗ୍ଭିରଶ୍ଵୈଃ ପରିପ୍ରଯାଥ ଭୁଵନାନି ସଦ୍ଯଃ । ପ୍ରବୋଧଯନ୍ତୀରୁଷସଃ ସସନ୍ତଂ ଦ୍ଵିପାଚ୍ଚତୁଷ୍ପାଚ୍ଚରଥାଯ ଜୀଵମ୍
ତୁମେ ଦେବୀମାନେ, ସତ୍ୟରେ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ନେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଉଛ। ଉଷାମାନେ, ଦୁଇପା ଓ ଚାରିପା ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ କରୁଛ।
କ୍ଵ ସ୍ଵିଦାସାଂ କତମା ପୁରାଣୀ ଯଯା ଵିଧାନା ଵିଦଧୁରୃଭୂଣାମ୍ । ଶୁଭଂ ଯଚ୍ଛୁଭ୍ରା ଉଷସଶ୍ଚରନ୍ତି ନ ଵି ଜ୍ଞାଯନ୍ତେ ସଦୃଶୀରଜୁର୍ଯାଃ
ସେମାନେ କେଉଁଠି, କେଉଁ ପୁରୁଣା ଉଷାମାନେ? କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରିଭୁମାନେ ତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ କଲେ? ଉଷାମାନେ ଚମକୁଥିବା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଚଲନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ରୂପ ଅଜଣା, ସେମାନେ ସଦୃଶ ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ଧ୍ୱଂସ ହେଉନ୍ତି ନାହିଁ।
ତା ଘା ତା ଭଦ୍ରା ଉଷସଃ ପୁରାସୁରଭିଷ୍ଟିଦ୍ଯୁମ୍ନା ଋତଜାତସତ୍ଯାଃ । ଯାସ୍ଵୀଜାନଃ ଶଶମାନ ଉକ୍ଥୈ ସ୍ତୁଵଞ୍ଛଂସନ୍ଦ୍ରଵିଣଂ ସଦ୍ଯ ଆପ
ସେଇ ଭଲ ଓ ଶୁଭ ଉଷାମାନେ ପୁରୁଣା, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମହିମାମୟ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଗାୟକ ଷ୍ଟୁତି କରି ଶୀଘ୍ର ଧନ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ତା ଆ ଚରନ୍ତି ସମନା ପୁରସ୍ତାତ୍ସମାନତଃ ସମନା ପପ୍ରଥାନାଃ । ଋତସ୍ଯ ଦେଵୀଃ ସଦସୋ ବୁଧାନା ଗଵାଂ ନ ସର୍ଗା ଉଷସୋ ଜରନ୍ତେ
ସେମାନେ ସମ୍ମୁଖରୁ ଏକତାରେ ଚଲନ୍ତି, ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାସାଥିରେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି। ସତ୍ୟର ଦେବୀମାନେ, ନିଜ ଆସନରୁ ଜାଗି, ଗାଁର ଝରଣା ପରି ଉଷାମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତା ଇନ୍ନ୍ଵେଵ ସମନା ସମାନୀରମୀତଵର୍ଣା ଉଷସଶ୍ଚରନ୍ତି । ଗୂହନ୍ତୀରଭ୍ଵମସିତଂ ରୁଶଦ୍ଭିଃ ଶୁକ୍ରାସ୍ତନୂଭିଃ ଶୁଚଯୋ ରୁଚାନାଃ
ସେମାନେ ତରଙ୍ଗ ପରି ଏକାସାଥିରେ ଚଲନ୍ତି, ଏକ ରଙ୍ଗରେ ଏକତାରେ ଉଷାମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଲୁଚାଇଦେଉଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର, ଚମକୁଥିବା ଓ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ରଯିଂ ଦିଵୋ ଦୁହିତରୋ ଵିଭାତୀଃ ପ୍ରଜାଵନ୍ତଂ ଯଚ୍ଛତାସ୍ମାସୁ ଦେଵୀଃ । ସ୍ଯୋନାଦା ଵଃ ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯମାନାଃ ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ
ହେ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ, ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ ନିଜ ଶୁଭ ନିବାସରୁ ଜାଗି, ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ପ୍ରାକ୍ରମର ମାଲିକ କରନ୍ତୁ।
ତଦ୍ଵୋ ଦିଵୋ ଦୁହିତରୋ ଵିଭାତୀରୁପ ବ୍ରୁଵ ଉଷସୋ ଯଜ୍ଞକେତୁଃ । ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ଯଶସୋ ଜନେଷୁ ତଦ୍ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ଧତ୍ତାଂ ପୃଥିଵୀ ଚ ଦେଵୀ
ଏହି ଉପହାର, ହେ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ହେ ଉଷାମାନେ, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ। ଆମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀ ଦେବୀମାନେ ଏହା ଦିଅନ୍ତୁ।
ପ୍ରତି ଷ୍ଯା ସୂନରୀ ଜନୀ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ପରି ସ୍ଵସୁଃ । ଦିଵୋ ଅଦର୍ଶି ଦୁହିତା
ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କନ୍ୟା ଉଠି, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଜାଗାଇଦେଉଛନ୍ତି। ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଅଶ୍ଵେଵ ଚିତ୍ରାରୁଷୀ ମାତା ଗଵାମୃତାଵରୀ । ସଖାଭୂଦଶ୍ଵିନୋରୁଷାଃ
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ରଙ୍ଗିନ ଲାଲ ମାଡ଼ି ଦେଖାଯାଏ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମାଆ ଯିଏ ଦୁଧରେ ଭରିପୁର, ସେ ଉଷା ଦେବୀ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଉତ ସଖାସ୍ଯଶ୍ଵିନୋରୁତ ମାତା ଗଵାମସି । ଉତୋଷୋ ଵସ୍ଵ ଈଶିଷେ
ତୁମେ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମାଆ ଓ ଉଷା ଦେବୀ, ତୁମେ ସମ୍ପଦର ମାଲିକା।
ଯାଵଯଦ୍ଦ୍ଵେଷସଂ ତ୍ଵା ଚିକିତ୍ଵିତ୍ସୂନୃତାଵରି । ପ୍ରତି ସ୍ତୋମୈରଭୁତ୍ସ୍ମହି
ଯିଏ ଦୁଷ୍ମନିକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଯିଏ ଜ୍ଞାନବାନ୍ ଓ ଭଲ କଥା ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଉଷା ଦେବୀ, ଆମେ ସ୍ତୁତି ଗୀତରେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛୁ।
ପ୍ରତି ଭଦ୍ରା ଅଦୃକ୍ଷତ ଗଵାଂ ସର୍ଗା ନ ରଶ୍ମଯଃ । ଓଷା ଅପ୍ରା ଉରୁ ଜ୍ରଯଃ
ଶୁଭ ରଶ୍ମିମାନେ ଗାଈର ଝରଣା ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ; ଉଷା ଦେବୀ, ତୁମେ ବିଶାଳ ଜୀବନ ଅଞ୍ଚଳ ଖୋଲିଦେଲା।