ଆଦିଦ୍ଧ ନେମ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଯଜନ୍ତ ଆଦିତ୍ପକ୍ତିଃ ପୁରୋଳାଶଂ ରିରିଚ୍ଯାତ୍ । ଆଦିତ୍ସୋମୋ ଵି ପପୃଚ୍ଯାଦସୁଷ୍ଵୀନାଦିଜ୍ଜୁଜୋଷ ଵୃଷଭଂ ଯଜଧ୍ଯୈ
ତେବେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ପୂଜନ୍ତି; ତେବେ ନିବେଦିତ ତିଆରି ହୁଏ, ପୂରୋଳାଶ ଛାଡ଼ାଯାଏ। ତେବେ ସୋମ ଚାପାଯାଏ, ଉତ୍ସାହୀମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅନ୍ତି; ତେବେ ସେମାନେ ବଳି ପାଇଁ ବୃଷଭରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
କୃଣୋତ୍ଯସ୍ମୈ ଵରିଵୋ ଯ ଇତ୍ଥେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମମୁଶତେ ସୁନୋତି । ସଧ୍ରୀଚୀନେନ ମନସାଵିଵେନନ୍ତମିତ୍ସଖାଯଂ କୃଣୁତେ ସମତ୍ସୁ
ଯିଏ ଏପରି ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପି ନିବେଦନ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ପଥ ତିଆରି କରନ୍ତି। ଏକତ୍ମ ମନସ୍କୁଳି ହୋଇ ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ସଂଘରେ ତାଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ କରନ୍ତି।
ଯ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁନଵତ୍ସୋମମଦ୍ଯ ପଚାତ୍ପକ୍ତୀରୁତ ଭୃଜ୍ଜାତି ଧାନାଃ । ପ୍ରତି ମନାଯୋରୁଚଥାନି ହର୍ଯନ୍ତସ୍ମିନ୍ଦଧଦ୍ଵୃଷଣଂ ଶୁଷ୍ମମିନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଆଜି ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଥାଏ, ନିବେଦିତ ରନ୍ଧେ, କିମ୍ବା ଧାନ ଭଜାଏ—ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା, ବିସ୍ତୃତ ପଥ ଦେଖାଯାଏ; ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ରଖନ୍ତି।
ଯଦା ସମର୍ଯଂ ଵ୍ଯଚେଦୃଘାଵା ଦୀର୍ଘଂ ଯଦାଜିମଭ୍ଯଖ୍ଯଦର୍ଯଃ । ଅଚିକ୍ରଦଦ୍ଵୃଷଣଂ ପତ୍ନ୍ଯଚ୍ଛା ଦୁରୋଣ ଆ ନିଶିତଂ ସୋମସୁଦ୍ଭିଃ
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମର୍ୟକୁ ବିଭାଜନ କଲେ, ଦୀର୍ଘ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆର୍ୟଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁରୁଷ ଶକ୍ତିକୁ ଜନାନୀ ପାଇଁ ଡାକିଲେ, ଘରକୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସୋମ ଚାପିଥିବାମାନେ ସହ।
ଭୂଯସା ଵସ୍ନମଚରତ୍କନୀଯୋଽଵିକ୍ରୀତୋ ଅକାନିଷଂ ପୁନର୍ଯନ୍ । ସ ଭୂଯସା କନୀଯୋ ନାରିରେଚୀଦ୍ଦୀନା ଦକ୍ଷା ଵି ଦୁହନ୍ତି ପ୍ର ଵାଣମ୍
ଅଧିକ ଧନ ସହିତ ଛୋଟ ଜଣେ ଚାଲିଥିଲେ, ସେ କିଛି ବିକ୍ରୟ ହୋଇନଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି କିଣିନଥିଲି। ସେ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମୂଲ୍ୟ କମିଲା ନାହିଁ; ଗରିବ ଏବଂ ଦକ୍ଷ ଲୋକେ ନିଜର କଥା ଦୁଧ ଦେଇ ଦେଖାନ୍ତି।
କ ଇମଂ ଦଶଭିର୍ମମେନ୍ଦ୍ରଂ କ୍ରୀଣାତି ଧେନୁଭିଃ । ଯଦା ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନଦଥୈନଂ ମେ ପୁନର୍ଦଦତ୍
କିଏ ଏହି ମୋ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଦଶଟି ଗାଈ ଦେଇ କିଣିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇଛନ୍ତି? ପରେ ସେ ମୋତେ ପୁଣି ଫେରାଇଦିଅନ୍ତୁ।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତରେ ଗାଇଯାଉଛନ୍ତି, ଆପଣ ଉପାସକଙ୍କୁ ନଦୀମାନେ ପରି ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ। ହରିଯୁକ୍ତ ଆପଣ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି; ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଆମେ ସଦା ରଥାରୁଢ଼ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
କୋ ଅଦ୍ଯ ନର୍ଯୋ ଦେଵକାମ ଉଶନ୍ନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ଜୁଜୋଷ । କୋ ଵା ମହେଽଵସେ ପାର୍ଯାଯ ସମିଦ୍ଧେ ଅଗ୍ନୌ ସୁତସୋମ ଈଟ୍ଟେ
ଏଇ ଦିନେ କିଏ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶା କରି, ଉତ୍ତମ ଜଣେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଖ୍ୟତାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ? କିଏ ବଡ଼ ସହାୟତା ପାଇଁ ରକ୍ଷା ଚାହିଁଛନ୍ତି, କିଏ ଜଳାଉଥିବା ଅଗ୍ନି ଆଗରେ ସୁତ ସୋମ ଦେଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି?
କୋ ନାନାମ ଵଚସା ସୋମ୍ଯାଯ ମନାଯୁର୍ଵା ଭଵତି ଵସ୍ତ ଉସ୍ରାଃ । କ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯୁଜ୍ଯଂ କଃ ସଖିତ୍ଵଂ କୋ ଭ୍ରାତ୍ରଂ ଵଷ୍ଟି କଵଯେ କ ଊତୀ
କିଏ ମଧୁର କଥାରେ ସୋମ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, କିଏ ମନେ ରଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସଖ୍ୟତା କରିବେ, କିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଖ୍ୟତା ଚାହିଁଛନ୍ତି, କିଏ ଋଷିଙ୍କ ସହ ଭାଇପାଇଁ ଚାହିଁଛନ୍ତି, କିଏ ତାଙ୍କର ସହାୟତା ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି?
କୋ ଦେଵାନାମଵୋ ଅଦ୍ଯା ଵୃଣୀତେ କ ଆଦିତ୍ଯାଁ ଅଦିତିଂ ଜ୍ଯୋତିରୀଟ୍ଟେ । କସ୍ଯାଶ୍ଵିନାଵିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଗ୍ନିଃ ସୁତସ୍ଯାଂଶୋଃ ପିବନ୍ତି ମନସାଵିଵେନମ୍
କିଏ ଏଇ ଦିନେ ଦେବତାଙ୍କର ସହାୟତା ଚୟନ କରୁଛନ୍ତି, କିଏ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଦିତିଙ୍କ ଆଲୋକ ଚାହିଁଛନ୍ତି? କାହା ପାଇଁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ସୋମର ଅଂଶ ଏକମନରେ ପାନ କରନ୍ତି?
ତସ୍ମା ଅଗ୍ନିର୍ଭାରତଃ ଶର୍ମ ଯଂସଜ୍ଜ୍ଯୋକ୍ପଶ୍ଯାତ୍ସୂର୍ଯମୁଚ୍ଚରନ୍ତମ୍ । ଯ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁନଵାମେତ୍ଯାହ ନରେ ନର୍ଯାଯ ନୃତମାଯ ନୃଣାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନି, ଭାରତ, ସେଠି ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାରନ୍ତି; ଯିଏ କହେ, 'ଆସନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିବା', ସେ ନର, ପୁରୁଷ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ପାଇଁ।
ନ ତଂ ଜିନନ୍ତି ବହଵୋ ନ ଦଭ୍ରା ଉର୍ଵସ୍ମା ଅଦିତିଃ ଶର୍ମ ଯଂସତ୍ । ପ୍ରିଯଃ ସୁକୃତ୍ପ୍ରିଯ ଇନ୍ଦ୍ରେ ମନାଯୁଃ ପ୍ରିଯଃ ସୁପ୍ରାଵୀଃ ପ୍ରିଯୋ ଅସ୍ଯ ସୋମୀ
ତାଙ୍କୁ ବହୁ ଲୋକ କିମ୍ବା କମ୍ ଲୋକ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ବିଶାଳ ଅଦିତି ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ। ସଦ୍କର୍ମ କରୁଥିବାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମନାୟୁ, ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କର ସୋମ ଚାପିବା ଲୋକ ପ୍ରିୟ।
ସୁପ୍ରାଵ୍ଯଃ ପ୍ରାଶୁଷାଳେଷ ଵୀରଃ ସୁଷ୍ଵେଃ ପକ୍ତିଂ କୃଣୁତେ କେଵଲେନ୍ଦ୍ରଃ । ନାସୁଷ୍ଵେରାପିର୍ନ ସଖା ନ ଜାମିର୍ଦୁଷ୍ପ୍ରାଵ୍ଯୋଽଵହନ୍ତେଦଵାଚଃ
ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା, ତ୍ୱରିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ଶୀଘ୍ର ଭାଗ ତିଆରି କରନ୍ତି କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ। ଭୁଲ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବାଙ୍କ ପାଇଁ ସହାୟ, ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟ କେହି ନାହାନ୍ତି; ଭୁଲ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା, ନିର୍ବାକ୍, ଦୂରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ନ ରେଵତା ପଣିନା ସଖ୍ଯମିନ୍ଦ୍ରୋଽସୁନ୍ଵତା ସୁତପାଃ ସଂ ଗୃଣୀତେ । ଆସ୍ଯ ଵେଦଃ ଖିଦତି ହନ୍ତି ନଗ୍ନଂ ଵି ସୁଷ୍ଵଯେ ପକ୍ତଯେ କେଵଲୋ ଭୂତ୍
ଧନୀ ପଣି କିମ୍ବା ଯିଏ ସୋମ ଚାପିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମପାନୀ, ସଖ୍ୟତା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଦୁଃଖିତ, ସେ ନଗ୍ନକୁ ହାରାନ୍ତି; ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା ପାଇଁ କେବଳ ସେ ଭାଗ ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପରେଽଵରେ ମଧ୍ଯମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯାନ୍ତୋଽଵସିତାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ କ୍ଷିଯନ୍ତ ଉତ ଯୁଧ୍ଯମାନା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନରୋ ଵାଜଯନ୍ତୋ ହଵନ୍ତେ
ପୂର୍ବରୁ, ପରେ ଓ ମଧ୍ୟରେ ଥିବାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି; ସହାୟତା ଚାହୁଁଥିବା, ଘରେ ଥିବା ଓ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି; ବିଜୟ ଆଶା କରୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି।
ଅହଂ ମନୁରଭଵଂ ସୂର୍ଯଶ୍ଚାହଂ କକ୍ଷୀଵାଁ ଋଷିରସ୍ମି ଵିପ୍ରଃ । ଅହଂ କୁତ୍ସମାର୍ଜୁନେଯଂ ନ୍ଯୃଞ୍ଜେଽହଂ କଵିରୁଶନା ପଶ୍ଯତା ମା
ମୁଁ ମନୁ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ମୁଁ କକ୍ଷୀବତ୍ ଋଷି, ପ୍ରେରିତ କବି। ମୁଁ କୁତ୍ସ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଛି; ମୁଁ କବି, ଉଶନା; ମୋତେ ଦେଖ।
ଅହଂ ଭୂମିମଦଦାମାର୍ଯାଯାହଂ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ । ଅହମପୋ ଅନଯଂ ଵାଵଶାନା ମମ ଦେଵାସୋ ଅନୁ କେତମାଯନ୍
ମୁଁ ଆର୍ୟଙ୍କୁ ଭୂମି ଦେଇଥିଲି; ମୁଁ ଉପାସକ ମଣିଷ ପାଇଁ ବର୍ଷା ଦେଇଥିଲି। ମୁଁ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଜଳକୁ ଆଣିଥିଲି; ଦେବତାମାନେ ମୋ ଚିହ୍ନ ପଛରେ ଚଲିଥିଲେ।
ଅହଂ ପୁରୋ ମନ୍ଦସାନୋ ଵ୍ଯୈରଂ ନଵ ସାକଂ ନଵତୀଃ ଶମ୍ବରସ୍ଯ । ଶତତମଂ ଵେଶ୍ଯଂ ସର୍ଵତାତା ଦିଵୋଦାସମତିଥିଗ୍ଵଂ ଯଦାଵମ୍
ମୁଁ ଅହଂକାରୀମାନଙ୍କ ପୁରୀ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲି, ଶମ୍ବରଙ୍କ ନବଟି ସହିତ; ମୁଁ ଶତତମ ଦୁର୍ଗ ଉଲଟାଇଦେଲି, ସବୁ ଦିଭୋଦାସ ଓ ଅତିଥିଗ୍ବ ପାଇଁ।
ପ୍ର ସୁ ଷ ଵିଭ୍ଯୋ ମରୁତୋ ଵିରସ୍ତୁ ପ୍ର ଶ୍ଯେନଃ ଶ୍ଯେନେଭ୍ଯ ଆଶୁପତ୍ଵା । ଅଚକ୍ରଯା ଯତ୍ସ୍ଵଧଯା ସୁପର୍ଣୋ ହଵ୍ଯଂ ଭରନ୍ମନଵେ ଦେଵଜୁଷ୍ଟମ୍
ବୀରର ଶକ୍ତି ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ବାହାରିଯାଉ; ଶ୍ୟେନ, ଶ୍ୟେନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତ୍ୱରିତ ଉଡ଼ନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରିୟ ହୋଇଥିବା ହବ୍ୟ ମନୁଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ।
ଭରଦ୍ଯଦି ଵିରତୋ ଵେଵିଜାନଃ ପଥୋରୁଣା ମନୋଜଵା ଅସର୍ଜି । ତୂଯଂ ଯଯୌ ମଧୁନା ସୋମ୍ଯେନୋତ ଶ୍ରଵୋ ଵିଵିଦେ ଶ୍ଯେନୋ ଅତ୍ର
ଯଦି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଆଣନ୍ତି, ସେ ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ମନର ତ୍ୱରାଣ୍ତି ସମାନ ହବ୍ୟ ନେଇଯାଉ। ତୁମ ମଧୁ ସହିତ ସେ ଗଲେ, ହେ ସୋମ; ଏଠାରେ ଶ୍ୟେନ ପ୍ରଶଂସା ଲାଗିଲେ।
ଋଜୀପୀ ଶ୍ଯେନୋ ଦଦମାନୋ ଅଂଶୁଂ ପରାଵତଃ ଶକୁନୋ ମନ୍ଦ୍ରଂ ମଦମ୍ । ସୋମଂ ଭରଦ୍ଦାଦୃହାଣୋ ଦେଵାଵାନ୍ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ମାଦୁତ୍ତରାଦାଦାଯ
ସିଧା ଉଡ଼ୁଥିବା ଶ୍ୟେନ, ଦୂରରୁ ସୋମ, ଆନନ୍ଦ ଆଣିଥିଲେ; ଏହି ପକ୍ଷୀ, ଦୃଢ଼ ହାତରେ ଧରି, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରାର୍ଥିତ ସୋମକୁ ଉପର ଆକାଶରୁ ଆଣିଥିଲେ।
ଆଦାଯ ଶ୍ଯେନୋ ଅଭରତ୍ସୋମଂ ସହସ୍ରଂ ସଵାଁ ଅଯୁତଂ ଚ ସାକମ୍ । ଅତ୍ରା ପୁରଂଧିରଜହାଦରାତୀର୍ମଦେ ସୋମସ୍ଯ ମୂରା ଅମୂରଃ
ନେଇଯାଇ, ଶ୍ୟେନ ସୋମ, ହଜାର ଘଡ଼ି ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ସହିତ ଆଣିଥିଲେ। ଏଠାରେ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଜନନୀ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ; ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ମୂର୍ଖ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଲେ।
ଗର୍ଭେ ନୁ ସନ୍ନନ୍ଵେଷାମଵେଦମହଂ ଦେଵାନାଂ ଜନିମାନି ଵିଶ୍ଵା । ଶତଂ ମା ପୁର ଆଯସୀରରକ୍ଷନ୍ନଧ ଶ୍ଯେନୋ ଜଵସା ନିରଦୀଯମ୍
ମୁଁ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକଥା ଜାଣିଥିଲି। ଶତ ଶତ ଲୋହାର କିଲ୍ଲା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ଶ୍ୟେନ ତାର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ମୋତେ ଉଠାଇ ନେଇଗଲା।
ନ ଘା ସ ମାମପ ଜୋଷଂ ଜଭାରାଭୀମାସ ତ୍ଵକ୍ଷସା ଵୀର୍ଯେଣ । ଈର୍ମା ପୁରଂଧିରଜହାଦରାତୀରୁତ ଵାତାଁ ଅତରଚ୍ଛୂଶୁଵାନଃ
ସେ କେବେ ମୋ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଧରିଲେ ନାହିଁ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଲେ। ଜ୍ଞାନବତୀ ନାରୀ ନିଜ ଧୃଢ ସଙ୍କଳ୍ପକୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ଉତ୍ସାହିତ ବାୟୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚଳିଗଲା।
ଅଵ ଯଚ୍ଛ୍ଯେନୋ ଅସ୍ଵନୀଦଧ ଦ୍ଯୋର୍ଵି ଯଦ୍ଯଦି ଵାତ ଊହୁଃ ପୁରଂଧିମ୍ । ସୃଜଦ୍ଯଦସ୍ମା ଅଵ ହ କ୍ଷିପଜ୍ଜ୍ଯାଂ କୃଶାନୁରସ୍ତା ମନସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍
ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୟେନ ତଳକୁ ଆସିଲେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ହିନ୍ହିଲେ। ବାୟୁ ଜ୍ଞାନବତୀକୁ ଆକାଶ ଉପରେ ନେଇଗଲେ କିମ୍ବା ସେ ନିଜେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେ ତାଳେ ଧନୁଷର ତାର ଛାଡ଼ିଲେ, ମନ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଥିଲା।
ଋଜିପ୍ଯ ଈମିନ୍ଦ୍ରାଵତୋ ନ ଭୁଜ୍ଯୁଂ ଶ୍ଯେନୋ ଜଭାର ବୃହତୋ ଅଧି ଷ୍ଣୋଃ । ଅନ୍ତଃ ପତତ୍ପତତ୍ର୍ଯସ୍ଯ ପର୍ଣମଧ ଯାମନି ପ୍ରସିତସ୍ଯ ତଦ୍ଵେଃ
ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ାର ତୀବ୍ର ଗତି ପରି, ଶ୍ୟେନ ଟୁଗ୍ର ପୁତ୍ର ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ବିଶାଳ ଆକାଶରୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। ତିନି ପାଖିର ପରି ତାଙ୍କର ଉଡ଼ାଣ ମଧ୍ୟରେ, ତୀବ୍ର ଗତିର ରାସ୍ତାରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅଧ ଶ୍ଵେତଂ କଲଶଂ ଗୋଭିରକ୍ତମାପିପ୍ଯାନଂ ମଘଵା ଶୁକ୍ରମନ୍ଧଃ । ଅଧ୍ଵର୍ଯୁଭିଃ ପ୍ରଯତଂ ମଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋ ମଦାଯ ପ୍ରତି ଧତ୍ପିବଧ୍ଯୈ ଶୂରୋ ମଦାଯ ପ୍ରତି ଧତ୍ପିବଧ୍ଯୈ
ତାପରେ ମଘବାନ ଧଳା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ସୋମରସକୁ ଗାୟର ଦୁଧ ସହିତ ମିଶାଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାତ୍ରରେ ପୂରିଲେ। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ସହିତ, ମଧୁର ପାନୀୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶକୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୂରବୀର, ନିଜ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପାନ କରିବାକୁ ରଖିଲେ।
ତ୍ଵା ଯୁଜା ତଵ ତତ୍ସୋମ ସଖ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅପୋ ମନଵେ ସସ୍ରୁତସ୍କଃ । ଅହନ୍ନହିମରିଣାତ୍ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନପାଵୃଣୋଦପିହିତେଵ ଖାନି
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ସହଚର ଥିବାରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁ ପାଇଁ ବହୁଥିବା ଜଳକୁ ଚିରିଦେଲେ। ସେ ସର୍ପକୁ ମାରିଲେ, ସାତଟି ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଓ ଗୁପ୍ତ ରାସ୍ତାକୁ ଖୋଲିଦେଲେ।
ତ୍ଵା ଯୁଜା ନି ଖିଦତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକ୍ରଂ ସହସା ସଦ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ । ଅଧି ଷ୍ଣୁନା ବୃହତା ଵର୍ତମାନଂ ମହୋ ଦ୍ରୁହୋ ଅପ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ଧାଯି
ତୁମେ ସହିତ ଥିବାରୁ, ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଘାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଶକ୍ତିରେ ସେ ମହାନ ଗତିକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଦୂର କଲେ।
ଅହନ୍ନିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଦହଦଗ୍ନିରିନ୍ଦୋ ପୁରା ଦସ୍ଯୂନ୍ମଧ୍ଯଂଦିନାଦଭୀକେ । ଦୁର୍ଗେ ଦୁରୋଣେ କ୍ରତ୍ଵା ନ ଯାତାଂ ପୁରୂ ସହସ୍ରା ଶର୍ଵା ନି ବର୍ହୀତ୍
ପୁରୁଣା କାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଘାତ କଲେ, ଅଗ୍ନି ଦହିଲେ, ହେ ସୋମ, ଦସ୍ୟୁମାନେ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଗଲେ। ଦୁର୍ଗ ଓ ଘରେ, ଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କମାନେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ହଜାର ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ।