ତସ୍ମା ଅଗ୍ନିର୍ଭାରତଃ ଶର୍ମ ଯଂସଜ୍ଜ୍ଯୋକ୍ପଶ୍ଯାତ୍ସୂର୍ଯମୁଚ୍ଚରନ୍ତମ୍ । ଯ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁନଵାମେତ୍ଯାହ ନରେ ନର୍ଯାଯ ନୃତମାଯ ନୃଣାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନି, ଭାରତ, ସେଠି ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାରନ୍ତି; ଯିଏ କହେ, 'ଆସନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିବା', ସେ ନର, ପୁରୁଷ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ପାଇଁ।
ନ ତଂ ଜିନନ୍ତି ବହଵୋ ନ ଦଭ୍ରା ଉର୍ଵସ୍ମା ଅଦିତିଃ ଶର୍ମ ଯଂସତ୍ । ପ୍ରିଯଃ ସୁକୃତ୍ପ୍ରିଯ ଇନ୍ଦ୍ରେ ମନାଯୁଃ ପ୍ରିଯଃ ସୁପ୍ରାଵୀଃ ପ୍ରିଯୋ ଅସ୍ଯ ସୋମୀ
ତାଙ୍କୁ ବହୁ ଲୋକ କିମ୍ବା କମ୍ ଲୋକ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ବିଶାଳ ଅଦିତି ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ। ସଦ୍କର୍ମ କରୁଥିବାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମନାୟୁ, ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କର ସୋମ ଚାପିବା ଲୋକ ପ୍ରିୟ।
ସୁପ୍ରାଵ୍ଯଃ ପ୍ରାଶୁଷାଳେଷ ଵୀରଃ ସୁଷ୍ଵେଃ ପକ୍ତିଂ କୃଣୁତେ କେଵଲେନ୍ଦ୍ରଃ । ନାସୁଷ୍ଵେରାପିର୍ନ ସଖା ନ ଜାମିର୍ଦୁଷ୍ପ୍ରାଵ୍ଯୋଽଵହନ୍ତେଦଵାଚଃ
ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା, ତ୍ୱରିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ଶୀଘ୍ର ଭାଗ ତିଆରି କରନ୍ତି କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ। ଭୁଲ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବାଙ୍କ ପାଇଁ ସହାୟ, ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟ କେହି ନାହାନ୍ତି; ଭୁଲ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା, ନିର୍ବାକ୍, ଦୂରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ନ ରେଵତା ପଣିନା ସଖ୍ଯମିନ୍ଦ୍ରୋଽସୁନ୍ଵତା ସୁତପାଃ ସଂ ଗୃଣୀତେ । ଆସ୍ଯ ଵେଦଃ ଖିଦତି ହନ୍ତି ନଗ୍ନଂ ଵି ସୁଷ୍ଵଯେ ପକ୍ତଯେ କେଵଲୋ ଭୂତ୍
ଧନୀ ପଣି କିମ୍ବା ଯିଏ ସୋମ ଚାପିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମପାନୀ, ସଖ୍ୟତା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଦୁଃଖିତ, ସେ ନଗ୍ନକୁ ହାରାନ୍ତି; ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା ପାଇଁ କେବଳ ସେ ଭାଗ ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପରେଽଵରେ ମଧ୍ଯମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯାନ୍ତୋଽଵସିତାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ କ୍ଷିଯନ୍ତ ଉତ ଯୁଧ୍ଯମାନା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନରୋ ଵାଜଯନ୍ତୋ ହଵନ୍ତେ
ପୂର୍ବରୁ, ପରେ ଓ ମଧ୍ୟରେ ଥିବାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି; ସହାୟତା ଚାହୁଁଥିବା, ଘରେ ଥିବା ଓ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି; ବିଜୟ ଆଶା କରୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି।
ଅହଂ ମନୁରଭଵଂ ସୂର୍ଯଶ୍ଚାହଂ କକ୍ଷୀଵାଁ ଋଷିରସ୍ମି ଵିପ୍ରଃ । ଅହଂ କୁତ୍ସମାର୍ଜୁନେଯଂ ନ୍ଯୃଞ୍ଜେଽହଂ କଵିରୁଶନା ପଶ୍ଯତା ମା
ମୁଁ ମନୁ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ମୁଁ କକ୍ଷୀବତ୍ ଋଷି, ପ୍ରେରିତ କବି। ମୁଁ କୁତ୍ସ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଛି; ମୁଁ କବି, ଉଶନା; ମୋତେ ଦେଖ।
ଅହଂ ଭୂମିମଦଦାମାର୍ଯାଯାହଂ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ । ଅହମପୋ ଅନଯଂ ଵାଵଶାନା ମମ ଦେଵାସୋ ଅନୁ କେତମାଯନ୍
ମୁଁ ଆର୍ୟଙ୍କୁ ଭୂମି ଦେଇଥିଲି; ମୁଁ ଉପାସକ ମଣିଷ ପାଇଁ ବର୍ଷା ଦେଇଥିଲି। ମୁଁ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଜଳକୁ ଆଣିଥିଲି; ଦେବତାମାନେ ମୋ ଚିହ୍ନ ପଛରେ ଚଲିଥିଲେ।
ଅହଂ ପୁରୋ ମନ୍ଦସାନୋ ଵ୍ଯୈରଂ ନଵ ସାକଂ ନଵତୀଃ ଶମ୍ବରସ୍ଯ । ଶତତମଂ ଵେଶ୍ଯଂ ସର୍ଵତାତା ଦିଵୋଦାସମତିଥିଗ୍ଵଂ ଯଦାଵମ୍
ମୁଁ ଅହଂକାରୀମାନଙ୍କ ପୁରୀ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲି, ଶମ୍ବରଙ୍କ ନବଟି ସହିତ; ମୁଁ ଶତତମ ଦୁର୍ଗ ଉଲଟାଇଦେଲି, ସବୁ ଦିଭୋଦାସ ଓ ଅତିଥିଗ୍ବ ପାଇଁ।
ପ୍ର ସୁ ଷ ଵିଭ୍ଯୋ ମରୁତୋ ଵିରସ୍ତୁ ପ୍ର ଶ୍ଯେନଃ ଶ୍ଯେନେଭ୍ଯ ଆଶୁପତ୍ଵା । ଅଚକ୍ରଯା ଯତ୍ସ୍ଵଧଯା ସୁପର୍ଣୋ ହଵ୍ଯଂ ଭରନ୍ମନଵେ ଦେଵଜୁଷ୍ଟମ୍
ବୀରର ଶକ୍ତି ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ବାହାରିଯାଉ; ଶ୍ୟେନ, ଶ୍ୟେନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତ୍ୱରିତ ଉଡ଼ନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରିୟ ହୋଇଥିବା ହବ୍ୟ ମନୁଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ।
ଭରଦ୍ଯଦି ଵିରତୋ ଵେଵିଜାନଃ ପଥୋରୁଣା ମନୋଜଵା ଅସର୍ଜି । ତୂଯଂ ଯଯୌ ମଧୁନା ସୋମ୍ଯେନୋତ ଶ୍ରଵୋ ଵିଵିଦେ ଶ୍ଯେନୋ ଅତ୍ର
ଯଦି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଆଣନ୍ତି, ସେ ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ମନର ତ୍ୱରାଣ୍ତି ସମାନ ହବ୍ୟ ନେଇଯାଉ। ତୁମ ମଧୁ ସହିତ ସେ ଗଲେ, ହେ ସୋମ; ଏଠାରେ ଶ୍ୟେନ ପ୍ରଶଂସା ଲାଗିଲେ।
ଋଜୀପୀ ଶ୍ଯେନୋ ଦଦମାନୋ ଅଂଶୁଂ ପରାଵତଃ ଶକୁନୋ ମନ୍ଦ୍ରଂ ମଦମ୍ । ସୋମଂ ଭରଦ୍ଦାଦୃହାଣୋ ଦେଵାଵାନ୍ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ମାଦୁତ୍ତରାଦାଦାଯ
ସିଧା ଉଡ଼ୁଥିବା ଶ୍ୟେନ, ଦୂରରୁ ସୋମ, ଆନନ୍ଦ ଆଣିଥିଲେ; ଏହି ପକ୍ଷୀ, ଦୃଢ଼ ହାତରେ ଧରି, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରାର୍ଥିତ ସୋମକୁ ଉପର ଆକାଶରୁ ଆଣିଥିଲେ।
ଆଦାଯ ଶ୍ଯେନୋ ଅଭରତ୍ସୋମଂ ସହସ୍ରଂ ସଵାଁ ଅଯୁତଂ ଚ ସାକମ୍ । ଅତ୍ରା ପୁରଂଧିରଜହାଦରାତୀର୍ମଦେ ସୋମସ୍ଯ ମୂରା ଅମୂରଃ
ନେଇଯାଇ, ଶ୍ୟେନ ସୋମ, ହଜାର ଘଡ଼ି ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ସହିତ ଆଣିଥିଲେ। ଏଠାରେ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଜନନୀ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ; ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ମୂର୍ଖ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଲେ।
ଗର୍ଭେ ନୁ ସନ୍ନନ୍ଵେଷାମଵେଦମହଂ ଦେଵାନାଂ ଜନିମାନି ଵିଶ୍ଵା । ଶତଂ ମା ପୁର ଆଯସୀରରକ୍ଷନ୍ନଧ ଶ୍ଯେନୋ ଜଵସା ନିରଦୀଯମ୍
ମୁଁ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକଥା ଜାଣିଥିଲି। ଶତ ଶତ ଲୋହାର କିଲ୍ଲା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ଶ୍ୟେନ ତାର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ମୋତେ ଉଠାଇ ନେଇଗଲା।
ନ ଘା ସ ମାମପ ଜୋଷଂ ଜଭାରାଭୀମାସ ତ୍ଵକ୍ଷସା ଵୀର୍ଯେଣ । ଈର୍ମା ପୁରଂଧିରଜହାଦରାତୀରୁତ ଵାତାଁ ଅତରଚ୍ଛୂଶୁଵାନଃ
ସେ କେବେ ମୋ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଧରିଲେ ନାହିଁ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଲେ। ଜ୍ଞାନବତୀ ନାରୀ ନିଜ ଧୃଢ ସଙ୍କଳ୍ପକୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ଉତ୍ସାହିତ ବାୟୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚଳିଗଲା।
ଅଵ ଯଚ୍ଛ୍ଯେନୋ ଅସ୍ଵନୀଦଧ ଦ୍ଯୋର୍ଵି ଯଦ୍ଯଦି ଵାତ ଊହୁଃ ପୁରଂଧିମ୍ । ସୃଜଦ୍ଯଦସ୍ମା ଅଵ ହ କ୍ଷିପଜ୍ଜ୍ଯାଂ କୃଶାନୁରସ୍ତା ମନସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍
ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୟେନ ତଳକୁ ଆସିଲେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ହିନ୍ହିଲେ। ବାୟୁ ଜ୍ଞାନବତୀକୁ ଆକାଶ ଉପରେ ନେଇଗଲେ କିମ୍ବା ସେ ନିଜେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେ ତାଳେ ଧନୁଷର ତାର ଛାଡ଼ିଲେ, ମନ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଥିଲା।
ଋଜିପ୍ଯ ଈମିନ୍ଦ୍ରାଵତୋ ନ ଭୁଜ୍ଯୁଂ ଶ୍ଯେନୋ ଜଭାର ବୃହତୋ ଅଧି ଷ୍ଣୋଃ । ଅନ୍ତଃ ପତତ୍ପତତ୍ର୍ଯସ୍ଯ ପର୍ଣମଧ ଯାମନି ପ୍ରସିତସ୍ଯ ତଦ୍ଵେଃ
ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ାର ତୀବ୍ର ଗତି ପରି, ଶ୍ୟେନ ଟୁଗ୍ର ପୁତ୍ର ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ବିଶାଳ ଆକାଶରୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। ତିନି ପାଖିର ପରି ତାଙ୍କର ଉଡ଼ାଣ ମଧ୍ୟରେ, ତୀବ୍ର ଗତିର ରାସ୍ତାରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅଧ ଶ୍ଵେତଂ କଲଶଂ ଗୋଭିରକ୍ତମାପିପ୍ଯାନଂ ମଘଵା ଶୁକ୍ରମନ୍ଧଃ । ଅଧ୍ଵର୍ଯୁଭିଃ ପ୍ରଯତଂ ମଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋ ମଦାଯ ପ୍ରତି ଧତ୍ପିବଧ୍ଯୈ ଶୂରୋ ମଦାଯ ପ୍ରତି ଧତ୍ପିବଧ୍ଯୈ
ତାପରେ ମଘବାନ ଧଳା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ସୋମରସକୁ ଗାୟର ଦୁଧ ସହିତ ମିଶାଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାତ୍ରରେ ପୂରିଲେ। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ସହିତ, ମଧୁର ପାନୀୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶକୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୂରବୀର, ନିଜ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପାନ କରିବାକୁ ରଖିଲେ।
ତ୍ଵା ଯୁଜା ତଵ ତତ୍ସୋମ ସଖ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅପୋ ମନଵେ ସସ୍ରୁତସ୍କଃ । ଅହନ୍ନହିମରିଣାତ୍ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନପାଵୃଣୋଦପିହିତେଵ ଖାନି
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ସହଚର ଥିବାରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁ ପାଇଁ ବହୁଥିବା ଜଳକୁ ଚିରିଦେଲେ। ସେ ସର୍ପକୁ ମାରିଲେ, ସାତଟି ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଓ ଗୁପ୍ତ ରାସ୍ତାକୁ ଖୋଲିଦେଲେ।
ତ୍ଵା ଯୁଜା ନି ଖିଦତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକ୍ରଂ ସହସା ସଦ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ । ଅଧି ଷ୍ଣୁନା ବୃହତା ଵର୍ତମାନଂ ମହୋ ଦ୍ରୁହୋ ଅପ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ଧାଯି
ତୁମେ ସହିତ ଥିବାରୁ, ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଘାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଶକ୍ତିରେ ସେ ମହାନ ଗତିକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଦୂର କଲେ।
ଅହନ୍ନିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଦହଦଗ୍ନିରିନ୍ଦୋ ପୁରା ଦସ୍ଯୂନ୍ମଧ୍ଯଂଦିନାଦଭୀକେ । ଦୁର୍ଗେ ଦୁରୋଣେ କ୍ରତ୍ଵା ନ ଯାତାଂ ପୁରୂ ସହସ୍ରା ଶର୍ଵା ନି ବର୍ହୀତ୍
ପୁରୁଣା କାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଘାତ କଲେ, ଅଗ୍ନି ଦହିଲେ, ହେ ସୋମ, ଦସ୍ୟୁମାନେ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଗଲେ। ଦୁର୍ଗ ଓ ଘରେ, ଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କମାନେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ହଜାର ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ମାତ୍ସୀମଧମାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦସ୍ଯୂନ୍ଵିଶୋ ଦାସୀରକୃଣୋରପ୍ରଶସ୍ତାଃ । ଅବାଧେଥାମମୃଣତଂ ନି ଶତ୍ରୂନଵିନ୍ଦେଥାମପଚିତିଂ ଵଧତ୍ରୈଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦସ୍ୟୁମାନେକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କରିଦେଲେ, ଦାସ ଜନମାନେକୁ ଅପମାନିତ କଲେ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦମନ, ନାଶ ଓ ହତ କଲେ, ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କଲେ।
ଏଵା ସତ୍ଯଂ ମଘଵାନା ଯୁଵଂ ତଦିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମୋର୍ଵମଶ୍ଵ୍ଯଂ ଗୋଃ । ଆଦର୍ଦୃତମପିହିତାନ୍ଯଶ୍ନା ରିରିଚଥୁଃ କ୍ଷାଶ୍ଚିତ୍ତତୃଦାନା
ଏଭଳି, ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ତୁମେ ବିସ୍ତୃତ ଭୂମିକୁ ଅଶ୍ୱ ଓ ଗାୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଯାହା ଆଡ଼କୁ ଥିଲା ତାହା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଓ କ୍ଷେତ୍ର ଉପଜାଉ ହେଲା।
ଆ ନ ସ୍ତୁତ ଉପ ଵାଜେଭିରୂତୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହି ହରିଭିର୍ମନ୍ଦସାନଃ । ତିରଶ୍ଚିଦର୍ଯଃ ସଵନା ପୁରୂଣ୍ଯାଙ୍ଗୂଷେଭିର୍ଗୃଣାନଃ ସତ୍ଯରାଧାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ତୁମେ ସ୍ତୁତି ପାଇଛ, ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ସୋମରସର ଆନନ୍ଦରେ, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ। ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଅନେକ ଅର୍ପଣ ପାଉଛ, ହେ ସତ୍ୟ ଦାତା, ଗୀତରେ ସ୍ତୁତିତ।
ଆ ହି ଷ୍ମା ଯାତି ନର୍ଯଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ହୂଯମାନଃ ସୋତୃଭିରୁପ ଯଜ୍ଞମ୍ । ସ୍ଵଶ୍ଵୋ ଯୋ ଅଭୀରୁର୍ମନ୍ଯମାନଃ ସୁଷ୍ଵାଣେଭିର୍ମଦତି ସଂ ହ ଵୀରୈଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ଅର୍ପଣକାରୀମାନେ ଡାକିଲେ, ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଘୋଡ଼ାରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ, ଉତ୍ସାହିତମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଓ ବୀରମାନେ ସହିତ ମିଶି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ଶ୍ରାଵଯେଦସ୍ଯ କର୍ଣା ଵାଜଯଧ୍ଯୈ ଜୁଷ୍ଟାମନୁ ପ୍ର ଦିଶଂ ମନ୍ଦଯଧ୍ଯୈ । ଉଦ୍ଵାଵୃଷାଣୋ ରାଧସେ ତୁଵିଷ୍ମାନ୍କରନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତୀର୍ଥାଭଯଂ ଚ
ସେ ଲୋକ ଉପହାର ପାଇଁ କାନ ଦେଉନ୍ତୁ, ପ୍ରିୟ ଦିଗକୁ ଖୁସି କରିବାକୁ। ଧନ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ରାସ୍ତାକୁ ସହଜ ଓ ନିର୍ଭୟ କରନ୍ତି।
ଅଚ୍ଛା ଯୋ ଗନ୍ତା ନାଧମାନମୂତୀ ଇତ୍ଥା ଵିପ୍ରଂ ହଵମାନଂ ଗୃଣନ୍ତମ୍ । ଉପ ତ୍ମନି ଦଧାନୋ ଧୁର୍ଯାଶୂନ୍ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଵଜ୍ରବାହୁଃ
ଯିଏ ଗାୟକଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଡାକକୁ ଅବହେଳା କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଅନୁପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଦେଇ ଆସନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ରଖି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତ୍ଵୋତାସୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଵିପ୍ରା ଵଯଂ ତେ ସ୍ଯାମ ସୂରଯୋ ଗୃଣନ୍ତଃ । ଭେଜାନାସୋ ବୃହଦ୍ଦିଵସ୍ଯ ରାଯ ଆକାଯ୍ଯସ୍ଯ ଦାଵନେ ପୁରୁକ୍ଷୋଃ
ତୁମର ସହାୟତାରେ, ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ତୁମ ସ୍ତୁତିକାରୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶର ମହାନ ଧନର ଅଂଶୀ ହେବାକୁ, ଅଧିକ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ପାଇଁ।
ନକିରିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଦୁତ୍ତରୋ ନ ଜ୍ଯାଯାଁ ଅସ୍ତି ଵୃତ୍ରହନ୍ । ନକିରେଵା ଯଥା ତ୍ଵମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମଠାରୁ ବଡ଼ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ କେହି ନାହାନ୍ତି, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ। କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମ ପରି ନୁହଁନ୍ତି।
ସତ୍ରା ତେ ଅନୁ କୃଷ୍ଟଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଚକ୍ରେଵ ଵାଵୃତୁଃ । ସତ୍ରା ମହାଁ ଅସି ଶ୍ରୁତଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଚକ୍ରର କାଠି ମଧ୍ୟକୁ ଯାଏ। ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ତୁମେ ବଡ଼ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଵିଶ୍ଵେ ଚନେଦନା ତ୍ଵା ଦେଵାସ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଯୁଧୁଃ । ଯଦହା ନକ୍ତମାତିରଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦିନକୁ ରାତିଠାରୁ ଅଧିକ କଲେ।