ଯୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣୋ ଅକାରୀତ୍ସମିଦ୍ଧେ ଅଗ୍ନା ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଅନାଗସଂ ତମଦିତିଃ କୃଣୋତୁ ସ ମିତ୍ରେଣ ଵରୁଣେନା ସଜୋଷାଃ
ଯିଏ ଦଧିକ୍ରା ଘୋଡାକୁ ଅଗ୍ନି ଜଳିବାବେଳେ, ଉଷାର ଉଦୟ ସମୟରେ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅଦିତି ନିର୍ମଳ କରନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ସହ ଏକତା ଦେଉ।
ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣ ଇଷ ଊର୍ଜୋ ମହୋ ଯଦମନ୍ମହି ମରୁତାଂ ନାମ ଭଦ୍ରମ୍ । ସ୍ଵସ୍ତଯେ ଵରୁଣଂ ମିତ୍ରମଗ୍ନିଂ ହଵାମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵଜ୍ରବାହୁମ୍
ଦଧିକ୍ରା ପାଇଁ ଆମେ ପୋଷଣ ଓ ମହାତ୍ମ୍ୟର ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁ, ମାରୁତମାନେଙ୍କର ଭଲ ନାମ ଚାହୁଁ। ଭଲର ପାଇଁ ଆମେ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଵେଦୁଭଯେ ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତ ଉଦୀରାଣା ଯଜ୍ଞମୁପପ୍ରଯନ୍ତଃ । ଦଧିକ୍ରାମୁ ସୂଦନଂ ମର୍ତ୍ଯାଯ ଦଦଥୁର୍ମିତ୍ରାଵରୁଣା ନୋ ଅଶ୍ଵମ୍
ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକନ୍ତି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଦଧିକ୍ରା, ହତକାରୀ ଘୋଡା, ମର୍ତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଆମ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲେ।
ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣୋ ଅକାରିଷଂ ଜିଷ୍ଣୋରଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଜିନଃ । ସୁରଭି ନୋ ମୁଖା କରତ୍ପ୍ର ଣ ଆଯୂଂଷି ତାରିଷତ୍
ମୁଁ ଦଧିକ୍ରା, ବିଜୟୀ ଘୋଡା, ଆମ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧିତ କରିଛି। ତାଙ୍କର ମୁଖ ମଧୁର ହେଉ, ସେ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ପାଇଁ ଉପକୂଳରେ ନେଇଯାଉ।
ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣ ଇଦୁ ନୁ ଚର୍କିରାମ ଵିଶ୍ଵା ଇନ୍ମାମୁଷସଃ ସୂଦଯନ୍ତୁ । ଅପାମଗ୍ନେରୁଷସଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ବୃହସ୍ପତେରାଙ୍ଗିରସସ୍ଯ ଜିଷ୍ଣୋଃ
ଦଧିକ୍ରାକୁ ଏବେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦିଅ, ଉଦୟମାନ ଉଷାମାନେ ମୋତେ ଜଗାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ଉଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବୃହସ୍ପତି, ଅଙ୍ଗିରସ ଓ ବିଜୟୀ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ସତ୍ଵା ଭରିଷୋ ଗଵିଷୋ ଦୁଵନ୍ଯସଚ୍ଛ୍ରଵସ୍ଯାଦିଷ ଉଷସସ୍ତୁରଣ୍ଯସତ୍ । ସତ୍ଯୋ ଦ୍ରଵୋ ଦ୍ରଵରଃ ପତଂଗରୋ ଦଧିକ୍ରାଵେଷମୂର୍ଜଂ ସ୍ଵର୍ଜନତ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭାରବାହକ, ଗୋ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ଖ୍ୟାତି ଥିବା, ଦ୍ରୁତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତ୍ୱରିତ, ଉଡ଼ୁଥିବା, ଦଧିକ୍ରା ପୋଷଣ ଓ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ଉତ ସ୍ମାସ୍ଯ ଦ୍ରଵତସ୍ତୁରଣ୍ଯତଃ ପର୍ଣଂ ନ ଵେରନୁ ଵାତି ପ୍ରଗର୍ଧିନଃ । ଶ୍ଯେନସ୍ଯେଵ ଧ୍ରଜତୋ ଅଙ୍କସଂ ପରି ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣଃ ସହୋର୍ଜା ତରିତ୍ରତଃ
ଏହି ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଯାଉଛି, ତାଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ପବନ ଏକଟି ପତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ହଲେଇପାରିନାହିଁ; ଆକାଶରୁ ତିଆରି ହେଉଥିବା ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ପରି, ଦଧିକ୍ରାବଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ପଥକୁ ଘୂରିଘୂରି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଉତ ସ୍ଯ ଵାଜୀ କ୍ଷିପଣିଂ ତୁରଣ୍ଯତି ଗ୍ରୀଵାଯାଂ ବଦ୍ଧୋ ଅପିକକ୍ଷ ଆସନି । କ୍ରତୁଂ ଦଧିକ୍ରା ଅନୁ ସଂତଵୀତ୍ଵତ୍ପଥାମଙ୍କାଂସ୍ଯନ୍ଵାପନୀଫଣତ୍
ଏହି ଘୋଡ଼ା ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଓ ଦ୍ରୁତ, ଗଳାରେ ରଶି ବାନ୍ଧି ଥିବା, ପାର୍ଶ୍ୱ ଭଳି ଚାପି ରହିଛି; ଦଧିକ୍ରାବଣ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱ ଗଭୀର ହେଉଛି, ତାଙ୍କ ଚୁଆ ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଲାଗିଛି।
ହଂସଃ ଶୁଚିଷଦ୍ଵସୁରନ୍ତରିକ୍ଷସଦ୍ଧୋତା ଵେଦିଷଦତିଥିର୍ଦୁରୋଣସତ୍ । ନୃଷଦ୍ଵରସଦୃତସଦ୍ଵ୍ଯୋମସଦବ୍ଜା ଗୋଜା ଋତଜା ଅଦ୍ରିଜା ଋତମ୍
ହଂସ ପବିତ୍ରତାରେ ବସିଥାଏ, ଦୀପ୍ତିମାନ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ବସିଥାଏ, ପୂଜାରୀ ବେଦିରେ ବସିଥାଏ, ଅତିଥି ଘରରେ ବସିଥାଏ; ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ, ସତ୍ୟରେ, ଆକାଶରେ, ଜଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଗାଁରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଶିଳାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା—ସେ ସତ୍ୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରା କୋ ଵାଂ ଵରୁଣା ସୁମ୍ନମାପ ସ୍ତୋମୋ ହଵିଷ୍ମାଁ ଅମୃତୋ ନ ହୋତା । ଯୋ ଵାଂ ହୃଦି କ୍ରତୁମାଁ ଅସ୍ମଦୁକ୍ତଃ ପସ୍ପର୍ଶଦିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ନମସ୍ଵାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, କିଏ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମ୍ଭା ଦୟା ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛି, ପୂଜା ଓ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା, ଅମୃତ ପୂଜାରୀ ପରି? ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦେଇଛୁ, ସେ ଭକ୍ତିରେ ତୁମ୍ଭା ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ନମ୍ରତାରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରା ହ ଯୋ ଵରୁଣା ଚକ୍ର ଆପୀ ଦେଵୌ ମର୍ତଃ ସଖ୍ଯାଯ ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ । ସ ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରା ସମିଥେଷୁ ଶତ୍ରୂନଵୋଭିର୍ଵା ମହଦ୍ଭିଃ ସ ପ୍ର ଶୃଣ୍ଵେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ତୁମ୍ଭା ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଚାହିଁ, ଭକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଓ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରେ; ତୁମ୍ଭା ସାହାଯ୍ୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରା ହ ରତ୍ନଂ ଵରୁଣା ଧେଷ୍ଠେତ୍ଥା ନୃଭ୍ଯଃ ଶଶମାନେଭ୍ଯସ୍ତା । ଯଦୀ ସଖାଯା ସଖ୍ଯାଯ ସୋମୈଃ ସୁତେଭିଃ ସୁପ୍ରଯସା ମାଦଯୈତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମ୍ଭା ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଧନ ଦିଅ, ଯେପରି ଆଗରୁ ଦେଇଥିଲ; ଯେତେବେଳେ ମିତ୍ରମାନେ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ନିମନ୍ତେ ଦୁଃଖ ରହିଥିବା ସୋମ ରସରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରା ଯୁଵଂ ଵରୁଣା ଦିଦ୍ଯୁମସ୍ମିନ୍ନୋଜିଷ୍ଠମୁଗ୍ରା ନି ଵଧିଷ୍ଟଂ ଵଜ୍ରମ୍ । ଯୋ ନୋ ଦୁରେଵୋ ଵୃକତିର୍ଦଭୀତିସ୍ତସ୍ମିନ୍ମିମାଥାମଭିଭୂତ୍ଯୋଜଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉଗ୍ର, ତୁମ୍ଭା ବଜ୍ରକୁ ଏଠାରେ ରଖ; ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ମନ, ଓ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଆମକୁ ଆତଙ୍କିତ କରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭା ଅପାର ଶକ୍ତି ଦେଖାଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରା ଯୁଵଂ ଵରୁଣା ଭୂତମସ୍ଯା ଧିଯଃ ପ୍ରେତାରା ଵୃଷଭେଵ ଧେନୋଃ । ସା ନୋ ଦୁହୀଯଦ୍ଯଵସେଵ ଗତ୍ଵୀ ସହସ୍ରଧାରା ପଯସା ମହୀ ଗୌଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାର ନେତୃତ୍ୱ କର, ଗାଁରେ ଛାଁ ଦେଉଥିବା ବଳଦ ପରି ଆଗକୁ ଚାଲ; ସେ, ଆମ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଗାଁ, ଗୋଉଁ ପିଲାକୁ ଦେଉଥିବା ପରି, ଆମ ପାଇଁ ହଜାର ଧାରା ଦୁଧ ଦିଅ।
ତୋକେ ହିତେ ତନଯ ଉର୍ଵରାସୁ ସୂରୋ ଦୃଶୀକେ ଵୃଷଣଶ୍ଚ ପୌଂସ୍ଯେ । ଇନ୍ଦ୍ରା ନୋ ଅତ୍ର ଵରୁଣା ସ୍ଯାତାମଵୋଭିର୍ଦସ୍ମା ପରିତକ୍ମ୍ଯାଯାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅମାନେ ଆଦର ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସନ୍ତାନ ଫଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ସେଠାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମେ ଆମ ସହିତ ରହ, ତୁମ୍ଭା ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଯୁଵାମିଦ୍ଧ୍ଯଵସେ ପୂର୍ଵ୍ଯାଯ ପରି ପ୍ରଭୂତୀ ଗଵିଷଃ ସ୍ଵାପୀ । ଵୃଣୀମହେ ସଖ୍ଯାଯ ପ୍ରିଯାଯ ଶୂରା ମଂହିଷ୍ଠା ପିତରେଵ ଶମ୍ଭୂ
ପୁରୁଣା ଓ ବହୁତି ଉପକାର ପାଇଁ, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ, ଆମେ କେବଳ ତୁମ୍ଭା ଉପରେ ଭରସା କରୁଛୁ; ଆମେ ମିତ୍ରତା ଓ ପ୍ରିତି ପାଇଁ ତୁମ୍ଭାକୁ ଚୟନ କରୁଛୁ, ହେ ଶୂରମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପିତା ପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା।
ତା ଵାଂ ଧିଯୋଽଵସେ ଵାଜଯନ୍ତୀରାଜିଂ ନ ଜଗ୍ମୁର୍ଯୁଵଯୂଃ ସୁଦାନୂ । ଶ୍ରିଯେ ନ ଗାଵ ଉପ ସୋମମସ୍ଥୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ଗିରୋ ଵରୁଣଂ ମେ ମନୀଷାଃ
ଯେଉଁ ଚିନ୍ତାମାନେ ତୁମ୍ଭା ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଉଛି, ଜିତିବାରେ ସକ୍ଷମ, ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ଦୟାଳୁମାନେ; ଗାଁର ଶୋଭା ପାଇଁ, ସେମାନେ ସୋମ ଉପରେ ଆସିଛନ୍ତି; ମୋ ଶ୍ଲୋକ ଓ ଇଚ୍ଛା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଇମା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵରୁଣଂ ମେ ମନୀଷା ଅଗ୍ମନ୍ନୁପ ଦ୍ରଵିଣମିଚ୍ଛମାନାଃ । ଉପେମସ୍ଥୁର୍ଜୋଷ୍ଟାର ଇଵ ଵସ୍ଵୋ ରଘ୍ଵୀରିଵ ଶ୍ରଵସୋ ଭିକ୍ଷମାଣାଃ
ମୋ ଇଚ୍ଛାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ସମ୍ପଦ ଚାହିଁ; ସେମାନେ ଦୟାଳୁ ଘର ମାଳିକଙ୍କୁ ଅତିଥି ପରି ନିକଟ ଆସିଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ରଥ ପରି କୀର୍ତି ଚାହିଁ।
ଅଶ୍ଵ୍ଯସ୍ଯ ତ୍ମନା ରଥ୍ଯସ୍ଯ ପୁଷ୍ଟେର୍ନିତ୍ଯସ୍ଯ ରାଯଃ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ । ତା ଚକ୍ରାଣା ଊତିଭିର୍ନଵ୍ଯସୀଭିରସ୍ମତ୍ରା ରାଯୋ ନିଯୁତଃ ସଚନ୍ତାମ୍
ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପୋଷଣ ଓ ସଦା ରହୁଥିବା ଧନର ଗୁଣରେ, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମାଳିକ ହେଉ; ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦେଇଥାନ୍ତି, ନୂତନ ରକ୍ଷା ଦେଇ, ସେମାନେ ସଦା ଆମ ସହିତ ତାଙ୍କ ଧନ ନେଇ ରହନ୍ତୁ।
ଆ ନୋ ବୃହନ୍ତା ବୃହତୀଭିରୂତୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାତଂ ଵରୁଣ ଵାଜସାତୌ । ଯଦ୍ଦିଦ୍ଯଵଃ ପୃତନାସୁ ପ୍ରକ୍ରୀଳାନ୍ତସ୍ଯ ଵାଂ ସ୍ଯାମ ସନିତାର ଆଜେଃ
ବଡ଼ ରକ୍ଷା ଦେଇ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା ପାଇଁ; ଯେତେବେଳେ ସେନାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଆମେ ତୁମ୍ଭା ଦୟାର ଜିତିବାଳି ହେଉ।
ମମ ଦ୍ଵିତା ରାଷ୍ଟ୍ରଂ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାଯୋର୍ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତା ଯଥା ନଃ । କ୍ରତୁଂ ସଚନ୍ତେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଦେଵା ରାଜାମି କୃଷ୍ଟେରୁପମସ୍ଯ ଵଵ୍ରେଃ
ମୋ ଶାସନ ଏକ ରାଜା ପରି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଉ, ଯେପରି ଅମୃତମାନେ ପାଇଛନ୍ତି; ଦେବମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ରାଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ।
ଅହଂ ରାଜା ଵରୁଣୋ ମହ୍ଯଂ ତାନ୍ଯସୁର୍ଯାଣି ପ୍ରଥମା ଧାରଯନ୍ତ । କ୍ରତୁଂ ସଚନ୍ତେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଦେଵା ରାଜାମି କୃଷ୍ଟେରୁପମସ୍ଯ ଵଵ୍ରେଃ
ମୁଁ ରାଜା ବରୁଣ; ଏହି ପ୍ରଥମ ଶାସନ ଶକ୍ତି ମୋତେ ଦିଆଯାଇଛି; ଦେବମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ରାଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ।
ଅହମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵରୁଣସ୍ତେ ମହିତ୍ଵୋର୍ଵୀ ଗଭୀରେ ରଜସୀ ସୁମେକେ । ତ୍ଵଷ୍ଟେଵ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଵିଦ୍ଵାନ୍ସମୈରଯଂ ରୋଦସୀ ଧାରଯଂ ଚ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ବରୁଣ; ତୁମ୍ଭା ମହାନତା ବିଶାଳ ଓ ଗଭୀର, ଦୁଇଟି ଜଗତ ଭଲଭାବେ ଗଠିତ; ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ପରି, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଜାଣି, ମୁଁ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଏକତ୍ର କରି ଧାରଣ କରୁଛି।
ଅହମପୋ ଅପିନ୍ଵମୁକ୍ଷମାଣା ଧାରଯଂ ଦିଵଂ ସଦନ ଋତସ୍ଯ । ଋତେନ ପୁତ୍ରୋ ଅଦିତେରୃତାଵୋତ ତ୍ରିଧାତୁ ପ୍ରଥଯଦ୍ଵି ଭୂମ
ମୁଁ ଜଳକୁ ବଢ଼ାଇଲି, ଯେଉଁ ଜଳ ଖସିଯିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, ତାକୁ ଅଟକାଇଲି, ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛି, ଏହା ସତ୍ୟର ଆସନ; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଅଦିତିର ପୁଅ, ସତ୍ୟର ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ଏବଂ ମୁଁ ତିନି ଭାଗ ଜଗତକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛି।
ମାଂ ନରଃ ସ୍ଵଶ୍ଵା ଵାଜଯନ୍ତୋ ମାଂ ଵୃତାଃ ସମରଣେ ହଵନ୍ତେ । କୃଣୋମ୍ଯାଜିଂ ମଘଵାହମିନ୍ଦ୍ର ଇଯର୍ମି ରେଣୁମଭିଭୂତ୍ଯୋଜାଃ
ମୋତେ ଦୌଡ଼ା ଘୋଡ଼ା ଥିବା ଲୋକମାନେ, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଡାକିବେ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ବାଛାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂଘର୍ଷରେ ମୋତେ ଡାକିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ, ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳି ତିଆରି କରେଁ; ମୁଁ ଧୂଳି ଉଠାଏ, ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ସବୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେଁ।
ଅହଂ ତା ଵିଶ୍ଵା ଚକରଂ ନକିର୍ମା ଦୈଵ୍ଯଂ ସହୋ ଵରତେ ଅପ୍ରତୀତମ୍ । ଯନ୍ମା ସୋମାସୋ ମମଦନ୍ଯଦୁକ୍ଥୋଭେ ଭଯେତେ ରଜସୀ ଅପାରେ
ମୁଁ ସମସ୍ତ କାମ ସାଧନ କରିଛି; ମୋ ଦିବ୍ୟ ଅଜୟ ଶକ୍ତି ସହିତ କେହି ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସୋମ ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ କରେ, ଅନ୍ୟ ଶ୍ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଇଟି ଅସୀମ ଲୋକ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ।
ଵିଦୁଷ୍ଟେ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ତସ୍ଯ ତା ପ୍ର ବ୍ରଵୀଷି ଵରୁଣାଯ ଵେଧଃ । ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରାଣି ଶୃଣ୍ଵିଷେ ଜଘନ୍ଵାନ୍ତ୍ଵଂ ଵୃତାଁ ଅରିଣା ଇନ୍ଦ୍ର ସିନ୍ଧୂନ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜାଣିଛ; ଏହି ସବୁ କଥା ବରୁଣଙ୍କୁ କୁହ, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାନବାନ୍। ତୁମେ ବୃତ୍ରମାନେ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛ, ତୁମେ ସେମାନେକୁ ବିନଶ୍ଟ କରିଛ; ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାଛାଯାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ।
ଅସ୍ମାକମତ୍ର ପିତରସ୍ତ ଆସନ୍ସପ୍ତ ଋଷଯୋ ଦୌର୍ଗହେ ବଧ୍ଯମାନେ । ତ ଆଯଜନ୍ତ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁମସ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ଵୃତ୍ରତୁରମର୍ଧଦେଵମ୍
ଏଠାରେ, ଆମ ପିତୃମାନେ ଥିଲେ—ସାତ ଋଷି—ଯେତେବେଳେ ଦାସକୁ ଦୁଃଖରେ ବାନ୍ଧାଯାଉଥିଲା। ସେମାନେ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ବୃତ୍ରନାଶକ ଅର୍ଧଦେବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇଥିଲେ।
ପୁରୁକୁତ୍ସାନୀ ହି ଵାମଦାଶଦ୍ଧଵ୍ଯେଭିରିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ନମୋଭିଃ । ଅଥା ରାଜାନଂ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁମସ୍ଯା ଵୃତ୍ରହଣଂ ଦଦଥୁରର୍ଧଦେଵମ୍
ପୁରୁକୁତ୍ସାଙ୍କ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ନିଶ୍ଚୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ବଳି ଓ ନମସ୍କାର ସହିତ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ତୁମେ ରାଜା ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ, ବୃତ୍ରନାଶକ ଅର୍ଧଦେବଙ୍କୁ, ଦାନ କରିଥିଲେ।
ରାଯା ଵଯଂ ସସଵାଂସୋ ମଦେମ ହଵ୍ଯେନ ଦେଵା ଯଵସେନ ଗାଵଃ । ତାଂ ଧେନୁମିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ଯୁଵଂ ନୋ ଵିଶ୍ଵାହା ଧତ୍ତମନପସ୍ଫୁରନ୍ତୀମ୍
ଧନ ସହ ଆମେ ଓ ଆମ ଗାଁମାନେ ଏଇ ବଳି ଓ ଧାନ ସହିତ ଖୁସି ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆପଣମାନେ ସେଇ ଗାଈକୁ ସଦା ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା କେବେ ଅବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ସଦା ଦୁଧ ଦେଇଥାଏ।