ଵିଶ୍ଵସ୍ମାତ୍ସୀମଧମାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦସ୍ଯୂନ୍ଵିଶୋ ଦାସୀରକୃଣୋରପ୍ରଶସ୍ତାଃ । ଅବାଧେଥାମମୃଣତଂ ନି ଶତ୍ରୂନଵିନ୍ଦେଥାମପଚିତିଂ ଵଧତ୍ରୈଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦସ୍ୟୁମାନେକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କରିଦେଲେ, ଦାସ ଜନମାନେକୁ ଅପମାନିତ କଲେ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦମନ, ନାଶ ଓ ହତ କଲେ, ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କଲେ।
ଏଵା ସତ୍ଯଂ ମଘଵାନା ଯୁଵଂ ତଦିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମୋର୍ଵମଶ୍ଵ୍ଯଂ ଗୋଃ । ଆଦର୍ଦୃତମପିହିତାନ୍ଯଶ୍ନା ରିରିଚଥୁଃ କ୍ଷାଶ୍ଚିତ୍ତତୃଦାନା
ଏଭଳି, ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ତୁମେ ବିସ୍ତୃତ ଭୂମିକୁ ଅଶ୍ୱ ଓ ଗାୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଯାହା ଆଡ଼କୁ ଥିଲା ତାହା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଓ କ୍ଷେତ୍ର ଉପଜାଉ ହେଲା।
ଆ ନ ସ୍ତୁତ ଉପ ଵାଜେଭିରୂତୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହି ହରିଭିର୍ମନ୍ଦସାନଃ । ତିରଶ୍ଚିଦର୍ଯଃ ସଵନା ପୁରୂଣ୍ଯାଙ୍ଗୂଷେଭିର୍ଗୃଣାନଃ ସତ୍ଯରାଧାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ତୁମେ ସ୍ତୁତି ପାଇଛ, ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ସୋମରସର ଆନନ୍ଦରେ, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ। ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଅନେକ ଅର୍ପଣ ପାଉଛ, ହେ ସତ୍ୟ ଦାତା, ଗୀତରେ ସ୍ତୁତିତ।
ଆ ହି ଷ୍ମା ଯାତି ନର୍ଯଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ହୂଯମାନଃ ସୋତୃଭିରୁପ ଯଜ୍ଞମ୍ । ସ୍ଵଶ୍ଵୋ ଯୋ ଅଭୀରୁର୍ମନ୍ଯମାନଃ ସୁଷ୍ଵାଣେଭିର୍ମଦତି ସଂ ହ ଵୀରୈଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ଅର୍ପଣକାରୀମାନେ ଡାକିଲେ, ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଘୋଡ଼ାରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ, ଉତ୍ସାହିତମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଓ ବୀରମାନେ ସହିତ ମିଶି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ଶ୍ରାଵଯେଦସ୍ଯ କର୍ଣା ଵାଜଯଧ୍ଯୈ ଜୁଷ୍ଟାମନୁ ପ୍ର ଦିଶଂ ମନ୍ଦଯଧ୍ଯୈ । ଉଦ୍ଵାଵୃଷାଣୋ ରାଧସେ ତୁଵିଷ୍ମାନ୍କରନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତୀର୍ଥାଭଯଂ ଚ
ସେ ଲୋକ ଉପହାର ପାଇଁ କାନ ଦେଉନ୍ତୁ, ପ୍ରିୟ ଦିଗକୁ ଖୁସି କରିବାକୁ। ଧନ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ରାସ୍ତାକୁ ସହଜ ଓ ନିର୍ଭୟ କରନ୍ତି।
ଅଚ୍ଛା ଯୋ ଗନ୍ତା ନାଧମାନମୂତୀ ଇତ୍ଥା ଵିପ୍ରଂ ହଵମାନଂ ଗୃଣନ୍ତମ୍ । ଉପ ତ୍ମନି ଦଧାନୋ ଧୁର୍ଯାଶୂନ୍ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଵଜ୍ରବାହୁଃ
ଯିଏ ଗାୟକଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଡାକକୁ ଅବହେଳା କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଅନୁପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଦେଇ ଆସନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ରଖି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତ୍ଵୋତାସୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଵିପ୍ରା ଵଯଂ ତେ ସ୍ଯାମ ସୂରଯୋ ଗୃଣନ୍ତଃ । ଭେଜାନାସୋ ବୃହଦ୍ଦିଵସ୍ଯ ରାଯ ଆକାଯ୍ଯସ୍ଯ ଦାଵନେ ପୁରୁକ୍ଷୋଃ
ତୁମର ସହାୟତାରେ, ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ତୁମ ସ୍ତୁତିକାରୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶର ମହାନ ଧନର ଅଂଶୀ ହେବାକୁ, ଅଧିକ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ପାଇଁ।
ନକିରିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଦୁତ୍ତରୋ ନ ଜ୍ଯାଯାଁ ଅସ୍ତି ଵୃତ୍ରହନ୍ । ନକିରେଵା ଯଥା ତ୍ଵମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମଠାରୁ ବଡ଼ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ କେହି ନାହାନ୍ତି, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ। କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମ ପରି ନୁହଁନ୍ତି।
ସତ୍ରା ତେ ଅନୁ କୃଷ୍ଟଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଚକ୍ରେଵ ଵାଵୃତୁଃ । ସତ୍ରା ମହାଁ ଅସି ଶ୍ରୁତଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଚକ୍ରର କାଠି ମଧ୍ୟକୁ ଯାଏ। ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ତୁମେ ବଡ଼ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଵିଶ୍ଵେ ଚନେଦନା ତ୍ଵା ଦେଵାସ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଯୁଧୁଃ । ଯଦହା ନକ୍ତମାତିରଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦିନକୁ ରାତିଠାରୁ ଅଧିକ କଲେ।
ଯତ୍ରୋତ ବାଧିତେଭ୍ଯଶ୍ଚକ୍ରଂ କୁତ୍ସାଯ ଯୁଧ୍ଯତେ । ମୁଷାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯମ୍
ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ପୀଡିତମାନେ ପାଇଁ କୁତ୍ସାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଚକ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲା, ସେଠି ହେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚୁରି କରିଥିଲେ।
ଯତ୍ର ଦେଵାଁ ଋଘାଯତୋ ଵିଶ୍ଵାଁ ଅଯୁଧ୍ଯ ଏକ ଇତ୍ । ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଵନୂଁରହନ୍
ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ସେଠି ଏକାକି ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଯତ୍ରୋତ ମର୍ତ୍ଯାଯ କମରିଣା ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯମ୍ । ପ୍ରାଵଃ ଶଚୀଭିରେତଶମ୍
ଯେଉଁଠି ଏକ ମଣିଷ ପାଇଁ, ହତ୍ୟାକାମୀ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ଆଣିଥିଲେ।
କିମାଦୁତାସି ଵୃତ୍ରହନ୍ମଘଵନ୍ମନ୍ଯୁମତ୍ତମଃ । ଅତ୍ରାହ ଦାନୁମାତିରଃ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି ଏତେ କ୍ରୋଧିତ? ଏଠି ଦାନବର ମାତା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଏତଦ୍ଘେଦୁତ ଵୀର୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ଚକର୍ଥ ପୌଂସ୍ଯମ୍ । ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଯଦ୍ଦୁର୍ହଣାଯୁଵଂ ଵଧୀର୍ଦୁହିତରଂ ଦିଵଃ
ଏହି ବୀରତା, ଏହି ପୁରୁଷତ୍ୱ କାର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କରିଥିଲ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁର୍ଜୟ ଦିବସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲ।
ଦିଵଶ୍ଚିଦ୍ଘା ଦୁହିତରଂ ମହାନ୍ମହୀଯମାନାମ୍ । ଉଷାସମିନ୍ଦ୍ର ସଂ ପିଣକ୍
ଆକାଶର ଝିଅ, ଯିଏ ବଡ଼ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସେଉଁଠି ଦଳିଦେଲେ।
ଅପୋଷା ଅନସଃ ସରତ୍ସମ୍ପିଷ୍ଟାଦହ ବିଭ୍ଯୁଷୀ । ନି ଯତ୍ସୀଂ ଶିଶ୍ନଥଦ୍ଵୃଷା
ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରଥରୁ ପଳାଇଗଲେ, ଯେତେବେଳେ ବୃଷ ତାକୁ ନଦୀ ପାରେ ନମାଇଦେଲେ।
ଏତଦସ୍ଯା ଅନଃ ଶଯେ ସୁସମ୍ପିଷ୍ଟଂ ଵିପାଶ୍ଯା । ସସାର ସୀଂ ପରାଵତଃ
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଭଲଭଳି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରଥ ବିପାଶ ଜଳରେ ପଡ଼ିଛି; ସେ ଦୂର ତୀରକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଉତ ସିନ୍ଧୁଂ ଵିବାଲ୍ଯଂ ଵିତସ୍ଥାନାମଧି କ୍ଷମି । ପରି ଷ୍ଠା ଇନ୍ଦ୍ର ମାଯଯା
ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଭୂମିରେ ଦଢ଼ି ରହି, ବିବାଲ୍ୟା ନଦୀକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ, ତୁମ ମାୟାରେ ତାକୁ ଘେରିଦେଲେ।
ଉତ ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଧୃଷ୍ଣୁଯା ପ୍ର ମୃକ୍ଷୋ ଅଭି ଵେଦନମ୍ । ପୁରୋ ଯଦସ୍ଯ ସମ୍ପିଣକ୍
ଏବଂ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ଦୂର୍ଗକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ଉତ ଦାସଂ କୌଲିତରଂ ବୃହତଃ ପର୍ଵତାଦଧି । ଅଵାହନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଶମ୍ବରମ୍
ଏବଂ ଦାସ ଶମ୍ବର, ଯିଏ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତଳେ ପକାଇଦେଲେ।
ଉତ ଦାସସ୍ଯ ଵର୍ଚିନଃ ସହସ୍ରାଣି ଶତାଵଧୀଃ । ଅଧି ପଞ୍ଚ ପ୍ରଧୀଁରିଵ
ଏବଂ ଦାସ ବର୍ଚ୍ଚିନଙ୍କୁ, ତୁମେ ହଜାର ଶତ ମାନେକୁ, ପାଞ୍ଚ ସଭାରେ ଥିବା ପରି, ହତ୍ୟା କରିଥିଲ।
ଉତ ତ୍ଯଂ ପୁତ୍ରମଗ୍ରୁଵଃ ପରାଵୃକ୍ତଂ ଶତକ୍ରତୁଃ । ଉକ୍ଥେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଆଭଜତ୍
ଏବଂ ଅଗ୍ରୁଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ତ୍ୟାଗ ହୋଇଥିଲେ, ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସେଉଁଠି ସ୍ତୁତିରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲ।
ଉତ ତ୍ଯା ତୁର୍ଵଶାଯଦୂ ଅସ୍ନାତାରା ଶଚୀପତିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅପାରଯତ୍
ଏବଂ ତୁର୍ବଶା ଓ ଯଦୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ନାନ କରିନଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣି, ପାର କରାଇଦେଲେ।
ଉତ ତ୍ଯା ସଦ୍ଯ ଆର୍ଯା ସରଯୋରିନ୍ଦ୍ର ପାରତଃ । ଅର୍ଣାଚିତ୍ରରଥାଵଧୀଃ
ଏବଂ ସେ ଆର୍ୟମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସରୟୂ ନଦୀର ପାରେ, ଦୁଇ ଚମକୁଥିବା ରଥ ଚାଳକଙ୍କୁ, ତୁମେ ପ୍ରବଳ ଜଳରେ ହତ୍ୟା କରିଥିଲ।
ଅନୁ ଦ୍ଵା ଜହିତା ନଯୋଽନ୍ଧଂ ଶ୍ରୋଣଂ ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ । ନ ତତ୍ତେ ସୁମ୍ନମଷ୍ଟଵେ
ତୁମେ, ବୃତ୍ରନାଶକ, ଦୁଇଜଣ, ଅନ୍ଧ ଓ ଲଙ୍ଗଡ଼ାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ; ଏହା ତୁମର ଅଷ୍ଟମ ପାଇଁ କୃପା ଥିଲା ନାହିଁ।
ଶତମଶ୍ମନ୍ମଯୀନାଂ ପୁରାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାସ୍ଯତ୍ । ଦିଵୋଦାସାଯ ଦାଶୁଷେ
ଶତଟି ପାଥରର ନିର୍ମିତ ସହରକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ଦିବୋଦାସ ପ୍ରଶଂସକ ପାଇଁ।
ଅସ୍ଵାପଯଦ୍ଦଭୀତଯେ ସହସ୍ରା ତ୍ରିଂଶତଂ ହଥୈଃ । ଦାସାନାମିନ୍ଦ୍ରୋ ମାଯଯା
ଭୟରେ ଥିବା ଦାସମାନେ, ହଜାର ତିରିଶି, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବଳପୂର୍ବକ ଶୁଅଇଦେଲେ।
ସ ଘେଦୁତାସି ଵୃତ୍ରହନ୍ସମାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋପତିଃ । ଯସ୍ତା ଵିଶ୍ଵାନି ଚିଚ୍ଯୁଷେ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମେ ସତ୍ୟସାର ଭାବେ ଏପରି ହେଇଛ, ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଛିଟାଇଦେଇଛ।
ଉତ ନୂନଂ ଯଦିନ୍ଦ୍ରିଯଂ କରିଷ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ପୌଂସ୍ଯମ୍ । ଅଦ୍ଯା ନକିଷ୍ଟଦା ମିନତ୍
ଏବେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଶୌର୍ୟ କାମ କରିବ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଜି ସେ ଶକ୍ତିକୁ କେହି କମାଇପାରିବେ ନାହିଁ।