ଵି ଯଦ୍ଵରାଂସି ପର୍ଵତସ୍ଯ ଵୃଣ୍ଵେ ପଯୋଭିର୍ଜିନ୍ଵେ ଅପାଂ ଜଵାଂସି । ଵିଦଦ୍ଗୌରସ୍ଯ ଗଵଯସ୍ଯ ଗୋହେ ଯଦୀ ଵାଜାଯ ସୁଧ୍ଯୋ ଵହନ୍ତି
ଯେତେବେଳେ ସେ ପାହାଡ଼ର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନକୁ ବାଛିଥାଏ, ସେ ଜଳର ଦ୍ରୁତ ପଥକୁ ପୋଷଣ ଦେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରେ; ସେ ଗବୟ ପଶୁର ଗୁହାରେ ଗାଈକୁ ଖୋଜିଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ପୁଷ୍ଟ ଗାଈମାନେ ଏହାକୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ବାହାରେ ଆଣନ୍ତି।
ଭଦ୍ରା ତେ ହସ୍ତା ସୁକୃତୋତ ପାଣୀ ପ୍ରଯନ୍ତାରା ସ୍ତୁଵତେ ରାଧ ଇନ୍ଦ୍ର । କା ତେ ନିଷତ୍ତିଃ କିମୁ ନୋ ମମତ୍ସି କିଂ ନୋଦୁଦୁ ହର୍ଷସେ ଦାତଵା ଉ
ତୁମ ହାତ ଶୁଭ, କୌଶଳମୟ ଓ ତୁମ ତଳହାତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସାକାରୀଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି; କଣ ତୁମ ଅସ୍ୱୀକାର, କି ତୁମେ ଆମକୁ ମନେ ପକାନ୍ତୁନାହିଁ? କଣ ତୁମେ ଦେବାରେ ବାଧା ପାଉଛ?
ଏଵା ଵସ୍ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସତ୍ଯଃ ସମ୍ରାଡ୍ଢନ୍ତା ଵୃତ୍ରଂ ଵରିଵଃ ପୂରଵେ କଃ । ପୁରୁଷ୍ଟୁତ କ୍ରତ୍ଵା ନଃ ଶଗ୍ଧି ରାଯୋ ଭକ୍ଷୀଯ ତେଽଵସୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସତ୍ୟ ଓ ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ମାର୍ଗ ଦେଉଛନ୍ତି; ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଆମେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ କୃପାର ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, କର୍ମକାରୀ ପାଇଁ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ଭରିଯାଆନ୍ତି; ତୁମ ପାଇଁ, ହରିବ, ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଦା ରଥଚାଳକ ହେବା।
ଯନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଜୁଜୁଷେ ଯଚ୍ଚ ଵଷ୍ଟି ତନ୍ନୋ ମହାନ୍କରତି ଶୁଷ୍ମ୍ଯା ଚିତ୍ । ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତୋମଂ ମଘଵା ସୋମମୁକ୍ଥା ଯୋ ଅଶ୍ମାନଂ ଶଵସା ବିଭ୍ରଦେତି
ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହା ଚୟନ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେଇ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେହି କାମ କରନ୍ତି; ମଘବାନ, ଶକ୍ତିରେ ପାଥର ଧରି, ଆମର ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଶଂସା ଓ ସୋମ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଵୃଷା ଵୃଷନ୍ଧିଂ ଚତୁରଶ୍ରିମସ୍ଯନ୍ନୁଗ୍ରୋ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ନୃତମଃ ଶଚୀଵାନ୍ । ଶ୍ରିଯେ ପରୁଷ୍ଣୀମୁଷମାଣ ଊର୍ଣାଂ ଯସ୍ଯାଃ ପର୍ଵାଣି ସଖ୍ଯାଯ ଵିଵ୍ଯେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚାରିକୋଣିଆ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି; ମହିମା ପାଇଁ, ସେ ପରୁଷ୍ଣୀର ଉନକୁ ଛିଣିଥାନ୍ତି, ଯାହାର ସନ୍ଧିଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ଯୋ ଦେଵୋ ଦେଵତମୋ ଜାଯମାନୋ ମହୋ ଵାଜେଭିର୍ମହଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଶୁଷ୍ମୈଃ । ଦଧାନୋ ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋରୁଶନ୍ତଂ ଦ୍ଯାମମେନ ରେଜଯତ୍ପ୍ର ଭୂମ
ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ଜନ୍ମ ସମୟରେ ବଡ଼ ଘୋଡ଼ା ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ, ବିସ୍ତୃତ ବାହୁରେ ବଜ୍ରଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ କମ୍ପିତ କରିଥିଲେ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵା ରୋଧାଂସି ପ୍ରଵତଶ୍ଚ ପୂର୍ଵୀର୍ଦ୍ଯୌରୃଷ୍ଵାଜ୍ଜନିମନ୍ରେଜତ କ୍ଷାଃ । ଆ ମାତରା ଭରତି ଶୁଷ୍ମ୍ଯା ଗୋର୍ନୃଵତ୍ପରିଜ୍ମନ୍ନୋନୁଵନ୍ତ ଵାତାଃ
ସମସ୍ତ ବାଧା ଓ ପୁରୁଣା ପଥ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ସବୁ କମ୍ପିତ ହେଲା; ମାଆ ଗାଈର ଶକ୍ତି ଆଣିଥାନ୍ତି, ବାତାସମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପରି ଚକ୍ରକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ତା ତୂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମହତୋ ମହାନି ଵିଶ୍ଵେଷ୍ଵିତ୍ସଵନେଷୁ ପ୍ରଵାଚ୍ଯା । ଯଚ୍ଛୂର ଧୃଷ୍ଣୋ ଧୃଷତା ଦଧୃଷ୍ଵାନହିଂ ଵଜ୍ରେଣ ଶଵସାଵିଵେଷୀଃ
ଏହିଗୁଡ଼ିକ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସମସ୍ତ ସଭାରେ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରକାଶ କରିବାଯୋଗ୍ୟ; ଶୂର, ଧୃଢ଼ ଓ ନିର୍ଭୟ, ତୁମେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅହିକୁ ମାରି, ତୁମ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛ।
ତା ତୂ ତେ ସତ୍ଯା ତୁଵିନୃମ୍ଣ ଵିଶ୍ଵା ପ୍ର ଧେନଵଃ ସିସ୍ରତେ ଵୃଷ୍ଣ ଊଧ୍ନଃ । ଅଧା ହ ତ୍ଵଦ୍ଵୃଷମଣୋ ଭିଯାନାଃ ପ୍ର ସିନ୍ଧଵୋ ଜଵସା ଚକ୍ରମନ୍ତ
ଏହିଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ସତ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଗାଈ ବଳିଆ ପୁରୁଷର ଥନୁ ଠାରୁ ବହିଯାଏ; ତାପରେ, ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରି, ନଦୀମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚଳିଗଲେ।
ଅତ୍ରାହ ତେ ହରିଵସ୍ତା ଉ ଦେଵୀରଵୋଭିରିନ୍ଦ୍ର ସ୍ତଵନ୍ତ ସ୍ଵସାରଃ । ଯତ୍ସୀମନୁ ପ୍ର ମୁଚୋ ବଦ୍ବଧାନା ଦୀର୍ଘାମନୁ ପ୍ରସିତିଂ ସ୍ଯନ୍ଦଯଧ୍ଯୈ
ଏଠାରେ, ହରିବ, ତୁମର ଦେବୀ ଭଉଣୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସହଯୋଗ ଦେଇ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଲେ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଧାରାରେ ବହିଗଲେ।
ପିପୀଳେ ଅଂଶୁର୍ମଦ୍ଯୋ ନ ସିନ୍ଧୁରା ତ୍ଵା ଶମୀ ଶଶମାନସ୍ଯ ଶକ୍ତିଃ । ଅସ୍ମଦ୍ର୍ଯକ୍ଛୁଶୁଚାନସ୍ଯ ଯମ୍ଯା ଆଶୁର୍ନ ରଶ୍ମିଂ ତୁଵ୍ଯୋଜସଂ ଗୋଃ
ପ୍ରବଳ ସୋମ, ନଦୀ ପରି, ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ଚାହେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ତୁମର; ଆମ ପାଇଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈର ରଶ୍ମି, ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିକଟକୁ ଆସେ।
ଅସ୍ମେ ଵର୍ଷିଷ୍ଠା କୃଣୁହି ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ନୃମ୍ଣାନି ସତ୍ରା ସହୁରେ ସହାଂସି । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵୃତ୍ରା ସୁହନାନି ରନ୍ଧି ଜହି ଵଧର୍ଵନୁଷୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ
ଆମକୁ ସବୁଠୁ ଅଧିକ, ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଶୂରତା ଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁବେଳେ ବିଜୟୀ; ଆମ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର, ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗ, ମଣିଷର ଶତ୍ରୁକୁ ମାର।
ଅସ୍ମାକମିତ୍ସୁ ଶୃଣୁହି ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଚିତ୍ରାଁ ଉପ ମାହି ଵାଜାନ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵା ଇଷଣଃ ପୁରଂଧୀରସ୍ମାକଂ ସୁ ମଘଵନ୍ବୋଧି ଗୋଦାଃ
ଆମ ଚେଷ୍ଟାରେ ଆମକୁ ଶୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଚମତ୍କାର ଫଳ ଦିଅ; ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପୋଷଣ ଓ ଧନ ଆସୁ; ମଘବାନ, ଆମ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ମନେ ରଖ।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, କର୍ମକାରୀ ପାଇଁ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ଭରିଯାଆନ୍ତି; ତୁମ ପାଇଁ, ହରିବ, ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଦା ରଥଚାଳକ ହେବା।
କଥା ମହାମଵୃଧତ୍କସ୍ଯ ହୋତୁର୍ଯଜ୍ଞଂ ଜୁଷାଣୋ ଅଭି ସୋମମୂଧଃ । ପିବନ୍ନୁଶାନୋ ଜୁଷମାଣୋ ଅନ୍ଧୋ ଵଵକ୍ଷ ଋଷ୍ଵଃ ଶୁଚତେ ଧନାଯ
କିପରି ସେ ବଡ଼ ହେଲେ, ଯାହାଙ୍କର ପୂରୋହିତ, ବଳିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସୋମ ନିକଟକୁ ଗଲେ? ପିଇ, ଆଶା କରି, ଅର୍ପଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ଉଚ୍ଚ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଧନ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
କୋ ଅସ୍ଯ ଵୀରଃ ସଧମାଦମାପ ସମାନଂଶ ସୁମତିଭିଃ କୋ ଅସ୍ଯ । କଦସ୍ଯ ଚିତ୍ରଂ ଚିକିତେ କଦୂତୀ ଵୃଧେ ଭୁଵଚ୍ଛଶମାନସ୍ଯ ଯଜ୍ଯୋଃ
କିଏ ସେ ଶୂର ଯିଏ ଏହି ସଂଗରେ ଅଂଶ ଭାଗ କରିଛି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଉପକୃତି ସହ ଏକାତ୍ମତା ପାଇଛି? କିଏ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରିଛି, କିଏ ତାଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ଅନୁଭବ କରିଛି?
କଥା ଶୃଣୋତି ହୂଯମାନମିନ୍ଦ୍ରଃ କଥା ଶୃଣ୍ଵନ୍ନଵସାମସ୍ଯ ଵେଦ । କା ଅସ୍ଯ ପୂର୍ଵୀରୁପମାତଯୋ ହ କଥୈନମାହୁଃ ପପୁରିଂ ଜରିତ୍ରେ
ଇନ୍ଦ୍ର କିପରି ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶୁଣନ୍ତି? ସେ କିପରି ନୂତନ ଗୀତକୁ ଶୁଣି ଜାଣନ୍ତି? ତାଙ୍କର ଅନେକ ପ୍ରକାର ରକ୍ଷା କିଏ ଦେଖିଛି, ଏବଂ ସେ ଦାନଶୀଳ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କିପରି ବିବେଚନା କରନ୍ତି?
କଥା ସବାଧଃ ଶଶମାନୋ ଅସ୍ଯ ନଶଦଭି ଦ୍ରଵିଣଂ ଦୀଧ୍ଯାନଃ । ଦେଵୋ ଭୁଵନ୍ନଵେଦା ମ ଋତାନାଂ ନମୋ ଜଗୃଭ୍ଵାଁ ଅଭି ଯଜ୍ଜୁଜୋଷତ୍
ଏହି ଉଦ୍ୟମରେ ଥିବା ଲୋକ କିପରି ତାଙ୍କର ଧନ ହରାନ୍ତି ନାହିଁ, ଧନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଉଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି? ଦେବତା ତଥ୍ୟଜ୍ଞ ହେଉନ୍ତୁ, ଆମେ ନମସ୍କାର ଦେଇ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
କଥା କଦସ୍ଯା ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ ଦେଵୋ ମର୍ତସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ଜୁଜୋଷ । କଥା କଦସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ସଖିଭ୍ଯୋ ଯେ ଅସ୍ମିନ୍କାମଂ ସୁଯୁଜଂ ତତସ୍ରେ
ଉଷା ଆସିବାବେଳେ ଦେବତା କିପରି ଏକ ମାନବଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ? ସେ ସମୟରେ ସେ କିପରି ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀଙ୍କୁ ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କରେ ଭଲ ଇଚ୍ଛା ନେଇଛନ୍ତି?
କିମାଦମତ୍ରଂ ସଖ୍ଯଂ ସଖିଭ୍ଯଃ କଦା ନୁ ତେ ଭ୍ରାତ୍ରଂ ପ୍ର ବ୍ରଵାମ । ଶ୍ରିଯେ ସୁଦୃଶୋ ଵପୁରସ୍ଯ ସର୍ଗାଃ ସ୍ଵର୍ଣ ଚିତ୍ରତମମିଷ ଆ ଗୋଃ
ସହଯୋଗୀଙ୍କ ସହ ସେଇ ଗୁଢ଼ ମିତ୍ରତା କଣ? ଆମେ କେବେ ତୁମର ଭାଇପଣିକୁ ସତ୍ୟ ସହିତ କହିପାରିବୁ? ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତି ଶୋଭାମୟ, ତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଗାଈଁର ଆଲୋକ ପରି ଚମକୁଛି।
ଦ୍ରୁହଂ ଜିଘାଂସନ୍ଧ୍ଵରସମନିନ୍ଦ୍ରାଂ ତେତିକ୍ତେ ତିଗ୍ମା ତୁଜସେ ଅନୀକା । ଋଣା ଚିଦ୍ଯତ୍ର ଋଣଯା ନ ଉଗ୍ରୋ ଦୂରେ ଅଜ୍ଞାତା ଉଷସୋ ବବାଧେ
ଠକେଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିବାକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧାର କଲେ; ସେଠି ଋଣୀ ମଧ୍ୟ ଋଣ ସହ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହଁନ୍ତି; ଦୂରେ ଅଜଣାମାନେ, ସେ ଉଷାବେଳେ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ଋତସ୍ଯ ହି ଶୁରୁଧଃ ସନ୍ତି ପୂର୍ଵୀରୃତସ୍ଯ ଧୀତିର୍ଵୃଜିନାନି ହନ୍ତି । ଋତସ୍ଯ ଶ୍ଲୋକୋ ବଧିରା ତତର୍ଦ କର୍ଣା ବୁଧାନଃ ଶୁଚମାନ ଆଯୋଃ
ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଅନେକ ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖାନ୍ତି; ସତ୍ୟର ଚିନ୍ତା ଅନ୍ୟାୟକୁ ନଶ୍ୱ କରେ। ସତ୍ୟର ଘୋଷଣା ବିଧିର ଶ୍ରବଣ କୁ ଭେଦିଦେଲା, ଶୁଦ୍ଧମନା ଲୋକମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ।
ଋତସ୍ଯ ଦୃଳ୍ହା ଧରୁଣାନି ସନ୍ତି ପୁରୂଣି ଚନ୍ଦ୍ରା ଵପୁଷେ ଵପୂଂଷି । ଋତେନ ଦୀର୍ଘମିଷଣନ୍ତ ପୃକ୍ଷ ଋତେନ ଗାଵ ଋତମା ଵିଵେଶୁଃ
ସତ୍ୟର ମଜବୁତ ଆଧାର ଅନେକ, ଚମକୁଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଅଛି। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ଓ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ନଦୀମାନେ ବହେ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଗାଈଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
ଋତଂ ଯେମାନ ଋତମିଦ୍ଵନୋତ୍ଯୃତସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମସ୍ତୁରଯା ଉ ଗଵ୍ଯୁଃ । ଋତାଯ ପୃଥ୍ଵୀ ବହୁଲେ ଗଭୀରେ ଋତାଯ ଧେନୂ ପରମେ ଦୁହାତେ
ଯିଏ ସତ୍ୟରେ ଚାଲେ, ସେ ସତ୍ୟକୁ ଅବଶ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ସତ୍ୟର ଶକ୍ତି ଗାଈଁ ପାଇଁ ହୋଇଥିବା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହୁଏ। ସତ୍ୟ ପାଇଁ ପୃଥିବୀ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଗଭୀର, ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଗାଈଁମାନେ ଦୁହାଯାନ୍ତି।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତରେ ଗୃହୀତ, ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନଦୀ ପରି ପୋଷଣ ଦିଅ। ହରିଯୁକ୍ତ, ତୁମ ପାଇଁ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି; ଚିନ୍ତାରେ ଆମେ ସଦା ରଥାରୁଢ଼ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
କା ସୁଷ୍ଟୁତିଃ ଶଵସଃ ସୂନୁମିନ୍ଦ୍ରମର୍ଵାଚୀନଂ ରାଧସ ଆ ଵଵର୍ତତ୍ । ଦଦିର୍ହି ଵୀରୋ ଗୃଣତେ ଵସୂନି ସ ଗୋପତିର୍ନିଷ୍ଷିଧାଂ ନୋ ଜନାସଃ
କେଉଁ ପ୍ରଶଂସା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଛି, ଦାନ ସହ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛି? ଏହି ଶୂର ଗାୟକକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତି; ସେ, ପଶୁମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଅଧିପତି, ଆମ ଲୋକମାନେ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତିନାହିଁ।
ସ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ହଵ୍ଯଃ ସ ଈଡ୍ଯଃ ସ ସୁଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସତ୍ଯରାଧାଃ । ସ ଯାମନ୍ନା ମଘଵା ମର୍ତ୍ଯାଯ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯତେ ସୁଷ୍ଵଯେ ଵରିଵୋ ଧାତ୍
ସେ ବୃତ୍ର ବିଧ୍ୱଂସନରେ ଆହ୍ୱାନ ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟ ଦାନଶୀଳ। ସେ ଦାନବାନ୍, ମାନବଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକ, ଭକ୍ତଙ୍କର ଗୀତ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ପଥ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତମିନ୍ନରୋ ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତେ ସମୀକେ ରିରିକ୍ଵାଂସସ୍ତନ୍ଵଃ କୃଣ୍ଵତ ତ୍ରାମ୍ । ମିଥୋ ଯତ୍ତ୍ଯାଗମୁଭଯାସୋ ଅଗ୍ମନ୍ନରସ୍ତୋକସ୍ଯ ତନଯସ୍ଯ ସାତୌ
ସଭାରେ ପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଦେହକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନ୍ତି। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ସମ୍ମିଳିତ ହୁଅନ୍ତି, ଦୁଇପକ୍ଷୀୟ ଲୋକମାନେ ସନ୍ତାନ ଓ ବଂଶ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି।
କ୍ରତୂଯନ୍ତି କ୍ଷିତଯୋ ଯୋଗ ଉଗ୍ରାଶୁଷାଣାସୋ ମିଥୋ ଅର୍ଣସାତୌ । ସଂ ଯଦ୍ଵିଶୋଽଵଵୃତ୍ରନ୍ତ ଯୁଧ୍ମା ଆଦିନ୍ନେମ ଇନ୍ଦ୍ରଯନ୍ତେ ଅଭୀକେ
ଲୋକମାନେ ଶକ୍ତି ସହ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ଏକାଉଠି ଅଧିକ ଲାଭ ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସଭାରେ ଡାକନ୍ତି।