ଯତ୍ରୋତ ବାଧିତେଭ୍ଯଶ୍ଚକ୍ରଂ କୁତ୍ସାଯ ଯୁଧ୍ଯତେ । ମୁଷାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯମ୍
ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ପୀଡିତମାନେ ପାଇଁ କୁତ୍ସାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଚକ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲା, ସେଠି ହେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚୁରି କରିଥିଲେ।
ଯତ୍ର ଦେଵାଁ ଋଘାଯତୋ ଵିଶ୍ଵାଁ ଅଯୁଧ୍ଯ ଏକ ଇତ୍ । ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଵନୂଁରହନ୍
ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ସେଠି ଏକାକି ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଯତ୍ରୋତ ମର୍ତ୍ଯାଯ କମରିଣା ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯମ୍ । ପ୍ରାଵଃ ଶଚୀଭିରେତଶମ୍
ଯେଉଁଠି ଏକ ମଣିଷ ପାଇଁ, ହତ୍ୟାକାମୀ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ଆଣିଥିଲେ।
କିମାଦୁତାସି ଵୃତ୍ରହନ୍ମଘଵନ୍ମନ୍ଯୁମତ୍ତମଃ । ଅତ୍ରାହ ଦାନୁମାତିରଃ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି ଏତେ କ୍ରୋଧିତ? ଏଠି ଦାନବର ମାତା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଏତଦ୍ଘେଦୁତ ଵୀର୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ଚକର୍ଥ ପୌଂସ୍ଯମ୍ । ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଯଦ୍ଦୁର୍ହଣାଯୁଵଂ ଵଧୀର୍ଦୁହିତରଂ ଦିଵଃ
ଏହି ବୀରତା, ଏହି ପୁରୁଷତ୍ୱ କାର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କରିଥିଲ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁର୍ଜୟ ଦିବସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲ।
ଦିଵଶ୍ଚିଦ୍ଘା ଦୁହିତରଂ ମହାନ୍ମହୀଯମାନାମ୍ । ଉଷାସମିନ୍ଦ୍ର ସଂ ପିଣକ୍
ଆକାଶର ଝିଅ, ଯିଏ ବଡ଼ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସେଉଁଠି ଦଳିଦେଲେ।
ଅପୋଷା ଅନସଃ ସରତ୍ସମ୍ପିଷ୍ଟାଦହ ବିଭ୍ଯୁଷୀ । ନି ଯତ୍ସୀଂ ଶିଶ୍ନଥଦ୍ଵୃଷା
ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରଥରୁ ପଳାଇଗଲେ, ଯେତେବେଳେ ବୃଷ ତାକୁ ନଦୀ ପାରେ ନମାଇଦେଲେ।
ଏତଦସ୍ଯା ଅନଃ ଶଯେ ସୁସମ୍ପିଷ୍ଟଂ ଵିପାଶ୍ଯା । ସସାର ସୀଂ ପରାଵତଃ
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଭଲଭଳି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରଥ ବିପାଶ ଜଳରେ ପଡ଼ିଛି; ସେ ଦୂର ତୀରକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଉତ ସିନ୍ଧୁଂ ଵିବାଲ୍ଯଂ ଵିତସ୍ଥାନାମଧି କ୍ଷମି । ପରି ଷ୍ଠା ଇନ୍ଦ୍ର ମାଯଯା
ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଭୂମିରେ ଦଢ଼ି ରହି, ବିବାଲ୍ୟା ନଦୀକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ, ତୁମ ମାୟାରେ ତାକୁ ଘେରିଦେଲେ।
ଉତ ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଧୃଷ୍ଣୁଯା ପ୍ର ମୃକ୍ଷୋ ଅଭି ଵେଦନମ୍ । ପୁରୋ ଯଦସ୍ଯ ସମ୍ପିଣକ୍
ଏବଂ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ଦୂର୍ଗକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ଉତ ଦାସଂ କୌଲିତରଂ ବୃହତଃ ପର୍ଵତାଦଧି । ଅଵାହନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଶମ୍ବରମ୍
ଏବଂ ଦାସ ଶମ୍ବର, ଯିଏ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତଳେ ପକାଇଦେଲେ।
ଉତ ଦାସସ୍ଯ ଵର୍ଚିନଃ ସହସ୍ରାଣି ଶତାଵଧୀଃ । ଅଧି ପଞ୍ଚ ପ୍ରଧୀଁରିଵ
ଏବଂ ଦାସ ବର୍ଚ୍ଚିନଙ୍କୁ, ତୁମେ ହଜାର ଶତ ମାନେକୁ, ପାଞ୍ଚ ସଭାରେ ଥିବା ପରି, ହତ୍ୟା କରିଥିଲ।
ଉତ ତ୍ଯଂ ପୁତ୍ରମଗ୍ରୁଵଃ ପରାଵୃକ୍ତଂ ଶତକ୍ରତୁଃ । ଉକ୍ଥେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଆଭଜତ୍
ଏବଂ ଅଗ୍ରୁଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ତ୍ୟାଗ ହୋଇଥିଲେ, ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସେଉଁଠି ସ୍ତୁତିରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲ।
ଉତ ତ୍ଯା ତୁର୍ଵଶାଯଦୂ ଅସ୍ନାତାରା ଶଚୀପତିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅପାରଯତ୍
ଏବଂ ତୁର୍ବଶା ଓ ଯଦୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ନାନ କରିନଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣି, ପାର କରାଇଦେଲେ।
ଉତ ତ୍ଯା ସଦ୍ଯ ଆର୍ଯା ସରଯୋରିନ୍ଦ୍ର ପାରତଃ । ଅର୍ଣାଚିତ୍ରରଥାଵଧୀଃ
ଏବଂ ସେ ଆର୍ୟମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସରୟୂ ନଦୀର ପାରେ, ଦୁଇ ଚମକୁଥିବା ରଥ ଚାଳକଙ୍କୁ, ତୁମେ ପ୍ରବଳ ଜଳରେ ହତ୍ୟା କରିଥିଲ।
ଅନୁ ଦ୍ଵା ଜହିତା ନଯୋଽନ୍ଧଂ ଶ୍ରୋଣଂ ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ । ନ ତତ୍ତେ ସୁମ୍ନମଷ୍ଟଵେ
ତୁମେ, ବୃତ୍ରନାଶକ, ଦୁଇଜଣ, ଅନ୍ଧ ଓ ଲଙ୍ଗଡ଼ାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ; ଏହା ତୁମର ଅଷ୍ଟମ ପାଇଁ କୃପା ଥିଲା ନାହିଁ।
ଶତମଶ୍ମନ୍ମଯୀନାଂ ପୁରାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାସ୍ଯତ୍ । ଦିଵୋଦାସାଯ ଦାଶୁଷେ
ଶତଟି ପାଥରର ନିର୍ମିତ ସହରକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ଦିବୋଦାସ ପ୍ରଶଂସକ ପାଇଁ।
ଅସ୍ଵାପଯଦ୍ଦଭୀତଯେ ସହସ୍ରା ତ୍ରିଂଶତଂ ହଥୈଃ । ଦାସାନାମିନ୍ଦ୍ରୋ ମାଯଯା
ଭୟରେ ଥିବା ଦାସମାନେ, ହଜାର ତିରିଶି, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବଳପୂର୍ବକ ଶୁଅଇଦେଲେ।
ସ ଘେଦୁତାସି ଵୃତ୍ରହନ୍ସମାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋପତିଃ । ଯସ୍ତା ଵିଶ୍ଵାନି ଚିଚ୍ଯୁଷେ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମେ ସତ୍ୟସାର ଭାବେ ଏପରି ହେଇଛ, ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଛିଟାଇଦେଇଛ।
ଉତ ନୂନଂ ଯଦିନ୍ଦ୍ରିଯଂ କରିଷ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ପୌଂସ୍ଯମ୍ । ଅଦ୍ଯା ନକିଷ୍ଟଦା ମିନତ୍
ଏବେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଶୌର୍ୟ କାମ କରିବ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଜି ସେ ଶକ୍ତିକୁ କେହି କମାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵାମଂଵାମଂ ତ ଆଦୁରେ ଦେଵୋ ଦଦାତ୍ଵର୍ଯମା । ଵାମଂ ପୂଷା ଵାମଂ ଭଗୋ ଵାମଂ ଦେଵଃ କରୂଳତୀ
ଦୂରରୁ ଆର୍ୟମା ଦେବତା ତୁମକୁ ଭଲ ଦିଅନ୍ତୁ, ପୂଷା ଭଲ ଦିଅନ୍ତୁ, ଭଗ ଭଲ ଦିଅନ୍ତୁ, ଦୟାଳୁ ଦେବତା ଭଲ ଦିଅନ୍ତୁ।
କଯା ନଶ୍ଚିତ୍ର ଆ ଭୁଵଦୂତୀ ସଦାଵୃଧଃ ସଖା । କଯା ଶଚିଷ୍ଠଯା ଵୃତା
କେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଉପାୟରେ ସେ ଆମର ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ମିତ୍ର ଓ ଦୂତ ହେଲେ? କେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହାୟତାରେ ସେ ରକ୍ଷିତ ହେଲେ?
କସ୍ତ୍ଵା ସତ୍ଯୋ ମଦାନାଂ ମଂହିଷ୍ଠୋ ମତ୍ସଦନ୍ଧସଃ । ଦୃଳ୍ହା ଚିଦାରୁଜେ ଵସୁ
ତୁମର ସତ୍ୟ ଆନନ୍ଦମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି? ତୁମେ ଦୃଢ଼ କିଛିକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଧନ ଦେବାଳୁ।
ଅଭୀ ଷୁ ଣଃ ସଖୀନାମଵିତା ଜରିତୄଣାମ୍ । ଶତଂ ଭଵାସ୍ଯୂତିଭିଃ
ତୁମେ ଆମର ମିତ୍ରମାନେ ଓ ଗାୟକମାନେଙ୍କର ରକ୍ଷକ ହେଉ, ଶତଗୁଣ ସହାୟତା ଦେଇ ଆମକୁ ସାଥି ଦିଅ।
ଅଭୀ ନ ଆ ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ ଚକ୍ରଂ ନ ଵୃତ୍ତମର୍ଵତଃ । ନିଯୁଦ୍ଭିଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମ୍
ରଥର ଚକା ଯେପରି ଧୁରାକୁ ଲାଗିଯାଏ, ସେପରି ଜନମାନେଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ପ୍ରଵତା ହି କ୍ରତୂନାମା ହା ପଦେଵ ଗଚ୍ଛସି । ଅଭକ୍ଷି ସୂର୍ଯେ ସଚା
ତୁମେ ସବୁ ଇଚ୍ଛାର ଆଗରେ ଚାଲିଯାଉଛ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାକୁ ଯାଉଥିବା ପରି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଏକାସାଥି ଭୋଗ କରିଛ।
ସଂ ଯତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମନ୍ଯଵଃ ସଂ ଚକ୍ରାଣି ଦଧନ୍ଵିରେ । ଅଧ ତ୍ଵେ ଅଧ ସୂର୍ଯେ
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଏକାସାଥି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ଶକ୍ତି ତୁମେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଥାଏ।
ଉତ ସ୍ମା ହି ତ୍ଵାମାହୁରିନ୍ମଘଵାନଂ ଶଚୀପତେ । ଦାତାରମଵିଦୀଧଯୁମ୍
ଲୋକେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ ମଘବାନ୍, ଦାନଶୀଳ ଦେବତା ବୋଲି ଡାକନ୍ତି, ଯିଏ ଚାହିଁଥିବାକୁ ଦେଇଥାଏ।
ଉତ ସ୍ମା ସଦ୍ଯ ଇତ୍ପରି ଶଶମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ । ପୁରୂ ଚିନ୍ମଂହସେ ଵସୁ
ଆଜି ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା କରେ ଓ ସୋମ ଚାପେ, ସେଠିପାଇଁ ତୁମେ ବହୁ ଧନ ଦିଅ।
ନହି ଷ୍ମା ତେ ଶତଂ ଚନ ରାଧୋ ଵରନ୍ତ ଆମୁରଃ । ନ ଚ୍ଯୌତ୍ନାନି କରିଷ୍ଯତଃ
ତୁମର ଦୟା ଦୂର ଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ ନ ପାଇପାରନ୍ତି; ଚତୁରାଇ କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।