ଅସ୍ଯ ଘା ଵୀର ଈଵତୋଽଗ୍ନେରୀଶୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ତିଗ୍ମଜମ୍ଭସ୍ଯ ମୀଳ୍ହୁଷଃ
ଯେ ମଣିଷ ଶକ୍ତି ଆଶା କରେ, ସେ ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଖ ଓ ଦାନଶୀଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଅଧୀନ ରହେ।
ତମର୍ଵନ୍ତଂ ନ ସାନସିମରୁଷଂ ନ ଦିଵଃ ଶିଶୁମ୍ । ମର୍ମୃଜ୍ଯନ୍ତେ ଦିଵେଦିଵେ
ଏହି ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି, ଦୌଡ଼କୁ ଯାଉଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ଆକାଶର ଲାଲ ଶିଶୁ ପରି, ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି।
ବୋଧଦ୍ଯନ୍ମା ହରିଭ୍ଯାଂ କୁମାରଃ ସାହଦେଵ୍ଯଃ । ଅଚ୍ଛା ନ ହୂତ ଉଦରମ୍
ସାହଦେବଙ୍କ ପୁଅ କୁମାର, ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଜାଗିଲେ, ସେ ଆମକୁ ଉପହାର ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି।
ଉତ ତ୍ଯା ଯଜତା ହରୀ କୁମାରାତ୍ସାହଦେଵ୍ଯାତ୍ । ପ୍ରଯତା ସଦ୍ଯ ଆ ଦଦେ
ଏହି ଦୁଇଟି ପୂଜ୍ୟ ହରି ଘୋଡ଼ା, ସାହଦେବଙ୍କ ପୁଅ କୁମାରଙ୍କଠାରୁ, ତୁରନ୍ତ ଯୋଡ଼ାଯାଇ ଆସନ୍ତି।
ଏଷ ଵାଂ ଦେଵାଵଶ୍ଵିନା କୁମାରଃ ସାହଦେଵ୍ଯଃ । ଦୀର୍ଘାଯୁରସ୍ତୁ ସୋମକଃ
ଏହି ସାହଦେବଙ୍କ ପୁଅ କୁମାର, ହେ ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସେ ସୋମକ; ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ।
ତଂ ଯୁଵଂ ଦେଵାଵଶ୍ଵିନା କୁମାରଂ ସାହଦେଵ୍ଯମ୍ । ଦୀର୍ଘାଯୁଷଂ କୃଣୋତନ
ହେ ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆପଣମାନେ ସାହଦେବଙ୍କ ପୁଅ କୁମାରଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ କରନ୍ତୁ।
ଆ ସତ୍ଯୋ ଯାତୁ ମଘଵାଁ ଋଜୀଷୀ ଦ୍ରଵନ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ହରଯ ଉପ ନଃ । ତସ୍ମା ଇଦନ୍ଧଃ ସୁଷୁମା ସୁଦକ୍ଷମିହାଭିପିତ୍ଵଂ କରତେ ଗୃଣାନଃ
ସତ୍ୟବାନ୍ ମଘବାନ୍ ଆସନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ନ୍ତୁ; ଏହି ପାନୀୟ ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ, ଦକ୍ଷତାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ, ତାଙ୍କ ଦୟା ଆଶା କରୁଛୁ।
ଅଵ ସ୍ଯ ଶୂରାଧ୍ଵନୋ ନାନ୍ତେଽସ୍ମିନ୍ନୋ ଅଦ୍ଯ ସଵନେ ମନ୍ଦଧ୍ଯୈ । ଶଂସାତ୍ଯୁକ୍ଥମୁଶନେଵ ଵେଧାଶ୍ଚିକିତୁଷେ ଅସୁର୍ଯାଯ ମନ୍ମ
ପଥର ଶେଷରେ ବୀରମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଆଜି, ଆସନ୍ତୁ ଓ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ; ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଉଷଣା ପରି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଅସୁର ଶାସନ ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ।
କଵିର୍ନ ନିଣ୍ଯଂ ଵିଦଥାନି ସାଧନ୍ଵୃଷା ଯତ୍ସେକଂ ଵିପିପାନୋ ଅର୍ଚାତ୍ । ଦିଵ ଇତ୍ଥା ଜୀଜନତ୍ସପ୍ତ କାରୂନହ୍ନା ଚିଚ୍ଚକ୍ରୁର୍ଵଯୁନା ଗୃଣନ୍ତଃ
ଏହି ବିଦ୍ୱାନ୍, ଗୁପ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ଓ କ୍ରିୟା ସଫଳ କରନ୍ତି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୃଷ୍ଣାରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସେ ସାତଜଣ ଗାୟକ ତିଆରି କଲେ, ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଦକ୍ଷତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଯଦ୍ଵେଦି ସୁଦୃଶୀକମର୍କୈର୍ମହି ଜ୍ଯୋତୀ ରୁରୁଚୁର୍ଯଦ୍ଧ ଵସ୍ତୋଃ । ଅନ୍ଧା ତମାଂସି ଦୁଧିତା ଵିଚକ୍ଷେ ନୃଭ୍ଯଶ୍ଚକାର ନୃତମୋ ଅଭିଷ୍ଟୌ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସ୍ତୁତିରେ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର, ଜନ୍ମ ସମୟରେ ବଡ଼ ଆଲୋକରେ ଚମକିଲେ; ସେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କଲେ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷମାନେଙ୍କୁ ସେ ସବୁଠାରୁ ବୀର କଲେ।
ଵଵକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅମିତମୃଜୀଷ୍ଯୁଭେ ଆ ପପ୍ରୌ ରୋଦସୀ ମହିତ୍ଵା । ଅତଶ୍ଚିଦସ୍ଯ ମହିମା ଵି ରେଚ୍ଯଭି ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନା ବଭୂଵ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହୀ, ବଡ଼ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ମହିମାରେ ପୂରିଦେଇଛନ୍ତି; ଏହି ମହିମା ତାଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵାନି ଶକ୍ରୋ ନର୍ଯାଣି ଵିଦ୍ଵାନପୋ ରିରେଚ ସଖିଭିର୍ନିକାମୈଃ । ଅଶ୍ମାନଂ ଚିଦ୍ଯେ ବିଭିଦୁର୍ଵଚୋଭିର୍ଵ୍ରଜଂ ଗୋମନ୍ତମୁଶିଜୋ ଵି ଵଵ୍ରୁଃ
ଶକ୍ର, ସମସ୍ତ ବୀରତା ଜାଣନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଇଚ୍ଛାରେ ପାଣି ବଣ୍ଟନ କଲେ; ସେମାନେ କଥା ଦ୍ୱାରା ପଥର ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଉଷିଜମାନେ ଦୁଧ ଭରା ଗାଈ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଅପୋ ଵୃତ୍ରଂ ଵଵ୍ରିଵାଂସଂ ପରାହନ୍ପ୍ରାଵତ୍ତେ ଵଜ୍ରଂ ପୃଥିଵୀ ସଚେତାଃ । ପ୍ରାର୍ଣାଂସି ସମୁଦ୍ରିଯାଣ୍ଯୈନୋଃ ପତିର୍ଭଵଞ୍ଛଵସା ଶୂର ଧୃଷ୍ଣୋ
ସେ ଜଣେ ଜଳକୁ ଅଟକାଇଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ଦୂର କଲେ, ବଜ୍ରଧାରଣ କଲେ, ପୃଥିବୀ ସଚେତନ ହେଲା; ସେ ନଦୀ ଓ ସାଗରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର, ଆପଣ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭୁ ହେଲେ।
ଅପୋ ଯଦଦ୍ରିଂ ପୁରୁହୂତ ଦର୍ଦରାଵିର୍ଭୁଵତ୍ସରମା ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ତେ । ସ ନୋ ନେତା ଵାଜମା ଦର୍ଷି ଭୂରିଂ ଗୋତ୍ରା ରୁଜନ୍ନଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଗୃଣାନଃ
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ପୁରୁଣା ସରମା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ; ଆମ ପ୍ରଧାନ ହୁଅନ୍ତୁ, ଆପଣ ବହୁ ଧନ ଦେଖନ୍ତି, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ଗୋଶାଳା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ।
ଅଚ୍ଛା କଵିଂ ନୃମଣୋ ଗା ଅଭିଷ୍ଟୌ ସ୍ଵର୍ଷାତା ମଘଵନ୍ନାଧମାନମ୍ । ଊତିଭିସ୍ତମିଷଣୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନହୂତୌ ନି ମାଯାଵାନବ୍ରହ୍ମା ଦସ୍ଯୁରର୍ତ
ମଘବାନ୍, ମଣିଷମାନେ ସହିତ, ଚେତନାରେ, ଚମକିଲେ, ନମ୍ର ନୁହେଁ, ସେ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରନ୍ତୁ; ତାଙ୍କ ସହାୟତାରେ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଚତୁର ଓ ଅଧର୍ମୀ ଦାସ୍ୟୁ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିନପାରନ୍ତୁ।
ଆ ଦସ୍ଯୁଘ୍ନା ମନସା ଯାହ୍ଯସ୍ତଂ ଭୁଵତ୍ତେ କୁତ୍ସଃ ସଖ୍ଯେ ନିକାମଃ । ସ୍ଵେ ଯୋନୌ ନି ଷଦତଂ ସରୂପା ଵି ଵାଂ ଚିକିତ୍ସଦୃତଚିଦ୍ଧ ନାରୀ
ମନରେ ଦାସ୍ୟୁ ନାଶକ ଆସନ୍ତୁ, ସେଠାକୁ; କୁତ୍ସା ଆପଣଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହେଉନ୍ତୁ; ନିଜ ଆସନରେ, ନିଜ ରୂପରେ ବସନ୍ତୁ, ଜ୍ଞାନୀ ନାରୀ ଆପଣଙ୍କ ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ବୁଝନ୍ତୁ।
ଯାସି କୁତ୍ସେନ ସରଥମଵସ୍ଯୁସ୍ତୋଦୋ ଵାତସ୍ଯ ହର୍ଯୋରୀଶାନଃ । ଋଜ୍ରା ଵାଜଂ ନ ଗଧ୍ଯଂ ଯୁଯୂଷନ୍କଵିର୍ଯଦହନ୍ପାର୍ଯାଯ ଭୂଷାତ୍
ତୁମେ କୁତ୍ସଙ୍କ ସହ ରଥ ଚଢ଼ି, ବାୟୁର ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ାର ମାଲିକ ଭାବେ, ସହାୟ ହୋଇ ଯାଉଛ। ତୁମେ ଚେତନାର ତାରେ ଦୃତ ହୋଇ, ବିଜୟ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କର, ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହୋଇ, ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲ।
କୁତ୍ସାଯ ଶୁଷ୍ଣମଶୁଷଂ ନି ବର୍ହୀଃ ପ୍ରପିତ୍ଵେ ଅହ୍ନଃ କୁଯଵଂ ସହସ୍ରା । ସଦ୍ଯୋ ଦସ୍ଯୂନ୍ପ୍ର ମୃଣ କୁତ୍ସ୍ଯେନ ପ୍ର ସୂରଶ୍ଚକ୍ରଂ ଵୃହତାଦଭୀକେ
କୁତ୍ସଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ, ସୁକା ଶତ୍ରୁକୁ, ତାଙ୍କର ସିଂହାସନରୁ ତଳେ ପକାଇଲ। ତୁମେ ହଜାର ଦୁଷ୍ଟ କୁୟବକୁ ମାରିଦେଲ। କୁତ୍ସଙ୍କ ସହ ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଦସ୍ୟୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କଲ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୂରରେ ବଡ଼ ଚକ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କଲ।
ତ୍ଵଂ ପିପ୍ରୁଂ ମୃଗଯଂ ଶୂଶୁଵାଂସମୃଜିଶ୍ଵନେ ଵୈଦଥିନାଯ ରନ୍ଧୀଃ । ପଞ୍ଚାଶତ୍କୃଷ୍ଣା ନି ଵପଃ ସହସ୍ରାତ୍କଂ ନ ପୁରୋ ଜରିମା ଵି ଦର୍ଦଃ
ତୁମେ ପିପ୍ରୁ, ଗଜଗଜା ଦାନବକୁ, ଋଜିଶ୍ୱନ ଓ ବୈଦଥିନଙ୍କ ପାଇଁ ମାରିଦେଲ। ତୁମେ ହଜାର ମଧ୍ୟରୁ ପଞ୍ଚାଶଟି କଳା ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ, ଯେପରି ଜରା ନଗରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ।
ସୂର ଉପାକେ ତନ୍ଵଂ ଦଧାନୋ ଵି ଯତ୍ତେ ଚେତ୍ଯମୃତସ୍ଯ ଵର୍ପଃ । ମୃଗୋ ନ ହସ୍ତୀ ତଵିଷୀମୁଷାଣଃ ସିଂହୋ ନ ଭୀମ ଆଯୁଧାନି ବିଭ୍ରତ୍
ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ଅମୃତତ୍ୱର ଦୃଶ୍ୟ ରୂପକୁ ଧାରଣ କର। ତୁମେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ଧରିଥିବା ବନ୍ୟ ପଶୁ, ହାତୀ, ଏବଂ ସିଂହ ପରି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ କାମା ଵସୂଯନ୍ତୋ ଅଗ୍ମନ୍ସ୍ଵର୍ମୀଳ୍ହେ ନ ସଵନେ ଚକାନାଃ । ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ ଶଶମାନାସ ଉକ୍ଥୈରୋକୋ ନ ରଣ୍ଵା ସୁଦୃଶୀଵ ପୁଷ୍ଟିଃ
ଧନ ଆଶା କରି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ଯେପରି ସୋମ ଉତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ସେମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ଆଶା କରି, ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟମାନ ପୁଷ୍ଟି ପରି।
ତମିଦ୍ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୁହଵଂ ହୁଵେମ ଯସ୍ତା ଚକାର ନର୍ଯା ପୁରୂଣି । ଯୋ ମାଵତେ ଜରିତ୍ରେ ଗଧ୍ଯଂ ଚିନ୍ମକ୍ଷୂ ଵାଜଂ ଭରତି ସ୍ପାର୍ହରାଧାଃ
ଆମେ ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯିଏ ସହଜରେ ଆହ୍ୱାନ ହେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଅନେକ ବୀରତା ଦେଖାଇଛନ୍ତି। ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୃତ ଭାବେ ବିଜୟ ଆଣନ୍ତି, ଅଦ୍ଭୁତ ସହାୟତା ସହ।
ତିଗ୍ମା ଯଦନ୍ତରଶନିଃ ପତାତି କସ୍ମିଞ୍ଚିଚ୍ଛୂର ମୁହୁକେ ଜନାନାମ୍ । ଘୋରା ଯଦର୍ଯ ସମୃତିର୍ଭଵାତ୍ଯଧ ସ୍ମା ନସ୍ତନ୍ଵୋ ବୋଧି ଗୋପାଃ
ହେ ବୀର, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଜ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଠି ଖସିପଡ଼ିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ତୁମର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ହେ ରକ୍ଷକ, ଆମର ଦେହକୁ ସ୍ମରଣ କର।
ଭୁଵୋଽଵିତା ଵାମଦେଵସ୍ଯ ଧୀନାଂ ଭୁଵଃ ସଖାଵୃକୋ ଵାଜସାତୌ । ତ୍ଵାମନୁ ପ୍ରମତିମା ଜଗନ୍ମୋରୁଶଂସୋ ଜରିତ୍ରେ ଵିଶ୍ଵଧ ସ୍ଯାଃ
ତୁମେ ବାମଦେବଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନାର ରକ୍ଷକ ହୋଇଛ। ତୁମେ ବନ୍ଧୁ ଓ ଦୃଢ଼ ସ୍ପର୍ଧାରେ ବଘ ଭାବେ ଅଛ। ଆମର ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ତୁମ ପଛରେ ଚାଲେ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସିତ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବତ୍ର ସହାୟ ହେଉ।
ଏଭିର୍ନୃଭିରିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଯୁଭିଷ୍ଟ୍ଵା ମଘଵଦ୍ଭିର୍ମଘଵନ୍ଵିଶ୍ଵ ଆଜୌ । ଦ୍ଯାଵୋ ନ ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରଭି ସନ୍ତୋ ଅର୍ଯଃ କ୍ଷପୋ ମଦେମ ଶରଦଶ୍ଚ ପୂର୍ଵୀଃ
ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ସହିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସାଥୀମାନେ ସହିତ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ପର୍ଧାରେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ଯେପରି ଆକାଶ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ସହିତ ଅଛି, ଏମିତି ଉତ୍ତମମାନେ ଆମକୁ ସମର୍ଥନ କରୁନ୍ତୁ, ଆମେ ରାତି ଓ ଅନେକ ଶରତରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ଏଵେଦିନ୍ଦ୍ରାଯ ଵୃଷଭାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ବ୍ରହ୍ମାକର୍ମ ଭୃଗଵୋ ନ ରଥମ୍ । ନୂ ଚିଦ୍ଯଥା ନଃ ସଖ୍ଯା ଵିଯୋଷଦସନ୍ନ ଉଗ୍ରୋଽଵିତା ତନୂପାଃ
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ ପାଇଁ, ଏହି ସ୍ତୁତି, ଯେପରି ଭୃଗୁମାନେ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏବେ ମଧ୍ୟ, ଆଗରୁ ଯେପରି, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୟାକରି ଆମ ସଖ୍ୟତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଦେହର ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ନୂ ଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୂ ଗୃଣାନ ଇଷଂ ଜରିତ୍ରେ ନଦ୍ଯୋ ନ ପୀପେଃ । ଅକାରି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ନଵ୍ଯଂ ଧିଯା ସ୍ଯାମ ରଥ୍ଯଃ ସଦାସାଃ
ଏବେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଏବେ ସ୍ତୁତିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ପରି ପୋଷଣ ଦିଅ। ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି, ହେ ହରି ଘୋଡ଼ାର ଚାଳକ, ଆମେ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସଦା ତୁମର ରଥି ହେଉ।
ତ୍ଵଂ ମହାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁଭ୍ଯଂ ହ କ୍ଷା ଅନୁ କ୍ଷତ୍ରଂ ମଂହନା ମନ୍ଯତ ଦ୍ଯୌଃ । ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରଂ ଶଵସା ଜଘନ୍ଵାନ୍ତ୍ସୃଜଃ ସିନ୍ଧୂଁରହିନା ଜଗ୍ରସାନାନ୍
ତୁମେ ମହାନ୍, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମ ପାଇଁ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ସର୍ବୋପରି ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି। ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଲ, ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲ, ଓ ଗୁଞ୍ଜାଳି ଦାନବମାନେକୁ ଖାଇଦେଲ।
ତଵ ତ୍ଵିଷୋ ଜନିମନ୍ରେଜତ ଦ୍ଯୌ ରେଜଦ୍ଭୂମିର୍ଭିଯସା ସ୍ଵସ୍ଯ ମନ୍ଯୋଃ । ଋଘାଯନ୍ତ ସୁଭ୍ଵଃ ପର୍ଵତାସ ଆର୍ଦନ୍ଧନ୍ଵାନି ସରଯନ୍ତ ଆପଃ
ତୁମ ଜନ୍ମବେଳେ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶ କମ୍ପିଉଥିଲା, ଭୂମି ତୁମ ଶକ୍ତିର ଭୟରେ କମ୍ପିଉଥିଲା। ପାହାଡ଼ମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ, ଶୋଭାମୟ ଟିକିଲାମାନେ ଉପରେ ଉଠିଗଲେ, ଉପତ୍ୟକା ଫାଟିଗଲା ଓ ଜଳ ଦୃତ ଗତିରେ ବହିଗଲା।
ଭିନଦ୍ଗିରିଂ ଶଵସା ଵଜ୍ରମିଷ୍ଣନ୍ନାଵିଷ୍କୃଣ୍ଵାନଃ ସହସାନ ଓଜଃ । ଵଧୀଦ୍ଵୃତ୍ରଂ ଵଜ୍ରେଣ ମନ୍ଦସାନଃ ସରନ୍ନାପୋ ଜଵସା ହତଵୃଷ୍ଣୀଃ
ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ, ବଜ୍ର ଧରି, ଗୁପ୍ତ ଥିବାକୁ ପ୍ରକାଶ କଲ। ତୁମେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଲ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଜଳ ଦୃତ ଗତିରେ ବହିଗଲା, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନଶ୍ଟ ହେଲା।