ଇନ୍ଦ୍ରା ହ ଯୋ ଵରୁଣା ଚକ୍ର ଆପୀ ଦେଵୌ ମର୍ତଃ ସଖ୍ଯାଯ ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ । ସ ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରା ସମିଥେଷୁ ଶତ୍ରୂନଵୋଭିର୍ଵା ମହଦ୍ଭିଃ ସ ପ୍ର ଶୃଣ୍ଵେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ତୁମ୍ଭା ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଚାହିଁ, ଭକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଓ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରେ; ତୁମ୍ଭା ସାହାଯ୍ୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରା ହ ରତ୍ନଂ ଵରୁଣା ଧେଷ୍ଠେତ୍ଥା ନୃଭ୍ଯଃ ଶଶମାନେଭ୍ଯସ୍ତା । ଯଦୀ ସଖାଯା ସଖ୍ଯାଯ ସୋମୈଃ ସୁତେଭିଃ ସୁପ୍ରଯସା ମାଦଯୈତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମ୍ଭା ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଧନ ଦିଅ, ଯେପରି ଆଗରୁ ଦେଇଥିଲ; ଯେତେବେଳେ ମିତ୍ରମାନେ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ନିମନ୍ତେ ଦୁଃଖ ରହିଥିବା ସୋମ ରସରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରା ଯୁଵଂ ଵରୁଣା ଦିଦ୍ଯୁମସ୍ମିନ୍ନୋଜିଷ୍ଠମୁଗ୍ରା ନି ଵଧିଷ୍ଟଂ ଵଜ୍ରମ୍ । ଯୋ ନୋ ଦୁରେଵୋ ଵୃକତିର୍ଦଭୀତିସ୍ତସ୍ମିନ୍ମିମାଥାମଭିଭୂତ୍ଯୋଜଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉଗ୍ର, ତୁମ୍ଭା ବଜ୍ରକୁ ଏଠାରେ ରଖ; ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ମନ, ଓ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଆମକୁ ଆତଙ୍କିତ କରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭା ଅପାର ଶକ୍ତି ଦେଖାଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରା ଯୁଵଂ ଵରୁଣା ଭୂତମସ୍ଯା ଧିଯଃ ପ୍ରେତାରା ଵୃଷଭେଵ ଧେନୋଃ । ସା ନୋ ଦୁହୀଯଦ୍ଯଵସେଵ ଗତ୍ଵୀ ସହସ୍ରଧାରା ପଯସା ମହୀ ଗୌଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାର ନେତୃତ୍ୱ କର, ଗାଁରେ ଛାଁ ଦେଉଥିବା ବଳଦ ପରି ଆଗକୁ ଚାଲ; ସେ, ଆମ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଗାଁ, ଗୋଉଁ ପିଲାକୁ ଦେଉଥିବା ପରି, ଆମ ପାଇଁ ହଜାର ଧାରା ଦୁଧ ଦିଅ।
ତୋକେ ହିତେ ତନଯ ଉର୍ଵରାସୁ ସୂରୋ ଦୃଶୀକେ ଵୃଷଣଶ୍ଚ ପୌଂସ୍ଯେ । ଇନ୍ଦ୍ରା ନୋ ଅତ୍ର ଵରୁଣା ସ୍ଯାତାମଵୋଭିର୍ଦସ୍ମା ପରିତକ୍ମ୍ଯାଯାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅମାନେ ଆଦର ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସନ୍ତାନ ଫଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ସେଠାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମେ ଆମ ସହିତ ରହ, ତୁମ୍ଭା ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଯୁଵାମିଦ୍ଧ୍ଯଵସେ ପୂର୍ଵ୍ଯାଯ ପରି ପ୍ରଭୂତୀ ଗଵିଷଃ ସ୍ଵାପୀ । ଵୃଣୀମହେ ସଖ୍ଯାଯ ପ୍ରିଯାଯ ଶୂରା ମଂହିଷ୍ଠା ପିତରେଵ ଶମ୍ଭୂ
ପୁରୁଣା ଓ ବହୁତି ଉପକାର ପାଇଁ, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ, ଆମେ କେବଳ ତୁମ୍ଭା ଉପରେ ଭରସା କରୁଛୁ; ଆମେ ମିତ୍ରତା ଓ ପ୍ରିତି ପାଇଁ ତୁମ୍ଭାକୁ ଚୟନ କରୁଛୁ, ହେ ଶୂରମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପିତା ପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା।
ତା ଵାଂ ଧିଯୋଽଵସେ ଵାଜଯନ୍ତୀରାଜିଂ ନ ଜଗ୍ମୁର୍ଯୁଵଯୂଃ ସୁଦାନୂ । ଶ୍ରିଯେ ନ ଗାଵ ଉପ ସୋମମସ୍ଥୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ଗିରୋ ଵରୁଣଂ ମେ ମନୀଷାଃ
ଯେଉଁ ଚିନ୍ତାମାନେ ତୁମ୍ଭା ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଉଛି, ଜିତିବାରେ ସକ୍ଷମ, ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ଦୟାଳୁମାନେ; ଗାଁର ଶୋଭା ପାଇଁ, ସେମାନେ ସୋମ ଉପରେ ଆସିଛନ୍ତି; ମୋ ଶ୍ଲୋକ ଓ ଇଚ୍ଛା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଇମା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵରୁଣଂ ମେ ମନୀଷା ଅଗ୍ମନ୍ନୁପ ଦ୍ରଵିଣମିଚ୍ଛମାନାଃ । ଉପେମସ୍ଥୁର୍ଜୋଷ୍ଟାର ଇଵ ଵସ୍ଵୋ ରଘ୍ଵୀରିଵ ଶ୍ରଵସୋ ଭିକ୍ଷମାଣାଃ
ମୋ ଇଚ୍ଛାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ସମ୍ପଦ ଚାହିଁ; ସେମାନେ ଦୟାଳୁ ଘର ମାଳିକଙ୍କୁ ଅତିଥି ପରି ନିକଟ ଆସିଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ରଥ ପରି କୀର୍ତି ଚାହିଁ।
ଅଶ୍ଵ୍ଯସ୍ଯ ତ୍ମନା ରଥ୍ଯସ୍ଯ ପୁଷ୍ଟେର୍ନିତ୍ଯସ୍ଯ ରାଯଃ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ । ତା ଚକ୍ରାଣା ଊତିଭିର୍ନଵ୍ଯସୀଭିରସ୍ମତ୍ରା ରାଯୋ ନିଯୁତଃ ସଚନ୍ତାମ୍
ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପୋଷଣ ଓ ସଦା ରହୁଥିବା ଧନର ଗୁଣରେ, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମାଳିକ ହେଉ; ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦେଇଥାନ୍ତି, ନୂତନ ରକ୍ଷା ଦେଇ, ସେମାନେ ସଦା ଆମ ସହିତ ତାଙ୍କ ଧନ ନେଇ ରହନ୍ତୁ।
ଆ ନୋ ବୃହନ୍ତା ବୃହତୀଭିରୂତୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାତଂ ଵରୁଣ ଵାଜସାତୌ । ଯଦ୍ଦିଦ୍ଯଵଃ ପୃତନାସୁ ପ୍ରକ୍ରୀଳାନ୍ତସ୍ଯ ଵାଂ ସ୍ଯାମ ସନିତାର ଆଜେଃ
ବଡ଼ ରକ୍ଷା ଦେଇ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା ପାଇଁ; ଯେତେବେଳେ ସେନାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଆମେ ତୁମ୍ଭା ଦୟାର ଜିତିବାଳି ହେଉ।
ମମ ଦ୍ଵିତା ରାଷ୍ଟ୍ରଂ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାଯୋର୍ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତା ଯଥା ନଃ । କ୍ରତୁଂ ସଚନ୍ତେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଦେଵା ରାଜାମି କୃଷ୍ଟେରୁପମସ୍ଯ ଵଵ୍ରେଃ
ମୋ ଶାସନ ଏକ ରାଜା ପରି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଉ, ଯେପରି ଅମୃତମାନେ ପାଇଛନ୍ତି; ଦେବମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ରାଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ।
ଅହଂ ରାଜା ଵରୁଣୋ ମହ୍ଯଂ ତାନ୍ଯସୁର୍ଯାଣି ପ୍ରଥମା ଧାରଯନ୍ତ । କ୍ରତୁଂ ସଚନ୍ତେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଦେଵା ରାଜାମି କୃଷ୍ଟେରୁପମସ୍ଯ ଵଵ୍ରେଃ
ମୁଁ ରାଜା ବରୁଣ; ଏହି ପ୍ରଥମ ଶାସନ ଶକ୍ତି ମୋତେ ଦିଆଯାଇଛି; ଦେବମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ରାଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ।
ଅହମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵରୁଣସ୍ତେ ମହିତ୍ଵୋର୍ଵୀ ଗଭୀରେ ରଜସୀ ସୁମେକେ । ତ୍ଵଷ୍ଟେଵ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଵିଦ୍ଵାନ୍ସମୈରଯଂ ରୋଦସୀ ଧାରଯଂ ଚ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ବରୁଣ; ତୁମ୍ଭା ମହାନତା ବିଶାଳ ଓ ଗଭୀର, ଦୁଇଟି ଜଗତ ଭଲଭାବେ ଗଠିତ; ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ପରି, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଜାଣି, ମୁଁ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଏକତ୍ର କରି ଧାରଣ କରୁଛି।
ଅହମପୋ ଅପିନ୍ଵମୁକ୍ଷମାଣା ଧାରଯଂ ଦିଵଂ ସଦନ ଋତସ୍ଯ । ଋତେନ ପୁତ୍ରୋ ଅଦିତେରୃତାଵୋତ ତ୍ରିଧାତୁ ପ୍ରଥଯଦ୍ଵି ଭୂମ
ମୁଁ ଜଳକୁ ବଢ଼ାଇଲି, ଯେଉଁ ଜଳ ଖସିଯିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, ତାକୁ ଅଟକାଇଲି, ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛି, ଏହା ସତ୍ୟର ଆସନ; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଅଦିତିର ପୁଅ, ସତ୍ୟର ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ଏବଂ ମୁଁ ତିନି ଭାଗ ଜଗତକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛି।
ମାଂ ନରଃ ସ୍ଵଶ୍ଵା ଵାଜଯନ୍ତୋ ମାଂ ଵୃତାଃ ସମରଣେ ହଵନ୍ତେ । କୃଣୋମ୍ଯାଜିଂ ମଘଵାହମିନ୍ଦ୍ର ଇଯର୍ମି ରେଣୁମଭିଭୂତ୍ଯୋଜାଃ
ମୋତେ ଦୌଡ଼ା ଘୋଡ଼ା ଥିବା ଲୋକମାନେ, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଡାକିବେ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ବାଛାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂଘର୍ଷରେ ମୋତେ ଡାକିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ, ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳି ତିଆରି କରେଁ; ମୁଁ ଧୂଳି ଉଠାଏ, ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ସବୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେଁ।
ଅହଂ ତା ଵିଶ୍ଵା ଚକରଂ ନକିର୍ମା ଦୈଵ୍ଯଂ ସହୋ ଵରତେ ଅପ୍ରତୀତମ୍ । ଯନ୍ମା ସୋମାସୋ ମମଦନ୍ଯଦୁକ୍ଥୋଭେ ଭଯେତେ ରଜସୀ ଅପାରେ
ମୁଁ ସମସ୍ତ କାମ ସାଧନ କରିଛି; ମୋ ଦିବ୍ୟ ଅଜୟ ଶକ୍ତି ସହିତ କେହି ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସୋମ ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ କରେ, ଅନ୍ୟ ଶ୍ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଇଟି ଅସୀମ ଲୋକ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ।
ଵିଦୁଷ୍ଟେ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ତସ୍ଯ ତା ପ୍ର ବ୍ରଵୀଷି ଵରୁଣାଯ ଵେଧଃ । ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରାଣି ଶୃଣ୍ଵିଷେ ଜଘନ୍ଵାନ୍ତ୍ଵଂ ଵୃତାଁ ଅରିଣା ଇନ୍ଦ୍ର ସିନ୍ଧୂନ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜାଣିଛ; ଏହି ସବୁ କଥା ବରୁଣଙ୍କୁ କୁହ, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାନବାନ୍। ତୁମେ ବୃତ୍ରମାନେ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛ, ତୁମେ ସେମାନେକୁ ବିନଶ୍ଟ କରିଛ; ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାଛାଯାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ।
ଅସ୍ମାକମତ୍ର ପିତରସ୍ତ ଆସନ୍ସପ୍ତ ଋଷଯୋ ଦୌର୍ଗହେ ବଧ୍ଯମାନେ । ତ ଆଯଜନ୍ତ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁମସ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ଵୃତ୍ରତୁରମର୍ଧଦେଵମ୍
ଏଠାରେ, ଆମ ପିତୃମାନେ ଥିଲେ—ସାତ ଋଷି—ଯେତେବେଳେ ଦାସକୁ ଦୁଃଖରେ ବାନ୍ଧାଯାଉଥିଲା। ସେମାନେ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ବୃତ୍ରନାଶକ ଅର୍ଧଦେବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇଥିଲେ।
ପୁରୁକୁତ୍ସାନୀ ହି ଵାମଦାଶଦ୍ଧଵ୍ଯେଭିରିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ନମୋଭିଃ । ଅଥା ରାଜାନଂ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁମସ୍ଯା ଵୃତ୍ରହଣଂ ଦଦଥୁରର୍ଧଦେଵମ୍
ପୁରୁକୁତ୍ସାଙ୍କ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ନିଶ୍ଚୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ବଳି ଓ ନମସ୍କାର ସହିତ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ତୁମେ ରାଜା ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ, ବୃତ୍ରନାଶକ ଅର୍ଧଦେବଙ୍କୁ, ଦାନ କରିଥିଲେ।
ରାଯା ଵଯଂ ସସଵାଂସୋ ମଦେମ ହଵ୍ଯେନ ଦେଵା ଯଵସେନ ଗାଵଃ । ତାଂ ଧେନୁମିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ଯୁଵଂ ନୋ ଵିଶ୍ଵାହା ଧତ୍ତମନପସ୍ଫୁରନ୍ତୀମ୍
ଧନ ସହ ଆମେ ଓ ଆମ ଗାଁମାନେ ଏଇ ବଳି ଓ ଧାନ ସହିତ ଖୁସି ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆପଣମାନେ ସେଇ ଗାଈକୁ ସଦା ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା କେବେ ଅବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ସଦା ଦୁଧ ଦେଇଥାଏ।
କ ଉ ଶ୍ରଵତ୍କତମୋ ଯଜ୍ଞିଯାନାଂ ଵନ୍ଦାରୁ ଦେଵଃ କତମୋ ଜୁଷାତେ । କସ୍ଯେମାଂ ଦେଵୀମମୃତେଷୁ ପ୍ରେଷ୍ଠାଂ ହୃଦି ଶ୍ରେଷାମ ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ସୁହଵ୍ଯାମ୍
କିଏ ଶୁଣିବେ, କେଉଁ ଦେବତା ଆମ ପ୍ରଶଂସାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ହେ ପୂଜିତ? ଅମୃତ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କାହା ପାଇଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ, ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କରିବୁ?
କୋ ମୃଳାତି କତମ ଆଗମିଷ୍ଠୋ ଦେଵାନାମୁ କତମଃ ଶମ୍ଭଵିଷ୍ଠଃ । ରଥଂ କମାହୁର୍ଦ୍ରଵଦଶ୍ଵମାଶୁଂ ଯଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦୁହିତାଵୃଣୀତ
କିଏ ଆମକୁ କୃପା କରିବେ, କିଏ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଇଚ୍ଛାଶୀଳ ଆସିବେ, କିଏ ସବୁଠାରୁ ଦୟାଳୁ? ସେଇ ରଥକୁ ତେଜସ୍ବୀ, ଦୌଡ଼ା ଘୋଡ଼ା ସହିତ କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ ଚୟନ କରିଥିଲେ।
ମକ୍ଷୂ ହି ଷ୍ମା ଗଚ୍ଛଥ ଈଵତୋ ଦ୍ଯୂନିନ୍ଦ୍ରୋ ନ ଶକ୍ତିଂ ପରିତକ୍ମ୍ଯାଯାମ୍ । ଦିଵ ଆଜାତା ଦିଵ୍ଯା ସୁପର୍ଣା କଯା ଶଚୀନାଂ ଭଵଥଃ ଶଚିଷ୍ଠା
ତୁମେ ତ ଦ୍ରୁତ ଆସ, ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ। ଦିଗନ୍ତରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଦିବ୍ୟ, ସୁନ୍ଦର ପଖିରେ—କେଉଁ କୌଶଳରେ ତୁମେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ?
କା ଵାଂ ଭୂଦୁପମାତିଃ କଯା ନ ଆଶ୍ଵିନା ଗମଥୋ ହୂଯମାନା । କୋ ଵାଂ ମହଶ୍ଚିତ୍ତ୍ଯଜସୋ ଅଭୀକ ଉରୁଷ୍ଯତଂ ମାଧ୍ଵୀ ଦସ୍ରା ନ ଊତୀ
ତୁମେ କେଉଁ ରକ୍ଷା ଦେଉଛ, କେଉଁ ଉପାୟରେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆହ୍ୱାନ କଲେ ଆସ? କିଏ ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ତୁମ ମହାନ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଡାକିବ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମଧୁର ସାହାଯ୍ୟରେ ବିସ୍ତୃତ ରକ୍ଷା ଦେଉଛ?
ଉରୁ ଵାଂ ରଥଃ ପରି ନକ୍ଷତି ଦ୍ଯାମା ଯତ୍ସମୁଦ୍ରାଦଭି ଵର୍ତତେ ଵାମ୍ । ମଧ୍ଵା ମାଧ୍ଵୀ ମଧୁ ଵାଂ ପ୍ରୁଷାଯନ୍ଯତ୍ସୀଂ ଵାଂ ପୃକ୍ଷୋ ଭୁରଜନ୍ତ ପକ୍ଵାଃ
ତୁମ ରଥ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ ଚାଲେ, ଯେତେବେଳେ ସମୁଦ୍ରରୁ ବାହାରେ। ମଧୁ, ମଧୁରତା, ମଧୁର ପାନୀୟ ତୁମ ପାଇଁ ବହେ; ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ପୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମ ରଥକୁ ଟାଣନ୍ତି।
ସିନ୍ଧୁର୍ହ ଵାଂ ରସଯା ସିଞ୍ଚଦଶ୍ଵାନ୍ଘୃଣା ଵଯୋଽରୁଷାସଃ ପରି ଗ୍ମନ୍ । ତଦୂ ଷୁ ଵାମଜିରଂ ଚେତି ଯାନଂ ଯେନ ପତୀ ଭଵଥଃ ସୂର୍ଯାଯାଃ
ନଦୀ ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ରସରେ ସ୍ନାନ କରାଏ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ରକ୍ତିମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରେ। ତାପରେ ତୁମ ଅବିଫଳ ଯାନ ଚାଲିଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ନାଥ ହେଲେ।
ଇହେହ ଯଦ୍ଵାଂ ସମନା ପପୃକ୍ଷେ ସେଯମସ୍ମେ ସୁମତିର୍ଵାଜରତ୍ନା । ଉରୁଷ୍ଯତଂ ଜରିତାରଂ ଯୁଵଂ ହ ଶ୍ରିତଃ କାମୋ ନାସତ୍ଯା ଯୁଵଦ୍ରିକ୍
ଏଠାରେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଦୟା ଚାହାଯାଏ, ଏହି ହେଉଛି ତୁମ ଭଲ ଇଚ୍ଛା, ପୁରସ୍କାରରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଗାୟକଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ; ଯେ ଆଶା ମୋତେ ଧରିଛି, ସେ ତୁମର ଅଟୁଟ।
ତଂ ଵାଂ ରଥଂ ଵଯମଦ୍ଯା ହୁଵେମ ପୃଥୁଜ୍ରଯମଶ୍ଵିନା ସଂଗତିଂ ଗୋଃ । ଯଃ ସୂର୍ଯାଂ ଵହତି ଵନ୍ଧୁରାଯୁର୍ଗିର୍ଵାହସଂ ପୁରୁତମଂ ଵସୂଯୁମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ରଥ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଓଡ଼ା ଆସନ ଥିବା, ଆଜି ଆମେ ଗାଈମାନେ ଯୋଗୁ ଡାକୁଛୁ। ଏହି ରଥ ସୂର୍ଯ୍ୟା, ବଧୁ, ଗାୟକ, ସବୁଠାରୁ ଦାନଶୀଳ, ସବୁଠାରୁ ଉଦାରକୁ ବହନ କରେ।
ଯୁଵଂ ଶ୍ରିଯମଶ୍ଵିନା ଦେଵତା ତାଂ ଦିଵୋ ନପାତା ଵନଥଃ ଶଚୀଭିଃ । ଯୁଵୋର୍ଵପୁରଭି ପୃକ୍ଷଃ ସଚନ୍ତେ ଵହନ୍ତି ଯତ୍କକୁହାସୋ ରଥେ ଵାମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ, ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଦିଗନ୍ତର ନାତି, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମହିମା ଅର୍ଜନ କର। ତୁମ ଶରୀର, ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ଏକତ୍ର ହୋଇଛି; ତୁମ ରଥ ଯୋକ୍ତି ସହିତ ଟାଣାଯାଏ।
କୋ ଵାମଦ୍ଯା କରତେ ରାତହଵ୍ଯ ଊତଯେ ଵା ସୁତପେଯାଯ ଵାର୍କୈଃ । ଋତସ୍ଯ ଵା ଵନୁଷେ ପୂର୍ଵ୍ଯାଯ ନମୋ ଯେମାନୋ ଅଶ୍ଵିନା ଵଵର୍ତତ୍
କିଏ ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଭଲ ଭାବରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିବା ବଳି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେ, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ କିମ୍ବା ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ମଧୁର ପାନୀୟ ପାଇଁ? ପୁରୁଣା ନ୍ୟାୟ ପାଇଁ, ପ୍ରଥମ ପାଇଁ, ଯିଏ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମପାଖକୁ ଆସୁ।