ଉପ ନୋ ଵାଜା ଅଧ୍ଵରମୃଭୁକ୍ଷା ଦେଵା ଯାତ ପଥିଭିର୍ଦେଵଯାନୈଃ । ଯଥା ଯଜ୍ଞଂ ମନୁଷୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵାସୁ ଦଧିଧ୍ଵେ ରଣ୍ଵାଃ ସୁଦିନେଷ୍ଵହ୍ନାମ୍
ଅପନେ, ଭାଜା, ରିଭୁମାନେ, ଦେବମାନେ, ଦେବମାନେର ପଥରେ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ; ଯେପରି ଆପଣମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଦିନରେ ଅଗ୍ନିରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ତେ ଵୋ ହୃଦେ ମନସେ ସନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞା ଜୁଷ୍ଟାସୋ ଅଦ୍ଯ ଘୃତନିର୍ଣିଜୋ ଗୁଃ । ପ୍ର ଵଃ ସୁତାସୋ ହରଯନ୍ତ ପୂର୍ଣାଃ କ୍ରତ୍ଵେ ଦକ୍ଷାଯ ହର୍ଷଯନ୍ତ ପୀତାଃ
ଏହି ଆଜିର ଘୃତ ଶୁଦ୍ଧ ଅର୍ପଣ ଆପଣମାନେର ହୃଦୟ ଓ ମନକୁ ପ୍ରୀତି ଦେଉ; ଉତ୍ସାହ ଓ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପୁରା ଦ୍ରବ୍ୟ ଆପଣମାନେକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ।
ତ୍ର୍ଯୁଦାଯଂ ଦେଵହିତଂ ଯଥା ଵ ସ୍ତୋମୋ ଵାଜା ଋଭୁକ୍ଷଣୋ ଦଦେ ଵଃ । ଜୁହ୍ଵେ ମନୁଷ୍ଵଦୁପରାସୁ ଵିକ୍ଷୁ ଯୁଷ୍ମେ ସଚା ବୃହଦ୍ଦିଵେଷୁ ସୋମମ୍
ଯେପରି ଆମେ ଦେବମାନେର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତିନି ଷ୍ଟୁତି ଆପଣମାନେକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛି, ଭାଜା, ରିଭୁକ୍ଷଣ; ସେପରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଜନଗଣ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଆପଣମାନେକୁ ସୋମ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ, ଦିବରେ ମହାନମାନେ ସହିତ।
ପୀଵୋଅଶ୍ଵାଃ ଶୁଚଦ୍ରଥା ହି ଭୂତାଯଃଶିପ୍ରା ଵାଜିନଃ ସୁନିଷ୍କାଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୂନୋ ଶଵସୋ ନପାତୋଽନୁ ଵଶ୍ଚେତ୍ଯଗ୍ରିଯଂ ମଦାଯ
ଆପଣମାନେର ଘୋଡା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରଥ ଚମକୁଥିବା, ଶରୀର ଯୁବା, ଭାଜାମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷିତ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଶକ୍ତିର ନାତି, ଆପଣମାନେ ପ୍ରଧାନ ଉତ୍ସାହକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଋଭୁମୃଭୁକ୍ଷଣୋ ରଯିଂ ଵାଜେ ଵାଜିନ୍ତମଂ ଯୁଜମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଵନ୍ତଂ ହଵାମହେ ସଦାସାତମମଶ୍ଵିନମ୍
ରିଭୁ, ରିଭୁକ୍ଷଣ ଓ ଭାଜାକୁ ଧନ ପାଇଁ, ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ, ଏକସାଥିରେ ଡାକୁଛୁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ସଦା ଡାକାଯୋଗ୍ୟ ଓ ସବୁଠୁ ଉପକାରୀ ଅଶ୍ୱିନକୁ।
ସେଦୃଭଵୋ ଯମଵଥ ଯୂଯମିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ମର୍ତ୍ଯମ୍ । ସ ଧୀଭିରସ୍ତୁ ସନିତା ମେଧସାତା ସୋ ଅର୍ଵତା
ଯେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଆପଣମାନେ, ରିଭୁମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ଜିତିବା, ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ ଓ ରଥଚାଳକ ହେଉଛି।
ଵି ନୋ ଵାଜା ଋଭୁକ୍ଷଣଃ ପଥଶ୍ଚିତନ ଯଷ୍ଟଵେ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୂରଯ ସ୍ତୁତା ଵିଶ୍ଵା ଆଶାସ୍ତରୀଷଣି
ଭାଜା, ରିଭୁକ୍ଷଣ, ଆମର ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଦିଅନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଷ୍ଟୁତିତ ଧନ ଆମକୁ ଆସୁ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରୁ।
ତଂ ନୋ ଵାଜା ଋଭୁକ୍ଷଣ ଇନ୍ଦ୍ର ନାସତ୍ଯା ରଯିମ୍ । ସମଶ୍ଵଂ ଚର୍ଷଣିଭ୍ଯ ଆ ପୁରୁ ଶସ୍ତ ମଘତ୍ତଯେ
ଭାଜା, ରିଭୁକ୍ଷଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ନାସତ୍ୟା, ଆମକୁ ଏହି ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ—ଘୋଡାରେ ପ୍ରଚୁର, ଜନମାନେ ପାଇଁ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦାନ ପାଇଁ।
ଉତୋ ହି ଵାଂ ଦାତ୍ରା ସନ୍ତି ପୂର୍ଵା ଯା ପୂରୁଭ୍ଯସ୍ତ୍ରସଦସ୍ଯୁର୍ନିତୋଶେ । କ୍ଷେତ୍ରାସାଂ ଦଦଥୁରୁର୍ଵରାସାଂ ଘନଂ ଦସ୍ଯୁଭ୍ଯୋ ଅଭିଭୂତିମୁଗ୍ରମ୍
ତୁମେ ପୂରୁମାନେଙ୍କୁ ନିତୋଶର ଗୃହରେ ପ୍ରାଚୀନ ଉପହାର ଦେଇଥିଲା। ଉପଜାଉ ଜମି ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭୂମି ଦେଇଥିଲା, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରି ଦୃଢ ଜୟ ଦେଇଥିଲା।
ଉତ ଵାଜିନଂ ପୁରୁନିଷ୍ଷିଧ୍ଵାନଂ ଦଧିକ୍ରାମୁ ଦଦଥୁର୍ଵିଶ୍ଵକୃଷ୍ଟିମ୍ । ଋଜିପ୍ଯଂ ଶ୍ଯେନଂ ପ୍ରୁଷିତପ୍ସୁମାଶୁଂ ଚର୍କୃତ୍ଯମର୍ଯୋ ନୃପତିଂ ନ ଶୂରମ୍
ତୁମେ ଦଧିକ୍ରାକୁ ଦେଇଥିଲା, ଯିଏ ଦ୍ରୁତ ଓ ବିଜୟୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଉନ୍ନତି ଦେଇଥାଏ। ସିଏ ଶ୍ୟେନ ପରି ସିଧା ଚାଲେ, ଜଳରେ ଶିଚିତ ଘୋଡା ପରି ଦ୍ରୁତ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ରାଜା ପରି ଉତ୍ତମ, ବୀର ପରି ସାହସୀ।
ଯଂ ସୀମନୁ ପ୍ରଵତେଵ ଦ୍ରଵନ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵଃ ପୂରୁର୍ମଦତି ହର୍ଷମାଣଃ । ପଡ୍ଭିର୍ଗୃଧ୍ଯନ୍ତଂ ମେଧଯୁଂ ନ ଶୂରଂ ରଥତୁରଂ ଵାତମିଵ ଧ୍ରଜନ୍ତମ୍
ଯିଏ ପ୍ରବାହ ପରି ତଳକୁ ଦୌଡ଼େ, ସମସ୍ତ ପୂରୁମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସେଉଁଠି ଉଲ୍ଲାସ କରନ୍ତି, ପାଦରେ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ବୀର ପରି, ରଥଚାଳକ ପରି, ପଥରେ ପବନ ପରି ଦୌଡ଼େ।
ଯଃ ସ୍ମାରୁନ୍ଧାନୋ ଗଧ୍ଯା ସମତ୍ସୁ ସନୁତରଶ୍ଚରତି ଗୋଷୁ ଗଚ୍ଛନ୍ । ଆଵିରୃଜୀକୋ ଵିଦଥା ନିଚିକ୍ଯତ୍ତିରୋ ଅରତିଂ ପର୍ଯାପ ଆଯୋଃ
ଯିଏ ସ୍ମରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଗୋମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲେ, ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ଗୋମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଏ, ସିଧା ଚାଲିଥିବା, ସଭାରେ ବୁଝିପାରିଥିବା, ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶତ୍ରୁକୁ ଘେରି ରଖେ।
ଉତ ସ୍ମୈନଂ ଵସ୍ତ୍ରମଥିଂ ନ ତାଯୁମନୁ କ୍ରୋଶନ୍ତି କ୍ଷିତଯୋ ଭରେଷୁ । ନୀଚାଯମାନଂ ଜସୁରିଂ ନ ଶ୍ଯେନଂ ଶ୍ରଵଶ୍ଚାଚ୍ଛା ପଶୁମଚ୍ଚ ଯୂଥମ୍
ସେଉଁଠି, ପୋଷାକ ପରି, ପିତାଙ୍କୁ ପୁଅ ପରି, ଲୋକମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଡାକନ୍ତି। ତଳକୁ ଥିବା, ଶ୍ୟେନ ପରି ଭୟଙ୍କର, ଖ୍ୟାତି ଚମକେ, ଏବଂ ସେ ପଶୁ ପରି ଦଳକୁ ନେଇଯାଏ।
ଉତ ସ୍ମାସୁ ପ୍ରଥମଃ ସରିଷ୍ଯନ୍ନି ଵେଵେତି ଶ୍ରେଣିଭୀ ରଥାନାମ୍ । ସ୍ରଜଂ କୃଣ୍ଵାନୋ ଜନ୍ଯୋ ନ ଶୁଭ୍ଵା ରେଣୁଂ ରେରିହତ୍କିରଣଂ ଦଦଶ୍ଵାନ୍
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସେ ପ୍ରଥମେ ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ରଥମାନେଙ୍କ ଦଳ ସହ ଚାଲେ। ମାଳା ତିଆରି କରେ, ମହିମା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଧୂଳି ଉଡ଼ାଏ, ଚମକେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଇଥାଏ।
ଉତ ସ୍ଯ ଵାଜୀ ସହୁରିରୃତାଵା ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣସ୍ତନ୍ଵା ସମର୍ଯେ । ତୁରଂ ଯତୀଷୁ ତୁରଯନ୍ନୃଜିପ୍ଯୋଽଧି ଭ୍ରୁଵୋଃ କିରତେ ରେଣୁମୃଞ୍ଜନ୍
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଘୋଡା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ନ୍ୟାୟବାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେହ ସହ ସେବା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଦ୍ରୁତମାନେଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ସିଧା ଚାଲିଥିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ଭୃକୁତିରୁ ଧୂଳି ଉଡ଼ାଏ, ଚମକେ।
ଉତ ସ୍ମାସ୍ଯ ତନ୍ଯତୋରିଵ ଦ୍ଯୋରୃଘାଯତୋ ଅଭିଯୁଜୋ ଭଯନ୍ତେ । ଯଦା ସହସ୍ରମଭି ଷୀମଯୋଧୀଦ୍ଦୁର୍ଵର୍ତୁଃ ସ୍ମା ଭଵତି ଭୀମ ଋଞ୍ଜନ୍
ତାଙ୍କର ତଡ଼ିତ, ଆକାଶର ଗର୍ଜନ ପରି, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ। ସେ ଯେତେବେଳେ ହଜାର ସହ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର, ଭୀଷଣ ଓ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଉତ ସ୍ମାସ୍ଯ ପନଯନ୍ତି ଜନା ଜୂତିଂ କୃଷ୍ଟିପ୍ରୋ ଅଭିଭୂତିମାଶୋଃ । ଉତୈନମାହୁଃ ସମିଥେ ଵିଯନ୍ତଃ ପରା ଦଧିକ୍ରା ଅସରତ୍ସହସ୍ରୈଃ
ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତତାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ନେତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଗୌରବ କରନ୍ତି। ସଭାରେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, 'ଦଧିକ୍ରା ହଜାର ସହ ଦୌଡ଼ିଛି'।
ଆ ଦଧିକ୍ରାଃ ଶଵସା ପଞ୍ଚ କୃଷ୍ଟୀଃ ସୂର୍ଯ ଇଵ ଜ୍ଯୋତିଷାପସ୍ତତାନ । ସହସ୍ରସାଃ ଶତସା ଵାଜ୍ଯର୍ଵା ପୃଣକ୍ତୁ ମଧ୍ଵା ସମିମା ଵଚାଂସି
ଦଧିକ୍ରା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପାଞ୍ଚ ଜନମାନେଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ହଜାର ଓ ଶତ ସମ୍ପଦ ଥିବା ଘୋଡା, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ମଧୁର କରୁ।
ଆଶୁଂ ଦଧିକ୍ରାଂ ତମୁ ନୁ ଷ୍ଟଵାମ ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯା ଉତ ଚର୍କିରାମ । ଉଚ୍ଛନ୍ତୀର୍ମାମୁଷସଃ ସୂଦଯନ୍ତ୍ଵତି ଵିଶ୍ଵାନି ଦୁରିତାନି ପର୍ଷନ୍
ଏବେ ଦ୍ରୁତ ଦଧିକ୍ରାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଦିଅ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦିଅ। ଉଦୟମାନ ଉଷାମାନେ ମୋତେ ଜଗାଇ ଦିଅନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଦିଅନ୍ତୁ।
ମହଶ୍ଚର୍କର୍ମ୍ଯର୍ଵତଃ କ୍ରତୁପ୍ରା ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣଃ ପୁରୁଵାରସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ । ଯଂ ପୂରୁଭ୍ଯୋ ଦୀଦିଵାଂସଂ ନାଗ୍ନିଂ ଦଦଥୁର୍ମିତ୍ରାଵରୁଣା ତତୁରିମ୍
ଘୋଡାର ମହାତ୍ମ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଦଧିକ୍ରା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯିଏ ପୂରୁମାନେଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ପରି ରକ୍ଷାକାରୀ ଭାବେ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଦିଅ।
ଯୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣୋ ଅକାରୀତ୍ସମିଦ୍ଧେ ଅଗ୍ନା ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଅନାଗସଂ ତମଦିତିଃ କୃଣୋତୁ ସ ମିତ୍ରେଣ ଵରୁଣେନା ସଜୋଷାଃ
ଯିଏ ଦଧିକ୍ରା ଘୋଡାକୁ ଅଗ୍ନି ଜଳିବାବେଳେ, ଉଷାର ଉଦୟ ସମୟରେ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅଦିତି ନିର୍ମଳ କରନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ସହ ଏକତା ଦେଉ।
ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣ ଇଷ ଊର୍ଜୋ ମହୋ ଯଦମନ୍ମହି ମରୁତାଂ ନାମ ଭଦ୍ରମ୍ । ସ୍ଵସ୍ତଯେ ଵରୁଣଂ ମିତ୍ରମଗ୍ନିଂ ହଵାମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵଜ୍ରବାହୁମ୍
ଦଧିକ୍ରା ପାଇଁ ଆମେ ପୋଷଣ ଓ ମହାତ୍ମ୍ୟର ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁ, ମାରୁତମାନେଙ୍କର ଭଲ ନାମ ଚାହୁଁ। ଭଲର ପାଇଁ ଆମେ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଵେଦୁଭଯେ ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତ ଉଦୀରାଣା ଯଜ୍ଞମୁପପ୍ରଯନ୍ତଃ । ଦଧିକ୍ରାମୁ ସୂଦନଂ ମର୍ତ୍ଯାଯ ଦଦଥୁର୍ମିତ୍ରାଵରୁଣା ନୋ ଅଶ୍ଵମ୍
ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକନ୍ତି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଦଧିକ୍ରା, ହତକାରୀ ଘୋଡା, ମର୍ତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଆମ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲେ।
ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣୋ ଅକାରିଷଂ ଜିଷ୍ଣୋରଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଜିନଃ । ସୁରଭି ନୋ ମୁଖା କରତ୍ପ୍ର ଣ ଆଯୂଂଷି ତାରିଷତ୍
ମୁଁ ଦଧିକ୍ରା, ବିଜୟୀ ଘୋଡା, ଆମ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧିତ କରିଛି। ତାଙ୍କର ମୁଖ ମଧୁର ହେଉ, ସେ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ପାଇଁ ଉପକୂଳରେ ନେଇଯାଉ।
ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣ ଇଦୁ ନୁ ଚର୍କିରାମ ଵିଶ୍ଵା ଇନ୍ମାମୁଷସଃ ସୂଦଯନ୍ତୁ । ଅପାମଗ୍ନେରୁଷସଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ବୃହସ୍ପତେରାଙ୍ଗିରସସ୍ଯ ଜିଷ୍ଣୋଃ
ଦଧିକ୍ରାକୁ ଏବେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦିଅ, ଉଦୟମାନ ଉଷାମାନେ ମୋତେ ଜଗାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ଉଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବୃହସ୍ପତି, ଅଙ୍ଗିରସ ଓ ବିଜୟୀ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ସତ୍ଵା ଭରିଷୋ ଗଵିଷୋ ଦୁଵନ୍ଯସଚ୍ଛ୍ରଵସ୍ଯାଦିଷ ଉଷସସ୍ତୁରଣ୍ଯସତ୍ । ସତ୍ଯୋ ଦ୍ରଵୋ ଦ୍ରଵରଃ ପତଂଗରୋ ଦଧିକ୍ରାଵେଷମୂର୍ଜଂ ସ୍ଵର୍ଜନତ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭାରବାହକ, ଗୋ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ଖ୍ୟାତି ଥିବା, ଦ୍ରୁତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତ୍ୱରିତ, ଉଡ଼ୁଥିବା, ଦଧିକ୍ରା ପୋଷଣ ଓ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ଉତ ସ୍ମାସ୍ଯ ଦ୍ରଵତସ୍ତୁରଣ୍ଯତଃ ପର୍ଣଂ ନ ଵେରନୁ ଵାତି ପ୍ରଗର୍ଧିନଃ । ଶ୍ଯେନସ୍ଯେଵ ଧ୍ରଜତୋ ଅଙ୍କସଂ ପରି ଦଧିକ୍ରାଵ୍ଣଃ ସହୋର୍ଜା ତରିତ୍ରତଃ
ଏହି ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଯାଉଛି, ତାଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ପବନ ଏକଟି ପତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ହଲେଇପାରିନାହିଁ; ଆକାଶରୁ ତିଆରି ହେଉଥିବା ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ପରି, ଦଧିକ୍ରାବଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ପଥକୁ ଘୂରିଘୂରି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଉତ ସ୍ଯ ଵାଜୀ କ୍ଷିପଣିଂ ତୁରଣ୍ଯତି ଗ୍ରୀଵାଯାଂ ବଦ୍ଧୋ ଅପିକକ୍ଷ ଆସନି । କ୍ରତୁଂ ଦଧିକ୍ରା ଅନୁ ସଂତଵୀତ୍ଵତ୍ପଥାମଙ୍କାଂସ୍ଯନ୍ଵାପନୀଫଣତ୍
ଏହି ଘୋଡ଼ା ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଓ ଦ୍ରୁତ, ଗଳାରେ ରଶି ବାନ୍ଧି ଥିବା, ପାର୍ଶ୍ୱ ଭଳି ଚାପି ରହିଛି; ଦଧିକ୍ରାବଣ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱ ଗଭୀର ହେଉଛି, ତାଙ୍କ ଚୁଆ ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଲାଗିଛି।
ହଂସଃ ଶୁଚିଷଦ୍ଵସୁରନ୍ତରିକ୍ଷସଦ୍ଧୋତା ଵେଦିଷଦତିଥିର୍ଦୁରୋଣସତ୍ । ନୃଷଦ୍ଵରସଦୃତସଦ୍ଵ୍ଯୋମସଦବ୍ଜା ଗୋଜା ଋତଜା ଅଦ୍ରିଜା ଋତମ୍
ହଂସ ପବିତ୍ରତାରେ ବସିଥାଏ, ଦୀପ୍ତିମାନ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ବସିଥାଏ, ପୂଜାରୀ ବେଦିରେ ବସିଥାଏ, ଅତିଥି ଘରରେ ବସିଥାଏ; ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ, ସତ୍ୟରେ, ଆକାଶରେ, ଜଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଗାଁରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଶିଳାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା—ସେ ସତ୍ୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରା କୋ ଵାଂ ଵରୁଣା ସୁମ୍ନମାପ ସ୍ତୋମୋ ହଵିଷ୍ମାଁ ଅମୃତୋ ନ ହୋତା । ଯୋ ଵାଂ ହୃଦି କ୍ରତୁମାଁ ଅସ୍ମଦୁକ୍ତଃ ପସ୍ପର୍ଶଦିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ନମସ୍ଵାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, କିଏ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମ୍ଭା ଦୟା ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛି, ପୂଜା ଓ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା, ଅମୃତ ପୂଜାରୀ ପରି? ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦେଇଛୁ, ସେ ଭକ୍ତିରେ ତୁମ୍ଭା ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ନମ୍ରତାରେ।