ଅଯଂ ଚକ୍ରମିଷଣତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯ ନ୍ଯେତଶଂ ରୀରମତ୍ସସୃମାଣମ୍ । ଆ କୃଷ୍ଣ ଈଂ ଜୁହୁରାଣୋ ଜିଘର୍ତି ତ୍ଵଚୋ ବୁଧ୍ନେ ରଜସୋ ଅସ୍ଯ ଯୋନୌ
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଛନ୍ତି; ସେ ପ୍ରବାହମାନ ପଥକୁ ଚଳାଇଛନ୍ତି। କଳା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆକୁଞ୍ଚନ କରି, ସେ ତାଙ୍କ ଅଧିପତ୍ୟର ମୂଳରେ ତ୍ୱଚାକୁ ଖାଇଯାନ୍ତି।
ଅସିକ୍ନ୍ଯାଂ ଯଜମାନୋ ନ ହୋତା
ଅସିକ୍ନୀ ନଦୀରେ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଭକ୍ତ, ହୋତା ପୁରୋହିତ ପରି ଅଛନ୍ତି।
ଗଵ୍ଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସଖ୍ଯାଯ ଵିପ୍ରା ଅଶ୍ଵାଯନ୍ତୋ ଵୃଷଣଂ ଵାଜଯନ୍ତଃ । ଜନୀଯନ୍ତୋ ଜନିଦାମକ୍ଷିତୋତିମା ଚ୍ଯାଵଯାମୋଽଵତେ ନ କୋଶମ୍
ଗୋଲାଭ ପାଇଁ ଚାହୁଁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାନ୍ତି, ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଚାହୁଁଥିବା, ଶକ୍ତି ପାଇଁ ବୃଷଭଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସନ୍ତାନ ଚାହିଁ, ସନ୍ତାନଦାତାଙ୍କୁ, ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ, ଆମେ ସେଠାରେ ସମ୍ପଦ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପରି ଉତ୍ତେଜିତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ତ୍ରାତା ନୋ ବୋଧି ଦଦୃଶାନ ଆପିରଭିଖ୍ଯାତା ମର୍ଡିତା ସୋମ୍ଯାନାମ୍ । ସଖା ପିତା ପିତୃତମଃ ପିତୄଣାଂ କର୍ତେମୁ ଲୋକମୁଶତେ ଵଯୋଧାଃ
ଦୟାଳୁ ଓ ଦୃଢ଼ଦୃଷ୍ଟି ରକ୍ଷକ ହେଉ, ଆମ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ, ଶତ୍ରୁଦଳନ କର, ସୋମପାନ କର, ମିତ୍ର, ପିତା, ସମସ୍ତ ପିତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦୀର୍ଘାୟୁ ପ୍ରାର୍ଥୀ ପାଇଁ ଆମେ ଏହି ଜଗତକୁ ତିଆରି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସଖୀଯତାମଵିତା ବୋଧି ସଖା ଗୃଣାନ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୁଵତେ ଵଯୋ ଧାଃ । ଵଯଂ ହ୍ଯା ତେ ଚକୃମା ସବାଧ ଆଭିଃ ଶମୀଭିର୍ମହଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର
ମିତ୍ର ଓ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଗାୟକଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦିଅ। ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଛୁ, ଏହି ଶ୍ରୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଡ଼ ହେଉ।
ସ୍ତୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଘଵା ଯଦ୍ଧ ଵୃତ୍ରା ଭୂରୀଣ୍ଯେକୋ ଅପ୍ରତୀନି ହନ୍ତି । ଅସ୍ଯ ପ୍ରିଯୋ ଜରିତା ଯସ୍ଯ ଶର୍ମନ୍ନକିର୍ଦେଵା ଵାରଯନ୍ତେ ନ ମର୍ତାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନଶୀଳ, ସ୍ତୁତିତ; ସେ ଏକାକି ଅନେକ ବୃତ୍ରକୁ ଅପରାଜିତ ଭାବେ ବଧ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଗାୟକ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଦେବତା କିମ୍ବା ମଣିଷ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏଵା ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଘଵା ଵିରପ୍ଶୀ କରତ୍ସତ୍ଯା ଚର୍ଷଣୀଧୃଦନର୍ଵା । ତ୍ଵଂ ରାଜା ଜନୁଷାଂ ଧେହ୍ଯସ୍ମେ ଅଧି ଶ୍ରଵୋ ମାହିନଂ ଯଜ୍ଜରିତ୍ରେ
ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନଶୀଳ, ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରୁଥିବା, ଆମ ପାଇଁ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ, ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଓ ଅପରାଜିତ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ସତ୍ତ୍ୱଙ୍କ ରାଜା, ଆମ ଉପରେ ଗାୟକ ପାଇଁ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବଡ଼ ମହିମା ଦିଅ।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ, ସ୍ତୁତି ପାଇଛ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ, ଗୀତରେ, ତୁମେ ଗାୟକ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ପରି ଧନ ଝରାଇବା। ହରିବର୍ଣ୍ଣ, ତୁମ ପାଇଁ ନୂତନ ବ୍ରହ୍ମ ରଚିତ; ଆମେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସଦା ରଥସାଥୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଅଯଂ ପନ୍ଥା ଅନୁଵିତ୍ତଃ ପୁରାଣୋ ଯତୋ ଦେଵା ଉଦଜାଯନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ । ଅତଶ୍ଚିଦା ଜନିଷୀଷ୍ଟ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ମା ମାତରମମୁଯା ପତ୍ତଵେ କଃ
ଏହି ପଥ ଆଦିକାଳରୁ ଚାଲିଆସିଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଏଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେବା ଉଚିତ—କେହି ମାଆକୁ ତାଙ୍କ ପଥରୁ ଭ୍ରମିତ କରିବେ ନାହିଁ।
ନାହମତୋ ନିରଯା ଦୁର୍ଗହୈତତ୍ତିରଶ୍ଚତା ପାର୍ଶ୍ଵାନ୍ନିର୍ଗମାଣି । ବହୂନି ମେ ଅକୃତା କର୍ତ୍ଵାନି ଯୁଧ୍ଯୈ ତ୍ଵେନ ସଂ ତ୍ଵେନ ପୃଚ୍ଛୈ
ମୁଁ ସେଇ ପଥରେ ଯିବିନାହିଁ—ସେଠା ଯିବା କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଗମ। ମୁଁ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ କରିବି, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ନୁହେଁ। ମୋର ଅନେକ କାମ ହୋଇଛି, ଅନେକ କରିବାକୁ ଅଛି; ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି।
ପରାଯତୀଂ ମାତରମନ୍ଵଚଷ୍ଟ ନ ନାନୁ ଗାନ୍ଯନୁ ନୂ ଗମାନି । ତ୍ଵଷ୍ଟୁର୍ଗୃହେ ଅପିବତ୍ସୋମମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶତଧନ୍ଯଂ ଚମ୍ଵୋଃ ସୁତସ୍ଯ
ସେ ଯାଉଥିବା ମାଆ ପଛରେ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗାଁମାନେ ପଛରେ ଚଲିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇଲେ ନାହିଁ। ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଘରେ, ଇନ୍ଦ୍ର କମ୍ଭୁ ଦ୍ୱାରା ଚାପା ହୋଇଥିବା ଶତଧାରା ସୋମ ପିଇଥିଲେ।
କିଂ ସ ଋଧକ୍କୃଣଵଦ୍ଯଂ ସହସ୍ରଂ ମାସୋ ଜଭାର ଶରଦଶ୍ଚ ପୂର୍ଵୀଃ । ନହୀ ନ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରତିମାନମସ୍ତ୍ଯନ୍ତର୍ଜାତେଷୂତ ଯେ ଜନିତ୍ଵାଃ
ସେଇ ଶକ୍ତିରେ କ'ଣ କଲେ? ସେ ହଜାର ଜିନିଷ ଦଳିଲେ, ଅନେକ ପୂର୍ବ ଶରଦ ଦଳିଲେ। କାରଣ, ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଆସିବେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଅଵଦ୍ଯମିଵ ମନ୍ଯମାନା ଗୁହାକରିନ୍ଦ୍ରଂ ମାତା ଵୀର୍ଯେଣା ନ୍ଯୃଷ୍ଟମ୍ । ଅଥୋଦସ୍ଥାତ୍ସ୍ଵଯମତ୍କଂ ଵସାନ ଆ ରୋଦସୀ ଅପୃଣାଜ୍ଜାଯମାନଃ
ମାଆଁ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ ଭାବି, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ନିଜ ଶରୀରରେ ଶକ୍ତି ପିନ୍ଧି, ଉଠିଲେ ଏବଂ ଜନ୍ମ ନେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ଏତା ଅର୍ଷନ୍ତ୍ଯଲଲାଭଵନ୍ତୀରୃତାଵରୀରିଵ ସଂକ୍ରୋଶମାନାଃ । ଏତା ଵି ପୃଚ୍ଛ କିମିଦଂ ଭନନ୍ତି କମାପୋ ଅଦ୍ରିଂ ପରିଧିଂ ରୁଜନ୍ତି
ଏମାନେ, ବିବାହ ନ ହୋଇଥିବା ଝିଅମାନେ ପରି, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ନ୍ୟାୟରେ ରହୁଥିବା ମହିଳାମାନେ ପରି ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି। ଏମାନଙ୍କୁ ପଚାର, ଏହାର ଅର୍ଥ କଣ, କିଏ କହୁଛନ୍ତି, କିଏ ପାଣି ମଧ୍ୟରୁ ପାହାଡ଼ ଆବରଣ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି।
କିମୁ ଷ୍ଵିଦସ୍ମୈ ନିଵିଦୋ ଭନନ୍ତେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାଵଦ୍ଯଂ ଦିଧିଷନ୍ତ ଆପଃ । ମମୈତାନ୍ପୁତ୍ରୋ ମହତା ଵଧେନ ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଅସୃଜଦ୍ଵି ସିନ୍ଧୂନ୍
ଏହି ପାଣିମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଗୁପ୍ତ କଥା କହୁଛନ୍ତି? ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିପରୀତ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ମୋ ପୁଅ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ରକୁ ମାରି, ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ମମଚ୍ଚନ ତ୍ଵା ଯୁଵତିଃ ପରାସ ମମଚ୍ଚନ ତ୍ଵା କୁଷଵା ଜଗାର । ମମଚ୍ଚିଦାପଃ ଶିଶଵେ ମମୃଡ୍ଯୁର୍ମମଚ୍ଚିଦିନ୍ଦ୍ରଃ ସହସୋଦତିଷ୍ଠତ୍
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି, ଯୁବତୀ ଭାବେ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ତଟରେ ଶୁଅଥିବାବେଳେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି। ପାଣିମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଭଲ ଚାହିଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉଠିଲେ।
ମମଚ୍ଚନ ତେ ମଘଵନ୍ଵ୍ଯଂସୋ ନିଵିଵିଧ୍ଵାଁ ଅପ ହନୂ ଜଘାନ । ଅଧା ନିଵିଦ୍ଧ ଉତ୍ତରୋ ବଭୂଵାଞ୍ଛିରୋ ଦାସସ୍ଯ ସଂ ପିଣଗ୍ଵଧେନ
ମହାଦାନୀ, ତୁମ ଜହ୍ନ୍ୱା ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତୁମ ତଳ ଜହ୍ନ୍ୱାକୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ ଲାଗିଲା। ପରେ, ଉପର ଜହ୍ନ୍ୱା ଆଘାତ ପାଇ ଦାସର ମୁଣ୍ଡ ହେଲା, ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଗୃଷ୍ଟିଃ ସସୂଵ ସ୍ଥଵିରଂ ତଵାଗାମନାଧୃଷ୍ଯଂ ଵୃଷଭଂ ତୁମ୍ରମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଅରୀଳ୍ହଂ ଵତ୍ସଂ ଚରଥାଯ ମାତା ସ୍ଵଯଂ ଗାତୁଂ ତନ୍ଵ ଇଚ୍ଛମାନମ୍
ଗାଈ ତୁମ ଘରକୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ଦୃଢ଼ ବଳଦ—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ—ଜନ୍ମ ଦେଲା। ମାଆଁ ନିଜ ପିଲାକୁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଲିବାକୁ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଉତ ମାତା ମହିଷମନ୍ଵଵେନଦମୀ ତ୍ଵା ଜହତି ପୁତ୍ର ଦେଵାଃ । ଅଥାବ୍ରଵୀଦ୍ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋ ହନିଷ୍ଯନ୍ସଖେ ଵିଷ୍ଣୋ ଵିତରଂ ଵି କ୍ରମସ୍ଵ
ତଥାପି ମାଆଁ ମହିଷ ପଛରେ ଚାଲିଲେ, ଏହି ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ, ପୁଅ, ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ମାରିବାକୁ ଯିବାବେଳେ କହିଲେ: 'ବନ୍ଧୁ ବିଷ୍ଣୁ, ଆଗକୁ ବଢ଼, ପଥ ଖୋଲିଦେ।'
କସ୍ତେ ମାତରଂ ଵିଧଵାମଚକ୍ରଚ୍ଛଯୁଂ କସ୍ତ୍ଵାମଜିଘାଂସଚ୍ଚରନ୍ତମ୍ । କସ୍ତେ ଦେଵୋ ଅଧି ମାର୍ଡୀକ ଆସୀଦ୍ଯତ୍ପ୍ରାକ୍ଷିଣାଃ ପିତରଂ ପାଦଗୃହ୍ଯ
କିଏ ତୁମ ମାଆଁକୁ ବିଧବା କଲା? କିଏ ଚଳିବାବେଳେ ତୁମକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଲା? ମାରୁତ, କେଉଁ ଦେବତା ତୁମ ସହିତ ଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ପାଦ ଧରି ଭୂଇଁକୁ ପକେଇଦେଲେ?
ଅଵର୍ତ୍ଯା ଶୁନ ଆନ୍ତ୍ରାଣି ପେଚେ ନ ଦେଵେଷୁ ଵିଵିଦେ ମର୍ଡିତାରମ୍ । ଅପଶ୍ଯଂ ଜାଯାମମହୀଯମାନାମଧା ମେ ଶ୍ଯେନୋ ମଧ୍ଵା ଜଭାର
ମୁଁ ନାରୀ ନେଉଆ ପରି ଅନ୍ତ୍ର ବାହାର କରିଦେଲି; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ସାନ୍ତ୍ୱନା ମିଳିଲା ନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ ଜନୀକୁ ଅନ୍ୟେ ନେଉଥିବା ଦେଖିଲି, ତେବେ ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ମୋ ପାଇଁ ମଧୁ ଉଠାଇନେଲା।
ଏଵା ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ଵଜ୍ରିନ୍ନତ୍ର ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସଃ ସୁହଵାସ ଊମାଃ । ମହାମୁଭେ ରୋଦସୀ ଵୃଦ୍ଧମୃଷ୍ଵଂ ନିରେକମିଦ୍ଵୃଣତେ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ
ଏଭଳି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସହଜରେ ଡାକାଯାଉଥିବା, ଏଠାରେ ତୁମକୁ ବାଛିଛନ୍ତି; ବଡ଼ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ, ବିଶାଳ ଓ ଉଚ୍ଚ, ବୃତ୍ର ବିଧ୍ୱଂସ ପାଇଁ କେବଳ ତୁମକୁ ବାଛିଛନ୍ତି।
ଅଵାସୃଜନ୍ତ ଜିଵ୍ରଯୋ ନ ଦେଵା ଭୁଵଃ ସମ୍ରାଳିନ୍ଦ୍ର ସତ୍ଯଯୋନିଃ । ଅହନ୍ନହିଂ ପରିଶଯାନମର୍ଣଃ ପ୍ର ଵର୍ତନୀରରଦୋ ଵିଶ୍ଵଧେନାଃ
ଦେବତାମାନେ ଜୀବନ୍ତ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟଜନ୍ମା ରାଜା; ତୁମେ ଅଡ଼ିଆ ହୋଇ ଥିବା ନାଗକୁ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ନଦୀପଥକୁ ଖୋଲିଦେଲେ।
ଅତୃପ୍ଣୁଵନ୍ତଂ ଵିଯତମବୁଧ୍ଯମବୁଧ୍ଯମାନଂ ସୁଷୁପାଣମିନ୍ଦ୍ର । ସପ୍ତ ପ୍ରତି ପ୍ରଵତ ଆଶଯାନମହିଂ ଵଜ୍ରେଣ ଵି ରିଣା ଅପର୍ଵନ୍
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅତୃପ୍ତ, ଅଚେତନ, ଶୁଅଥିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର; ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସାତଟି ନଦୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ନାଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଅକ୍ଷୋଦଯଚ୍ଛଵସା କ୍ଷାମ ବୁଧ୍ନଂ ଵାର୍ଣ ଵାତସ୍ତଵିଷୀଭିରିନ୍ଦ୍ରଃ । ଦୃଳ୍ହାନ୍ଯୌଭ୍ନାଦୁଶମାନ ଓଜୋଽଵାଭିନତ୍କକୁଭଃ ପର୍ଵତାନାମ୍
ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୁଖିଯାଇଥିବା ନଦୀ ତଳକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଅଭି ପ୍ର ଦଦ୍ରୁର୍ଜନଯୋ ନ ଗର୍ଭଂ ରଥା ଇଵ ପ୍ର ଯଯୁଃ ସାକମଦ୍ରଯଃ । ଅତର୍ପଯୋ ଵିସୃତ ଉବ୍ଜ ଊର୍ମୀନ୍ତ୍ଵଂ ଵୃତାଁ ଅରିଣା ଇନ୍ଦ୍ର ସିନ୍ଧୂନ୍
ଲୋକମାନେ ପିଲାମାନେ ପରି ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ, ନଦୀମାନେ ରଥ ପରି ଏକାଠି ଚାଲିଗଲେ; ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ତରଙ୍ଗମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତ୍ଵଂ ମହୀମଵନିଂ ଵିଶ୍ଵଧେନାଂ ତୁର୍ଵୀତଯେ ଵଯ୍ଯାଯ କ୍ଷରନ୍ତୀମ୍ । ଅରମଯୋ ନମସୈଜଦର୍ଣଃ ସୁତରଣାଁ ଅକୃଣୋରିନ୍ଦ୍ର ସିନ୍ଧୂନ୍
ତୁମେ ବଡ଼, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା, ଅବିରତ ପ୍ରବାହମୟ ପୃଥିବୀକୁ ତୁର୍ବୀତି ଓ ବୟ୍ୟା ପାଇଁ ଝରିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ନଦୀମାନେକୁ ସହଜ ଅତିକ୍ରମ୍ୟ କରିଦେଲେ।
ପ୍ରାଗ୍ରୁଵୋ ନଭନ୍ଵୋ ନ ଵକ୍ଵା ଧ୍ଵସ୍ରା ଅପିନ୍ଵଦ୍ଯୁଵତୀରୃତଜ୍ଞାଃ । ଧନ୍ଵାନ୍ଯଜ୍ରାଁ ଅପୃଣକ୍ତୃଷାଣାଁ ଅଧୋଗିନ୍ଦ୍ର ସ୍ତର୍ଯୋ ଦଂସୁପତ୍ନୀଃ
ପୁରୁଣା, ଯୁବତୀ, ନ୍ୟାୟବାନ୍ଧବ ନଦୀମାନେକୁ ତୁମେ ଖୋଲିଦେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆକାଶ ମେଘ ପରି; ତୁମେ ତରସା ମରୁଭୂମିକୁ ପୂରିଦେଲେ ଏବଂ ଦାସଙ୍କ ଜନାନୀମାନେକୁ ଦମନ କଲେ।
ପୂର୍ଵୀରୁଷସଃ ଶରଦଶ୍ଚ ଗୂର୍ତା ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଅସୃଜଦ୍ଵି ସିନ୍ଧୂନ୍ । ପରିଷ୍ଠିତା ଅତୃଣଦ୍ବଦ୍ବଧାନାଃ ସୀରା ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ରଵିତଵେ ପୃଥିଵ୍ଯା
ଅନେକ ଉଷା ଓ ଶରତ ଲୁଚିଥିଲା; ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ମାରି, ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗି, ପୃଥିବୀ ପାଇଁ ନଳୀମାନେକୁ ପ୍ରବାହିତ କଲେ।
ଵମ୍ରୀଭିଃ ପୁତ୍ରମଗ୍ରୁଵୋ ଅଦାନଂ ନିଵେଶନାଦ୍ଧରିଵ ଆ ଜଭର୍ଥ । ଵ୍ଯନ୍ଧୋ ଅଖ୍ଯଦହିମାଦଦାନୋ ନିର୍ଭୂଦୁଖଚ୍ଛିତ୍ସମରନ୍ତ ପର୍ଵ
ନମ୍ରମାନେ ସହିତ, ତୁମେ ଅନଅର୍ପିତ ପୁଅକୁ ତାଙ୍କ ଘରୁ ନେଇଯାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର; ଅନ୍ଧା ନାଗକୁ ଖାଇଗଲା, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗମାନେ, ଯେଉଁମାନେକୁ ପହଞ୍ଚିବା ଦୁର୍ଲଭ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବଶ ହେଲେ।