କଯା ତଚ୍ଛୃଣ୍ଵେ ଶଚ୍ଯା ଶଚିଷ୍ଠୋ ଯଯା କୃଣୋତି ମୁହୁ କା ଚିଦୃଷ୍ଵଃ । ପୁରୁ ଦାଶୁଷେ ଵିଚଯିଷ୍ଠୋ ଅଂହୋଽଥା ଦଧାତି ଦ୍ରଵିଣଂ ଜରିତ୍ରେ
କେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ଏହି କଥା ଶୁଣାଯାଏ, ହେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୁନିପୁନି ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ? ତୁମେ ଦାନ କରିବାରେ ସବୁଠାରୁ ଉଦାର, ପ୍ରଶଂସକଙ୍କୁ ଅନେକ ଉପହାର ବିବେଚନା କରି, ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ।
ମା ନୋ ମର୍ଧୀରା ଭରା ଦଦ୍ଧି ତନ୍ନଃ ପ୍ର ଦାଶୁଷେ ଦାତଵେ ଭୂରି ଯତ୍ତେ । ନଵ୍ଯେ ଦେଷ୍ଣେ ଶସ୍ତେ ଅସ୍ମିନ୍ତ ଉକ୍ଥେ ପ୍ର ବ୍ରଵାମ ଵଯମିନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୁଵନ୍ତଃ
ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନିଅ, ଆମ ପାଇଁ ଉପହାର ଆଣିଦିଅ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନ ରଖିଛ, ତାହାରୁ ବହୁତ ଦାନ କର। ଏହି ନୂତନ ଓ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରିବା।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ତୁମେ ଆମ ପୂଜକଙ୍କୁ ନଦୀମାନେ ଯେପରି ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଉପଜୀବିକା ଦିଅ। ହେ ହରିୟୁକ୍ତ, ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି—ଆମେ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସଦା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେବା।
ଆ ଯାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋଽଵସ ଉପ ନ ଇହ ସ୍ତୁତଃ ସଧମାଦସ୍ତୁ ଶୂରଃ । ଵାଵୃଧାନସ୍ତଵିଷୀର୍ଯସ୍ଯ ପୂର୍ଵୀର୍ଦ୍ଯୌର୍ନ କ୍ଷତ୍ରମଭିଭୂତି ପୁଷ୍ଯାତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସ, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ହେ ବୀର, ଏଠାରେ ଆସି ସମାବେଶରେ ବସ। ଯେଉଁଠି ତୁମ ଶକ୍ତି ସଦା ବଢ଼ୁଛି, ତୁମ ଅନେକ ଶକ୍ତି ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ, ତାଙ୍କର ଶାସନ ସଦା ଅଜୟ ରହୁ।
ତସ୍ଯେଦିହ ସ୍ତଵଥ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାନି ତୁଵିଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ତୁଵିରାଧସୋ ନୄନ୍ । ଯସ୍ଯ କ୍ରତୁର୍ଵିଦଥ୍ଯୋ ନ ସମ୍ରାଟ୍ ସାହ୍ଵାନ୍ତରୁତ୍ରୋ ଅଭ୍ଯସ୍ତି କୃଷ୍ଟୀଃ
ଏଠି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଅନେକ ଦାନ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ତୁତି କର। ଯାହାର ନିଷ୍ଠା ସଭାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଯିଏ ଲୋକମାନେକୁ ଡାକି ଉତ୍ସାହିତ କରେ।
ଆ ଯାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋ ଦିଵ ଆ ପୃଥିଵ୍ଯା ମକ୍ଷୂ ସମୁଦ୍ରାଦୁତ ଵା ପୁରୀଷାତ୍ । ସ୍ଵର୍ଣରାଦଵସେ ନୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ପରାଵତୋ ଵା ସଦନାଦୃତସ୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆକାଶରୁ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରୁ, ଶୀଘ୍ର ସମୁଦ୍ର ବା ଜଳରୁ ଆସ; ଆଲୋକ ଆଣିବା ଲାଗି, ହେ ମାରୁତସାଥୀ, କିମ୍ବା ସତ୍ୟର ଦୂର ଆସନରୁ ଆସ।
ସ୍ଥୂରସ୍ଯ ରାଯୋ ବୃହତୋ ଯ ଈଶେ ତମୁ ଷ୍ଟଵାମ ଵିଦଥେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଯୋ ଵାଯୁନା ଜଯତି ଗୋମତୀଷୁ ପ୍ର ଧୃଷ୍ଣୁଯା ନଯତି ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ
ଯେଉଁ ବଡ଼ ଧନର ଅଧିପତି, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସଭାରେ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଧନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୟୀ, ଯିଏ ଧୃଡ଼ତା ସହିତ ଧନ ଦିଆଯାଏ।
ଉପ ଯୋ ନମୋ ନମସି ସ୍ତଭାଯନ୍ନିଯର୍ତି ଵାଚଂ ଜନଯନ୍ଯଜଧ୍ଯୈ । ଋଞ୍ଜସାନଃ ପୁରୁଵାର ଉକ୍ଥୈରେନ୍ଦ୍ରଂ କୃଣ୍ଵୀତ ସଦନେଷୁ ହୋତା
ଯିଏ ନମ୍ରତା ସହିତ ଅହଂକାରୀଙ୍କୁ ଅଟକାଇଥାଏ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବାଣୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ଦାନଶୀଳ, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ସ୍ତୁତି ସହିତ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ସଭାରେ ହୋତା ହେଉନ୍ତୁ।
ଧିଷା ଯଦି ଧିଷଣ୍ଯନ୍ତଃ ସରଣ୍ଯାନ୍ସଦନ୍ତୋ ଅଦ୍ରିମୌଶିଜସ୍ଯ ଗୋହେ । ଆ ଦୁରୋଷାଃ ପାସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ହୋତା ଯୋ ନୋ ମହାନ୍ସଂଵରଣେଷୁ ଵହ୍ନିଃ
ଯଦି ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିର ଆଲୋକରେ ଚଳିଛ, ମୌଉଜିଗ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ବସିଛ, ଓ ହୋତା, ଯିଏ ବଡ଼ ଏବଂ ସଭାରେ ଆମ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରେ, ସେଇ ଆମ ଗୃହର ରକ୍ଷକ ଅଟୁଟ ରହୁଛନ୍ତି।
ସତ୍ରା ଯଦୀଂ ଭାର୍ଵରସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ ସିଷକ୍ତି ଶୁଷ୍ମ ସ୍ତୁଵତେ ଭରାଯ । ଗୁହା ଯଦୀମୌଶିଜସ୍ଯ ଗୋହେ ପ୍ର ଯଦ୍ଧିଯେ ପ୍ରାଯସେ ମଦାଯ
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାର୍ବର ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରଶଂସା ଓ ବଳି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ମୌଉଜିଗର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥାଏ, ତେବେ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ସେ ଆନନ୍ଦକୁ ଆଣିଥାଏ।
ଵି ଯଦ୍ଵରାଂସି ପର୍ଵତସ୍ଯ ଵୃଣ୍ଵେ ପଯୋଭିର୍ଜିନ୍ଵେ ଅପାଂ ଜଵାଂସି । ଵିଦଦ୍ଗୌରସ୍ଯ ଗଵଯସ୍ଯ ଗୋହେ ଯଦୀ ଵାଜାଯ ସୁଧ୍ଯୋ ଵହନ୍ତି
ଯେତେବେଳେ ସେ ପାହାଡ଼ର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନକୁ ବାଛିଥାଏ, ସେ ଜଳର ଦ୍ରୁତ ପଥକୁ ପୋଷଣ ଦେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରେ; ସେ ଗବୟ ପଶୁର ଗୁହାରେ ଗାଈକୁ ଖୋଜିଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ପୁଷ୍ଟ ଗାଈମାନେ ଏହାକୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ବାହାରେ ଆଣନ୍ତି।
ଭଦ୍ରା ତେ ହସ୍ତା ସୁକୃତୋତ ପାଣୀ ପ୍ରଯନ୍ତାରା ସ୍ତୁଵତେ ରାଧ ଇନ୍ଦ୍ର । କା ତେ ନିଷତ୍ତିଃ କିମୁ ନୋ ମମତ୍ସି କିଂ ନୋଦୁଦୁ ହର୍ଷସେ ଦାତଵା ଉ
ତୁମ ହାତ ଶୁଭ, କୌଶଳମୟ ଓ ତୁମ ତଳହାତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସାକାରୀଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି; କଣ ତୁମ ଅସ୍ୱୀକାର, କି ତୁମେ ଆମକୁ ମନେ ପକାନ୍ତୁନାହିଁ? କଣ ତୁମେ ଦେବାରେ ବାଧା ପାଉଛ?
ଏଵା ଵସ୍ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସତ୍ଯଃ ସମ୍ରାଡ୍ଢନ୍ତା ଵୃତ୍ରଂ ଵରିଵଃ ପୂରଵେ କଃ । ପୁରୁଷ୍ଟୁତ କ୍ରତ୍ଵା ନଃ ଶଗ୍ଧି ରାଯୋ ଭକ୍ଷୀଯ ତେଽଵସୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସତ୍ୟ ଓ ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ମାର୍ଗ ଦେଉଛନ୍ତି; ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଆମେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ କୃପାର ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, କର୍ମକାରୀ ପାଇଁ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ଭରିଯାଆନ୍ତି; ତୁମ ପାଇଁ, ହରିବ, ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଦା ରଥଚାଳକ ହେବା।
ଯନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଜୁଜୁଷେ ଯଚ୍ଚ ଵଷ୍ଟି ତନ୍ନୋ ମହାନ୍କରତି ଶୁଷ୍ମ୍ଯା ଚିତ୍ । ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତୋମଂ ମଘଵା ସୋମମୁକ୍ଥା ଯୋ ଅଶ୍ମାନଂ ଶଵସା ବିଭ୍ରଦେତି
ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହା ଚୟନ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେଇ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେହି କାମ କରନ୍ତି; ମଘବାନ, ଶକ୍ତିରେ ପାଥର ଧରି, ଆମର ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଶଂସା ଓ ସୋମ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଵୃଷା ଵୃଷନ୍ଧିଂ ଚତୁରଶ୍ରିମସ୍ଯନ୍ନୁଗ୍ରୋ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ନୃତମଃ ଶଚୀଵାନ୍ । ଶ୍ରିଯେ ପରୁଷ୍ଣୀମୁଷମାଣ ଊର୍ଣାଂ ଯସ୍ଯାଃ ପର୍ଵାଣି ସଖ୍ଯାଯ ଵିଵ୍ଯେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚାରିକୋଣିଆ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି; ମହିମା ପାଇଁ, ସେ ପରୁଷ୍ଣୀର ଉନକୁ ଛିଣିଥାନ୍ତି, ଯାହାର ସନ୍ଧିଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ଯୋ ଦେଵୋ ଦେଵତମୋ ଜାଯମାନୋ ମହୋ ଵାଜେଭିର୍ମହଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଶୁଷ୍ମୈଃ । ଦଧାନୋ ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋରୁଶନ୍ତଂ ଦ୍ଯାମମେନ ରେଜଯତ୍ପ୍ର ଭୂମ
ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ଜନ୍ମ ସମୟରେ ବଡ଼ ଘୋଡ଼ା ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ, ବିସ୍ତୃତ ବାହୁରେ ବଜ୍ରଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ କମ୍ପିତ କରିଥିଲେ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵା ରୋଧାଂସି ପ୍ରଵତଶ୍ଚ ପୂର୍ଵୀର୍ଦ୍ଯୌରୃଷ୍ଵାଜ୍ଜନିମନ୍ରେଜତ କ୍ଷାଃ । ଆ ମାତରା ଭରତି ଶୁଷ୍ମ୍ଯା ଗୋର୍ନୃଵତ୍ପରିଜ୍ମନ୍ନୋନୁଵନ୍ତ ଵାତାଃ
ସମସ୍ତ ବାଧା ଓ ପୁରୁଣା ପଥ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ସବୁ କମ୍ପିତ ହେଲା; ମାଆ ଗାଈର ଶକ୍ତି ଆଣିଥାନ୍ତି, ବାତାସମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପରି ଚକ୍ରକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ତା ତୂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମହତୋ ମହାନି ଵିଶ୍ଵେଷ୍ଵିତ୍ସଵନେଷୁ ପ୍ରଵାଚ୍ଯା । ଯଚ୍ଛୂର ଧୃଷ୍ଣୋ ଧୃଷତା ଦଧୃଷ୍ଵାନହିଂ ଵଜ୍ରେଣ ଶଵସାଵିଵେଷୀଃ
ଏହିଗୁଡ଼ିକ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସମସ୍ତ ସଭାରେ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରକାଶ କରିବାଯୋଗ୍ୟ; ଶୂର, ଧୃଢ଼ ଓ ନିର୍ଭୟ, ତୁମେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅହିକୁ ମାରି, ତୁମ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛ।
ତା ତୂ ତେ ସତ୍ଯା ତୁଵିନୃମ୍ଣ ଵିଶ୍ଵା ପ୍ର ଧେନଵଃ ସିସ୍ରତେ ଵୃଷ୍ଣ ଊଧ୍ନଃ । ଅଧା ହ ତ୍ଵଦ୍ଵୃଷମଣୋ ଭିଯାନାଃ ପ୍ର ସିନ୍ଧଵୋ ଜଵସା ଚକ୍ରମନ୍ତ
ଏହିଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ସତ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଗାଈ ବଳିଆ ପୁରୁଷର ଥନୁ ଠାରୁ ବହିଯାଏ; ତାପରେ, ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରି, ନଦୀମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚଳିଗଲେ।
ଅତ୍ରାହ ତେ ହରିଵସ୍ତା ଉ ଦେଵୀରଵୋଭିରିନ୍ଦ୍ର ସ୍ତଵନ୍ତ ସ୍ଵସାରଃ । ଯତ୍ସୀମନୁ ପ୍ର ମୁଚୋ ବଦ୍ବଧାନା ଦୀର୍ଘାମନୁ ପ୍ରସିତିଂ ସ୍ଯନ୍ଦଯଧ୍ଯୈ
ଏଠାରେ, ହରିବ, ତୁମର ଦେବୀ ଭଉଣୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସହଯୋଗ ଦେଇ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଲେ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଧାରାରେ ବହିଗଲେ।
ପିପୀଳେ ଅଂଶୁର୍ମଦ୍ଯୋ ନ ସିନ୍ଧୁରା ତ୍ଵା ଶମୀ ଶଶମାନସ୍ଯ ଶକ୍ତିଃ । ଅସ୍ମଦ୍ର୍ଯକ୍ଛୁଶୁଚାନସ୍ଯ ଯମ୍ଯା ଆଶୁର୍ନ ରଶ୍ମିଂ ତୁଵ୍ଯୋଜସଂ ଗୋଃ
ପ୍ରବଳ ସୋମ, ନଦୀ ପରି, ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ଚାହେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ତୁମର; ଆମ ପାଇଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈର ରଶ୍ମି, ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିକଟକୁ ଆସେ।
ଅସ୍ମେ ଵର୍ଷିଷ୍ଠା କୃଣୁହି ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ନୃମ୍ଣାନି ସତ୍ରା ସହୁରେ ସହାଂସି । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵୃତ୍ରା ସୁହନାନି ରନ୍ଧି ଜହି ଵଧର୍ଵନୁଷୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ
ଆମକୁ ସବୁଠୁ ଅଧିକ, ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଶୂରତା ଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁବେଳେ ବିଜୟୀ; ଆମ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର, ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗ, ମଣିଷର ଶତ୍ରୁକୁ ମାର।
ଅସ୍ମାକମିତ୍ସୁ ଶୃଣୁହି ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଚିତ୍ରାଁ ଉପ ମାହି ଵାଜାନ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵା ଇଷଣଃ ପୁରଂଧୀରସ୍ମାକଂ ସୁ ମଘଵନ୍ବୋଧି ଗୋଦାଃ
ଆମ ଚେଷ୍ଟାରେ ଆମକୁ ଶୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଚମତ୍କାର ଫଳ ଦିଅ; ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପୋଷଣ ଓ ଧନ ଆସୁ; ମଘବାନ, ଆମ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ମନେ ରଖ।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, କର୍ମକାରୀ ପାଇଁ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ଭରିଯାଆନ୍ତି; ତୁମ ପାଇଁ, ହରିବ, ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଦା ରଥଚାଳକ ହେବା।
କଥା ମହାମଵୃଧତ୍କସ୍ଯ ହୋତୁର୍ଯଜ୍ଞଂ ଜୁଷାଣୋ ଅଭି ସୋମମୂଧଃ । ପିବନ୍ନୁଶାନୋ ଜୁଷମାଣୋ ଅନ୍ଧୋ ଵଵକ୍ଷ ଋଷ୍ଵଃ ଶୁଚତେ ଧନାଯ
କିପରି ସେ ବଡ଼ ହେଲେ, ଯାହାଙ୍କର ପୂରୋହିତ, ବଳିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସୋମ ନିକଟକୁ ଗଲେ? ପିଇ, ଆଶା କରି, ଅର୍ପଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ଉଚ୍ଚ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଧନ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
କୋ ଅସ୍ଯ ଵୀରଃ ସଧମାଦମାପ ସମାନଂଶ ସୁମତିଭିଃ କୋ ଅସ୍ଯ । କଦସ୍ଯ ଚିତ୍ରଂ ଚିକିତେ କଦୂତୀ ଵୃଧେ ଭୁଵଚ୍ଛଶମାନସ୍ଯ ଯଜ୍ଯୋଃ
କିଏ ସେ ଶୂର ଯିଏ ଏହି ସଂଗରେ ଅଂଶ ଭାଗ କରିଛି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଉପକୃତି ସହ ଏକାତ୍ମତା ପାଇଛି? କିଏ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରିଛି, କିଏ ତାଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ଅନୁଭବ କରିଛି?
କଥା ଶୃଣୋତି ହୂଯମାନମିନ୍ଦ୍ରଃ କଥା ଶୃଣ୍ଵନ୍ନଵସାମସ୍ଯ ଵେଦ । କା ଅସ୍ଯ ପୂର୍ଵୀରୁପମାତଯୋ ହ କଥୈନମାହୁଃ ପପୁରିଂ ଜରିତ୍ରେ
ଇନ୍ଦ୍ର କିପରି ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶୁଣନ୍ତି? ସେ କିପରି ନୂତନ ଗୀତକୁ ଶୁଣି ଜାଣନ୍ତି? ତାଙ୍କର ଅନେକ ପ୍ରକାର ରକ୍ଷା କିଏ ଦେଖିଛି, ଏବଂ ସେ ଦାନଶୀଳ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କିପରି ବିବେଚନା କରନ୍ତି?
କଥା ସବାଧଃ ଶଶମାନୋ ଅସ୍ଯ ନଶଦଭି ଦ୍ରଵିଣଂ ଦୀଧ୍ଯାନଃ । ଦେଵୋ ଭୁଵନ୍ନଵେଦା ମ ଋତାନାଂ ନମୋ ଜଗୃଭ୍ଵାଁ ଅଭି ଯଜ୍ଜୁଜୋଷତ୍
ଏହି ଉଦ୍ୟମରେ ଥିବା ଲୋକ କିପରି ତାଙ୍କର ଧନ ହରାନ୍ତି ନାହିଁ, ଧନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଉଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି? ଦେବତା ତଥ୍ୟଜ୍ଞ ହେଉନ୍ତୁ, ଆମେ ନମସ୍କାର ଦେଇ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
କଥା କଦସ୍ଯା ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ ଦେଵୋ ମର୍ତସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ଜୁଜୋଷ । କଥା କଦସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ସଖିଭ୍ଯୋ ଯେ ଅସ୍ମିନ୍କାମଂ ସୁଯୁଜଂ ତତସ୍ରେ
ଉଷା ଆସିବାବେଳେ ଦେବତା କିପରି ଏକ ମାନବଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ? ସେ ସମୟରେ ସେ କିପରି ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀଙ୍କୁ ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କରେ ଭଲ ଇଚ୍ଛା ନେଇଛନ୍ତି?