ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପ୍ରଥମୋ ଅଙ୍ଗିରା ଋଷିର୍ଦେଵୋ ଦେଵାନାମଭଵଃ ଶିଵଃ ସଖା । ତଵ ଵ୍ରତେ କଵଯୋ ଵିଦ୍ମନାପସୋଽଜାଯନ୍ତ ମରୁତୋ ଭ୍ରାଜଦୃଷ୍ଟଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପ୍ରଥମ ଅଙ୍ଗିରାସ, ଋଷି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ଶୁଭ ମିତ୍ର। ତୁମର ନିୟମରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ମାରୁତମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପ୍ରଥମୋ ଅଙ୍ଗିରସ୍ତମଃ କଵିର୍ଦେଵାନାଂ ପରି ଭୂଷସି ଵ୍ରତମ୍ । ଵିଭୁର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ଭୁଵନାଯ ମେଧିରୋ ଦ୍ଵିମାତା ଶଯୁଃ କତିଧା ଚିଦାଯଵେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଙ୍ଗିରାସ, ସବୁଠାରୁ ଚତୁର, ଦେବମାନଙ୍କର ନିୟମକୁ ଘେରି ରହିଛ। ବିଶାଳ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛ, ଦୁଇ ମାଆର ସନ୍ତାନ ହୋଇ, ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ଯିଏ ଚାହେ, ସେଠି ଥାଅ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପ୍ରଥମୋ ମାତରିଶ୍ଵନ ଆଵିର୍ଭଵ ସୁକ୍ରତୂଯା ଵିଵସ୍ଵତେ । ଅରେଜେତାଂ ରୋଦସୀ ହୋତୃଵୂର୍ଯେଽସଘ୍ନୋର୍ଭାରମଯଜୋ ମହୋ ଵସୋ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ମାତରିଶ୍ୱାନ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲ, ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଭିବାସ୍ୱତ ପାଇଁ ଦେଖାଦେଲ। ତୁମର ପୂଜାରେ ଦୁଇ ଜଗତ କମ୍ପିଥିଲା, ହେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଅବିନାଶୀ ଭାବେ ଭାର ବହିଥିଲ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ମନଵେ ଦ୍ଯାମଵାଶଯଃ ପୁରୂରଵସେ ସୁକୃତେ ସୁକୃତ୍ତରଃ । ଶ୍ଵାତ୍ରେଣ ଯତ୍ପିତ୍ରୋର୍ମୁଚ୍ଯସେ ପର୍ଯା ତ୍ଵା ପୂର୍ଵମନଯନ୍ନାପରଂ ପୁନଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମନୁ ପାଇଁ ଆକାଶକୁ ଆଣିଦେଲ, ପୁରୁରବାସ ପାଇଁ, ସେ ଭଲ କାମ କରେ, ତୁମେ ତାଠାରୁ ଅଧିକ କୁଶଳ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ପିତାଙ୍କର ଜଞ୍ଜାଳରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ପୁଣି ଆଉ ଥରେ ଆଣିଥିଲେ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵୃଷଭଃ ପୁଷ୍ଟିଵର୍ଧନ ଉଦ୍ଯତସ୍ରୁଚେ ଭଵସି ଶ୍ରଵାଯ୍ଯଃ । ଯ ଆହୁତିଂ ପରି ଵେଦା ଵଷଟ୍କୃତିମେକାଯୁରଗ୍ରେ ଵିଶ ଆଵିଵାସସି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବୃଷଭ, ପୋଷଣ ବଢ଼ାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ଉଚ୍ଚ ଶିଖା ସହିତ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ। ଯିଏ ଆହୁତି ଓ ବଷଟ୍ ମନ୍ତ୍ର ଜାଣେ, ଏକ ଜୀବନର ଆରମ୍ଭରେ ଲୋକମାନେକୁ ଡାକୁଛ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵୃଜିନଵର୍ତନିଂ ନରଂ ସକ୍ମନ୍ପିପର୍ଷି ଵିଦଥେ ଵିଚର୍ଷଣେ । ଯଃ ଶୂରସାତା ପରିତକ୍ମ୍ଯେ ଧନେ ଦଭ୍ରେଭିଶ୍ଚିତ୍ସମୃତା ହଂସି ଭୂଯସଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଧର୍ମର ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସଭାରେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଛୋଟକୁ ଦେଇ ବଡ଼କୁ ହରାଇଦେଉଛ, ହେ ବୀର ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା।
ତ୍ଵଂ ତମଗ୍ନେ ଅମୃତତ୍ଵ ଉତ୍ତମେ ମର୍ତଂ ଦଧାସି ଶ୍ରଵସେ ଦିଵେଦିଵେ । ଯସ୍ତାତୃଷାଣ ଉଭଯାଯ ଜନ୍ମନେ ମଯଃ କୃଣୋଷି ପ୍ରଯ ଆ ଚ ସୂରଯେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମଣିଷକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅମରତ୍ୱରେ ଦିନକୁ ଦିନ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ବସାଅ। ଯିଏ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଆତୁର, ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଖକୁ ନେଉ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ସନଯେ ଧନାନାଂ ଯଶସଂ କାରୁଂ କୃଣୁହି ସ୍ତଵାନଃ । ଋଧ୍ଯାମ କର୍ମାପସା ନଵେନ ଦେଵୈର୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ପ୍ରାଵତଂ ନଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ପ୍ରଶଂସକ, ଧନ ଓ ମହିମାର ଅଧିକାରୀ କର। ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମେ ସଫଳ ହେଉ, ଦେବମାନେ ସହ ଦିନ ଓ ମାଟି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥ ଆ ଦେଵୋ ଦେଵେଷ୍ଵନଵଦ୍ଯ ଜାଗୃଵିଃ । ତନୂକୃଦ୍ବୋଧି ପ୍ରମତିଶ୍ଚ କାରଵେ ତ୍ଵଂ କଲ୍ଯାଣ ଵସୁ ଵିଶ୍ଵମୋପିଷେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସଦା ଜାଗ୍ରତ ଦେଉତା, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର କୋଳରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଦେହ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଗାୟକ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କର, ହେ ଶୁଭ, ସମସ୍ତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପ୍ରମତିସ୍ତ୍ଵଂ ପିତାସି ନସ୍ତ୍ଵଂ ଵଯସ୍କୃତ୍ତଵ ଜାମଯୋ ଵଯମ୍ । ସଂ ତ୍ଵା ରାଯଃ ଶତିନଃ ସଂ ସହସ୍ରିଣଃ ସୁଵୀରଂ ଯନ୍ତି ଵ୍ରତପାମଦାଭ୍ଯ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମର ବୁଦ୍ଧି, ଆମର ପିତା, ଆମର ଯୁବା, ଆମେ ତୁମର ଜନ। ଅନେକ ଧନ, ହଜାର ଧନ, ବୀରମାନେ ସହ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ହେ ନିୟମର ରକ୍ଷକ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ପ୍ରଥମମାଯୁମାଯଵେ ଦେଵା ଅକୃଣ୍ଵନ୍ନହୁଷସ୍ଯ ଵିଶ୍ପତିମ୍ । ଇଳାମକୃଣ୍ଵନ୍ମନୁଷସ୍ଯ ଶାସନୀଂ ପିତୁର୍ଯତ୍ପୁତ୍ରୋ ମମକସ୍ଯ ଜାଯତେ
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ଘର ପାଇଁ, ମନୁଙ୍କ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ଭାବେ, ଏବଂ ନହୁଷଙ୍କ ଗୋତ୍ରର ମୁଖ୍ୟ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ତୁମକୁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଜୀବିକା ଦେବା ଓ ନୀତି ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଜଣେ ପୁଅ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ତଵ ଦେଵ ପାଯୁଭିର୍ମଘୋନୋ ରକ୍ଷ ତନ୍ଵଶ୍ଚ ଵନ୍ଦ୍ଯ । ତ୍ରାତା ତୋକସ୍ଯ ତନଯେ ଗଵାମସ୍ଯନିମେଷଂ ରକ୍ଷମାଣସ୍ତଵ ଵ୍ରତେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଦେବତା ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଦାନଶୀଳ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ତୁମେ ଆମ ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମ ପିଲାମାନେ, ସନ୍ତାନ, ଗାଈ ଓ ଧନଦାନାକୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନ୍ୟଥା ନ ଦେଖି ଅବିରତ ରଖ୍ୟା କର।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଯଜ୍ଯଵେ ପାଯୁରନ୍ତରୋଽନିଷଙ୍ଗାଯ ଚତୁରକ୍ଷ ଇଧ୍ଯସେ । ଯୋ ରାତହଵ୍ଯୋଽଵୃକାଯ ଧାଯସେ କୀରେଶ୍ଚିନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ମନସା ଵନୋଷି ତମ୍
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଭିତରୁ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଅପମୃତ୍ୟୁ ରହିତ, ଚାରିଟିଏ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଦାନଶୀଳ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ହବି ଧର, ଗାୟକଙ୍କର ଗୀତକୁ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କର।
ତ୍ଵମଗ୍ନ ଉରୁଶଂସାଯ ଵାଘତେ ସ୍ପାର୍ହଂ ଯଦ୍ରେକ୍ଣଃ ପରମଂ ଵନୋଷି ତତ୍ । ଆଧ୍ରସ୍ଯ ଚିତ୍ପ୍ରମତିରୁଚ୍ଯସେ ପିତା ପ୍ର ପାକଂ ଶାସ୍ସି ପ୍ର ଦିଶୋ ଵିଦୁଷ୍ଟରଃ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ବିଶାଳ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ ଆଣ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ଫଳ ମିଳେ। ଦୁଃଖିତଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟର ପିତା ଭାବରେ ଚିହ୍ନାଯାଉଛ, ତୁମେ ପରିପକ୍ୱତାକୁ ନେଉଛ, ଜ୍ଞାନର ପଥ ଦେଖାଉଛ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପ୍ରଯତଦକ୍ଷିଣଂ ନରଂ ଵର୍ମେଵ ସ୍ଯୂତଂ ପରି ପାସି ଵିଶ୍ଵତଃ । ସ୍ଵାଦୁକ୍ଷଦ୍ମା ଯୋ ଵସତୌ ସ୍ଯୋନକୃଜ୍ଜୀଵଯାଜଂ ଯଜତେ ସୋପମା ଦିଵଃ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ କାମ କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବଢ଼ିଆ କବଚରେ ରଖ, ଯେପରି ଗାଢ଼ କବଚ ଲାଗିଥାଏ। ଯିଏ ମଧୁର ଘିଅ ଦେଇ ତୁମ ଗୃହକୁ ଆନନ୍ଦମୟ କରେ, ଜୀବନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ଯଜ୍ଞ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଏ।
ଇମାମଗ୍ନେ ଶରଣିଂ ମୀମୃଷୋ ନ ଇମମଧ୍ଵାନଂ ଯମଗାମ ଦୂରାତ୍ । ଆପିଃ ପିତା ପ୍ରମତିଃ ସୋମ୍ଯାନାଂ ଭୃମିରସ୍ଯୃଷିକୃନ୍ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍
ଅଗ୍ନି, ଏହି ଆଶ୍ରୟକୁ ଆମ ପାଇଁ ବିଚାର କର, ଏହି ପଥକୁ ମଧ୍ୟ ଭାବିବା, ଯାହା ଦୂରରୁ ଆସିଛୁ। ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ପିତା, ଭଲମାନେଷ୍ଠାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ, ଆଧାର ଓ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିବା।
ମନୁଷ୍ଵଦଗ୍ନେ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵଦଙ୍ଗିରୋ ଯଯାତିଵତ୍ସଦନେ ପୂର୍ଵଵଚ୍ଛୁଚେ । ଅଚ୍ଛ ଯାହ୍ଯା ଵହା ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମା ସାଦଯ ବର୍ହିଷି ଯକ୍ଷି ଚ ପ୍ରିଯମ୍
ମନୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପରି, ଅଗ୍ନି, ପୁନି ପୁନି ପବିତ୍ର ଯୟାତିଙ୍କ ଘରରେ ଥିବା ପରି ଏଠାରେ ଆସ, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆଣ, ସେମାନେକୁ କୁଶ ଉପରେ ବସା, ଏବଂ ପ୍ରିୟ ନିବେଦନ ଭୋଗ କର।
ଏତେନାଗ୍ନେ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵାଵୃଧସ୍ଵ ଶକ୍ତୀ ଵା ଯତ୍ତେ ଚକୃମା ଵିଦା ଵା । ଉତ ପ୍ର ଣେଷ୍ଯଭି ଵସ୍ଯୋ ଅସ୍ମାନ୍ସଂ ନଃ ସୃଜ ସୁମତ୍ଯା ଵାଜଵତ୍ଯା
ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ, ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ଜଣ, ବଳ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଆଗକୁ ନେଉ, ତୁମର ଦୟାରେ ଆମକୁ ଏକତ୍ର କର, ବଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନୁ ଵୀର୍ଯାଣି ପ୍ର ଵୋଚଂ ଯାନି ଚକାର ପ୍ରଥମାନି ଵଜ୍ରୀ । ଅହନ୍ନହିମନ୍ଵପସ୍ତତର୍ଦ ପ୍ର ଵକ୍ଷଣା ଅଭିନତ୍ପର୍ଵତାନାମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବୀରତାର କଥା କହିବି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଯେଉଁ ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ସେ ସର୍ପକୁ ମାରିଥିଲେ, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଚିରିଦେଇଥିଲେ।
ଅହନ୍ନହିଂ ପର୍ଵତେ ଶିଶ୍ରିଯାଣଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାସ୍ମୈ ଵଜ୍ରଂ ସ୍ଵର୍ଯଂ ତତକ୍ଷ । ଵାଶ୍ରା ଇଵ ଧେନଵଃ ସ୍ଯନ୍ଦମାନା ଅଞ୍ଜଃ ସମୁଦ୍ରମଵ ଜଗ୍ମୁରାପଃ
ସେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଶୟାନ ସର୍ପକୁ ମାରିଥିଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବଜ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର। ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଗାଈମାନେ ପରି, ଜଳ ସିଧା ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲା।
ଵୃଷାଯମାଣୋଽଵୃଣୀତ ସୋମଂ ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷ୍ଵପିବତ୍ସୁତସ୍ଯ । ଆ ସାଯକଂ ମଘଵାଦତ୍ତ ଵଜ୍ରମହନ୍ନେନଂ ପ୍ରଥମଜାମହୀନାମ୍
ଶକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଇଛା କରି, ସେ ସୋମ ଚୟନ କଲେ; ତିନିଥର ସୋମ ଚାପି ତାହା ପିଇଥିଲେ। ତାପରେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଧରି, ସର୍ପମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମଜନ୍ମାକୁ ମାରିଥିଲେ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ରାହନ୍ପ୍ରଥମଜାମହୀନାମାନ୍ମାଯିନାମମିନାଃ ପ୍ରୋତ ମାଯାଃ । ଆତ୍ସୂର୍ଯଂ ଜନଯନ୍ଦ୍ଯାମୁଷାସଂ ତାଦୀତ୍ନା ଶତ୍ରୁଂ ନ କିଲା ଵିଵିତ୍ସେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସର୍ପମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମଜନ୍ମାକୁ ମାରିଥିଲ, ଚତୁର ଚାଳାକମାନେଙ୍କର ମାୟା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ପ୍ରଭାତ ଆସିଲା; ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ଆଉ ରୋଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେନି।
ଅହନ୍ଵୃତ୍ରଂ ଵୃତ୍ରତରଂ ଵ୍ଯଂସମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରେଣ ମହତା ଵଧେନ । ସ୍କନ୍ଧାଂସୀଵ କୁଲିଶେନା ଵିଵୃକ୍ଣାହିଃ ଶଯତ ଉପପୃକ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ବାଧାକୁ, ବନ୍ଧନକୁ ମାରିଦେଲେ। କୁଲିଶ ଦ୍ୱାରା ଶାଖା ଭାଙ୍ଗିବା ପରି, ସର୍ପଟିକୁ ଚିରିଦେଲେ; ସେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଛିଟିଯାଇ ଶୋଇଲା।
ଅଯୋଦ୍ଧେଵ ଦୁର୍ମଦ ଆ ହି ଜୁହ୍ଵେ ମହାଵୀରଂ ତୁଵିବାଧମୃଜୀଷମ୍ । ନାତାରୀଦସ୍ଯ ସମୃତିଂ ଵଧାନାଂ ସଂ ରୁଜାନାଃ ପିପିଷ ଇନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଃ
ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଯୋଦ୍ଧା ପରି, ଅତି ଅହଂକାରରେ, ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ବଡ଼ ବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। କେହି ତାଙ୍କର ଆକ୍ରମଣକୁ ରୋକିପାରିଲେନି; ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁକୁ ଚୁର୍ମାର କରିଦେଲେ।
ଅପାଦହସ୍ତୋ ଅପୃତନ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ରମାସ୍ଯ ଵଜ୍ରମଧି ସାନୌ ଜଘାନ । ଵୃଷ୍ଣୋ ଵଧ୍ରିଃ ପ୍ରତିମାନଂ ବୁଭୂଷନ୍ପୁରୁତ୍ରା ଵୃତ୍ରୋ ଅଶଯଦ୍ଵ୍ଯସ୍ତଃ
ପାଦ ଓ ହାତ ନଥିବା ସେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲା; ବଜ୍ର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଲାଗିଲା ଏବଂ ଘାତ କଲା। ନପୁଂସକ ବୃଷଭ ସମାନ, ସମାନ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇ ବୃତ୍ର ଶୋଇ ରହିଲେ।
ନଦଂ ନ ଭିନ୍ନମମୁଯା ଶଯାନଂ ମନୋ ରୁହାଣା ଅତି ଯନ୍ତ୍ଯାପଃ । ଯାଶ୍ଚିଦ୍ଵୃତ୍ରୋ ମହିନା ପର୍ଯତିଷ୍ଠତ୍ତାସାମହିଃ ପତ୍ସୁତଃଶୀର୍ବଭୂଵ
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ବନ୍ଧ ପରି, ଶୋଇଥିବା ବେଳେ, ଜଳ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଦେଉଥିଲା, ଚାଲିଯାଉଥିଲା। ବୃତ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ଅଟକାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସର୍ପ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ଅଶକ୍ତ ହେଲେ।
ନୀଚାଵଯା ଅଭଵଦ୍ଵୃତ୍ରପୁତ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ଯା ଅଵ ଵଧର୍ଜଭାର । ଉତ୍ତରା ସୂରଧରଃ ପୁତ୍ର ଆସୀଦ୍ଦାନୁଃ ଶଯେ ସହଵତ୍ସା ନ ଧେନୁଃ
ତଳ ଅଂଶ ବୃତ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନ ହେଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଉପର ଅଂଶକୁ ଘାତ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପୁଅ ଉପରେ ରହିଲେ; ଦାନୁ ତଳେ ଗାଈ ଓ ଛୁଆ ପରି ଶୋଇ ରହିଲେ।
ଅତିଷ୍ଠନ୍ତୀନାମନିଵେଶନାନାଂ କାଷ୍ଠାନାଂ ମଧ୍ଯେ ନିହିତଂ ଶରୀରମ୍ । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ନିଣ୍ଯଂ ଵି ଚରନ୍ତ୍ଯାପୋ ଦୀର୍ଘଂ ତମ ଆଶଯଦିନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଃ
ଅଡ଼ିଗଲା ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କଠ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ରଖାଯାଇଥିଲା। ବୃତ୍ରଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଅଂଶକୁ ଜଳ ଘେରି ଚାଲିଥିଲା; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରରେ ଶୋଇ ରହିଲେ।
ଦାସପତ୍ନୀରହିଗୋପା ଅତିଷ୍ଠନ୍ନିରୁଦ୍ଧା ଆପଃ ପଣିନେଵ ଗାଵଃ । ଅପାଂ ବିଲମପିହିତଂ ଯଦାସୀଦ୍ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଅପ ତଦ୍ଵଵାର
ଦାସଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ଗୋପାଳି ଓ ସର୍ପର ରକ୍ଷକମାନେ ଅଟକି ରହିଥିଲେ; ପାଣି ମାନେ ବ୍ୟାପାରୀ ପାଇଁ ଗାଈଁମାନେ ଯେପରି ରହିଥାନ୍ତି, ସେପରି ଅଟକି ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ପାଣିର ଗୁପ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୋଇଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ସର୍ପକୁ ମାରି ଏହି ପାଣିକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଅଶ୍ଵ୍ଯୋ ଵାରୋ ଅଭଵସ୍ତଦିନ୍ଦ୍ର ସୃକେ ଯତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯହନ୍ଦେଵ ଏକଃ । ଅଜଯୋ ଗା ଅଜଯଃ ଶୂର ସୋମମଵାସୃଜଃ ସର୍ତଵେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍
ଏହି ବନ୍ୟା ଘୋଡ଼ା ପରି ତୀବ୍ର ହେଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଏକାକି ଏହାକୁ ରୋକିଥିଲେ। ତୁମେ ଗାଈଁମାନେ ଜିତିଲେ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ସୋମକୁ ମୁକ୍ତ କରି ସାତଟି ନଦୀକୁ ବହିବାକୁ ଦେଲେ।