ସ ନଶ୍ଚିତ୍ରାଭିରଦ୍ରିଵୋଽନଵଦ୍ଯାଭିରୂତିଭିଃ । ଅନାଧୃଷ୍ଟାଭିରା ଗହି
ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଅଜୟ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ, ଓ ପାଷାଣଧାରୀ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଭୂଯାମୋ ଷୁ ତ୍ଵାଵତଃ ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋମତଃ । ଯୁଜୋ ଵାଜାଯ ଘୃଷ୍ଵଯେ
ଅମେ ଚାହୁଁଛୁ ଯେ, ଗୋଧନର ମାଲିକ ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ସଂଗୀ ହେବା; ପୁରସ୍କାର ଲାଗି ଯୋଗାଯୋଗ ହେବା, ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯେକ ଈଶିଷ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜସ୍ଯ ଗୋମତଃ । ସ ନୋ ଯନ୍ଧି ମହୀମିଷମ୍
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଗୋଧନର ପୁରସ୍କାରର ନାୟକ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର; ଆମକୁ ବଡ଼ ଉପଜିବିକା ଦିଅ।
ନ ତ୍ଵା ଵରନ୍ତେ ଅନ୍ଯଥା ଯଦ୍ଦିତ୍ସସି ସ୍ତୁତୋ ମଘମ୍ । ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ
ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବାବେଳେ ଦାନ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ, କେହି ତୁମକୁ ଅଟକାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଓ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଅଭି ତ୍ଵା ଗୋତମା ଗିରାନୂଷତ ପ୍ର ଦାଵନେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜାଯ ଘୃଷ୍ଵଯେ
ଗୋତମମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଗୀତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରସ୍କାର ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ।
ପ୍ର ତେ ଵୋଚାମ ଵୀର୍ଯା ଯା ମନ୍ଦସାନ ଆରୁଜଃ । ପୁରୋ ଦାସୀରଭୀତ୍ଯ
ତୁମେ ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଦାସ୍ୟୁମାନେର କୋଟ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ତୁମର ବୀରତା ଆମେ ପ୍ରକାଶ କରିବା।
ତା ତେ ଗୃଣନ୍ତି ଵେଧସୋ ଯାନି ଚକର୍ଥ ପୌଂସ୍ଯା । ସୁତେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ
ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯେଉଁ ବଡ଼ କାମ ତୁମେ କରିଛ, ଓ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଏହି କାମଗୁଡିକ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ।
ଅଵୀଵୃଧନ୍ତ ଗୋତମା ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵେ ସ୍ତୋମଵାହସଃ । ଐଷୁ ଧା ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ
ଗୋତମମାନେ ତାଙ୍କର ଗୀତ ସହିତ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀରତାର ଯଶ ଦିଅ।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ଶଶ୍ଵତାମସୀନ୍ଦ୍ର ସାଧାରଣସ୍ତ୍ଵମ୍ । ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ହଵାମହେ
ତୁମେ ସଦା ସମସ୍ତଙ୍କର ସାଧାରଣ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର; ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ।
ଅର୍ଵାଚୀନୋ ଵସୋ ଭଵାସ୍ମେ ସୁ ମତ୍ସ୍ଵାନ୍ଧସଃ । ସୋମାନାମିନ୍ଦ୍ର ସୋମପାଃ
ଓ ଧନଦାତା, ଆମ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅ; ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଓ ସୋମପାନ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର।
ଅସ୍ମାକଂ ତ୍ଵା ମତୀନାମା ସ୍ତୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ଯଚ୍ଛତୁ । ଅର୍ଵାଗା ଵର୍ତଯା ହରୀ
ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ଷ୍ଟୋତ୍ର ତୁମକୁ ଆମ ଚିନ୍ତାରେ ଆଣିଦେଉ; ତୁମର ହରି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣ।
ପୁରୋଳାଶଂ ଚ ନୋ ଘସୋ ଜୋଷଯାସେ ଗିରଶ୍ଚ ନଃ । ଵଧୂଯୁରିଵ ଯୋଷଣାମ୍
ତୁମେ ଆମର ଯଜ୍ଞ ଭୋଜନ ଏବଂ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉ, ଯେପରିକି ବର୍ ଯୁବତୀମାନେ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ସହସ୍ରଂ ଵ୍ଯତୀନାଂ ଯୁକ୍ତାନାମିନ୍ଦ୍ରମୀମହେ । ଶତଂ ସୋମସ୍ଯ ଖାର୍ଯଃ
ଅମେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଡାକୁଛୁ ହଜାର ଭଲ ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିବା ରଥ ପାଇଁ, ଏବଂ ଶତ ଘଡ଼ି ସୋମ ପାଇଁ।
ସହସ୍ରା ତେ ଶତା ଵଯଂ ଗଵାମା ଚ୍ଯାଵଯାମସି । ଅସ୍ମତ୍ରା ରାଧ ଏତୁ ତେ
ହଜାର ଏବଂ ଶତ ଗୋମାନେ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ତୁମର କୃପା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ଦଶ ତେ କଲଶାନାଂ ହିରଣ୍ଯାନାମଧୀମହି । ଭୂରିଦା ଅସି ଵୃତ୍ରହନ୍
ତୁମର ସୁନାର ଦଶଟି ପାତ୍ର ଆମେ ଧାରଣ କରିଛୁ; ବୃତ୍ରନାଶକ, ତୁମେ ବଡ଼ ଦାନଶୀଳ।
ଭୂରିଦା ଭୂରି ଦେହି ନୋ ମା ଦଭ୍ରଂ ଭୂର୍ଯା ଭର । ଭୂରି ଘେଦିନ୍ଦ୍ର ଦିତ୍ସସି
ଦୟାଳୁ, ଆମକୁ ଅଧିକ ଦିଅ; ଅଳ୍ପ ଦିଅନାହିଁ, ବହୁତ ଦିଅ; କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସଦା ଅଧିକ ଦିଅ।
ଭୂରିଦା ହ୍ଯସି ଶ୍ରୁତଃ ପୁରୁତ୍ରା ଶୂର ଵୃତ୍ରହନ୍ । ଆ ନୋ ଭଜସ୍ଵ ରାଧସି
ତୁମେ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ଦାନଶୀଳ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ବିର ଓ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଆମକୁ ତୁମର ଧନର ଅଂଶ ଦିଅ।
ପ୍ର ତେ ବଭ୍ରୂ ଵିଚକ୍ଷଣ ଶଂସାମି ଗୋଷଣୋ ନପାତ୍ । ମାଭ୍ଯାଂ ଗା ଅନୁ ଶିଶ୍ରଥଃ
ବାଘା ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୋଲୋକ ଅନ୍ୱେଷକଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ; ଆମ ଦୁଇଜଣ ପାଇଁ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହିଁ।
କନୀନକେଵ ଵିଦ୍ରଧେ ନଵେ ଦ୍ରୁପଦେ ଅର୍ଭକେ । ବଭ୍ରୂ ଯାମେଷୁ ଶୋଭେତେ
ନୂତନ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଝିଅ ଭଳି, ନୂଆ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଶିଶୁ ଭଳି, ବାଘାମାନେ ଦଳରେ ଦ୍ରୁତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଅରଂ ମ ଉସ୍ରଯାମ୍ଣେଽରମନୁସ୍ରଯାମ୍ଣେ । ବଭ୍ରୂ ଯାମେଷ୍ଵସ୍ରିଧା
ଗୋଖାଟି ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ, ଗୋଖାଟିର ଅନୁସରଣକାରୀମାନେ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ; ବାଘାମାନେ ସଦା ଚଳିତ ଦଳରେ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଋଭୁଭ୍ଯୋ ଦୂତମିଵ ଵାଚମିଷ୍ଯ ଉପସ୍ତିରେ ଶ୍ଵୈତରୀଂ ଧେନୁମୀଳେ । ଯେ ଵାତଜୂତାସ୍ତରଣିଭିରେଵୈଃ ପରି ଦ୍ଯାଂ ସଦ୍ଯୋ ଅପସୋ ବଭୂଵୁଃ
ମୁଁ ଋଭୁମାନେ ପାଇଁ ଦୂତ ଭଳି ବାକ୍ୟ ପଠାଏ; ମୁଁ ଧଳା ଗାଈକୁ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ; ଯେଉଁମାନେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ଦ୍ରୁତ ରଥରେ ଆକାଶ ଚାରିପାଖରେ ଜଳ ଭଳି ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଯଦାରମକ୍ରନ୍ନୃଭଵଃ ପିତୃଭ୍ଯାଂ ପରିଵିଷ୍ଟୀ ଵେଷଣା ଦଂସନାଭିଃ । ଆଦିଦ୍ଦେଵାନାମୁପ ସଖ୍ଯମାଯନ୍ଧୀରାସଃ ପୁଷ୍ଟିମଵହନ୍ମନାଯୈ
ଯେତେବେଳେ କୁଶଳୀମାନେ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳୀ ତିଆରି କଲେ, ଶୋଭା ଓ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଘେରିଦେଲେ, ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା କରି, ମନ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଆଣିଦେଲେ।
ପୁନର୍ଯେ ଚକ୍ରୁଃ ପିତରା ଯୁଵାନା ସନା ଯୂପେଵ ଜରଣା ଶଯାନା । ତେ ଵାଜୋ ଵିଭ୍ଵାଁ ଋଭୁରିନ୍ଦ୍ରଵନ୍ତୋ ମଧୁପ୍ସରସୋ ନୋଽଵନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞମ୍
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତାକୁ ପୁନି ଯୁବକ କରିଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବଳିଦାନ ଖୁଟି ଭଳି ଶୁଇଥିଲେ, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହଚର, ମଧୁମୟ ଝରଣା ଥିବା ଋଭୁମାନେ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଯତ୍ସଂଵତ୍ସମୃଭଵୋ ଗାମରକ୍ଷନ୍ଯତ୍ସଂଵତ୍ସମୃଭଵୋ ମା ଅପିଂଶନ୍ । ଯତ୍ସଂଵତ୍ସମଭରନ୍ଭାସୋ ଅସ୍ଯାସ୍ତାଭିଃ ଶମୀଭିରମୃତତ୍ଵମାଶୁଃ
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଋଭୁମାନେ ଗାଈକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଏକ ବର୍ଷ ଘୋଡ଼ାକୁ ତିଆରି କଲେ, ଏକ ବର୍ଷ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ବହନ କଲେ, ସେଇ କଷ୍ଟରେ ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଅମରତ୍ୱ ପାଇଲେ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠ ଆହ ଚମସା ଦ୍ଵା କରେତି କନୀଯାନ୍ତ୍ରୀନ୍କୃଣଵାମେତ୍ଯାହ । କନିଷ୍ଠ ଆହ ଚତୁରସ୍କରେତି ତ୍ଵଷ୍ଟ ଋଭଵସ୍ତତ୍ପନଯଦ୍ଵଚୋ ଵଃ
ବଡ଼ ଭାଇ କହିଲେ, 'ଦୁଇଟି କପ କରିବା,' ଛୋଟ ଭାଇ କହିଲେ, 'ଚାରିଟି କରିବା,' ଏବଂ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଋଭୁମାନେ, ତୁମେ କହିଥିବା କଥାକୁ ମଞ୍ଜୁର କଲେ।
ସତ୍ଯମୂଚୁର୍ନର ଏଵା ହି ଚକ୍ରୁରନୁ ସ୍ଵଧାମୃଭଵୋ ଜଗ୍ମୁରେତାମ୍ । ଵିଭ୍ରାଜମାନାଁଶ୍ଚମସାଁ ଅହେଵାଵେନତ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ଚତୁରୋ ଦଦୃଶ୍ଵାନ୍
ସେମାନେ ସତ୍ୟ କହିଥିଲେ, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ଋଭୁମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଅନୁସରିଲେ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କପମାନେ, ଚାରିଟି, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏକ ଭଳି ଦେଖିଥିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶ ଦ୍ଯୂନ୍ଯଦଗୋହ୍ଯସ୍ଯାତିଥ୍ଯେ ରଣନ୍ନୃଭଵଃ ସସନ୍ତଃ । ସୁକ୍ଷେତ୍ରାକୃଣ୍ଵନ୍ନନଯନ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ଧନ୍ଵାତିଷ୍ଠନ୍ନୋଷଧୀର୍ନିମ୍ନମାପଃ
ଯେତେବେଳେ ଋଭୁମାନେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଅତିଥି ଭାବେ ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ଜମିକୁ ଉପଯୁକ୍ତ କଲେ, ନଦୀମାନେକୁ ଚାଲିଦେଲେ, ମରୁଭୂମିରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ, ଔଷଧି ଓ ବହୁଥିବା ଜଳକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।
ରଥଂ ଯେ ଚକ୍ରୁଃ ସୁଵୃତଂ ନରେଷ୍ଠାଂ ଯେ ଧେନୁଂ ଵିଶ୍ଵଜୁଵଂ ଵିଶ୍ଵରୂପାମ୍ । ତ ଆ ତକ୍ଷନ୍ତ୍ଵୃଭଵୋ ରଯିଂ ନଃ ସ୍ଵଵସଃ ସ୍ଵପସଃ ସୁହସ୍ତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଯୋଡ଼ା ରଥ ତିଆରି କଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଗାଈ ତିଆରି କଲେ, ସେଇ ନିଜେ ଚଳିତ, କୁଶଳୀ ଓ ଭଲ ହାତ ଥିବା ଋଭୁମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ତିଆରି କରନ୍ତୁ।
ଅପୋ ହ୍ଯେଷାମଜୁଷନ୍ତ ଦେଵା ଅଭି କ୍ରତ୍ଵା ମନସା ଦୀଧ୍ଯାନାଃ । ଵାଜୋ ଦେଵାନାମଭଵତ୍ସୁକର୍ମେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଋଭୁକ୍ଷା ଵରୁଣସ୍ଯ ଵିଭ୍ଵା
ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ, ମନ ଓ ଇଚ୍ଛାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ; ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲା, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ର, ଋଭୁକ୍ଷ, ଓ ବିଭ୍ବାନ୍, ଭାରୁଣଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିଲା।
ଯେ ହରୀ ମେଧଯୋକ୍ଥା ମଦନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଚକ୍ରୁଃ ସୁଯୁଜା ଯେ ଅଶ୍ଵା । ତେ ରାଯସ୍ପୋଷଂ ଦ୍ରଵିଣାନ୍ଯସ୍ମେ ଧତ୍ତ ଋଭଵଃ କ୍ଷେମଯନ୍ତୋ ନ ମିତ୍ରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇଟି ବାଘା ଯୁଗାଇଥିଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଉତ୍ସାହୀ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଭଲ ଯୋଡ଼ା ଘୋଡ଼ା କରିଥିଲେ, ସେଇ ଋଭୁମାନେ ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ଭଳି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।