ଅତ୍ରାହ ତେ ହରିଵସ୍ତା ଉ ଦେଵୀରଵୋଭିରିନ୍ଦ୍ର ସ୍ତଵନ୍ତ ସ୍ଵସାରଃ । ଯତ୍ସୀମନୁ ପ୍ର ମୁଚୋ ବଦ୍ବଧାନା ଦୀର୍ଘାମନୁ ପ୍ରସିତିଂ ସ୍ଯନ୍ଦଯଧ୍ଯୈ
ଏଠାରେ, ହରିବ, ତୁମର ଦେବୀ ଭଉଣୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସହଯୋଗ ଦେଇ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଲେ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଧାରାରେ ବହିଗଲେ।
ପିପୀଳେ ଅଂଶୁର୍ମଦ୍ଯୋ ନ ସିନ୍ଧୁରା ତ୍ଵା ଶମୀ ଶଶମାନସ୍ଯ ଶକ୍ତିଃ । ଅସ୍ମଦ୍ର୍ଯକ୍ଛୁଶୁଚାନସ୍ଯ ଯମ୍ଯା ଆଶୁର୍ନ ରଶ୍ମିଂ ତୁଵ୍ଯୋଜସଂ ଗୋଃ
ପ୍ରବଳ ସୋମ, ନଦୀ ପରି, ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ଚାହେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ତୁମର; ଆମ ପାଇଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈର ରଶ୍ମି, ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିକଟକୁ ଆସେ।
ଅସ୍ମେ ଵର୍ଷିଷ୍ଠା କୃଣୁହି ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ନୃମ୍ଣାନି ସତ୍ରା ସହୁରେ ସହାଂସି । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵୃତ୍ରା ସୁହନାନି ରନ୍ଧି ଜହି ଵଧର୍ଵନୁଷୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ
ଆମକୁ ସବୁଠୁ ଅଧିକ, ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଶୂରତା ଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁବେଳେ ବିଜୟୀ; ଆମ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର, ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗ, ମଣିଷର ଶତ୍ରୁକୁ ମାର।
ଅସ୍ମାକମିତ୍ସୁ ଶୃଣୁହି ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଚିତ୍ରାଁ ଉପ ମାହି ଵାଜାନ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵା ଇଷଣଃ ପୁରଂଧୀରସ୍ମାକଂ ସୁ ମଘଵନ୍ବୋଧି ଗୋଦାଃ
ଆମ ଚେଷ୍ଟାରେ ଆମକୁ ଶୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଚମତ୍କାର ଫଳ ଦିଅ; ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପୋଷଣ ଓ ଧନ ଆସୁ; ମଘବାନ, ଆମ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ମନେ ରଖ।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, କର୍ମକାରୀ ପାଇଁ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ଭରିଯାଆନ୍ତି; ତୁମ ପାଇଁ, ହରିବ, ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଦା ରଥଚାଳକ ହେବା।
କଥା ମହାମଵୃଧତ୍କସ୍ଯ ହୋତୁର୍ଯଜ୍ଞଂ ଜୁଷାଣୋ ଅଭି ସୋମମୂଧଃ । ପିବନ୍ନୁଶାନୋ ଜୁଷମାଣୋ ଅନ୍ଧୋ ଵଵକ୍ଷ ଋଷ୍ଵଃ ଶୁଚତେ ଧନାଯ
କିପରି ସେ ବଡ଼ ହେଲେ, ଯାହାଙ୍କର ପୂରୋହିତ, ବଳିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସୋମ ନିକଟକୁ ଗଲେ? ପିଇ, ଆଶା କରି, ଅର୍ପଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ଉଚ୍ଚ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଧନ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
କୋ ଅସ୍ଯ ଵୀରଃ ସଧମାଦମାପ ସମାନଂଶ ସୁମତିଭିଃ କୋ ଅସ୍ଯ । କଦସ୍ଯ ଚିତ୍ରଂ ଚିକିତେ କଦୂତୀ ଵୃଧେ ଭୁଵଚ୍ଛଶମାନସ୍ଯ ଯଜ୍ଯୋଃ
କିଏ ସେ ଶୂର ଯିଏ ଏହି ସଂଗରେ ଅଂଶ ଭାଗ କରିଛି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଉପକୃତି ସହ ଏକାତ୍ମତା ପାଇଛି? କିଏ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରିଛି, କିଏ ତାଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ଅନୁଭବ କରିଛି?
କଥା ଶୃଣୋତି ହୂଯମାନମିନ୍ଦ୍ରଃ କଥା ଶୃଣ୍ଵନ୍ନଵସାମସ୍ଯ ଵେଦ । କା ଅସ୍ଯ ପୂର୍ଵୀରୁପମାତଯୋ ହ କଥୈନମାହୁଃ ପପୁରିଂ ଜରିତ୍ରେ
ଇନ୍ଦ୍ର କିପରି ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶୁଣନ୍ତି? ସେ କିପରି ନୂତନ ଗୀତକୁ ଶୁଣି ଜାଣନ୍ତି? ତାଙ୍କର ଅନେକ ପ୍ରକାର ରକ୍ଷା କିଏ ଦେଖିଛି, ଏବଂ ସେ ଦାନଶୀଳ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କିପରି ବିବେଚନା କରନ୍ତି?
କଥା ସବାଧଃ ଶଶମାନୋ ଅସ୍ଯ ନଶଦଭି ଦ୍ରଵିଣଂ ଦୀଧ୍ଯାନଃ । ଦେଵୋ ଭୁଵନ୍ନଵେଦା ମ ଋତାନାଂ ନମୋ ଜଗୃଭ୍ଵାଁ ଅଭି ଯଜ୍ଜୁଜୋଷତ୍
ଏହି ଉଦ୍ୟମରେ ଥିବା ଲୋକ କିପରି ତାଙ୍କର ଧନ ହରାନ୍ତି ନାହିଁ, ଧନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଉଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି? ଦେବତା ତଥ୍ୟଜ୍ଞ ହେଉନ୍ତୁ, ଆମେ ନମସ୍କାର ଦେଇ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
କଥା କଦସ୍ଯା ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ ଦେଵୋ ମର୍ତସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ଜୁଜୋଷ । କଥା କଦସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ସଖିଭ୍ଯୋ ଯେ ଅସ୍ମିନ୍କାମଂ ସୁଯୁଜଂ ତତସ୍ରେ
ଉଷା ଆସିବାବେଳେ ଦେବତା କିପରି ଏକ ମାନବଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ? ସେ ସମୟରେ ସେ କିପରି ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀଙ୍କୁ ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କରେ ଭଲ ଇଚ୍ଛା ନେଇଛନ୍ତି?
କିମାଦମତ୍ରଂ ସଖ୍ଯଂ ସଖିଭ୍ଯଃ କଦା ନୁ ତେ ଭ୍ରାତ୍ରଂ ପ୍ର ବ୍ରଵାମ । ଶ୍ରିଯେ ସୁଦୃଶୋ ଵପୁରସ୍ଯ ସର୍ଗାଃ ସ୍ଵର୍ଣ ଚିତ୍ରତମମିଷ ଆ ଗୋଃ
ସହଯୋଗୀଙ୍କ ସହ ସେଇ ଗୁଢ଼ ମିତ୍ରତା କଣ? ଆମେ କେବେ ତୁମର ଭାଇପଣିକୁ ସତ୍ୟ ସହିତ କହିପାରିବୁ? ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତି ଶୋଭାମୟ, ତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଗାଈଁର ଆଲୋକ ପରି ଚମକୁଛି।
ଦ୍ରୁହଂ ଜିଘାଂସନ୍ଧ୍ଵରସମନିନ୍ଦ୍ରାଂ ତେତିକ୍ତେ ତିଗ୍ମା ତୁଜସେ ଅନୀକା । ଋଣା ଚିଦ୍ଯତ୍ର ଋଣଯା ନ ଉଗ୍ରୋ ଦୂରେ ଅଜ୍ଞାତା ଉଷସୋ ବବାଧେ
ଠକେଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିବାକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧାର କଲେ; ସେଠି ଋଣୀ ମଧ୍ୟ ଋଣ ସହ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହଁନ୍ତି; ଦୂରେ ଅଜଣାମାନେ, ସେ ଉଷାବେଳେ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ଋତସ୍ଯ ହି ଶୁରୁଧଃ ସନ୍ତି ପୂର୍ଵୀରୃତସ୍ଯ ଧୀତିର୍ଵୃଜିନାନି ହନ୍ତି । ଋତସ୍ଯ ଶ୍ଲୋକୋ ବଧିରା ତତର୍ଦ କର୍ଣା ବୁଧାନଃ ଶୁଚମାନ ଆଯୋଃ
ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଅନେକ ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖାନ୍ତି; ସତ୍ୟର ଚିନ୍ତା ଅନ୍ୟାୟକୁ ନଶ୍ୱ କରେ। ସତ୍ୟର ଘୋଷଣା ବିଧିର ଶ୍ରବଣ କୁ ଭେଦିଦେଲା, ଶୁଦ୍ଧମନା ଲୋକମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ।
ଋତସ୍ଯ ଦୃଳ୍ହା ଧରୁଣାନି ସନ୍ତି ପୁରୂଣି ଚନ୍ଦ୍ରା ଵପୁଷେ ଵପୂଂଷି । ଋତେନ ଦୀର୍ଘମିଷଣନ୍ତ ପୃକ୍ଷ ଋତେନ ଗାଵ ଋତମା ଵିଵେଶୁଃ
ସତ୍ୟର ମଜବୁତ ଆଧାର ଅନେକ, ଚମକୁଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଅଛି। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ଓ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ନଦୀମାନେ ବହେ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଗାଈଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
ଋତଂ ଯେମାନ ଋତମିଦ୍ଵନୋତ୍ଯୃତସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମସ୍ତୁରଯା ଉ ଗଵ୍ଯୁଃ । ଋତାଯ ପୃଥ୍ଵୀ ବହୁଲେ ଗଭୀରେ ଋତାଯ ଧେନୂ ପରମେ ଦୁହାତେ
ଯିଏ ସତ୍ୟରେ ଚାଲେ, ସେ ସତ୍ୟକୁ ଅବଶ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ସତ୍ୟର ଶକ୍ତି ଗାଈଁ ପାଇଁ ହୋଇଥିବା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହୁଏ। ସତ୍ୟ ପାଇଁ ପୃଥିବୀ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଗଭୀର, ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଗାଈଁମାନେ ଦୁହାଯାନ୍ତି।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତରେ ଗୃହୀତ, ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନଦୀ ପରି ପୋଷଣ ଦିଅ। ହରିଯୁକ୍ତ, ତୁମ ପାଇଁ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି; ଚିନ୍ତାରେ ଆମେ ସଦା ରଥାରୁଢ଼ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
କା ସୁଷ୍ଟୁତିଃ ଶଵସଃ ସୂନୁମିନ୍ଦ୍ରମର୍ଵାଚୀନଂ ରାଧସ ଆ ଵଵର୍ତତ୍ । ଦଦିର୍ହି ଵୀରୋ ଗୃଣତେ ଵସୂନି ସ ଗୋପତିର୍ନିଷ୍ଷିଧାଂ ନୋ ଜନାସଃ
କେଉଁ ପ୍ରଶଂସା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଛି, ଦାନ ସହ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛି? ଏହି ଶୂର ଗାୟକକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତି; ସେ, ପଶୁମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଅଧିପତି, ଆମ ଲୋକମାନେ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତିନାହିଁ।
ସ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ହଵ୍ଯଃ ସ ଈଡ୍ଯଃ ସ ସୁଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସତ୍ଯରାଧାଃ । ସ ଯାମନ୍ନା ମଘଵା ମର୍ତ୍ଯାଯ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯତେ ସୁଷ୍ଵଯେ ଵରିଵୋ ଧାତ୍
ସେ ବୃତ୍ର ବିଧ୍ୱଂସନରେ ଆହ୍ୱାନ ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟ ଦାନଶୀଳ। ସେ ଦାନବାନ୍, ମାନବଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକ, ଭକ୍ତଙ୍କର ଗୀତ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ପଥ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତମିନ୍ନରୋ ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତେ ସମୀକେ ରିରିକ୍ଵାଂସସ୍ତନ୍ଵଃ କୃଣ୍ଵତ ତ୍ରାମ୍ । ମିଥୋ ଯତ୍ତ୍ଯାଗମୁଭଯାସୋ ଅଗ୍ମନ୍ନରସ୍ତୋକସ୍ଯ ତନଯସ୍ଯ ସାତୌ
ସଭାରେ ପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଦେହକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନ୍ତି। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ସମ୍ମିଳିତ ହୁଅନ୍ତି, ଦୁଇପକ୍ଷୀୟ ଲୋକମାନେ ସନ୍ତାନ ଓ ବଂଶ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି।
କ୍ରତୂଯନ୍ତି କ୍ଷିତଯୋ ଯୋଗ ଉଗ୍ରାଶୁଷାଣାସୋ ମିଥୋ ଅର୍ଣସାତୌ । ସଂ ଯଦ୍ଵିଶୋଽଵଵୃତ୍ରନ୍ତ ଯୁଧ୍ମା ଆଦିନ୍ନେମ ଇନ୍ଦ୍ରଯନ୍ତେ ଅଭୀକେ
ଲୋକମାନେ ଶକ୍ତି ସହ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ଏକାଉଠି ଅଧିକ ଲାଭ ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସଭାରେ ଡାକନ୍ତି।
ଆଦିଦ୍ଧ ନେମ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଯଜନ୍ତ ଆଦିତ୍ପକ୍ତିଃ ପୁରୋଳାଶଂ ରିରିଚ୍ଯାତ୍ । ଆଦିତ୍ସୋମୋ ଵି ପପୃଚ୍ଯାଦସୁଷ୍ଵୀନାଦିଜ୍ଜୁଜୋଷ ଵୃଷଭଂ ଯଜଧ୍ଯୈ
ତେବେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ପୂଜନ୍ତି; ତେବେ ନିବେଦିତ ତିଆରି ହୁଏ, ପୂରୋଳାଶ ଛାଡ଼ାଯାଏ। ତେବେ ସୋମ ଚାପାଯାଏ, ଉତ୍ସାହୀମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅନ୍ତି; ତେବେ ସେମାନେ ବଳି ପାଇଁ ବୃଷଭରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
କୃଣୋତ୍ଯସ୍ମୈ ଵରିଵୋ ଯ ଇତ୍ଥେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମମୁଶତେ ସୁନୋତି । ସଧ୍ରୀଚୀନେନ ମନସାଵିଵେନନ୍ତମିତ୍ସଖାଯଂ କୃଣୁତେ ସମତ୍ସୁ
ଯିଏ ଏପରି ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପି ନିବେଦନ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ପଥ ତିଆରି କରନ୍ତି। ଏକତ୍ମ ମନସ୍କୁଳି ହୋଇ ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ସଂଘରେ ତାଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ କରନ୍ତି।
ଯ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁନଵତ୍ସୋମମଦ୍ଯ ପଚାତ୍ପକ୍ତୀରୁତ ଭୃଜ୍ଜାତି ଧାନାଃ । ପ୍ରତି ମନାଯୋରୁଚଥାନି ହର୍ଯନ୍ତସ୍ମିନ୍ଦଧଦ୍ଵୃଷଣଂ ଶୁଷ୍ମମିନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଆଜି ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଥାଏ, ନିବେଦିତ ରନ୍ଧେ, କିମ୍ବା ଧାନ ଭଜାଏ—ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା, ବିସ୍ତୃତ ପଥ ଦେଖାଯାଏ; ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ରଖନ୍ତି।
ଯଦା ସମର୍ଯଂ ଵ୍ଯଚେଦୃଘାଵା ଦୀର୍ଘଂ ଯଦାଜିମଭ୍ଯଖ୍ଯଦର୍ଯଃ । ଅଚିକ୍ରଦଦ୍ଵୃଷଣଂ ପତ୍ନ୍ଯଚ୍ଛା ଦୁରୋଣ ଆ ନିଶିତଂ ସୋମସୁଦ୍ଭିଃ
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମର୍ୟକୁ ବିଭାଜନ କଲେ, ଦୀର୍ଘ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆର୍ୟଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁରୁଷ ଶକ୍ତିକୁ ଜନାନୀ ପାଇଁ ଡାକିଲେ, ଘରକୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସୋମ ଚାପିଥିବାମାନେ ସହ।
ଭୂଯସା ଵସ୍ନମଚରତ୍କନୀଯୋଽଵିକ୍ରୀତୋ ଅକାନିଷଂ ପୁନର୍ଯନ୍ । ସ ଭୂଯସା କନୀଯୋ ନାରିରେଚୀଦ୍ଦୀନା ଦକ୍ଷା ଵି ଦୁହନ୍ତି ପ୍ର ଵାଣମ୍
ଅଧିକ ଧନ ସହିତ ଛୋଟ ଜଣେ ଚାଲିଥିଲେ, ସେ କିଛି ବିକ୍ରୟ ହୋଇନଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି କିଣିନଥିଲି। ସେ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମୂଲ୍ୟ କମିଲା ନାହିଁ; ଗରିବ ଏବଂ ଦକ୍ଷ ଲୋକେ ନିଜର କଥା ଦୁଧ ଦେଇ ଦେଖାନ୍ତି।
କ ଇମଂ ଦଶଭିର୍ମମେନ୍ଦ୍ରଂ କ୍ରୀଣାତି ଧେନୁଭିଃ । ଯଦା ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନଦଥୈନଂ ମେ ପୁନର୍ଦଦତ୍
କିଏ ଏହି ମୋ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଦଶଟି ଗାଈ ଦେଇ କିଣିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇଛନ୍ତି? ପରେ ସେ ମୋତେ ପୁଣି ଫେରାଇଦିଅନ୍ତୁ।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତରେ ଗାଇଯାଉଛନ୍ତି, ଆପଣ ଉପାସକଙ୍କୁ ନଦୀମାନେ ପରି ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ। ହରିଯୁକ୍ତ ଆପଣ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି; ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଆମେ ସଦା ରଥାରୁଢ଼ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
କୋ ଅଦ୍ଯ ନର୍ଯୋ ଦେଵକାମ ଉଶନ୍ନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ଜୁଜୋଷ । କୋ ଵା ମହେଽଵସେ ପାର୍ଯାଯ ସମିଦ୍ଧେ ଅଗ୍ନୌ ସୁତସୋମ ଈଟ୍ଟେ
ଏଇ ଦିନେ କିଏ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶା କରି, ଉତ୍ତମ ଜଣେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଖ୍ୟତାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ? କିଏ ବଡ଼ ସହାୟତା ପାଇଁ ରକ୍ଷା ଚାହିଁଛନ୍ତି, କିଏ ଜଳାଉଥିବା ଅଗ୍ନି ଆଗରେ ସୁତ ସୋମ ଦେଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି?
କୋ ନାନାମ ଵଚସା ସୋମ୍ଯାଯ ମନାଯୁର୍ଵା ଭଵତି ଵସ୍ତ ଉସ୍ରାଃ । କ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯୁଜ୍ଯଂ କଃ ସଖିତ୍ଵଂ କୋ ଭ୍ରାତ୍ରଂ ଵଷ୍ଟି କଵଯେ କ ଊତୀ
କିଏ ମଧୁର କଥାରେ ସୋମ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, କିଏ ମନେ ରଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସଖ୍ୟତା କରିବେ, କିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଖ୍ୟତା ଚାହିଁଛନ୍ତି, କିଏ ଋଷିଙ୍କ ସହ ଭାଇପାଇଁ ଚାହିଁଛନ୍ତି, କିଏ ତାଙ୍କର ସହାୟତା ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି?
କୋ ଦେଵାନାମଵୋ ଅଦ୍ଯା ଵୃଣୀତେ କ ଆଦିତ୍ଯାଁ ଅଦିତିଂ ଜ୍ଯୋତିରୀଟ୍ଟେ । କସ୍ଯାଶ୍ଵିନାଵିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଗ୍ନିଃ ସୁତସ୍ଯାଂଶୋଃ ପିବନ୍ତି ମନସାଵିଵେନମ୍
କିଏ ଏଇ ଦିନେ ଦେବତାଙ୍କର ସହାୟତା ଚୟନ କରୁଛନ୍ତି, କିଏ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଦିତିଙ୍କ ଆଲୋକ ଚାହିଁଛନ୍ତି? କାହା ପାଇଁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ସୋମର ଅଂଶ ଏକମନରେ ପାନ କରନ୍ତି?