ପ୍ର ତେ ପୂର୍ଵାଣି କରଣାନି ଵିପ୍ରାଵିଦ୍ଵାଁ ଆହ ଵିଦୁଷେ କରାଂସି । ଯଥାଯଥା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାନି ସ୍ଵଗୂର୍ତାପାଂସି ରାଜନ୍ନର୍ଯାଵିଵେଷୀଃ
ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ କହିଛନ୍ତି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁଠି ଉପଯୁକ୍ତ ଅଛି ସେଠି ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ଯେପରି ହେ ରାଜା, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ଏପରି ଜଳମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ତୁମେ ଆମ ପୂଜକଙ୍କୁ ନଦୀମାନେ ଯେପରି ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଉପଜୀବିକା ଦିଅ। ହେ ହରିୟୁକ୍ତ, ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି—ଆମେ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସଦା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେବା।
ଆ ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୂରାଦା ନ ଆସାଦଭିଷ୍ଟିକୃଦଵସେ ଯାସଦୁଗ୍ରଃ । ଓଜିଷ୍ଠେଭିର୍ନୃପତିର୍ଵଜ୍ରବାହୁଃ ସଂଗେ ସମତ୍ସୁ ତୁର୍ଵଣିଃ ପୃତନ୍ଯୂନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରରୁ କିମ୍ବା ନିକଟରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ନାୟକ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ ଜୟ କରୁଥିବା।
ଆ ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ହରିଭିର୍ଯାତ୍ଵଚ୍ଛାର୍ଵାଚୀନୋଽଵସେ ରାଧସେ ଚ । ତିଷ୍ଠାତି ଵଜ୍ରୀ ମଘଵା ଵିରପ୍ଶୀମଂ ଯଜ୍ଞମନୁ ନୋ ଵାଜସାତୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ହରି ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ଓ ଧନ ଦେବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ଆମ ଯଜ୍ଞ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉଡ଼ିଆ, ଆମ ବଳ ଅନୁସରଣ କର।
ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ତ୍ଵମସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ର ପୁରୋ ଦଧତ୍ସନିଷ୍ଯସି କ୍ରତୁଂ ନଃ । ଶ୍ଵଘ୍ନୀଵ ଵଜ୍ରିନ୍ସନଯେ ଧନାନାଂ ତ୍ଵଯା ଵଯମର୍ଯ ଆଜିଂ ଜଯେମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ସବୁଠାରୁ ଆଗରେ ରଖିବ, ଆମକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦେବ। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବା ପାଇଁ, ଧନ ଲାଗି, ଆମେ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେବା।
ଉଶନ୍ନୁ ଷୁ ଣଃ ସୁମନା ଉପାକେ ସୋମସ୍ଯ ନୁ ସୁଷୁତସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵଃ । ପା ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିଭୃତସ୍ଯ ମଧ୍ଵଃ ସମନ୍ଧସା ମମଦଃ ପୃଷ୍ଠ୍ଯେନ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଭଲ ମନରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଭଲ ଭାବରେ ଚାପି ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଅ, ହେ ସ୍ୱୟଂସିଧ୍ଧ, ତୁମ ପାଇଁ ଆଣିଦିଆଯାଇଥିବା ମଧୁର ପାନ ପିଅ, ଯେପରି ଚାହଁ, ସେପରି ଆନନ୍ଦ କର।
ଵି ଯୋ ରରପ୍ଶ ଋଷିଭିର୍ନଵେଭିର୍ଵୃକ୍ଷୋ ନ ପକ୍ଵଃ ସୃଣ୍ଯୋ ନ ଜେତା । ମର୍ଯୋ ନ ଯୋଷାମଭି ମନ୍ଯମାନୋଽଚ୍ଛା ଵିଵକ୍ମି ପୁରୁହୂତମିନ୍ଦ୍ରମ୍
ଯିଏ ନୂତନ ଋଷିମାନେ ମୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଗଛ ବା ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଯେଉଁମାନେ ପରି, ଯେଉଁଠି ଯୁବକ ଜଣେ ଯୁବତୀ ଉପରେ ଗର୍ବ କରେ, ସେପରି ମୁଁ ଆଶା କରି ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି।
ଗିରିର୍ନ ଯଃ ସ୍ଵତଵାଁ ଋଷ୍ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସନାଦେଵ ସହସେ ଜାତ ଉଗ୍ରଃ । ଆଦର୍ତା ଵଜ୍ରଂ ସ୍ଥଵିରଂ ନ ଭୀମ ଉଦ୍ନେଵ କୋଶଂ ଵସୁନା ନ୍ଯୃଷ୍ଟମ୍
ଯେପରି ପାହାଡ଼ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମହାନ୍, ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଆରମ୍ଭରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ସେ ପୁରୁଣା ବଜ୍ରକୁ ଧରିଛନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର, ଯେପରି ଜଳରୁ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଡ଼ାକୁ ଉଠାଯାଏ।
ନ ଯସ୍ଯ ଵର୍ତା ଜନୁଷା ନ୍ଵସ୍ତି ନ ରାଧସ ଆମରୀତା ମଘସ୍ଯ । ଉଦ୍ଵାଵୃଷାଣସ୍ତଵିଷୀଵ ଉଗ୍ରାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦଦ୍ଧି ପୁରୁହୂତ ରାଯଃ
ତାଙ୍କର ଜନ୍ମରେ କେହି ତାଙ୍କର ପଥକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଦାନକୁ କେହି ଶେଷ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ହେ ଉଗ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇ, ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ ଧନ ଦିଅ।
ଈକ୍ଷେ ରାଯଃ କ୍ଷଯସ୍ଯ ଚର୍ଷଣୀନାମୁତ ଵ୍ରଜମପଵର୍ତାସି ଗୋନାମ୍ । ଶିକ୍ଷାନରଃ ସମିଥେଷୁ ପ୍ରହାଵାନ୍ଵସ୍ଵୋ ରାଶିମଭିନେତାସି ଭୂରିମ୍
ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଧନ ଓ ଘରକୁ ଦେଖିଛ, ଗାଁମାନଙ୍କର ଗଉଶାଳାକୁ ଖୋଲିଦେଉଛ; ହେ ପୁରୁଷ, ସଭାରେ ବିଜୟୀ, ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ ଧନ ଆଣିଦେଉଛ।
କଯା ତଚ୍ଛୃଣ୍ଵେ ଶଚ୍ଯା ଶଚିଷ୍ଠୋ ଯଯା କୃଣୋତି ମୁହୁ କା ଚିଦୃଷ୍ଵଃ । ପୁରୁ ଦାଶୁଷେ ଵିଚଯିଷ୍ଠୋ ଅଂହୋଽଥା ଦଧାତି ଦ୍ରଵିଣଂ ଜରିତ୍ରେ
କେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ଏହି କଥା ଶୁଣାଯାଏ, ହେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୁନିପୁନି ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ? ତୁମେ ଦାନ କରିବାରେ ସବୁଠାରୁ ଉଦାର, ପ୍ରଶଂସକଙ୍କୁ ଅନେକ ଉପହାର ବିବେଚନା କରି, ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ।
ମା ନୋ ମର୍ଧୀରା ଭରା ଦଦ୍ଧି ତନ୍ନଃ ପ୍ର ଦାଶୁଷେ ଦାତଵେ ଭୂରି ଯତ୍ତେ । ନଵ୍ଯେ ଦେଷ୍ଣେ ଶସ୍ତେ ଅସ୍ମିନ୍ତ ଉକ୍ଥେ ପ୍ର ବ୍ରଵାମ ଵଯମିନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୁଵନ୍ତଃ
ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନିଅ, ଆମ ପାଇଁ ଉପହାର ଆଣିଦିଅ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନ ରଖିଛ, ତାହାରୁ ବହୁତ ଦାନ କର। ଏହି ନୂତନ ଓ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରିବା।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ତୁମେ ଆମ ପୂଜକଙ୍କୁ ନଦୀମାନେ ଯେପରି ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଉପଜୀବିକା ଦିଅ। ହେ ହରିୟୁକ୍ତ, ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି—ଆମେ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସଦା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେବା।
ଆ ଯାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋଽଵସ ଉପ ନ ଇହ ସ୍ତୁତଃ ସଧମାଦସ୍ତୁ ଶୂରଃ । ଵାଵୃଧାନସ୍ତଵିଷୀର୍ଯସ୍ଯ ପୂର୍ଵୀର୍ଦ୍ଯୌର୍ନ କ୍ଷତ୍ରମଭିଭୂତି ପୁଷ୍ଯାତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସ, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ହେ ବୀର, ଏଠାରେ ଆସି ସମାବେଶରେ ବସ। ଯେଉଁଠି ତୁମ ଶକ୍ତି ସଦା ବଢ଼ୁଛି, ତୁମ ଅନେକ ଶକ୍ତି ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ, ତାଙ୍କର ଶାସନ ସଦା ଅଜୟ ରହୁ।
ତସ୍ଯେଦିହ ସ୍ତଵଥ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାନି ତୁଵିଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ତୁଵିରାଧସୋ ନୄନ୍ । ଯସ୍ଯ କ୍ରତୁର୍ଵିଦଥ୍ଯୋ ନ ସମ୍ରାଟ୍ ସାହ୍ଵାନ୍ତରୁତ୍ରୋ ଅଭ୍ଯସ୍ତି କୃଷ୍ଟୀଃ
ଏଠି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଅନେକ ଦାନ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ତୁତି କର। ଯାହାର ନିଷ୍ଠା ସଭାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଯିଏ ଲୋକମାନେକୁ ଡାକି ଉତ୍ସାହିତ କରେ।
ଆ ଯାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋ ଦିଵ ଆ ପୃଥିଵ୍ଯା ମକ୍ଷୂ ସମୁଦ୍ରାଦୁତ ଵା ପୁରୀଷାତ୍ । ସ୍ଵର୍ଣରାଦଵସେ ନୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ପରାଵତୋ ଵା ସଦନାଦୃତସ୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆକାଶରୁ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରୁ, ଶୀଘ୍ର ସମୁଦ୍ର ବା ଜଳରୁ ଆସ; ଆଲୋକ ଆଣିବା ଲାଗି, ହେ ମାରୁତସାଥୀ, କିମ୍ବା ସତ୍ୟର ଦୂର ଆସନରୁ ଆସ।
ସ୍ଥୂରସ୍ଯ ରାଯୋ ବୃହତୋ ଯ ଈଶେ ତମୁ ଷ୍ଟଵାମ ଵିଦଥେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଯୋ ଵାଯୁନା ଜଯତି ଗୋମତୀଷୁ ପ୍ର ଧୃଷ୍ଣୁଯା ନଯତି ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ
ଯେଉଁ ବଡ଼ ଧନର ଅଧିପତି, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସଭାରେ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଧନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୟୀ, ଯିଏ ଧୃଡ଼ତା ସହିତ ଧନ ଦିଆଯାଏ।
ଉପ ଯୋ ନମୋ ନମସି ସ୍ତଭାଯନ୍ନିଯର୍ତି ଵାଚଂ ଜନଯନ୍ଯଜଧ୍ଯୈ । ଋଞ୍ଜସାନଃ ପୁରୁଵାର ଉକ୍ଥୈରେନ୍ଦ୍ରଂ କୃଣ୍ଵୀତ ସଦନେଷୁ ହୋତା
ଯିଏ ନମ୍ରତା ସହିତ ଅହଂକାରୀଙ୍କୁ ଅଟକାଇଥାଏ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବାଣୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ଦାନଶୀଳ, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ସ୍ତୁତି ସହିତ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ସଭାରେ ହୋତା ହେଉନ୍ତୁ।
ଧିଷା ଯଦି ଧିଷଣ୍ଯନ୍ତଃ ସରଣ୍ଯାନ୍ସଦନ୍ତୋ ଅଦ୍ରିମୌଶିଜସ୍ଯ ଗୋହେ । ଆ ଦୁରୋଷାଃ ପାସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ହୋତା ଯୋ ନୋ ମହାନ୍ସଂଵରଣେଷୁ ଵହ୍ନିଃ
ଯଦି ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିର ଆଲୋକରେ ଚଳିଛ, ମୌଉଜିଗ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ବସିଛ, ଓ ହୋତା, ଯିଏ ବଡ଼ ଏବଂ ସଭାରେ ଆମ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରେ, ସେଇ ଆମ ଗୃହର ରକ୍ଷକ ଅଟୁଟ ରହୁଛନ୍ତି।
ସତ୍ରା ଯଦୀଂ ଭାର୍ଵରସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣଃ ସିଷକ୍ତି ଶୁଷ୍ମ ସ୍ତୁଵତେ ଭରାଯ । ଗୁହା ଯଦୀମୌଶିଜସ୍ଯ ଗୋହେ ପ୍ର ଯଦ୍ଧିଯେ ପ୍ରାଯସେ ମଦାଯ
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାର୍ବର ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରଶଂସା ଓ ବଳି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ମୌଉଜିଗର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥାଏ, ତେବେ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ସେ ଆନନ୍ଦକୁ ଆଣିଥାଏ।
ଵି ଯଦ୍ଵରାଂସି ପର୍ଵତସ୍ଯ ଵୃଣ୍ଵେ ପଯୋଭିର୍ଜିନ୍ଵେ ଅପାଂ ଜଵାଂସି । ଵିଦଦ୍ଗୌରସ୍ଯ ଗଵଯସ୍ଯ ଗୋହେ ଯଦୀ ଵାଜାଯ ସୁଧ୍ଯୋ ଵହନ୍ତି
ଯେତେବେଳେ ସେ ପାହାଡ଼ର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନକୁ ବାଛିଥାଏ, ସେ ଜଳର ଦ୍ରୁତ ପଥକୁ ପୋଷଣ ଦେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରେ; ସେ ଗବୟ ପଶୁର ଗୁହାରେ ଗାଈକୁ ଖୋଜିଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ପୁଷ୍ଟ ଗାଈମାନେ ଏହାକୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ବାହାରେ ଆଣନ୍ତି।
ଭଦ୍ରା ତେ ହସ୍ତା ସୁକୃତୋତ ପାଣୀ ପ୍ରଯନ୍ତାରା ସ୍ତୁଵତେ ରାଧ ଇନ୍ଦ୍ର । କା ତେ ନିଷତ୍ତିଃ କିମୁ ନୋ ମମତ୍ସି କିଂ ନୋଦୁଦୁ ହର୍ଷସେ ଦାତଵା ଉ
ତୁମ ହାତ ଶୁଭ, କୌଶଳମୟ ଓ ତୁମ ତଳହାତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସାକାରୀଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି; କଣ ତୁମ ଅସ୍ୱୀକାର, କି ତୁମେ ଆମକୁ ମନେ ପକାନ୍ତୁନାହିଁ? କଣ ତୁମେ ଦେବାରେ ବାଧା ପାଉଛ?
ଏଵା ଵସ୍ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସତ୍ଯଃ ସମ୍ରାଡ୍ଢନ୍ତା ଵୃତ୍ରଂ ଵରିଵଃ ପୂରଵେ କଃ । ପୁରୁଷ୍ଟୁତ କ୍ରତ୍ଵା ନଃ ଶଗ୍ଧି ରାଯୋ ଭକ୍ଷୀଯ ତେଽଵସୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସତ୍ୟ ଓ ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ମାର୍ଗ ଦେଉଛନ୍ତି; ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଆମେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ କୃପାର ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, କର୍ମକାରୀ ପାଇଁ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ଭରିଯାଆନ୍ତି; ତୁମ ପାଇଁ, ହରିବ, ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଦା ରଥଚାଳକ ହେବା।
ଯନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଜୁଜୁଷେ ଯଚ୍ଚ ଵଷ୍ଟି ତନ୍ନୋ ମହାନ୍କରତି ଶୁଷ୍ମ୍ଯା ଚିତ୍ । ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତୋମଂ ମଘଵା ସୋମମୁକ୍ଥା ଯୋ ଅଶ୍ମାନଂ ଶଵସା ବିଭ୍ରଦେତି
ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହା ଚୟନ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେଇ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେହି କାମ କରନ୍ତି; ମଘବାନ, ଶକ୍ତିରେ ପାଥର ଧରି, ଆମର ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଶଂସା ଓ ସୋମ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଵୃଷା ଵୃଷନ୍ଧିଂ ଚତୁରଶ୍ରିମସ୍ଯନ୍ନୁଗ୍ରୋ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ନୃତମଃ ଶଚୀଵାନ୍ । ଶ୍ରିଯେ ପରୁଷ୍ଣୀମୁଷମାଣ ଊର୍ଣାଂ ଯସ୍ଯାଃ ପର୍ଵାଣି ସଖ୍ଯାଯ ଵିଵ୍ଯେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚାରିକୋଣିଆ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି; ମହିମା ପାଇଁ, ସେ ପରୁଷ୍ଣୀର ଉନକୁ ଛିଣିଥାନ୍ତି, ଯାହାର ସନ୍ଧିଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ଯୋ ଦେଵୋ ଦେଵତମୋ ଜାଯମାନୋ ମହୋ ଵାଜେଭିର୍ମହଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଶୁଷ୍ମୈଃ । ଦଧାନୋ ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋରୁଶନ୍ତଂ ଦ୍ଯାମମେନ ରେଜଯତ୍ପ୍ର ଭୂମ
ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ଜନ୍ମ ସମୟରେ ବଡ଼ ଘୋଡ଼ା ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ, ବିସ୍ତୃତ ବାହୁରେ ବଜ୍ରଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ କମ୍ପିତ କରିଥିଲେ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵା ରୋଧାଂସି ପ୍ରଵତଶ୍ଚ ପୂର୍ଵୀର୍ଦ୍ଯୌରୃଷ୍ଵାଜ୍ଜନିମନ୍ରେଜତ କ୍ଷାଃ । ଆ ମାତରା ଭରତି ଶୁଷ୍ମ୍ଯା ଗୋର୍ନୃଵତ୍ପରିଜ୍ମନ୍ନୋନୁଵନ୍ତ ଵାତାଃ
ସମସ୍ତ ବାଧା ଓ ପୁରୁଣା ପଥ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ସବୁ କମ୍ପିତ ହେଲା; ମାଆ ଗାଈର ଶକ୍ତି ଆଣିଥାନ୍ତି, ବାତାସମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପରି ଚକ୍ରକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ତା ତୂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମହତୋ ମହାନି ଵିଶ୍ଵେଷ୍ଵିତ୍ସଵନେଷୁ ପ୍ରଵାଚ୍ଯା । ଯଚ୍ଛୂର ଧୃଷ୍ଣୋ ଧୃଷତା ଦଧୃଷ୍ଵାନହିଂ ଵଜ୍ରେଣ ଶଵସାଵିଵେଷୀଃ
ଏହିଗୁଡ଼ିକ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସମସ୍ତ ସଭାରେ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରକାଶ କରିବାଯୋଗ୍ୟ; ଶୂର, ଧୃଢ଼ ଓ ନିର୍ଭୟ, ତୁମେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅହିକୁ ମାରି, ତୁମ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛ।
ତା ତୂ ତେ ସତ୍ଯା ତୁଵିନୃମ୍ଣ ଵିଶ୍ଵା ପ୍ର ଧେନଵଃ ସିସ୍ରତେ ଵୃଷ୍ଣ ଊଧ୍ନଃ । ଅଧା ହ ତ୍ଵଦ୍ଵୃଷମଣୋ ଭିଯାନାଃ ପ୍ର ସିନ୍ଧଵୋ ଜଵସା ଚକ୍ରମନ୍ତ
ଏହିଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ସତ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଗାଈ ବଳିଆ ପୁରୁଷର ଥନୁ ଠାରୁ ବହିଯାଏ; ତାପରେ, ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରି, ନଦୀମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚଳିଗଲେ।