ଋଜୀପୀ ଶ୍ଯେନୋ ଦଦମାନୋ ଅଂଶୁଂ ପରାଵତଃ ଶକୁନୋ ମନ୍ଦ୍ରଂ ମଦମ୍ । ସୋମଂ ଭରଦ୍ଦାଦୃହାଣୋ ଦେଵାଵାନ୍ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ମାଦୁତ୍ତରାଦାଦାଯ
ସିଧା ଉଡ଼ୁଥିବା ଶ୍ୟେନ, ଦୂରରୁ ସୋମ, ଆନନ୍ଦ ଆଣିଥିଲେ; ଏହି ପକ୍ଷୀ, ଦୃଢ଼ ହାତରେ ଧରି, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରାର୍ଥିତ ସୋମକୁ ଉପର ଆକାଶରୁ ଆଣିଥିଲେ।
ଆଦାଯ ଶ୍ଯେନୋ ଅଭରତ୍ସୋମଂ ସହସ୍ରଂ ସଵାଁ ଅଯୁତଂ ଚ ସାକମ୍ । ଅତ୍ରା ପୁରଂଧିରଜହାଦରାତୀର୍ମଦେ ସୋମସ୍ଯ ମୂରା ଅମୂରଃ
ନେଇଯାଇ, ଶ୍ୟେନ ସୋମ, ହଜାର ଘଡ଼ି ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ସହିତ ଆଣିଥିଲେ। ଏଠାରେ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଜନନୀ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ; ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ମୂର୍ଖ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଲେ।
ଗର୍ଭେ ନୁ ସନ୍ନନ୍ଵେଷାମଵେଦମହଂ ଦେଵାନାଂ ଜନିମାନି ଵିଶ୍ଵା । ଶତଂ ମା ପୁର ଆଯସୀରରକ୍ଷନ୍ନଧ ଶ୍ଯେନୋ ଜଵସା ନିରଦୀଯମ୍
ମୁଁ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକଥା ଜାଣିଥିଲି। ଶତ ଶତ ଲୋହାର କିଲ୍ଲା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ଶ୍ୟେନ ତାର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ମୋତେ ଉଠାଇ ନେଇଗଲା।
ନ ଘା ସ ମାମପ ଜୋଷଂ ଜଭାରାଭୀମାସ ତ୍ଵକ୍ଷସା ଵୀର୍ଯେଣ । ଈର୍ମା ପୁରଂଧିରଜହାଦରାତୀରୁତ ଵାତାଁ ଅତରଚ୍ଛୂଶୁଵାନଃ
ସେ କେବେ ମୋ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଧରିଲେ ନାହିଁ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଲେ। ଜ୍ଞାନବତୀ ନାରୀ ନିଜ ଧୃଢ ସଙ୍କଳ୍ପକୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ଉତ୍ସାହିତ ବାୟୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚଳିଗଲା।
ଅଵ ଯଚ୍ଛ୍ଯେନୋ ଅସ୍ଵନୀଦଧ ଦ୍ଯୋର୍ଵି ଯଦ୍ଯଦି ଵାତ ଊହୁଃ ପୁରଂଧିମ୍ । ସୃଜଦ୍ଯଦସ୍ମା ଅଵ ହ କ୍ଷିପଜ୍ଜ୍ଯାଂ କୃଶାନୁରସ୍ତା ମନସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍
ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୟେନ ତଳକୁ ଆସିଲେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ହିନ୍ହିଲେ। ବାୟୁ ଜ୍ଞାନବତୀକୁ ଆକାଶ ଉପରେ ନେଇଗଲେ କିମ୍ବା ସେ ନିଜେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେ ତାଳେ ଧନୁଷର ତାର ଛାଡ଼ିଲେ, ମନ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଥିଲା।
ଋଜିପ୍ଯ ଈମିନ୍ଦ୍ରାଵତୋ ନ ଭୁଜ୍ଯୁଂ ଶ୍ଯେନୋ ଜଭାର ବୃହତୋ ଅଧି ଷ୍ଣୋଃ । ଅନ୍ତଃ ପତତ୍ପତତ୍ର୍ଯସ୍ଯ ପର୍ଣମଧ ଯାମନି ପ୍ରସିତସ୍ଯ ତଦ୍ଵେଃ
ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ାର ତୀବ୍ର ଗତି ପରି, ଶ୍ୟେନ ଟୁଗ୍ର ପୁତ୍ର ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ବିଶାଳ ଆକାଶରୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। ତିନି ପାଖିର ପରି ତାଙ୍କର ଉଡ଼ାଣ ମଧ୍ୟରେ, ତୀବ୍ର ଗତିର ରାସ୍ତାରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅଧ ଶ୍ଵେତଂ କଲଶଂ ଗୋଭିରକ୍ତମାପିପ୍ଯାନଂ ମଘଵା ଶୁକ୍ରମନ୍ଧଃ । ଅଧ୍ଵର୍ଯୁଭିଃ ପ୍ରଯତଂ ମଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋ ମଦାଯ ପ୍ରତି ଧତ୍ପିବଧ୍ଯୈ ଶୂରୋ ମଦାଯ ପ୍ରତି ଧତ୍ପିବଧ୍ଯୈ
ତାପରେ ମଘବାନ ଧଳା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ସୋମରସକୁ ଗାୟର ଦୁଧ ସହିତ ମିଶାଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାତ୍ରରେ ପୂରିଲେ। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ସହିତ, ମଧୁର ପାନୀୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶକୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୂରବୀର, ନିଜ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପାନ କରିବାକୁ ରଖିଲେ।
ତ୍ଵା ଯୁଜା ତଵ ତତ୍ସୋମ ସଖ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅପୋ ମନଵେ ସସ୍ରୁତସ୍କଃ । ଅହନ୍ନହିମରିଣାତ୍ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନପାଵୃଣୋଦପିହିତେଵ ଖାନି
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ସହଚର ଥିବାରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁ ପାଇଁ ବହୁଥିବା ଜଳକୁ ଚିରିଦେଲେ। ସେ ସର୍ପକୁ ମାରିଲେ, ସାତଟି ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଓ ଗୁପ୍ତ ରାସ୍ତାକୁ ଖୋଲିଦେଲେ।
ତ୍ଵା ଯୁଜା ନି ଖିଦତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକ୍ରଂ ସହସା ସଦ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ । ଅଧି ଷ୍ଣୁନା ବୃହତା ଵର୍ତମାନଂ ମହୋ ଦ୍ରୁହୋ ଅପ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ଧାଯି
ତୁମେ ସହିତ ଥିବାରୁ, ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଘାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଶକ୍ତିରେ ସେ ମହାନ ଗତିକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଦୂର କଲେ।
ଅହନ୍ନିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଦହଦଗ୍ନିରିନ୍ଦୋ ପୁରା ଦସ୍ଯୂନ୍ମଧ୍ଯଂଦିନାଦଭୀକେ । ଦୁର୍ଗେ ଦୁରୋଣେ କ୍ରତ୍ଵା ନ ଯାତାଂ ପୁରୂ ସହସ୍ରା ଶର୍ଵା ନି ବର୍ହୀତ୍
ପୁରୁଣା କାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଘାତ କଲେ, ଅଗ୍ନି ଦହିଲେ, ହେ ସୋମ, ଦସ୍ୟୁମାନେ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଗଲେ। ଦୁର୍ଗ ଓ ଘରେ, ଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କମାନେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ହଜାର ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ମାତ୍ସୀମଧମାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦସ୍ଯୂନ୍ଵିଶୋ ଦାସୀରକୃଣୋରପ୍ରଶସ୍ତାଃ । ଅବାଧେଥାମମୃଣତଂ ନି ଶତ୍ରୂନଵିନ୍ଦେଥାମପଚିତିଂ ଵଧତ୍ରୈଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦସ୍ୟୁମାନେକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କରିଦେଲେ, ଦାସ ଜନମାନେକୁ ଅପମାନିତ କଲେ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦମନ, ନାଶ ଓ ହତ କଲେ, ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କଲେ।
ଏଵା ସତ୍ଯଂ ମଘଵାନା ଯୁଵଂ ତଦିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମୋର୍ଵମଶ୍ଵ୍ଯଂ ଗୋଃ । ଆଦର୍ଦୃତମପିହିତାନ୍ଯଶ୍ନା ରିରିଚଥୁଃ କ୍ଷାଶ୍ଚିତ୍ତତୃଦାନା
ଏଭଳି, ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ତୁମେ ବିସ୍ତୃତ ଭୂମିକୁ ଅଶ୍ୱ ଓ ଗାୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଯାହା ଆଡ଼କୁ ଥିଲା ତାହା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଓ କ୍ଷେତ୍ର ଉପଜାଉ ହେଲା।
ଆ ନ ସ୍ତୁତ ଉପ ଵାଜେଭିରୂତୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହି ହରିଭିର୍ମନ୍ଦସାନଃ । ତିରଶ୍ଚିଦର୍ଯଃ ସଵନା ପୁରୂଣ୍ଯାଙ୍ଗୂଷେଭିର୍ଗୃଣାନଃ ସତ୍ଯରାଧାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ତୁମେ ସ୍ତୁତି ପାଇଛ, ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ସୋମରସର ଆନନ୍ଦରେ, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ। ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଅନେକ ଅର୍ପଣ ପାଉଛ, ହେ ସତ୍ୟ ଦାତା, ଗୀତରେ ସ୍ତୁତିତ।
ଆ ହି ଷ୍ମା ଯାତି ନର୍ଯଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ହୂଯମାନଃ ସୋତୃଭିରୁପ ଯଜ୍ଞମ୍ । ସ୍ଵଶ୍ଵୋ ଯୋ ଅଭୀରୁର୍ମନ୍ଯମାନଃ ସୁଷ୍ଵାଣେଭିର୍ମଦତି ସଂ ହ ଵୀରୈଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ଅର୍ପଣକାରୀମାନେ ଡାକିଲେ, ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଘୋଡ଼ାରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ, ଉତ୍ସାହିତମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଓ ବୀରମାନେ ସହିତ ମିଶି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ଶ୍ରାଵଯେଦସ୍ଯ କର୍ଣା ଵାଜଯଧ୍ଯୈ ଜୁଷ୍ଟାମନୁ ପ୍ର ଦିଶଂ ମନ୍ଦଯଧ୍ଯୈ । ଉଦ୍ଵାଵୃଷାଣୋ ରାଧସେ ତୁଵିଷ୍ମାନ୍କରନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତୀର୍ଥାଭଯଂ ଚ
ସେ ଲୋକ ଉପହାର ପାଇଁ କାନ ଦେଉନ୍ତୁ, ପ୍ରିୟ ଦିଗକୁ ଖୁସି କରିବାକୁ। ଧନ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ରାସ୍ତାକୁ ସହଜ ଓ ନିର୍ଭୟ କରନ୍ତି।
ଅଚ୍ଛା ଯୋ ଗନ୍ତା ନାଧମାନମୂତୀ ଇତ୍ଥା ଵିପ୍ରଂ ହଵମାନଂ ଗୃଣନ୍ତମ୍ । ଉପ ତ୍ମନି ଦଧାନୋ ଧୁର୍ଯାଶୂନ୍ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଵଜ୍ରବାହୁଃ
ଯିଏ ଗାୟକଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଡାକକୁ ଅବହେଳା କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଅନୁପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଦେଇ ଆସନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ରଖି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତ୍ଵୋତାସୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଵିପ୍ରା ଵଯଂ ତେ ସ୍ଯାମ ସୂରଯୋ ଗୃଣନ୍ତଃ । ଭେଜାନାସୋ ବୃହଦ୍ଦିଵସ୍ଯ ରାଯ ଆକାଯ୍ଯସ୍ଯ ଦାଵନେ ପୁରୁକ୍ଷୋଃ
ତୁମର ସହାୟତାରେ, ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ତୁମ ସ୍ତୁତିକାରୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶର ମହାନ ଧନର ଅଂଶୀ ହେବାକୁ, ଅଧିକ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ପାଇଁ।
ନକିରିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଦୁତ୍ତରୋ ନ ଜ୍ଯାଯାଁ ଅସ୍ତି ଵୃତ୍ରହନ୍ । ନକିରେଵା ଯଥା ତ୍ଵମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମଠାରୁ ବଡ଼ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ କେହି ନାହାନ୍ତି, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ। କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମ ପରି ନୁହଁନ୍ତି।
ସତ୍ରା ତେ ଅନୁ କୃଷ୍ଟଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଚକ୍ରେଵ ଵାଵୃତୁଃ । ସତ୍ରା ମହାଁ ଅସି ଶ୍ରୁତଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଚକ୍ରର କାଠି ମଧ୍ୟକୁ ଯାଏ। ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ତୁମେ ବଡ଼ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଵିଶ୍ଵେ ଚନେଦନା ତ୍ଵା ଦେଵାସ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଯୁଧୁଃ । ଯଦହା ନକ୍ତମାତିରଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦିନକୁ ରାତିଠାରୁ ଅଧିକ କଲେ।
ଯତ୍ରୋତ ବାଧିତେଭ୍ଯଶ୍ଚକ୍ରଂ କୁତ୍ସାଯ ଯୁଧ୍ଯତେ । ମୁଷାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯମ୍
ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ପୀଡିତମାନେ ପାଇଁ କୁତ୍ସାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଚକ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲା, ସେଠି ହେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚୁରି କରିଥିଲେ।
ଯତ୍ର ଦେଵାଁ ଋଘାଯତୋ ଵିଶ୍ଵାଁ ଅଯୁଧ୍ଯ ଏକ ଇତ୍ । ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଵନୂଁରହନ୍
ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ସେଠି ଏକାକି ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଯତ୍ରୋତ ମର୍ତ୍ଯାଯ କମରିଣା ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯମ୍ । ପ୍ରାଵଃ ଶଚୀଭିରେତଶମ୍
ଯେଉଁଠି ଏକ ମଣିଷ ପାଇଁ, ହତ୍ୟାକାମୀ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ଆଣିଥିଲେ।
କିମାଦୁତାସି ଵୃତ୍ରହନ୍ମଘଵନ୍ମନ୍ଯୁମତ୍ତମଃ । ଅତ୍ରାହ ଦାନୁମାତିରଃ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି ଏତେ କ୍ରୋଧିତ? ଏଠି ଦାନବର ମାତା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଏତଦ୍ଘେଦୁତ ଵୀର୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ଚକର୍ଥ ପୌଂସ୍ଯମ୍ । ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଯଦ୍ଦୁର୍ହଣାଯୁଵଂ ଵଧୀର୍ଦୁହିତରଂ ଦିଵଃ
ଏହି ବୀରତା, ଏହି ପୁରୁଷତ୍ୱ କାର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କରିଥିଲ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁର୍ଜୟ ଦିବସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲ।
ଦିଵଶ୍ଚିଦ୍ଘା ଦୁହିତରଂ ମହାନ୍ମହୀଯମାନାମ୍ । ଉଷାସମିନ୍ଦ୍ର ସଂ ପିଣକ୍
ଆକାଶର ଝିଅ, ଯିଏ ବଡ଼ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସେଉଁଠି ଦଳିଦେଲେ।
ଅପୋଷା ଅନସଃ ସରତ୍ସମ୍ପିଷ୍ଟାଦହ ବିଭ୍ଯୁଷୀ । ନି ଯତ୍ସୀଂ ଶିଶ୍ନଥଦ୍ଵୃଷା
ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରଥରୁ ପଳାଇଗଲେ, ଯେତେବେଳେ ବୃଷ ତାକୁ ନଦୀ ପାରେ ନମାଇଦେଲେ।
ଏତଦସ୍ଯା ଅନଃ ଶଯେ ସୁସମ୍ପିଷ୍ଟଂ ଵିପାଶ୍ଯା । ସସାର ସୀଂ ପରାଵତଃ
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଭଲଭଳି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରଥ ବିପାଶ ଜଳରେ ପଡ଼ିଛି; ସେ ଦୂର ତୀରକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଉତ ସିନ୍ଧୁଂ ଵିବାଲ୍ଯଂ ଵିତସ୍ଥାନାମଧି କ୍ଷମି । ପରି ଷ୍ଠା ଇନ୍ଦ୍ର ମାଯଯା
ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଭୂମିରେ ଦଢ଼ି ରହି, ବିବାଲ୍ୟା ନଦୀକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ, ତୁମ ମାୟାରେ ତାକୁ ଘେରିଦେଲେ।
ଉତ ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଧୃଷ୍ଣୁଯା ପ୍ର ମୃକ୍ଷୋ ଅଭି ଵେଦନମ୍ । ପୁରୋ ଯଦସ୍ଯ ସମ୍ପିଣକ୍
ଏବଂ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ଦୂର୍ଗକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।