ସୁଵୀରସ୍ତେ ଜନିତା ମନ୍ଯତ ଦ୍ଯୌରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କର୍ତା ସ୍ଵପସ୍ତମୋ ଭୂତ୍ । ଯ ଈଂ ଜଜାନ ସ୍ଵର୍ଯଂ ସୁଵଜ୍ରମନପଚ୍ଯୁତଂ ସଦସୋ ନ ଭୂମ
ଆକାଶ ଭାବିଲା ଯେ, ତୁମର ବୀରତାର ଉତ୍ସ ତାହା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଦକ୍ଷ ନିର୍ମାତା ତିଆରି କଲେ, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ର ଓ ଅଚଳ ଆଧାର ପରି ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଯ ଏକ ଇଚ୍ଚ୍ଯାଵଯତି ପ୍ର ଭୂମା ରାଜା କୃଷ୍ଟୀନାଂ ପୁରୁହୂତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ । ସତ୍ଯମେନମନୁ ଵିଶ୍ଵେ ମଦନ୍ତି ରାତିଂ ଦେଵସ୍ଯ ଗୃଣତୋ ମଘୋନଃ
ସେ ଏକାକି ଦୁଇ ଜଗତକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କର ରାଜା, ବହୁବାର ଡାକାଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ ଦେବତାଙ୍କର ଉପହାରରେ।
ସତ୍ରା ସୋମା ଅଭଵନ୍ନସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେ ସତ୍ରା ମଦାସୋ ବୃହତୋ ମଦିଷ୍ଠାଃ । ସତ୍ରାଭଵୋ ଵସୁପତିର୍ଵସୂନାଂ ଦତ୍ରେ ଵିଶ୍ଵା ଅଧିଥା ଇନ୍ଦ୍ର କୃଷ୍ଟୀଃ
ସମସ୍ତ ସୋମ ତାଙ୍କର ହେଲା, ବଡ଼ ଦେବତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦ୍ରବ୍ୟ। ତୁମେ ଧନ ଦାତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧନର ମାଲିକ ହେଲ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବଣ୍ଟନ କରିବା ପାଇଁ।
ତ୍ଵମଧ ପ୍ରଥମଂ ଜାଯମାନୋଽମେ ଵିଶ୍ଵା ଅଧିଥା ଇନ୍ଦ୍ର କୃଷ୍ଟୀଃ । ତ୍ଵଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଵତ ଆଶଯାନମହିଂ ଵଜ୍ରେଣ ମଘଵନ୍ଵି ଵୃଶ୍ଚଃ
ତୁମେ ଜନ୍ମ ଆରମ୍ଭରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବଣ୍ଟନ କରିଛ। ତୁମେ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ରାସ୍ତା ଅଟକାଇଥିବା ଗୁଞ୍ଜାଳିକୁ କାଟିଦେଲ।
ସତ୍ରାହଣଂ ଦାଧୃଷିଂ ତୁମ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଂ ମହାମପାରଂ ଵୃଷଭଂ ସୁଵଜ୍ରମ୍ । ହନ୍ତା ଯୋ ଵୃତ୍ରଂ ସନିତୋତ ଵାଜଂ ଦାତା ମଘାନି ମଘଵା ସୁରାଧାଃ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତୋଳନ କରିଛି, ସେ ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶାଳ, ସୀମାହୀନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ଓ ଉତ୍ତମ ବଜ୍ରଧାରୀ। ସେ ଯିଏ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ବିଜୟ ଓ ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କରନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ପ୍ରଚୁର ମଘବାନ୍।
ଅଯଂ ଵୃତଶ୍ଚାତଯତେ ସମୀଚୀର୍ଯ ଆଜିଷୁ ମଘଵା ଶୃଣ୍ଵ ଏକଃ । ଅଯଂ ଵାଜଂ ଭରତି ଯଂ ସନୋତ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯାସଃ ସଖ୍ଯେ ସ୍ଯାମ
ଏହି ମଘବାନ୍, ଚୟିତ ହୋଇ, ସତ୍ୟ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଏକାକି ଶୁଣନ୍ତି। ସେ ବିଜୟ ଓ ପୁରସ୍କାର ଆଣନ୍ତି, ଯାହା ଚାହାନ୍ତି ତାହା ଲାଭ କରନ୍ତି—ତାଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ମିତ୍ରତାରେ ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଅଯଂ ଶୃଣ୍ଵେ ଅଧ ଜଯନ୍ନୁତ ଘ୍ନନ୍ନଯମୁତ ପ୍ର କୃଣୁତେ ଯୁଧା ଗାଃ । ଯଦା ସତ୍ଯଂ କୃଣୁତେ ମନ୍ଯୁମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵଂ ଦୃଳ୍ହଂ ଭଯତ ଏଜଦସ୍ମାତ୍
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଜିତିବାବେଳେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରିବାବେଳେ ଶୁଣାଯାନ୍ତି। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗାଁମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ରୋଷକୁ ସତ୍ୟ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୃଢ଼ ଜିନିଷ ତାଙ୍କଠାରୁ କମ୍ପିଯାଏ ଓ ଦୂରେଇଯାଏ।
ସମିନ୍ଦ୍ରୋ ଗା ଅଜଯତ୍ସଂ ହିରଣ୍ଯା ସମଶ୍ଵିଯା ମଘଵା ଯୋ ହ ପୂର୍ଵୀଃ । ଏଭିର୍ନୃଭିର୍ନୃତମୋ ଅସ୍ଯ ଶାକୈ ରାଯୋ ଵିଭକ୍ତା ସମ୍ଭରଶ୍ଚ ଵସ୍ଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାଠି ଗାଁ, ସୁନା, ଓ ଘୋଡ଼ା ଜିତିଥିଲେ—ଏହି ମଘବାନ୍ ଅନେକ ଦାନ ଦେଇଥିବା। ଏହି ଶୂରବୀର ପୁରୁଷମାନେ ସହିତ, ସେ ଧନ-ସମ୍ପଦ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି ଓ ଧନ ଏକାଠି କରନ୍ତି।
କିଯତ୍ସ୍ଵିଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଧ୍ଯେତି ମାତୁଃ କିଯତ୍ପିତୁର୍ଜନିତୁର୍ଯୋ ଜଜାନ । ଯୋ ଅସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମଂ ମୁହୁକୈରିଯର୍ତି ଵାତୋ ନ ଜୂତ ସ୍ତନଯଦ୍ଭିରଭ୍ରୈଃ
ଇନ୍ଦ୍ର କେତେ ତାଙ୍କ ମାଆଠାରୁ ଅଧିକ? କେତେ ତାଙ୍କ ପିତାଠାରୁ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ? ସେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି, ଝଡ଼ ମେଘର ଗର୍ଜନାରେ ଚଳିତ ପବନ ପରି।
କ୍ଷିଯନ୍ତଂ ତ୍ଵମକ୍ଷିଯନ୍ତଂ କୃଣୋତୀଯର୍ତି ରେଣୁଂ ମଘଵା ସମୋହମ୍ । ଵିଭଞ୍ଜନୁରଶନିମାଁ ଇଵ ଦ୍ଯୌରୁତ ସ୍ତୋତାରଂ ମଘଵା ଵସୌ ଧାତ୍
ମଘବାନ୍, ଆପଣ ନଶ୍ୱରକୁ ଅନଶ୍ୱର କରନ୍ତି; ଆପଣ ଧୁଳିକୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି। ମେଘରେ ବଜ୍ରପାତ ପରି ଆକାଶ ଭାଙ୍ଗିଯିବାର ଦୃଶ୍ୟ, ମଘବାନ୍, ଆପଣ ଭକ୍ତକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଯଂ ଚକ୍ରମିଷଣତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯ ନ୍ଯେତଶଂ ରୀରମତ୍ସସୃମାଣମ୍ । ଆ କୃଷ୍ଣ ଈଂ ଜୁହୁରାଣୋ ଜିଘର୍ତି ତ୍ଵଚୋ ବୁଧ୍ନେ ରଜସୋ ଅସ୍ଯ ଯୋନୌ
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଛନ୍ତି; ସେ ପ୍ରବାହମାନ ପଥକୁ ଚଳାଇଛନ୍ତି। କଳା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆକୁଞ୍ଚନ କରି, ସେ ତାଙ୍କ ଅଧିପତ୍ୟର ମୂଳରେ ତ୍ୱଚାକୁ ଖାଇଯାନ୍ତି।
ଅସିକ୍ନ୍ଯାଂ ଯଜମାନୋ ନ ହୋତା
ଅସିକ୍ନୀ ନଦୀରେ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଭକ୍ତ, ହୋତା ପୁରୋହିତ ପରି ଅଛନ୍ତି।
ଗଵ୍ଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସଖ୍ଯାଯ ଵିପ୍ରା ଅଶ୍ଵାଯନ୍ତୋ ଵୃଷଣଂ ଵାଜଯନ୍ତଃ । ଜନୀଯନ୍ତୋ ଜନିଦାମକ୍ଷିତୋତିମା ଚ୍ଯାଵଯାମୋଽଵତେ ନ କୋଶମ୍
ଗୋଲାଭ ପାଇଁ ଚାହୁଁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାନ୍ତି, ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଚାହୁଁଥିବା, ଶକ୍ତି ପାଇଁ ବୃଷଭଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସନ୍ତାନ ଚାହିଁ, ସନ୍ତାନଦାତାଙ୍କୁ, ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ, ଆମେ ସେଠାରେ ସମ୍ପଦ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପରି ଉତ୍ତେଜିତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ତ୍ରାତା ନୋ ବୋଧି ଦଦୃଶାନ ଆପିରଭିଖ୍ଯାତା ମର୍ଡିତା ସୋମ୍ଯାନାମ୍ । ସଖା ପିତା ପିତୃତମଃ ପିତୄଣାଂ କର୍ତେମୁ ଲୋକମୁଶତେ ଵଯୋଧାଃ
ଦୟାଳୁ ଓ ଦୃଢ଼ଦୃଷ୍ଟି ରକ୍ଷକ ହେଉ, ଆମ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ, ଶତ୍ରୁଦଳନ କର, ସୋମପାନ କର, ମିତ୍ର, ପିତା, ସମସ୍ତ ପିତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦୀର୍ଘାୟୁ ପ୍ରାର୍ଥୀ ପାଇଁ ଆମେ ଏହି ଜଗତକୁ ତିଆରି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସଖୀଯତାମଵିତା ବୋଧି ସଖା ଗୃଣାନ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୁଵତେ ଵଯୋ ଧାଃ । ଵଯଂ ହ୍ଯା ତେ ଚକୃମା ସବାଧ ଆଭିଃ ଶମୀଭିର୍ମହଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର
ମିତ୍ର ଓ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଗାୟକଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦିଅ। ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଛୁ, ଏହି ଶ୍ରୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଡ଼ ହେଉ।
ସ୍ତୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଘଵା ଯଦ୍ଧ ଵୃତ୍ରା ଭୂରୀଣ୍ଯେକୋ ଅପ୍ରତୀନି ହନ୍ତି । ଅସ୍ଯ ପ୍ରିଯୋ ଜରିତା ଯସ୍ଯ ଶର୍ମନ୍ନକିର୍ଦେଵା ଵାରଯନ୍ତେ ନ ମର୍ତାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନଶୀଳ, ସ୍ତୁତିତ; ସେ ଏକାକି ଅନେକ ବୃତ୍ରକୁ ଅପରାଜିତ ଭାବେ ବଧ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଗାୟକ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଦେବତା କିମ୍ବା ମଣିଷ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏଵା ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଘଵା ଵିରପ୍ଶୀ କରତ୍ସତ୍ଯା ଚର୍ଷଣୀଧୃଦନର୍ଵା । ତ୍ଵଂ ରାଜା ଜନୁଷାଂ ଧେହ୍ଯସ୍ମେ ଅଧି ଶ୍ରଵୋ ମାହିନଂ ଯଜ୍ଜରିତ୍ରେ
ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନଶୀଳ, ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରୁଥିବା, ଆମ ପାଇଁ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ, ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଓ ଅପରାଜିତ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ସତ୍ତ୍ୱଙ୍କ ରାଜା, ଆମ ଉପରେ ଗାୟକ ପାଇଁ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବଡ଼ ମହିମା ଦିଅ।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ, ସ୍ତୁତି ପାଇଛ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ, ଗୀତରେ, ତୁମେ ଗାୟକ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ପରି ଧନ ଝରାଇବା। ହରିବର୍ଣ୍ଣ, ତୁମ ପାଇଁ ନୂତନ ବ୍ରହ୍ମ ରଚିତ; ଆମେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସଦା ରଥସାଥୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଅଯଂ ପନ୍ଥା ଅନୁଵିତ୍ତଃ ପୁରାଣୋ ଯତୋ ଦେଵା ଉଦଜାଯନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ । ଅତଶ୍ଚିଦା ଜନିଷୀଷ୍ଟ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ମା ମାତରମମୁଯା ପତ୍ତଵେ କଃ
ଏହି ପଥ ଆଦିକାଳରୁ ଚାଲିଆସିଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଏଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେବା ଉଚିତ—କେହି ମାଆକୁ ତାଙ୍କ ପଥରୁ ଭ୍ରମିତ କରିବେ ନାହିଁ।
ନାହମତୋ ନିରଯା ଦୁର୍ଗହୈତତ୍ତିରଶ୍ଚତା ପାର୍ଶ୍ଵାନ୍ନିର୍ଗମାଣି । ବହୂନି ମେ ଅକୃତା କର୍ତ୍ଵାନି ଯୁଧ୍ଯୈ ତ୍ଵେନ ସଂ ତ୍ଵେନ ପୃଚ୍ଛୈ
ମୁଁ ସେଇ ପଥରେ ଯିବିନାହିଁ—ସେଠା ଯିବା କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଗମ। ମୁଁ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ କରିବି, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ନୁହେଁ। ମୋର ଅନେକ କାମ ହୋଇଛି, ଅନେକ କରିବାକୁ ଅଛି; ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି।
ପରାଯତୀଂ ମାତରମନ୍ଵଚଷ୍ଟ ନ ନାନୁ ଗାନ୍ଯନୁ ନୂ ଗମାନି । ତ୍ଵଷ୍ଟୁର୍ଗୃହେ ଅପିବତ୍ସୋମମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶତଧନ୍ଯଂ ଚମ୍ଵୋଃ ସୁତସ୍ଯ
ସେ ଯାଉଥିବା ମାଆ ପଛରେ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗାଁମାନେ ପଛରେ ଚଲିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇଲେ ନାହିଁ। ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଘରେ, ଇନ୍ଦ୍ର କମ୍ଭୁ ଦ୍ୱାରା ଚାପା ହୋଇଥିବା ଶତଧାରା ସୋମ ପିଇଥିଲେ।
କିଂ ସ ଋଧକ୍କୃଣଵଦ୍ଯଂ ସହସ୍ରଂ ମାସୋ ଜଭାର ଶରଦଶ୍ଚ ପୂର୍ଵୀଃ । ନହୀ ନ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରତିମାନମସ୍ତ୍ଯନ୍ତର୍ଜାତେଷୂତ ଯେ ଜନିତ୍ଵାଃ
ସେଇ ଶକ୍ତିରେ କ'ଣ କଲେ? ସେ ହଜାର ଜିନିଷ ଦଳିଲେ, ଅନେକ ପୂର୍ବ ଶରଦ ଦଳିଲେ। କାରଣ, ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଆସିବେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଅଵଦ୍ଯମିଵ ମନ୍ଯମାନା ଗୁହାକରିନ୍ଦ୍ରଂ ମାତା ଵୀର୍ଯେଣା ନ୍ଯୃଷ୍ଟମ୍ । ଅଥୋଦସ୍ଥାତ୍ସ୍ଵଯମତ୍କଂ ଵସାନ ଆ ରୋଦସୀ ଅପୃଣାଜ୍ଜାଯମାନଃ
ମାଆଁ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ ଭାବି, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ନିଜ ଶରୀରରେ ଶକ୍ତି ପିନ୍ଧି, ଉଠିଲେ ଏବଂ ଜନ୍ମ ନେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ଏତା ଅର୍ଷନ୍ତ୍ଯଲଲାଭଵନ୍ତୀରୃତାଵରୀରିଵ ସଂକ୍ରୋଶମାନାଃ । ଏତା ଵି ପୃଚ୍ଛ କିମିଦଂ ଭନନ୍ତି କମାପୋ ଅଦ୍ରିଂ ପରିଧିଂ ରୁଜନ୍ତି
ଏମାନେ, ବିବାହ ନ ହୋଇଥିବା ଝିଅମାନେ ପରି, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ନ୍ୟାୟରେ ରହୁଥିବା ମହିଳାମାନେ ପରି ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି। ଏମାନଙ୍କୁ ପଚାର, ଏହାର ଅର୍ଥ କଣ, କିଏ କହୁଛନ୍ତି, କିଏ ପାଣି ମଧ୍ୟରୁ ପାହାଡ଼ ଆବରଣ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି।
କିମୁ ଷ୍ଵିଦସ୍ମୈ ନିଵିଦୋ ଭନନ୍ତେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାଵଦ୍ଯଂ ଦିଧିଷନ୍ତ ଆପଃ । ମମୈତାନ୍ପୁତ୍ରୋ ମହତା ଵଧେନ ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଅସୃଜଦ୍ଵି ସିନ୍ଧୂନ୍
ଏହି ପାଣିମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଗୁପ୍ତ କଥା କହୁଛନ୍ତି? ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିପରୀତ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ମୋ ପୁଅ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ରକୁ ମାରି, ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ମମଚ୍ଚନ ତ୍ଵା ଯୁଵତିଃ ପରାସ ମମଚ୍ଚନ ତ୍ଵା କୁଷଵା ଜଗାର । ମମଚ୍ଚିଦାପଃ ଶିଶଵେ ମମୃଡ୍ଯୁର୍ମମଚ୍ଚିଦିନ୍ଦ୍ରଃ ସହସୋଦତିଷ୍ଠତ୍
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି, ଯୁବତୀ ଭାବେ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ତଟରେ ଶୁଅଥିବାବେଳେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି। ପାଣିମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଭଲ ଚାହିଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉଠିଲେ।
ମମଚ୍ଚନ ତେ ମଘଵନ୍ଵ୍ଯଂସୋ ନିଵିଵିଧ୍ଵାଁ ଅପ ହନୂ ଜଘାନ । ଅଧା ନିଵିଦ୍ଧ ଉତ୍ତରୋ ବଭୂଵାଞ୍ଛିରୋ ଦାସସ୍ଯ ସଂ ପିଣଗ୍ଵଧେନ
ମହାଦାନୀ, ତୁମ ଜହ୍ନ୍ୱା ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତୁମ ତଳ ଜହ୍ନ୍ୱାକୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ ଲାଗିଲା। ପରେ, ଉପର ଜହ୍ନ୍ୱା ଆଘାତ ପାଇ ଦାସର ମୁଣ୍ଡ ହେଲା, ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଗୃଷ୍ଟିଃ ସସୂଵ ସ୍ଥଵିରଂ ତଵାଗାମନାଧୃଷ୍ଯଂ ଵୃଷଭଂ ତୁମ୍ରମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଅରୀଳ୍ହଂ ଵତ୍ସଂ ଚରଥାଯ ମାତା ସ୍ଵଯଂ ଗାତୁଂ ତନ୍ଵ ଇଚ୍ଛମାନମ୍
ଗାଈ ତୁମ ଘରକୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ଦୃଢ଼ ବଳଦ—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ—ଜନ୍ମ ଦେଲା। ମାଆଁ ନିଜ ପିଲାକୁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଲିବାକୁ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଉତ ମାତା ମହିଷମନ୍ଵଵେନଦମୀ ତ୍ଵା ଜହତି ପୁତ୍ର ଦେଵାଃ । ଅଥାବ୍ରଵୀଦ୍ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋ ହନିଷ୍ଯନ୍ସଖେ ଵିଷ୍ଣୋ ଵିତରଂ ଵି କ୍ରମସ୍ଵ
ତଥାପି ମାଆଁ ମହିଷ ପଛରେ ଚାଲିଲେ, ଏହି ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ, ପୁଅ, ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ମାରିବାକୁ ଯିବାବେଳେ କହିଲେ: 'ବନ୍ଧୁ ବିଷ୍ଣୁ, ଆଗକୁ ବଢ଼, ପଥ ଖୋଲିଦେ।'
କସ୍ତେ ମାତରଂ ଵିଧଵାମଚକ୍ରଚ୍ଛଯୁଂ କସ୍ତ୍ଵାମଜିଘାଂସଚ୍ଚରନ୍ତମ୍ । କସ୍ତେ ଦେଵୋ ଅଧି ମାର୍ଡୀକ ଆସୀଦ୍ଯତ୍ପ୍ରାକ୍ଷିଣାଃ ପିତରଂ ପାଦଗୃହ୍ଯ
କିଏ ତୁମ ମାଆଁକୁ ବିଧବା କଲା? କିଏ ଚଳିବାବେଳେ ତୁମକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଲା? ମାରୁତ, କେଉଁ ଦେବତା ତୁମ ସହିତ ଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ପାଦ ଧରି ଭୂଇଁକୁ ପକେଇଦେଲେ?