ଯଂ ସୀମନୁ ପ୍ରଵତେଵ ଦ୍ରଵନ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵଃ ପୂରୁର୍ମଦତି ହର୍ଷମାଣଃ । ପଡ୍ଭିର୍ଗୃଧ୍ଯନ୍ତଂ ମେଧଯୁଂ ନ ଶୂରଂ ରଥତୁରଂ ଵାତମିଵ ଧ୍ରଜନ୍ତମ୍
ଯିଏ ପ୍ରବାହ ପରି ତଳକୁ ଦୌଡ଼େ, ସମସ୍ତ ପୂରୁମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସେଉଁଠି ଉଲ୍ଲାସ କରନ୍ତି, ପାଦରେ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ବୀର ପରି, ରଥଚାଳକ ପରି, ପଥରେ ପବନ ପରି ଦୌଡ଼େ।
ଯଃ ସ୍ମାରୁନ୍ଧାନୋ ଗଧ୍ଯା ସମତ୍ସୁ ସନୁତରଶ୍ଚରତି ଗୋଷୁ ଗଚ୍ଛନ୍ । ଆଵିରୃଜୀକୋ ଵିଦଥା ନିଚିକ୍ଯତ୍ତିରୋ ଅରତିଂ ପର୍ଯାପ ଆଯୋଃ
ଯିଏ ସ୍ମରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଗୋମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲେ, ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ଗୋମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଏ, ସିଧା ଚାଲିଥିବା, ସଭାରେ ବୁଝିପାରିଥିବା, ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶତ୍ରୁକୁ ଘେରି ରଖେ।
ଉତ ସ୍ମୈନଂ ଵସ୍ତ୍ରମଥିଂ ନ ତାଯୁମନୁ କ୍ରୋଶନ୍ତି କ୍ଷିତଯୋ ଭରେଷୁ । ନୀଚାଯମାନଂ ଜସୁରିଂ ନ ଶ୍ଯେନଂ ଶ୍ରଵଶ୍ଚାଚ୍ଛା ପଶୁମଚ୍ଚ ଯୂଥମ୍
ସେଉଁଠି, ପୋଷାକ ପରି, ପିତାଙ୍କୁ ପୁଅ ପରି, ଲୋକମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଡାକନ୍ତି। ତଳକୁ ଥିବା, ଶ୍ୟେନ ପରି ଭୟଙ୍କର, ଖ୍ୟାତି ଚମକେ, ଏବଂ ସେ ପଶୁ ପରି ଦଳକୁ ନେଇଯାଏ।
ଉତ ସ୍ମାସୁ ପ୍ରଥମଃ ସରିଷ୍ଯନ୍ନି ଵେଵେତି ଶ୍ରେଣିଭୀ ରଥାନାମ୍ । ସ୍ରଜଂ କୃଣ୍ଵାନୋ ଜନ୍ଯୋ ନ ଶୁଭ୍ଵା ରେଣୁଂ ରେରିହତ୍କିରଣଂ ଦଦଶ୍ଵାନ୍
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସେ ପ୍ରଥମେ ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ରଥମାନେଙ୍କ ଦଳ ସହ ଚାଲେ। ମାଳା ତିଆରି କରେ, ମହିମା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଧୂଳି ଉଡ଼ାଏ, ଚମକେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଇଥାଏ।
ଉତ ସ୍ଯ ଵାଜୀ ସହୁରିରୃତାଵା ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣସ୍ତନ୍ଵା ସମର୍ଯେ । ତୁରଂ ଯତୀଷୁ ତୁରଯନ୍ନୃଜିପ୍ଯୋଽଧି ଭ୍ରୁଵୋଃ କିରତେ ରେଣୁମୃଞ୍ଜନ୍
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଘୋଡା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ନ୍ୟାୟବାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେହ ସହ ସେବା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଦ୍ରୁତମାନେଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ସିଧା ଚାଲିଥିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ଭୃକୁତିରୁ ଧୂଳି ଉଡ଼ାଏ, ଚମକେ।
ଉତ ସ୍ମାସ୍ଯ ତନ୍ଯତୋରିଵ ଦ୍ଯୋରୃଘାଯତୋ ଅଭିଯୁଜୋ ଭଯନ୍ତେ । ଯଦା ସହସ୍ରମଭି ଷୀମଯୋଧୀଦ୍ଦୁର୍ଵର୍ତୁଃ ସ୍ମା ଭଵତି ଭୀମ ଋଞ୍ଜନ୍
ତାଙ୍କର ତଡ଼ିତ, ଆକାଶର ଗର୍ଜନ ପରି, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ। ସେ ଯେତେବେଳେ ହଜାର ସହ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର, ଭୀଷଣ ଓ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଉତ ସ୍ମାସ୍ଯ ପନଯନ୍ତି ଜନା ଜୂତିଂ କୃଷ୍ଟିପ୍ରୋ ଅଭିଭୂତିମାଶୋଃ । ଉତୈନମାହୁଃ ସମିଥେ ଵିଯନ୍ତଃ ପରା ଦଧିକ୍ରା ଅସରତ୍ସହସ୍ରୈଃ
ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତତାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ନେତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଗୌରବ କରନ୍ତି। ସଭାରେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, 'ଦଧିକ୍ରା ହଜାର ସହ ଦୌଡ଼ିଛି'।
ଆ ଦଧିକ୍ରାଃ ଶଵସା ପଞ୍ଚ କୃଷ୍ଟୀଃ ସୂର୍ଯ ଇଵ ଜ୍ଯୋତିଷାପସ୍ତତାନ । ସହସ୍ରସାଃ ଶତସା ଵାଜ୍ଯର୍ଵା ପୃଣକ୍ତୁ ମଧ୍ଵା ସମିମା ଵଚାଂସି
ଦଧିକ୍ରା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପାଞ୍ଚ ଜନମାନେଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ହଜାର ଓ ଶତ ସମ୍ପଦ ଥିବା ଘୋଡା, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ମଧୁର କରୁ।
ଆଶୁଂ ଦଧିକ୍ରାଂ ତମୁ ନୁ ଷ୍ଟଵାମ ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯା ଉତ ଚର୍କିରାମ । ଉଚ୍ଛନ୍ତୀର୍ମାମୁଷସଃ ସୂଦଯନ୍ତ୍ଵତି ଵିଶ୍ଵାନି ଦୁରିତାନି ପର୍ଷନ୍
ଏବେ ଦ୍ରୁତ ଦଧିକ୍ରାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଦିଅ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦିଅ। ଉଦୟମାନ ଉଷାମାନେ ମୋତେ ଜଗାଇ ଦିଅନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଦିଅନ୍ତୁ।
ମହଶ୍ଚର୍କର୍ମ୍ଯର୍ଵତଃ କ୍ରତୁପ୍ରା ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣଃ ପୁରୁଵାରସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ । ଯଂ ପୂରୁଭ୍ଯୋ ଦୀଦିଵାଂସଂ ନାଗ୍ନିଂ ଦଦଥୁର୍ମିତ୍ରାଵରୁଣା ତତୁରିମ୍
ଘୋଡାର ମହାତ୍ମ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଦଧିକ୍ରା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯିଏ ପୂରୁମାନେଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ପରି ରକ୍ଷାକାରୀ ଭାବେ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଦିଅ।
ଯୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣୋ ଅକାରୀତ୍ସମିଦ୍ଧେ ଅଗ୍ନା ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଅନାଗସଂ ତମଦିତିଃ କୃଣୋତୁ ସ ମିତ୍ରେଣ ଵରୁଣେନା ସଜୋଷାଃ
ଯିଏ ଦଧିକ୍ରା ଘୋଡାକୁ ଅଗ୍ନି ଜଳିବାବେଳେ, ଉଷାର ଉଦୟ ସମୟରେ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅଦିତି ନିର୍ମଳ କରନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ସହ ଏକତା ଦେଉ।
ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣ ଇଷ ଊର୍ଜୋ ମହୋ ଯଦମନ୍ମହି ମରୁତାଂ ନାମ ଭଦ୍ରମ୍ । ସ୍ଵସ୍ତଯେ ଵରୁଣଂ ମିତ୍ରମଗ୍ନିଂ ହଵାମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵଜ୍ରବାହୁମ୍
ଦଧିକ୍ରା ପାଇଁ ଆମେ ପୋଷଣ ଓ ମହାତ୍ମ୍ୟର ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁ, ମାରୁତମାନେଙ୍କର ଭଲ ନାମ ଚାହୁଁ। ଭଲର ପାଇଁ ଆମେ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଵେଦୁଭଯେ ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତ ଉଦୀରାଣା ଯଜ୍ଞମୁପପ୍ରଯନ୍ତଃ । ଦଧିକ୍ରାମୁ ସୂଦନଂ ମର୍ତ୍ଯାଯ ଦଦଥୁର୍ମିତ୍ରାଵରୁଣା ନୋ ଅଶ୍ଵମ୍
ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକନ୍ତି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଦଧିକ୍ରା, ହତକାରୀ ଘୋଡା, ମର୍ତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଆମ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲେ।
ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣୋ ଅକାରିଷଂ ଜିଷ୍ଣୋରଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଜିନଃ । ସୁରଭି ନୋ ମୁଖା କରତ୍ପ୍ର ଣ ଆଯୂଂଷି ତାରିଷତ୍
ମୁଁ ଦଧିକ୍ରା, ବିଜୟୀ ଘୋଡା, ଆମ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧିତ କରିଛି। ତାଙ୍କର ମୁଖ ମଧୁର ହେଉ, ସେ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ପାଇଁ ଉପକୂଳରେ ନେଇଯାଉ।
ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣ ଇଦୁ ନୁ ଚର୍କିରାମ ଵିଶ୍ଵା ଇନ୍ମାମୁଷସଃ ସୂଦଯନ୍ତୁ । ଅପାମଗ୍ନେରୁଷସଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ବୃହସ୍ପତେରାଙ୍ଗିରସସ୍ଯ ଜିଷ୍ଣୋଃ
ଦଧିକ୍ରାକୁ ଏବେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦିଅ, ଉଦୟମାନ ଉଷାମାନେ ମୋତେ ଜଗାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ଉଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବୃହସ୍ପତି, ଅଙ୍ଗିରସ ଓ ବିଜୟୀ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ସତ୍ଵା ଭରିଷୋ ଗଵିଷୋ ଦୁଵନ୍ଯସଚ୍ଛ୍ରଵସ୍ଯାଦିଷ ଉଷସସ୍ତୁରଣ୍ଯସତ୍ । ସତ୍ଯୋ ଦ୍ରଵୋ ଦ୍ରଵରଃ ପତଂଗରୋ ଦଧିକ୍ରାଵେଷମୂର୍ଜଂ ସ୍ଵର୍ଜନତ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭାରବାହକ, ଗୋ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ଖ୍ୟାତି ଥିବା, ଦ୍ରୁତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତ୍ୱରିତ, ଉଡ଼ୁଥିବା, ଦଧିକ୍ରା ପୋଷଣ ଓ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ଉତ ସ୍ମାସ୍ଯ ଦ୍ରଵତସ୍ତୁରଣ୍ଯତଃ ପର୍ଣଂ ନ ଵେରନୁ ଵାତି ପ୍ରଗର୍ଧିନଃ । ଶ୍ଯେନସ୍ଯେଵ ଧ୍ରଜତୋ ଅଙ୍କସଂ ପରି ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣଃ ସହୋର୍ଜା ତରିତ୍ରତଃ
ଏହି ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଯାଉଛି, ତାଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ପବନ ଏକଟି ପତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ହଲେଇପାରିନାହିଁ; ଆକାଶରୁ ତିଆରି ହେଉଥିବା ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ପରି, ଦଧିକ୍ରାବଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ପଥକୁ ଘୂରିଘୂରି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଉତ ସ୍ଯ ଵାଜୀ କ୍ଷିପଣିଂ ତୁରଣ୍ଯତି ଗ୍ରୀଵାଯାଂ ବଦ୍ଧୋ ଅପିକକ୍ଷ ଆସନି । କ୍ରତୁଂ ଦଧିକ୍ରା ଅନୁ ସଂତଵୀତ୍ଵତ୍ପଥାମଙ୍କାଂସ୍ଯନ୍ଵାପନୀଫଣତ୍
ଏହି ଘୋଡ଼ା ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଓ ଦ୍ରୁତ, ଗଳାରେ ରଶି ବାନ୍ଧି ଥିବା, ପାର୍ଶ୍ୱ ଭଳି ଚାପି ରହିଛି; ଦଧିକ୍ରାବଣ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱ ଗଭୀର ହେଉଛି, ତାଙ୍କ ଚୁଆ ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଲାଗିଛି।
ହଂସଃ ଶୁଚିଷଦ୍ଵସୁରନ୍ତରିକ୍ଷସଦ୍ଧୋତା ଵେଦିଷଦତିଥିର୍ଦୁରୋଣସତ୍ । ନୃଷଦ୍ଵରସଦୃତସଦ୍ଵ୍ଯୋମସଦବ୍ଜା ଗୋଜା ଋତଜା ଅଦ୍ରିଜା ଋତମ୍
ହଂସ ପବିତ୍ରତାରେ ବସିଥାଏ, ଦୀପ୍ତିମାନ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ବସିଥାଏ, ପୂଜାରୀ ବେଦିରେ ବସିଥାଏ, ଅତିଥି ଘରରେ ବସିଥାଏ; ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ, ସତ୍ୟରେ, ଆକାଶରେ, ଜଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଗାଁରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଶିଳାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା—ସେ ସତ୍ୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରା କୋ ଵାଂ ଵରୁଣା ସୁମ୍ନମାପ ସ୍ତୋମୋ ହଵିଷ୍ମାଁ ଅମୃତୋ ନ ହୋତା । ଯୋ ଵାଂ ହୃଦି କ୍ରତୁମାଁ ଅସ୍ମଦୁକ୍ତଃ ପସ୍ପର୍ଶଦିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ନମସ୍ଵାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, କିଏ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମ୍ଭା ଦୟା ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛି, ପୂଜା ଓ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା, ଅମୃତ ପୂଜାରୀ ପରି? ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦେଇଛୁ, ସେ ଭକ୍ତିରେ ତୁମ୍ଭା ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ନମ୍ରତାରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରା ହ ଯୋ ଵରୁଣା ଚକ୍ର ଆପୀ ଦେଵୌ ମର୍ତଃ ସଖ୍ଯାଯ ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ । ସ ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରା ସମିଥେଷୁ ଶତ୍ରୂନଵୋଭିର୍ଵା ମହଦ୍ଭିଃ ସ ପ୍ର ଶୃଣ୍ଵେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ତୁମ୍ଭା ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଚାହିଁ, ଭକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଓ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରେ; ତୁମ୍ଭା ସାହାଯ୍ୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରା ହ ରତ୍ନଂ ଵରୁଣା ଧେଷ୍ଠେତ୍ଥା ନୃଭ୍ଯଃ ଶଶମାନେଭ୍ଯସ୍ତା । ଯଦୀ ସଖାଯା ସଖ୍ଯାଯ ସୋମୈଃ ସୁତେଭିଃ ସୁପ୍ରଯସା ମାଦଯୈତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମ୍ଭା ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଧନ ଦିଅ, ଯେପରି ଆଗରୁ ଦେଇଥିଲ; ଯେତେବେଳେ ମିତ୍ରମାନେ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ନିମନ୍ତେ ଦୁଃଖ ରହିଥିବା ସୋମ ରସରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରା ଯୁଵଂ ଵରୁଣା ଦିଦ୍ଯୁମସ୍ମିନ୍ନୋଜିଷ୍ଠମୁଗ୍ରା ନି ଵଧିଷ୍ଟଂ ଵଜ୍ରମ୍ । ଯୋ ନୋ ଦୁରେଵୋ ଵୃକତିର୍ଦଭୀତିସ୍ତସ୍ମିନ୍ମିମାଥାମଭିଭୂତ୍ଯୋଜଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉଗ୍ର, ତୁମ୍ଭା ବଜ୍ରକୁ ଏଠାରେ ରଖ; ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ମନ, ଓ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଆମକୁ ଆତଙ୍କିତ କରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭା ଅପାର ଶକ୍ତି ଦେଖାଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରା ଯୁଵଂ ଵରୁଣା ଭୂତମସ୍ଯା ଧିଯଃ ପ୍ରେତାରା ଵୃଷଭେଵ ଧେନୋଃ । ସା ନୋ ଦୁହୀଯଦ୍ଯଵସେଵ ଗତ୍ଵୀ ସହସ୍ରଧାରା ପଯସା ମହୀ ଗୌଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାର ନେତୃତ୍ୱ କର, ଗାଁରେ ଛାଁ ଦେଉଥିବା ବଳଦ ପରି ଆଗକୁ ଚାଲ; ସେ, ଆମ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଗାଁ, ଗୋଉଁ ପିଲାକୁ ଦେଉଥିବା ପରି, ଆମ ପାଇଁ ହଜାର ଧାରା ଦୁଧ ଦିଅ।
ତୋକେ ହିତେ ତନଯ ଉର୍ଵରାସୁ ସୂରୋ ଦୃଶୀକେ ଵୃଷଣଶ୍ଚ ପୌଂସ୍ଯେ । ଇନ୍ଦ୍ରା ନୋ ଅତ୍ର ଵରୁଣା ସ୍ଯାତାମଵୋଭିର୍ଦସ୍ମା ପରିତକ୍ମ୍ଯାଯାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅମାନେ ଆଦର ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସନ୍ତାନ ଫଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ସେଠାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମେ ଆମ ସହିତ ରହ, ତୁମ୍ଭା ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଯୁଵାମିଦ୍ଧ୍ଯଵସେ ପୂର୍ଵ୍ଯାଯ ପରି ପ୍ରଭୂତୀ ଗଵିଷଃ ସ୍ଵାପୀ । ଵୃଣୀମହେ ସଖ୍ଯାଯ ପ୍ରିଯାଯ ଶୂରା ମଂହିଷ୍ଠା ପିତରେଵ ଶମ୍ଭୂ
ପୁରୁଣା ଓ ବହୁତି ଉପକାର ପାଇଁ, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ, ଆମେ କେବଳ ତୁମ୍ଭା ଉପରେ ଭରସା କରୁଛୁ; ଆମେ ମିତ୍ରତା ଓ ପ୍ରିତି ପାଇଁ ତୁମ୍ଭାକୁ ଚୟନ କରୁଛୁ, ହେ ଶୂରମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପିତା ପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା।
ତା ଵାଂ ଧିଯୋଽଵସେ ଵାଜଯନ୍ତୀରାଜିଂ ନ ଜଗ୍ମୁର୍ଯୁଵଯୂଃ ସୁଦାନୂ । ଶ୍ରିଯେ ନ ଗାଵ ଉପ ସୋମମସ୍ଥୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ଗିରୋ ଵରୁଣଂ ମେ ମନୀଷାଃ
ଯେଉଁ ଚିନ୍ତାମାନେ ତୁମ୍ଭା ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଉଛି, ଜିତିବାରେ ସକ୍ଷମ, ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ଦୟାଳୁମାନେ; ଗାଁର ଶୋଭା ପାଇଁ, ସେମାନେ ସୋମ ଉପରେ ଆସିଛନ୍ତି; ମୋ ଶ୍ଲୋକ ଓ ଇଚ୍ଛା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଇମା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵରୁଣଂ ମେ ମନୀଷା ଅଗ୍ମନ୍ନୁପ ଦ୍ରଵିଣମିଚ୍ଛମାନାଃ । ଉପେମସ୍ଥୁର୍ଜୋଷ୍ଟାର ଇଵ ଵସ୍ଵୋ ରଘ୍ଵୀରିଵ ଶ୍ରଵସୋ ଭିକ୍ଷମାଣାଃ
ମୋ ଇଚ୍ଛାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ସମ୍ପଦ ଚାହିଁ; ସେମାନେ ଦୟାଳୁ ଘର ମାଳିକଙ୍କୁ ଅତିଥି ପରି ନିକଟ ଆସିଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ରଥ ପରି କୀର୍ତି ଚାହିଁ।
ଅଶ୍ଵ୍ଯସ୍ଯ ତ୍ମନା ରଥ୍ଯସ୍ଯ ପୁଷ୍ଟେର୍ନିତ୍ଯସ୍ଯ ରାଯଃ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ । ତା ଚକ୍ରାଣା ଊତିଭିର୍ନଵ୍ଯସୀଭିରସ୍ମତ୍ରା ରାଯୋ ନିଯୁତଃ ସଚନ୍ତାମ୍
ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପୋଷଣ ଓ ସଦା ରହୁଥିବା ଧନର ଗୁଣରେ, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମାଳିକ ହେଉ; ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦେଇଥାନ୍ତି, ନୂତନ ରକ୍ଷା ଦେଇ, ସେମାନେ ସଦା ଆମ ସହିତ ତାଙ୍କ ଧନ ନେଇ ରହନ୍ତୁ।
ଆ ନୋ ବୃହନ୍ତା ବୃହତୀଭିରୂତୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାତଂ ଵରୁଣ ଵାଜସାତୌ । ଯଦ୍ଦିଦ୍ଯଵଃ ପୃତନାସୁ ପ୍ରକ୍ରୀଳାନ୍ତସ୍ଯ ଵାଂ ସ୍ଯାମ ସନିତାର ଆଜେଃ
ବଡ଼ ରକ୍ଷା ଦେଇ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା ପାଇଁ; ଯେତେବେଳେ ସେନାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଆମେ ତୁମ୍ଭା ଦୟାର ଜିତିବାଳି ହେଉ।